ต้านน้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์

เล่าว่าวันไหนพ่อใหญ่ไม่กินเหล้าก็จะพูดดี ๆ กับแม่ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเห็นไหมว่าเหล้าทำให้คนดีเสียไป แต่วันไหนเมามาก็จะเฆี่ยนตีอาละวาด ทั้งทุบตีเตะตบ ด่าว่าโวยวาย เตะข้าวของ และหนักถึงขั้นไล่ยิงคุณแม่เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ตกเย็นถ้ารู้ว่าพ่อใหญ่กินเหล้ามาคุณแม่ก็จะวิ่งหลบไปอยู่ใต้ถุนบ้าน เพราะถ้าอยู่ใกล้จะถูกคว้าแขนรวบผมลากไปเฆี่ยนตี วันไหนน้ำเมาออกฤทธิ์เต็มที่คุณแม่ก็ต้องรีบวิ่งขึ้นต้นไม้เพื่อหลบลูกกระสุน บางครั้งวิ่งหนีไปที่กองฟอนซึ่งเป็นที่เผาศพ ไม่มีรองเท้าใส่ กลัวผีก็กลัวแต่กลัวลูกปืนมากกว่า จึงเอาผีเป็นที่พึ่ง ต้องทนรอจนแน่ใจว่าพ่อใหญ่สร่างเมาแล้วจึงย่องกลับบ้าน ครูไม่ใหญ่แทรกตำหนิว่าผู้ผลิตผู้จำหน่ายน้ำเมาไม่รับผิดชอบอะไรเลย ยังจะเอาเข้าตลาดหลักทรัพย์อีก ควรเอาออกจากทุกตลาดและเลิกผลิตปิดโรงงานไปเลย และถ้าเจ้าของโรงงานกับผู้ขายมาโดนอย่างนี้เองจึงจะรู้สึก

เล่าว่าคุณแม่ชอบเล่นไพ่ ส่วนคุณพ่อชอบดื่มเหล้า ดื่มทุกวันแล้วเมามามีเรื่องทะเลาะตบตีกับคุณแม่เป็นประจำ แต่ตอนไม่ดื่มคุณพ่อเป็นคนดีมาก ไม่ค่อยพูด เรียบร้อย ไม่มีเรื่องกับใคร ผิดกันกับตอนดื่มเหล้าราวฟ้ากับดิน ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าน้ำเมาเป็นอย่างนี้แล้วยังจะเอาเข้าตลาดอีกหรือ มันต้องเอาออกจากทุกตลาด

ครูไม่ใหญ่ยืนยันว่าไม่มีการดองเคส เล่นคำว่าเพราะไม่ชอบเครื่องดองของเมา ยกตัวอย่างว่านักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาก็ไม่ชอบเช่นกัน จึงไปยืนยันเป็นกัลยาณมิตรที่ ก.ล.ต. และตลาดหลักทรัพย์ ว่าไม่เห็นด้วยถ้าจะเอาน้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์ จนคณะกรรมการเข้าใจและเรื่องเลื่อนออกไป