ครูคือผู้ให้แสงสว่าง

ย้ำว่าก่อนที่จะเข้าไปสอบต้องนึกว่าเราอยู่ในสืบสายวัฒนธรรมของพระบรมครู ต้องให้มีปีติใจตรงนี้ก่อน อย่าคิดว่าไม่รู้จะไปทำอะไรจึงเป็นครู แล้วอธิบายว่าครูคือผู้ให้แสงสว่าง เพราะมนุษย์มาเกิดเหมือนอยู่ในความมืด คนอยู่ในความมืดก็เดินหกล้มหกลุก สะดุ้งหวาดกลัว ทำอะไรไม่ค่อยถูก โดยเฉพาะเรื่องบาป บุญ คุณ โทษ ถูก ผิด ไม่เข้าใจเลย ครูจึงมาขจัดความมืดบอดในดวงใจของมวลมนุษยชาติ

ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเพลงนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก เพราะอนาคตของเด็ก ของชาติ และของโลกอยู่ในกำมือครูโดยครูไม่รู้ตัว สิ่งที่พ่อแม่รักที่สุดคือลูก ในโลกที่มีคนหลายพันล้าน พ่อแม่ต้องคัดคนที่สำคัญและสูงส่งมาดูแลลูกแทน และคัดได้ว่าต้องเป็นครู มอบอำนาจให้ดูแลชีวิตหนึ่งทั้งชีวิต พ่อแม่หวังว่าครูจะสอนความรู้คู่คุณธรรม ให้ลูกเก่งเพื่อทำมาหากินและดีเพื่อให้สังคมเป็นสุขและตายไปสู่เทวโลก ท้ายช่วงถอดเพี้ยนแล้วเป็นบรรทัด jingle ช่วงพักราวหนึ่งนาที

บอกว่าชีวิตในสังสารวัฏไปสิ้นสุดที่วิชาชีพของครู คือพระบรมครูสัมมาสัมพุทธเจ้าที่สอนให้พ้นจากวัฏฏะ หรือถ้ายังเวียนว่ายก็ให้เกิดในที่ดี มีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ไม่มีวิชาชีพสายไหนเป็นวิชาสุดท้ายของชีวิตนอกจากอาชีพครู ครูบางทีไม่รู้ตัวว่าเป็นบุคคลสำคัญ จึงสอนเด็กให้ไปยกมือไหว้บอกคุณครูว่าคุณครูเป็นบุคคลสำคัญของโลก เปรียบดุจดวงตะวันที่โลกขาดไม่ได้ หนูก็ขาดคุณครูไม่ได้เพราะคุณครูเป็นแสงสว่างให้หนู

สอนว่าคุณครูต้องนึกเสมอว่า ฉันจะเป็นแสงสว่างให้เธอ ตั้งแต่อยู่บ้าน กินข้าว ล้างหน้า แปรงฟัน ออกจากบ้าน นั่งรถ ถึงหน้าโรงเรียน หน้าห้อง จนเข้าห้อง ความรู้สึกของครูจะสูงส่งดุจดวงตะวันดวงจันทร์ เป็นผู้ให้แสงสว่าง ใจเบิกบาน ครูจะเป็นหนุ่มสาวตลอดกาล มีรอยย่นปนรอยยิ้มก็โอเค แต่รอยย่นปนรอยแย่ไม่ไหว

ครูไม่ใหญ่ให้เอาภาพมาดู คุณครูทั้งสี่ท่านที่สอนอยู่ในอดีตแดนมนุษย์กินคน คนนำทางก็เคยกินคนมาแล้ว คุณเปเล่พาเข้าไปดูหัวใจที่ยิ่งใหญ่ของคุณครูทั้งสี่ เพราะโรงเรียนตรงนั้นไฟฟ้าและน้ำประปาเข้าไปไม่ถึง อาชีพอื่นเข้าไม่ถึง แต่ครูทั้งสี่เข้าไปถึง ต้องมีหัวใจของผู้ให้แสงสว่างจึงเดินเข้าป่าไปสอนเด็กได้ ทั้งที่เรียนสูง จบปริญญาและมีโอกาสสอนในเมือง แล้วแซวว่าเรียนสูงไม่ได้หมายถึงปีนต้นมะพร้าว เพราะแถบหมู่เกาะโซโลมอนมะพร้าวเยอะ (ชื่อโรงเรียนถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้)