สึนามิ

เกริ่นว่าปี 2548 เหลืออีกราว 18 วันจะสิ้นปี จึงคัดบุญใหญ่จากเป็นร้อยบุญเหลือราวสามสิบบุญมาทบทวน วันนี้เป็นบุญที่สอง สารคดีเล่าเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิถล่มชายฝั่งทะเลอันดามัน 6 จังหวัดภาคใต้ เมื่อ 26 ธันวาคม 2547 มีผู้เสียชีวิตกว่าหมื่นคนและสูญหายอีกมาก ปัญหาใหญ่ที่ต้องเร่งแก้คือการฟื้นฟูขวัญและกำลังใจของญาติผู้ประสบภัย จึงจัดพิธีบำเพ็ญกุศลไว้อาลัยครั้งที่หนึ่งที่จังหวัดภูเก็ต วันพุธที่ 5 มกราคม 2548 พระธรรมกิตติวงศ์เป็นประธานสงฆ์นำคณะภิกษุกว่าพันรูปสวดพระพุทธมนต์ ประธานฝ่ายฆราวาสคือประธานวุฒิสภาและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ร่วมจุดโคมประทีปและโคมลอยกว่าหมื่นดวง พร้อมเพลงอย่าร้องไห้ที่สนามกีฬาสะพานหิน

แฝดคนน้องซึ่งเป็นญาติคนเดียวที่เหลือของพี่สาวก็เป็นที่พึ่งไม่ได้ เพราะชีวิตลำบากกว่า ถูกเลี้ยงเป็นคนรับใช้ โตหน่อยถูกข่มขืน กลายเป็นเด็กมีปัญหา มีท้องหาพ่อไม่ได้ คลอดลูกแล้วต้องยกให้คนอื่น ล่าสุดทราบว่าไปพังงาแล้วหายสาบสูญไปกับคลื่นสึนามิ ยังหาตัวไม่พบ ส่วนย่าเป็นคนใจดีใจบุญ ตักบาตรสวดมนต์ทำวัตรเกือบทุกวัน วันพระไปฟังธรรมรักษาศีลแปด บั้นปลายป่วยเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง ผู้เขียนดรอปเรียนตอนปีสองมาพยาบาลเพราะคิดว่าเป็นโอกาสสุดท้ายตอบแทนพระคุณ หลังช่วงนี้ไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาทีครึ่ง

จนคุณยายตายจากไป น้าสาวกับคุณตาจึงย้ายไปอยู่กับน้องสาวซึ่งเป็นลูกคนที่ห้าของตายายที่หาดใหญ่ แล้วเวียนไปอยู่บ้านพี่น้องคนนั้นทีคนนี้ทีครบทุกบ้าน บ้านละเดือนสองเดือน จะได้ไม่เป็นภาระใครมากเกินไป ต่อมาเมื่อคุณตาตาย น้าสาวไปอยู่กับลูกชายคนโตที่ทำงานโรงแรมที่ภูเก็ต อยู่ได้หนึ่งปีก็เกิดสึนามิ ลูกชายตกงานดูแลไม่ไหวจึงพากลับมาหาดใหญ่ คิดจะให้กลับไปอยู่กับน้องสาวอีก แต่น้องสาวไม่อยากรับภาระอีกต่อไป ครูไม่ใหญ่ว่าฝนตกทางบ้านญาติน้าสาวแต่หนาวไปถึงบ้านน้าเขย น้าเขยได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจึงกลับมารับน้าสาวไปอยู่ด้วย ปลูกกระท่อมให้อยู่ใกล้ ๆ ทุกวันนี้น้าเขยต้องหุงหาอาหารให้กิน ส่วนน้าสาวนอนทั้งวันไม่ทำอะไร

เนื้อจดหมายถอดเสียงต่อตรงที่ลูกสาวคุณป้าไม่ได้หนี จึงถูกคลื่นยักษ์ม้วนตัวไปอย่างง่ายดาย ญาติไปตามหาที่พังงา หาแล้วหาอีกจนเหนื่อยอ่อนจึงถอดใจเลิกหา ขณะนั้นแม่ของเธอป่วยนอนอยู่โรงพยาบาล ขณะกึ่งหลับกึ่งตื่นคล้ายฝันว่าลูกสาวมาหา ทั้งที่ตอนนั้นยังไม่ทราบว่าลูกสาวตาย ทุกคนปักใจเชื่อว่าเธอเสียชีวิตแล้ว ตอนตายเธออายุสามสิบเก้าปี

ลูกสาวคุณป้าไปแต่งงานหมู่ไกลถึงเกาหลีกับคนจำนวนมากที่ไม่เคยรู้จักกัน เพราะในอดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม มักจับสัตว์มาผสมพันธุ์เพื่อขยายพันธุ์ขยายฟาร์ม ต้องตายอายุสั้นด้วยคลื่นสึนามิ เพราะชาตินั้นลำเลียงสัตว์ที่จับมาไปทางทะเลเพื่อนำไปขาย กลัวสัตว์จำนวนหนึ่งที่เป็นโรคจะแพร่ไปตัวอื่น จึงสั่งให้จับโยนทิ้งทะเล วิบากกรรมนี้มาส่งผล ตายแล้วไปเป็นภุมมเทวา เมื่อได้รับบุญที่อุทิศไปให้ก็มีบ้านเป็นที่อยู่ของตัวเอง ได้ไปเยี่ยมแม่และหมู่ญาติด้วยความคิดถึง เธอเคยมีสายบุญกับหมู่คณะอยู่บ้างแต่ไม่มาก บางชาติเจอบางชาติไม่เจอ ถ้าอยากเจอคืนนี้ให้คิดถึงเธอ เธอมาได้แป๊บเดียว

หลังช่วงพักและบรรทัดถอดซ้ำ เล่าว่าปลายปี 2547 ตั้งใจพาลูกสาวสองคนไปเที่ยวภูเก็ต แต่พระอาจารย์แนะนำให้พาครอบครัวมาชมวัดและทำบุญในวันอาทิตย์ที่ 26 ธันวาคม วันนั้นครอบครัวยังได้ช่วยกันทำความสะอาดลานต้อนรับพระธุดงค์ปีใหม่ ตอนเย็นได้ข่าวคลื่นยักษ์สึนามิถล่มชายหาดที่ภูเก็ต ซึ่งเป็นที่ที่วางแผนจะไปเที่ยวก่อนตัดสินใจมาวัด ครอบครัวจึงรอดตายมาได้อย่างอัศจรรย์

พี่ชายตายด้วยโรคหัวใจเพราะในอดีตเป็นขุนนาง ตัดสินพิพากษาให้ประหารผู้กระทำผิดตามหน้าที่อยู่บ่อยครั้ง จึงเป็นวิบากกรรมติดตัวมาส่งผล ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเรื่องวิบากกรรมกับหน้าที่ต้องระวัง ทำตามกฎหมายแต่ผิดกฎแห่งกรรมก็เอาเรื่อง ตายแล้วไปเกิดเป็นเทพบุตรสุดหล่อ มีวิมานทองชั้นดาวดึงส์ ด้วยบุญที่มีความกตัญญูกตเวที จิตใจดี และบุญที่อุทิศให้ต่อเนื่องตลอดหนึ่งปีหลังเสียชีวิต สิ่งที่ปรากฏที่หีบศพเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติที่มาพร้อมกันพอดี ส่วนกระดูกสีชมพูเกิดจากจิตใจที่ดีงามของพี่ชาย ครอบครัวสี่คนที่ตัดสินใจมาทำบุญที่วัดพระธรรมกายจึงรอดจากภัยสึนามิอย่างอัศจรรย์ เพราะทุกคนไม่มีวิบากกรรมที่จะตายทางนั้น และบุญในปัจจุบันที่ทำไว้ต่อเนื่องมาช่วยไว้ ทั้งสี่คนเคยสร้างบุญร่วมกันและเคยเป็นพ่อแม่ลูกกันมาในอดีต ชาตินี้จึงมาเป็นพ่อแม่ลูกกันอีก

เกริ่นนำกรณีศึกษาจากเหตุการณ์ภัยพิบัติคลื่นยักษ์ ซึ่งครบ 7 วันพอดี ผู้ประสบภัยมีตั้งแต่เสียทรัพย์ บาดเจ็บ จนถึงเสียชีวิต

รีสอร์ทของนักสร้างบารมีที่เกาะลันตารอดจากคลื่นยักษ์ เหมือนมีสิ่งที่มองไม่เห็นมาบังไว้ ขณะที่สิ่งปลูกสร้างสองข้างถูกกวาดลงทะเล