ep054 ผังเวลา 49 ช่วง
อุทิศบุญ (111) วัดพระธรรมกาย (73) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) หยุดใจนิ่ง (52) วงบุญพิเศษ (49) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (33) เนื้อนาบุญ (32) มรณานุสติ (30) เจ้าชายสิทธัตถะ (17) มหาวิหารคุณยายอาจารย์ (15) คุณแม่ดารณี (13) มะเร็งรังไข่ (13) ปราสาทสามฤดู (9) วัดหนองงูเหลือม (7) วิสาขบูชา 2555 (7) บิณฑบาต (6) ศีลห้า (6) ธุดงค์ธรรมชัยปราจีนบุรี (5) เทวทูตทั้งสี่ (5) พระของขวัญ (4) พัฒนาวัดหนองงูเหลือม (4) พุทธชยันตี 2600 ปี (4) ชาวบ้านหนองงูเหลือม (3) ทาสีกำแพงโบสถ์สีชมพู (3) นายฉันนะ (3) บวชสามเณรภาคฤดูร้อน (3) พัฒนาวัดร้าง (3) สัมมาอะระหัง (3) เตรียมใจก่อนละโลก (3) เราคือผู้ได้โอกาส (3) จุดประทีปลอยโคมถวายเป็นพุทธบูชา (2) ฉันมื้อเดียว (2) นิพพิทา (2) ภาพบุญปรากฏก่อนละโลก (2) มหารัตนอัฐิธาตุคุณยายอาจารย์ (2) ล้างเท้าสามเณร (2) สร้างบารมีข้ามชาติ (2) สวดมนต์ทำวัตรเย็น (2) สามเณรเล่าเปลี่ยนจากเด็กดื้อเป็นเด็กดี (2) อสงไขย (2) ออกบวชแสวงหาทางพ้นทุกข์ (2) เด็กติดเกม (2) เทวรถ (2) เปิดรายการ (2) กายละเอียดหลุดจากกายหยาบ (1) กายละเอียดแปรเป็นกายเทพธิดา (1) กำลังใจจากครอบครัว (1) กำแพงโบสถ์สูงสี่เมตร (1) คนตาย (1) คนเจ็บ (1) คนแก่ (1) ซุปเปอร์สามเณร (1) ถวายภัตตาหารพระจำนวนมาก (1) ธุดงค์ธรรมชัย (1) ธุดงค์สถานปราจีนบุรี (1) นักบวช (1) นิมนต์พระมาเป็นเนื้อนาบุญข้างเตียง (1) บริวารทิพย์ (1) บวชธรรมทายาทแสนรูป (1) บวชพระพี่เลี้ยงรุ่นแสนรูป 2555 (1) บวชสามเณรล้านรูป (1) ปัญญาธิกพุทธเจ้า (1) ป่าคอนกรีต (1) พระราชอุทยาน (1) พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสามประเภท (1) พลิกฟื้นศรัทธาญาติโยม (1) ภาพบุญยี่สิบหกปี (1) รองเจ้าคณะจังหวัดปราจีนบุรี (1) รักษาใจให้อยู่ในบุญ (1) วัดบ่อแร่ (1) วัดสุทัศนเทพวราราม (1) ศึกชิงภพ (1) สามเณรธรรมทายาท 120 รูป (1) สามเณรธุดงค์เกือบพันรูป (1) อุทิศบุญให้โยมพ่อโยมแม่ (1) อุปสมบทอุทิศชีวิตสามเณรเปรียญธรรม (1) เจ็ดบุญใหญ่วันวิสาขบูชา (1) เดินธุดงค์ 18.3 กิโลเมตร (1) เดินบนกลีบดอกไม้ (1) เวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ (1) เวียนประทักษิณรอบอุโบสถวัดพระธรรมกาย (1) เวียนเทียน (1) โยมแม่สามเณร (1) ใจแช่อิ่มในบุญ (1)
เปิดรายการทบทวนฝันในฝันวิทยา ชวนทำใจให้ใสด้วยการตรึกระลึกนึกถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้า บอกวิธีวางใจที่กลางกายทั้งขณะหลับตาและลืมตา ทักทายผู้ชมว่าได้ยินชัดหรือเปล่า แล้วชวนเข้าสู่เรื่องพุทธประวัติ (ช่วงต้นเสียงถอดไม่ชัดหลายจุด)
ช่วงเพลงต้นรายการ เนื้อร้องที่จับได้กล่าวถึงบารมีเต็มเปี่ยม การเข้าถึงพระสัทธรรมอันประเสริฐ และการน้อมใจชื่นบานถึงพระธรรมกับพระศาสดา คำร้องหลายวรรคถอดเสียงไม่ชัด
ถามนักเรียนว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีกี่ประเภท ได้คำตอบว่าสามประเภท ยกปัญญาธิกพุทธเจ้าและวิริยาธิกพุทธเจ้า อธิบายว่าสร้างบารมีนับเป็นอสงไขย ซึ่งแปลว่านับไม่ถ้วน และสรุปว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นี้อยู่ในประเภทปัญญาธิกพุทธเจ้า
อธิบายว่าการสร้างบารมีกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอดีตยาวนานมาก จึงสมเหตุสมผลว่ากว่าจะมาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าต้องสั่งสมบุญบารมีอย่างเต็มที่ เอาชีวิตเป็นเดิมพัน ไม่ว่าจะเกิดเป็นชนชั้นล่าง ชั้นกลาง หรือชั้นสูง ไม่ใช่ปุบปับได้เป็นบรมศาสดา มีเหตุมาก่อนจึงมีผลอย่างนี้
เล่าถึงพระชาติสุดท้ายคือเจ้าชายสิทธัตถะ ที่ประทับในปราสาทสามฤดูมานานถึงสิบสามปี จนถึงคราวที่บุญบารมีที่สั่งสมมาเต็มเปี่ยม ดลบันดาลให้อยากเปลี่ยนบรรยากาศ จึงเสด็จไปพระราชอุทยานพร้อมนายฉันนะสารถี โดยเทวดาที่อยากให้ทรงออกบวชคอยจัดฉากไว้
เทวดาแสดงภาพคนแก่ให้ทอดพระเนตร เพราะพระองค์ไม่เคยเห็นคนแก่มาก่อน ทรงถามนายฉันนะว่านั่นคืออะไร ได้คำตอบว่าคนแก่ และแก่ทั้งโลกรวมทั้งพระองค์ด้วย ทรงสลดว่าถ้าแก่แล้วต้องเป็นอย่างนั้นก็ไม่อยากแก่ หมดอารมณ์ประพาส แล้วเสด็จกลับไปทรงคิด
วันต่อมาทรงพบคนเจ็บ ทรงถามว่าเจ็บเฉพาะคนนั้นหรือ ได้คำตอบว่าเจ็บทุกคนรวมทั้งพระองค์ ทรงคิดว่าถ้าต้องร้องโอยอย่างนั้นก็คงทรมานมาก จึงหมดอารมณ์เสด็จประพาสต่อและเสด็จกลับ ไปทรงคิดที่ปราสาทสามฤดูเพราะรู้สึกสบายใจกว่า
ทรงพบคนตาย นายฉันนะอธิบายว่าคือผู้หมดฤทธิ์ในการหายใจ กายละเอียดออกไปแล้ว เหลือร่างเหมือนท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ มีแต่นับวันจะผุพังเป็นอาหารของสัตว์ต่าง ๆ และตายทั้งโลกรวมทั้งพระองค์ ทรงสรุปว่าในโลกนี้มีคนแก่ คนเจ็บ คนตาย หนีไม่พ้น จึงเกิดนิพพิทา อยากพ้นสภาพเช่นนี้ ต่างจากชาวโลกทั่วไปที่เห็นเหมือนกันแต่ยังเพลิดเพลินอยู่
วันสุดท้ายของการเสด็จประพาสสี่วัน ทรงพบนักบวช นายฉันนะอธิบายว่านักบวชคือผู้ออกจากเรือน พระองค์จึงพบทางออก ผู้ดำเนินรายการย้ำว่าสี่วันนี้เป็นเหตุสำคัญและเป็นจุดเริ่มต้นการแสวงหา
เพลงประกอบเรื่องนักบวช เนื้อร้องกล่าวถึงการสร้างชีวิตให้มีคุณค่า แสวงหาแต่หนทางพระนิพพาน อยู่ป่าเพียงสามคืน สมบัติมีแค่บาตรและผ้า ทนหิวบำเพ็ญตบะ ทำสมถะวิปัสสนา และรักษาพระวินัยยิ่งกว่าชีวิตตน คำร้องบางวรรคถอดเสียงไม่ชัด
ช่วงเพลงสองภาษา ท่อนไทยกล่าวถึงการตั้งใจแสวงหาหนทางพ้นทุกข์ ท่อนภาษาอังกฤษเป็นบทเอหิปัสสิโก ว่าอย่าเพียงเชื่อแต่ให้ตรวจสอบ อย่ายอมรับสิ่งที่ได้ยินได้เห็นแม้จะเป็นคำที่เรากล่าวเอง ต้องพิสูจน์ให้รู้ด้วยตนเอง และท่อนที่ว่าคำสอนของพระพุทธเจ้าเป็นของทุกคนที่ต้องการหลุดพ้น
ประกาศกำหนดการวันวิสาขบูชา วันแห่งการตรัสรู้ธรรม เรียกว่าเจ็ดบุญใหญ่ในวันพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่อ่านชัดคือ 13.30 น. พิธีสักการะมหารัตนอัฐิธาตุคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ณ ห้องแก้วสารพัดนึก 14.45 น. พิธีอุปสมบทอุทิศชีวิตสามเณรเปรียญธรรมสิบสองรูป ณ อุโบสถวัดพระธรรมกาย 15.30 น. พิธีอัญเชิญมหารัตนอัฐิธาตุไปประดิษฐานในมหาวิหารคุณยายอาจารย์ โดยลูกหลานถือสายศีลก้าวเดินตามรอยเท้าท่าน และ 19.00 น. พิธีจุดวิสาขประทีปกับเวียนประทักษิณรอบอุโบสถวัดพระธรรมกาย ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นเลยในวันวิสาขบูชา นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์วัดพระธรรมกาย
เข้าสู่กรณีศึกษาคุณแม่ของผู้ส่งจดหมาย ซึ่งพิธีกรอ่านชื่อผู้ส่งไม่ออกจึงข้ามไป เล่าว่าคุณแม่เริ่มมาสร้างบุญที่วัดพระธรรมกายราวปีพุทธศักราช 2522 แต่ยังไม่สม่ำเสมอ จนกระทั่งปี 2527 จึงมาวัดอย่างต่อเนื่อง ต่อมาระบุว่าคุณแม่ชื่อดารณี
ก่อนเข้าพรรษาปี 2553 คุณแม่ได้ไปร่วมงานบวชธรรมทายาทแสนรูปในช่วงเช้า และร่วมพิธีในวิหาร ตอนกลับท่านกล่าวขอบคุณด้วยน้ำตาว่าปลื้มใจที่ได้มาทำบุญครั้งนี้ ต่อมาไม่นานอาการทรุดลง ลูกจึงนิมนต์พระจากวัดมาเป็นเนื้อนาบุญที่ข้างเตียงผู้ป่วย แล้วท่านก็จากไปด้วยอาการสงบ
ผู้ส่งจดหมายถามว่าคุณแม่ละโลกแล้วเป็นอย่างไร เวลานี้ท่านอยู่ที่ไหน และวิบากกรรมใดที่ทำให้ท่านป่วยด้วยโรคมะเร็งรังไข่ที่ลุกลามในระยะสุดท้าย โดยท่านเสียชีวิตตอนอายุห้าสิบสองปี
คำตอบเริ่มว่าช่วงที่คุณแม่ใกล้จะจากโลกนี้ไป ด้วยความที่ท่านเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝัน ที่ศึกษาเรื่องความจริงของชีวิตมาดี ท่านจึงเตรียมตัวเตรียมใจเผชิญศึกชิงภพไว้เป็นอย่างดี ด้วยการระลึกนึกถึงบุญทุกบุญที่สั่งสมร่วมกับหมู่คณะต่อเนื่องมา 26 ปี นับตั้งแต่ปี 2527
อธิบายว่าแม้ร่างกายคุณแม่จะทุกข์ทรมานจากโรคร้ายที่กำลังทำลายสังขารอยู่ตลอด แต่ท่านยังรักษาใจให้อยู่ในบุญได้ตลอดเวลา และไม่เพียงเท่านั้น ท่านยังหาโอกาสสั่งสมบุญเพิ่มเติมอย่างเต็มที่เต็มกำลังอีกด้วย พิธีกรชมว่าเป็นนักเรียนเกียรตินิยม
ระบุว่าสาเหตุสำคัญที่ทำให้คุณแม่มีกำลังใจต่อสู้กับโรคร้าย คือการได้รับกำลังใจจากทุกคนในครอบครัวอย่างอบอุ่นเสมอมา ถือเป็นเหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้ท่านมีพลังใจและมีสติ ในการระลึกนึกถึงบุญต่าง ๆ ที่ตั้งใจสร้างสมมาดีตลอดชีวิต
เล่าว่าถึงวันที่คุณแม่ใกล้ละสังขาร แม้ติดต่อสื่อสารกับลูกและครอบครัวไม่ได้ แต่ใจของท่านยังแช่อิ่มอยู่ในบุญตลอดเวลา ผลคือใจค่อย ๆ กลับมารวมหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย ไม่ฟุ้งซ่าน อาการภายนอกดูเหมือนคนนอนหลับลึก และท่านไม่รู้สึกทุกข์ทรมานจากโรคร้ายเลย ถือเป็นความพร้อมของนักรบกองทัพธรรมที่จะเข้าสู่ศึกชิงภพ
ในช่วงเวลานั้นภาพของบุญต่าง ๆ ที่คุณแม่เคยสั่งสมไว้ก็มาปรากฏฉายอยู่ภายในใจอย่างต่อเนื่อง พิธีกรว่านี่คือรางวัลของชีวิตที่สั่งสมบุญมาตลอด และเพราะความผูกพันกับบุญทุกบุญ ภาพบุญเหล่านั้นจึงไปเชื่อมโยงกับภาพพระของขวัญและของที่ระลึกที่ได้รับจากงานบุญต่าง ๆ
เมื่อคุณแม่ได้เห็นภาพบุญและภาพพระของขวัญที่ได้รับ ใจยิ่งใสและปลื้มปีติในบุญทวีขึ้น และเมื่อลมหายใจสุดท้ายหมดลง กายละเอียดของท่านก็หลุดออกจากกลาง มายืนอยู่ข้างเตียงที่กายหยาบกำลังนอนสงบอยู่ เมื่อได้สติท่านมองทุกคนด้วยความรักและความผูกพันในวันเวลาที่ผ่านมา ที่ได้ใช้ชีวิตและสั่งสมบุญร่วมกัน
เพลงประกอบช่วงอำลาของกรณีศึกษา เนื้อร้องว่าให้รักษาความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันไว้ หากวันไหนเธอเจอทุกข์ภัยหรือเดือดร้อนใจจนท้อแท้ ขอเพียงเขียนมาหรือส่งเสียงมา จะไปยืนเคียงข้างเธอ ดูแลให้หมดความกังวลใจ และอยากเห็นรอยยิ้มที่ชื่นบานจากเธอเรื่อยไป
กายละเอียดของคุณแม่เห็นบริวารทิพย์ที่มารอคอยต้อนรับ จึงทราบทันทีว่าถึงเวลาต้องจากทุกคนไป แล้วเดินแบบลอย ๆ ผ่านบริวารอันเป็นทิพย์อย่างสง่างาม ไปสู่เทวรถที่สวยสดงดงาม ด้วยหัวใจที่พองโตและปีติในผลแห่งบุญอย่างสุด ๆ
อธิบายว่าเพราะตอนนี้ท่านเห็นผลแห่งบุญด้วยตาของตัวเอง ผลแห่งบุญน่าอัศจรรย์ใจมาก และเพราะใจของท่านทั้งใสและสว่างในบุญอย่างสุด ๆ ขณะที่กายละเอียดกำลังเดินลอยผ่านบริวารทิพย์ไปสู่เทวรถ กายละเอียดจึงพลันสว่างวาบและแปรเปลี่ยนเป็นกายเทพธิดาสุดสวยโสภาในทันที
สปอตคั่นรายการ กล่าวถึงการเรียนรู้จากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และจิงเกิลชื่อสถานีดีเอ็มซี เสียงส่วนใหญ่ถอดไม่ชัด
เมื่อเป็นเทพธิดาแล้ว ภาพแห่งการสั่งสมบุญที่ท่านสร้างไว้ตลอด 26 ปีก็เริ่มมาปรากฏให้เห็น รวมถึงภาพการเวียนประทักษิณ และมีภาพบุญภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเทพธิดาองค์ใหม่พองโตปีติที่สุด แล้วท่านจึงได้เวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์
เมื่อครบเจ็ดวัน ครอบครัวได้ทำบุญต่าง ๆ อุทิศส่งบุญไปให้ ท่านเทพธิดาก็ได้รับบุญและอนุโมทนาด้วยความปลื้มปีติเบิกบานใจมาก เมื่อเห็นภาพบุญที่ทุกคนทำอุทิศมาให้ รัศมีกายและเครื่องประดับของท่านก็ยิ่งเปล่งประกายสว่างวาบขึ้น เพราะชาวสวรรค์เวลาปีติกับเรื่องบุญรัศมีกายจะสว่างวาบออกมา จากนั้นถึงเวลาจึงเสด็จกลับสู่ทิพยวิมานของท่านที่ดุสิตบุรี
เพลงเรื่องดุสิตบุรี เนื้อร้องชวนรวมพลังรวมใจกันสร้างลูกแก้วที่ใสสุดใส สร้างฝันอันยิ่งใหญ่ จับมือตามพ่อไปถึงจุดหมายที่สุดแห่งธรรม ณ วงบุญพิเศษดุสิตบุรี พร้อมพรรณนาแดนสวรรค์ที่มีทิพยวิมานวิจิตร และบริวารที่ภักดีต่อผู้เป็นนายยิ่งกว่าชีวิต
ประกาศพิธีบวชพระพี่เลี้ยงรุ่นแสนรูป ปีพุทธศักราช 2555 ณ อุโบสถวัดพระธรรมกาย โดยมีพระเถระผู้เป็นเจ้าคณะภาค 4 จากวัดสุทัศนเทพวราราม เมตตามาเป็นพระอุปัชฌาย์ พิธีกรว่าพระอาจารย์บวชกันสนุก และย้ำว่าปีนี้เป็นปีฉลองพุทธชยันตี 2600 ปีแห่งการตรัสรู้ (ชื่อพระอุปัชฌาย์ถอดเสียงไม่ชัด)
ตั้งคำถามว่าจะฉลองพุทธชยันตีแบบธรรมดา ๆ ได้อย่างไร เพราะกว่าจะมีวันนี้ได้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสร้างบารมียาวนาน และบารมีของท่านก็เพื่อเราด้วย คำสอนตกทอดมาถึงเรา จึงจัดบวชสามเณรราวหนึ่งล้านรูปจากโรงเรียนต่าง ๆ ราวสองสัปดาห์ในช่วงปิดเทอม โดยมีครูแก้วและพระพี่เลี้ยงคอยดูแล ให้บำเพ็ญสมณธรรมและกระจายไปพัฒนาวัดร้างให้เป็นวัดรุ่ง
บอกว่าเรื่องราวที่จะได้ดูคือการเดินธุดงค์ของสามเณรตัวเล็ก ๆ ซึ่งน่าปลื้มจริง ๆ เล่าว่าสมัยก่อนเป็นเรื่องปกติที่หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญออกเดินธุดงค์เข้าไปในป่าในเขา แต่บ้านเมืองเปลี่ยนจากป่าไม้มาเป็นป่าคอนกรีต จึงต้องเดินกันอย่างนี้แหละ และย้ำว่าเด็ก ๆ ฝึกได้ทุกอย่าง
พิธีกรชวนคิดว่าทำไมไม่ทำให้เป็นประวัติศาสตร์โลกเสียเลย แล้วเกริ่นเข้าสารคดีเรื่องราวการเดินธุดงค์ธรรมชัยฟื้นฟูพระพุทธศาสนาที่จังหวัดปราจีนบุรี ตอน เราคือผู้ได้โอกาส
สารคดีเล่าว่าโครงการอบรมสามเณรจากธุดงค์สถานปราจีนบุรี มีสามเณรเกือบพันรูป พร้อมใจกันแบกกลักและสะพายย่ามออกเดินธุดงค์ธรรมชัยเพื่อเป็นหลักใจให้ชาวพุทธในชุมชน แล้วมุ่งไปพัฒนาวัด สามเณรอายุน้อยที่สุดเจ็ดขวบ มากที่สุดสิบสี่ขวบ เดินฝ่าเปลวแดดระยะทาง 18.3 กิโลเมตร ทำให้ชาวพุทธทั้งเด็กและผู้ใหญ่ออกมาพนมมือ ล้างเท้าและโปรยดอกไม้ต้อนรับ ที่วัดหนองงูเหลือม
สามเณรให้สัมภาษณ์ว่าทุกย่างก้าวที่เดินธุดงค์ธรรมชัยต้องฉันแค่มื้อเดียว เดินตากแดด อากาศร้อน เหงื่อออกเต็มตัว แต่มีความสุขมาก เห็นญาติโยมมาพนมมือไหว้ก็ท่องในใจว่าขอให้โยมได้บุญเยอะ ๆ และนึกถึงหน้าโยมพ่อโยมแม่ตลอดทาง เมื่อเดินนานจนกลักหนักเกือบแบกไม่ไหว พระพี่เลี้ยงบอกว่ามีญาติโยมรออยู่ข้างหน้าก็ฮึดเดินต่อจนถึงจุดหมาย
ช่วงพัฒนาวัดแข่งกับเวลา สามเณรส่งกำลังทัพหน้าตะลุยฟันหญ้าคา เก็บกวาดใบไม้ ขัดและล้างกำแพงโบสถ์ มือหนึ่งถือแปรงอีกมือถือกระป๋องสี ช่วยกันทาสีกำแพงโบสถ์โดยผสมสีขาวกับสีแดงเป็นสีชมพู
เล่าว่าด้วยความสามารถขั้นเทพของสามเณรธุดงค์ กำแพงโบสถ์ที่สูงเกือบสี่เมตรถูกเนรมิตให้สวยเหมือนใหม่ เป็นสีชมพูตามที่ต้องการ ใครมาจากบ้านก็อึ้งตะลึงเพราะสะอาดเรี่ยมสวยงามไปทุกซอกทุกมุม สำเร็จด้วยฝีมือของสามเณร พิธีกรว่าวัดนี้สามมือก็ยังไม่พอมือ ถ้ามีสามเณรหนึ่งล้านรูปจะยิ่งดี
ถึงเวลาสวดมนต์เย็นและพิธีจุดประทีปลอยโคมถวายเป็นพุทธบูชา ได้รับความเมตตาจากพระเดชพระคุณรองเจ้าคณะจังหวัดปราจีนบุรีมาเป็นประธานสงฆ์ ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าหมู่บ้านนี้มีแค่สามสิบหลังคาเรือน แต่คนที่มาหลายร้อยคนเป็นชาวบ้านต่างถิ่นที่เห็นขบวนสามเณรธุดงค์ผ่านมาแล้วขนลุก จึงขอมาร่วมกิจกรรมและมาเอาบุญด้วย (ชื่อพระประธานสงฆ์ถอดเสียงไม่ชัด)
สรุปว่าการเดินธุดงค์ธรรมชัยของสามเณรจากธุดงค์สถานปราจีนบุรี ไม่เพียงพลิกผืนแผ่นดินวัดร้างให้กลับสว่างสดใส แต่ยังพลิกฟื้นศรัทธาของญาติโยมให้กลับมาหนักแน่นมั่นคงในพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญ และในวันที่สามที่สามเณรต้องอำลาวัดหนองงูเหลือม ถึงกับน้ำตาไหล
เพลงประกอบช่วงอำลาวัดหนองงูเหลือม เนื้อร้องว่าแสนจะเหงาเงียบเหงา และเฝ้าถามว่าจะมีวันไหนที่กลับมาไหม ฟ้ายังคอยให้คืนกลับมา คำร้องบางวรรคถอดเสียงไม่ชัด
ชาวบ้านให้สัมภาษณ์ว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจอสามเณรจำนวนมากที่ดีแสนดีแบบนี้มาก่อน ช่วงเวลาสามวันที่สามเณรมาอยู่และมาพัฒนาวัด เป็นช่วงเวลาที่ชาวบ้านมีความสุขที่สุด ชาวบ้านหนองงูเหลือมรักสามเณรมากและจะรักไม่ลืม พิธีกรเลยตั้งฉายาให้ว่าซุปเปอร์สามเณร
สารคดีตอนเราคือผู้ได้โอกาส เล่าว่าเดินไปไม่กี่ก้าวกลักและย่ามที่สะพายก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ อากาศร้อนขึ้น แต่สามเณรธรรมทายาท 120 รูปไม่ยอมแพ้ เดินมองกลางมองทางและภาวนาสัมมาอะระหังไปด้วย วันแรกเดินไปวัดบ่อแร่ ต้องอดทนมากเพราะฉันแค่มื้อเดียว ต้องคอยระวังเพื่อนที่หน้ามืดเป็นลม หลายรูปเท้าพองจนเดินไม่ไหวแต่ไม่ยอมขึ้นรถ ขอเดินต่อจนถึงจุดหมาย
วันที่สองสามเณรเดินธุดงค์ต่อจนถึงปลายทางที่วัดหนองงูเหลือม อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี สามเณรเล่าว่าตื่นเต้นมาก มีลุงป้าน้าอาและเด็กรุ่นเดียวกันมาต้อนรับเต็มไปหมด เสียงสาธุทำให้ปลื้ม ภูมิใจที่ได้เดินบนกลีบดอกไม้ มีคุณลุงคุณอาและเด็กมาล้างเท้าเช็ดเท้าให้ บางรูปสงสารคุณยายที่ฝืนสังขารเอามือเช็ดเท้าให้ จึงอธิษฐานให้ทุกคนได้บุญเยอะ ๆ
ชาวบ้านเล่าว่ากิจกรรมอย่างล้างเท้าพระไม่เคยได้ทำเลย เพิ่งได้ทำครั้งแรก ทุกคนอยากทำ บางคนนั่งน้ำตาซึม คนอายุ 70 ถึง 80 ปีบอกว่าภูมิใจที่ชีวิตหนึ่งยังมีโอกาสได้ทำ จากนั้นสามเณรทุกรูปแบ่งงานกันรับบุญอย่างขยัน ไม่ยอมท้อ ขอเป็นเรี่ยวแรงสำคัญพัฒนาวัดที่ชำรุดทรุดโทรมให้กลับมาสะอาด และอยากเป็นต้นแบบที่ดีให้ญาติโยมและเพื่อน ๆ
ช่วงออกบิณฑบาต สามเณรรวมใจนึกถึงดวงแก้ว นึกถึงองค์พระ และภาวนาสัมมาอะระหังไปด้วย เพราะอยากให้ญาติโยมที่มาใส่บาตรได้บุญมากที่สุด ได้พบความสุขความเจริญ และจะได้มาทำบุญในพระพุทธศาสนามากขึ้น โยมแม่ของสามเณรรูปหนึ่งให้สัมภาษณ์ด้วยความตื้นตันว่าปลื้มที่ลูกชายบวชแล้วชวนแม่ไปทำบุญ เพราะไม่เคยมีโอกาสอย่างนี้มาก่อน
ชาวบ้านให้สัมภาษณ์ว่าเห็นเด็กสนใจพระพุทธศาสนาเป็นตัวอย่างที่ดี เพราะปัจจุบันเด็กส่วนมากติดเกม จึงอยากให้มีกิจกรรมอย่างนี้บ่อย ๆ และรู้สึกภูมิใจแทนพ่อแม่เด็ก ทางวัดบอกว่าปกติมีพระอยู่ไม่กี่รูป โอกาสได้ทำบุญกับพระจำนวนมากอย่างนี้ไม่มี ถ้าจะนิมนต์เองก็ต้องใช้ปัจจัยสูง คราวนี้บุญมาถึงแล้วจึงต้องรีบเอา มีญาติโยมนำภัตตาหารมาถวายจำนวนมาก บางคนฐานะยากจนก็ยังอุตส่าห์หากับข้าวมาสมทบ
วันต่อมาสามเณรพัฒนาวัดหนองงูเหลือมต่อทันทีเพื่อให้เสร็จสมบูรณ์ แบ่งบุญกันรับเช่นเคย พิเศษตรงที่ได้ร่วมทาสีใหม่รอบกำแพงโบสถ์ เป็นสีที่หลวงพ่อเจ้าอาวาสบอกให้ทาด้วยความรักในพระพุทธศาสนา ยิ่งทาก็ยิ่งปลื้ม ไม่นานกำแพงก็ได้สีใหม่ทำให้วัดสะอาดสดใสกว่าเดิม ชาวบ้านชมว่าเข้าท่า น่าจะมาฟื้นฟูในชุมชนหมู่บ้านต่าง ๆ และดีที่จัดทุกปีเพราะเยาวชนช่วงปิดเทอมจะได้มีโอกาสเข้ามาศึกษา
ค่ำคืนสุดท้ายของการอยู่ธุดงค์ หลังสวดมนต์ทำวัตรเย็นและนั่งสมาธิ สามเณรได้ร่วมจุดประทีป เวียนเทียน และลอยโคมประทีปถวายเป็นพุทธบูชา สามเณรสังเกตว่าโคมประทีปที่ปล่อยขึ้นฟ้าแม้ถูกปล่อยจากต่างทิศ แต่ทุกดวงลอยไปรวมกลุ่มกัน เหมือนพวกเราที่แม้ต่างพ่อต่างแม่แต่ได้มาบวชเป็นสามเณรพร้อมกัน
สามเณรเล่าว่าตอนอยู่บ้านมีแต่เล่น พอมาบวชจึงรู้จักบุญบาป สวรรค์นรก รูปหนึ่งเล่าว่าเป็นเด็กธรรมดาที่โดนมดกัดก็ตบตอบ แอบไปเล่นเกมก็ต้องโกหก ติดเกมมากถึงขั้นขโมยเงิน สุดท้ายโยมแม่รู้จึงถูกลงโทษอย่างหนัก จากนั้นมาก็ถือศีลห้าและนั่งสมาธิ ตอนเวียนประทักษิณเห็นโยมพ่อโยมแม่ก็ร้องไห้ด้วยความปลื้ม และหลายรูปขอให้หลวงพ่อได้พักและมีสุขภาพแข็งแรงอยู่กับลูก ๆ นาน ๆ
สรุปปิดสารคดีว่าการบวชเป็นสามเณรเปลี่ยนพวกเราจากเด็กดื้อเป็นเด็กดี มีระเบียบวินัย ได้เรียนรู้เรื่องบุญบาป จากนี้จะตั้งใจเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ เป็นลูกศิษย์ที่ดีของครู เป็นเยาวชนคนดีของสังคม จะไปเล่าให้เพื่อนฟังว่าช่วงปิดเทอมได้ทำความดีอะไรมา และปิดเทอมครั้งต่อไปอยากมาบวชอีกพร้อมชวนเพื่อนมาด้วย เพราะเราคือผู้ได้โอกาส