ขนตาชนกัน

เด็กหญิงเล่าว่าครั้งแรกที่นั่งก็เห็นองค์พระ หลวงปู่ คุณยาย และหลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่บอกว่าอย่าให้หายนะลูก ให้รักษาไว้ ส่วนคุณแม่ของเธอเห็นองค์พระวันที่สอง โดยนั่งมองดวงตาหลวงปู่ในรูปภาพแล้วอธิษฐานว่าถ้าบุญกุศลของแม่มีจริงขอให้นั่งสมาธิได้ดี แล้วหลับตาสักพักก็เห็นองค์พระภายใน ครูไม่ใหญ่แทรกสอนว่าปิดตาแค่ขนตาชนกันก็รู้ได้เองไม่ต้องให้คนอื่นมาเพ่งพินิจให้ คุณแม่อยากเป็นพยานบอกคนที่นั่งสมาธิแล้วยังไม่เห็นองค์พระว่าอย่าท้อ ให้สู้ต่อไป เพราะองค์พระมีจริงไม่ได้โมเมกัน ท้ายจดหมายขอให้หลวงพ่อสุขภาพแข็งแรงและหายปวดขาเร็ว ๆ กับคำขวัญของเธอว่าจริงใจ ทำบุญวันนี้จิตแจ่มใส เบิกบานใจไปทั่วโลก จากนั้นชมรูปน้องแพรทั้งตัวโตตัวเล็กและชมว่าลายมือสวยมาก ข้างล่างยังขีดโน้ตเพลงมาให้ด้วย

สอนว่าหลับตาไม่ใช่กดที่ลูกตาหรือจมูก แค่ให้ขนตาชนกันสัมผัสกันแบบโอลิทัช แตะเบา ๆ แล้วปล่อยวาง Let it be ปล่อยให้มันเป็นไป ง่าย ๆ แค่นี้เดี๋ยวใจก็หยุดนิ่ง พอหยุดนิ่งก็จะดิ่งเข้าไปสู่ภายในถึงพระรัตนตรัยที่มีอยู่แล้วในตัวมนุษย์ทุกคนในโลก

บอกว่าตอนนี้พุทธบุตรนั่งกันสะบั้นหั่นแหลก คนที่ไม่เคยเจอแรงดูดก็หวาดเสียว แต่ตอนนี้มีความสุขมาก เพราะทำเฉย ๆ ตามที่บอกก็วูบผ่านความมืดเข้าไปสู่แสงสว่างที่ไม่มีที่สิ้นสุด สว่างกว่าลืมตามองข้างนอก แล้วย้ำวิธีว่าแค่เอาขนตาชนกันเบา ๆ อย่าแรงจนขนตาร่วง พอผ่านความสว่างออกไปดวงธรรมก็ผุดขึ้นมารัวเท่าไรก็ไม่หมด จนได้เข้าถึงดวงธรรมและองค์พระ

ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนว่าแค่หลับตาเบา ๆ เอาขนตาชนกันผิดไหม ผิดกฎหมายไหม ผิดวัฒนธรรมประเพณีที่ดีงามไหม ขัดแย้งความเชื่อดั้งเดิมไหม ทุกข้อคือไม่ เพราะปกติคนก็ต้องหลับตานอนอยู่แล้ว ไม่มีใครนอนลืมตา สมาธิจึงไม่ขัดแย้งกับความเชื่อใดเลย