พระบรมครู

เล่าว่าครูไม่ใหญ่กับคุณครูที่มาสอบเป็นอาชีพเดียวกัน แต่นั่นเป็นครูใหญ่ ส่วนนี่ครูไม่ใหญ่ บอกว่าเลือกดูมาทุกอาชีพแล้วเห็นว่าสืบสายพระบรมครูดีกว่า เพราะครูเป็นสุดยอดของอาชีพ ดูจากที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเมื่อเป็นเจ้าชายสิทธัตถะทรงลาออกจากการครองราชสมบัติ อีกเจ็ดวันจะได้รับสมบัติจักรพรรดิก็ไม่รับ เพราะจะออกไปเป็นครู ครูจึงไม่ใช่เรื่องธรรมดา อย่าไปอกน้อยใจ เพราะเรากำลังสืบสายวัฒนธรรมสายเดียวกับพระบรมครู

อธิบายว่ากว่าจะได้เป็นพระบรมครูนั้นท่านตั้งความปรารถนามายี่สิบอสงไขยแสนมหากัป ตั้งแต่นึกในใจ แล้วเปล่งวาจาว่าจะเป็นครู กระทั่งได้รับพุทธพยากรณ์ว่าจะได้เป็นพระบรมครูแน่ อย่างน้อยบารมีตั้งยี่สิบอสงไขยแสนมหากัป อย่างกลางสี่สิบอสงไขยแสนมหากัป อย่างมากแปดสิบอสงไขยแสนมหากัป สร้างบารมีมาเพื่อการนี้เลย ไม่ได้ปรารถนาเป็นประธานาธิบดี มหาเศรษฐี หรือพระเจ้าจักรพรรดิ

ย้ำว่าก่อนที่จะเข้าไปสอบต้องนึกว่าเราอยู่ในสืบสายวัฒนธรรมของพระบรมครู ต้องให้มีปีติใจตรงนี้ก่อน อย่าคิดว่าไม่รู้จะไปทำอะไรจึงเป็นครู แล้วอธิบายว่าครูคือผู้ให้แสงสว่าง เพราะมนุษย์มาเกิดเหมือนอยู่ในความมืด คนอยู่ในความมืดก็เดินหกล้มหกลุก สะดุ้งหวาดกลัว ทำอะไรไม่ค่อยถูก โดยเฉพาะเรื่องบาป บุญ คุณ โทษ ถูก ผิด ไม่เข้าใจเลย ครูจึงมาขจัดความมืดบอดในดวงใจของมวลมนุษยชาติ

ครูไม่ใหญ่บอกว่าชอบประโยคฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอ แต่ก็คิดถึงประโยคตรงข้ามว่าฉันจะเป็นความมืดให้กับเธอ แล้วสอนว่าอาชีพครูเป็นอาชีพเดียวที่เทวดากลับมาไหว้ อาชีพอื่นต้องไปไหว้เทวดา ดูอย่างพระบรมครู เทวดายังต้องมาไหว้

บอกว่าเป็นครูดี เพราะเป็นอาชีพของพระโพธิสัตว์ที่สืบสายพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เป็นพระบรมครู กว่าจะสมความปรารถนาต้องสร้างบารมีอธิษฐานขอเป็นครูมายาวนาน ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ก็ขอเป็นครูทุกครั้ง เคยเกิดเป็นกษัตริย์หลายชาติแต่ยกราชสมบัติให้คนอื่นเพื่อมาเป็นครู และครูมีข้อพิเศษกว่าอาชีพอื่นคือพูดแล้วมีคนฟัง ไม่มีใครขัดคอ

ย้ำว่าโลกขาดแคลนครูไม่ได้ทุกยุคทุกสมัย ไม่มียุคใดเลยที่ขาดแคลนครู สิ่งแรกที่ครูต้องระลึกก่อนไปปฏิบัติหน้าที่คือเป็นครูดีอย่างไร อาชีพครูดีที่สุดในโลกอย่างไร ถ้าคิดไม่ออกอย่าเพิ่งออกจากบ้าน ต้องนั่งคิดจนเกิดความปิติภาคภูมิใจในจิตวิญญาณของครูก่อนแล้วจึงเดินออกไปเป็นผู้ให้ อย่าไปตั้งโจทย์ว่าไม่รวยแล้วต้องไปขายตรง และให้นึกว่าเราเป็นศิษย์สายเดียวกับพระบรมครู เพราะทุกที่ทั่วโลกล้วนมีการไหว้ครู

อธิบายว่าครูต้องรู้จักตัวเองก่อนว่าครูคือต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลก เป็นผู้ให้ความรู้แก่นักเรียน และเป็นปูชนียบุคคล อาชีพครูจึงเป็นอาชีพที่เหมือนพระโพธิสัตว์ สืบสายมาจากพระบรมครูคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ทรงปรารถนาเป็นครูผู้สอนได้ทั้งตนเอง มนุษย์ และเทวดา สอนเรื่องราวความจริงของชีวิตว่าเกิดมาทำไม อะไรคือเป้าหมายของชีวิต และจะเดินไปสู่เป้าหมายนั้นได้อย่างไร

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าแต่ละพระองค์มีภารกิจสองประเภท ประเภทแรกคือโปรด เปรียบเหมือนกระทรวงศึกษา สอนให้หลุดพ้นทุกข์หรืออยู่ในวัฏฏะอย่างมีความสุข ปิดอบายไปสวรรค์ เรียกว่าพระบรมครู ครูทางโลกให้วิทยาทาน ส่วนพระบรมครูให้ธรรมทานให้พ้นโลก แต่ละพระองค์โปรดสัตว์ได้กลุ่มหนึ่งแล้วคำสอนค่อย ๆ เสื่อมไป พอหมดยุคพระพุทธศาสนาก็เป็นยุคเทวนิยมบูชายัญ

บอกว่าชีวิตในสังสารวัฏไปสิ้นสุดที่วิชาชีพของครู คือพระบรมครูสัมมาสัมพุทธเจ้าที่สอนให้พ้นจากวัฏฏะ หรือถ้ายังเวียนว่ายก็ให้เกิดในที่ดี มีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ไม่มีวิชาชีพสายไหนเป็นวิชาสุดท้ายของชีวิตนอกจากอาชีพครู ครูบางทีไม่รู้ตัวว่าเป็นบุคคลสำคัญ จึงสอนเด็กให้ไปยกมือไหว้บอกคุณครูว่าคุณครูเป็นบุคคลสำคัญของโลก เปรียบดุจดวงตะวันที่โลกขาดไม่ได้ หนูก็ขาดคุณครูไม่ได้เพราะคุณครูเป็นแสงสว่างให้หนู