ep089 ผังเวลา 46 ช่วง
หมู่เกาะโซโลมอน (116) จานดาวธรรม (110) เสาแก้วพันปี (104) กองเสบียง (87) มหารัตนวิหารคด (64) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) อนุโมทนาบุญ (57) เบน ฟรานซ์ (45) มาฆบูชา 2549 (40) คุณเปเล่ (38) ตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า (26) กรรมเจ้าชู้ (21) ต่างศาสนิก (19) ประพฤติพรหมจรรย์ (19) ตักบาตร (18) ทำแท้ง (18) พระธรรมกิตติวงศ์ (18) ภุมมเทวา (18) ถวายโคมมาฆประทีป (17) นึกภาพลูกมะพร้าว (14) พระอุปัชฌาย์ (13) สันติภาพโลก (10) ภูมิแพ้ (9) วันวาเลนไทน์ (8) เดวิด กาเล (8) โอวาทปาติโมกข์ (8) ทรมานข้าศึก (7) อดีตมนุษย์กินคน (7) พระราชภาวนาวิสุทธิ์ (6) อจินไตย (5) ดวงตะวันไม่เคยตก (4) พุทธบริษัทหนึ่งล้านคน 2550 (4) ลงมาสร้างบารมีรอบสอง (4) วันคล้ายวันเกิดพระธรรมกิตติวงศ์ 2549 (4) วันแห่งความรักที่แท้จริง (4) คุณสมบัติผู้บวช (3) รางวัลสันติภาพ (3) ศรัทธาศีลทิฏฐิเสมอกัน (3) อารีรัง (3) คู่ครองเก่า (2) บิ๊กจิ๋ว (2) ฝีที่ศีรษะ (2) พนักงานรถไฟ (2) มักกะ (2) ลูกคนเดียว (2) อธิษฐานเป็นคู่ครองกันอีก (2) ขับรถเร็วในวัด (1) คลอดยาก (1) ความรักเป็นของสูงส่ง (1) จดหมายรัก (1) ชาวจีนแผ่นดินใหญ่ (1) ชุมทางบ้านภาชี (1) ทหารเรือ (1) พระนางมัลลิกา (1) สถานีรถไฟสามเสน (1) สามีทำงานบ้านแทนภรรยา (1) แกงจืด (1) ไอกรน (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญสี่แห่ง คือมหาธรรมกายเจดีย์ พระมหาจุฬามณี พระในบ้าน และพระในตัว แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีเมื่อตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ทุกชั่วโมงขอหนึ่งนาทีหยุดใจ นึกถึงดวงหรือองค์พระทุกกิจกรรม และสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
ยิ้มกันไปทั่วโลก วันนี้วันที่ 120 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 147 วันจะเข้าพรรษา ผ่านปีใหม่มา 45 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำไม พระนิพพานอยู่ที่ไหน เริ่มที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ใครทำไม่ได้ ย้ำให้ตอบซ้ำจนขึ้นใจ นักเรียนใหม่ต้องศึกษาไว้เพื่อดำเนินชีวิตไม่ผิดพลาดและถูกวัตถุประสงค์ของการเกิดเป็นมนุษย์ หลังจากนั้นมีบรรทัดท่อนร้องสั้น ๆ และบรรทัดคั่นช่วงพักที่ถอดซ้ำจนราว 592 วินาที
ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทั้งในบ้านและนอกบ้านด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า
ครูไม่ใหญ่ว่าวันนี้เป็นวันของความรัก เขาว่ากันอย่างนั้น ครูไม่ใหญ่ก็เห่อตามไปด้วย ความหมายจริงของวันนี้ดี คือรักและปรารถนาดีต่อเพื่อนมนุษย์ แต่ทุกวันนี้ผู้หญิงผู้ชายใช้กันจนความหมายหมดไป จึงชวนมาทำความเข้าใจวันแห่งความรักให้ถูกหลักวิชา จากนั้นบรรทัดถอดเสียงยาวราวสามนาทีเพี้ยนจนอ่านไม่ได้
ครูไม่ใหญ่พูดถึงพระอุปัชฌาย์ของเรา พระธรรมกิตติวงศ์ ที่น่าจะมีสัทธิวิหาริกมากที่สุดในโลกแต่ยังไม่มีข้อมูลใหม่ส่งมา พรุ่งนี้ท่านจะอายุหกสิบปี แล้วอธิบายว่าการบวชไม่ง่าย คำถามแรกคือเป็นมนุษย์หรือเปล่า เทวดาหรือนาคบวชไม่ได้ ต้องเป็นผู้ชายแท้สมบูรณ์ แม้ไม่สำแดงออกในโบสถ์แต่รู้ภายหลังก็ถือว่าการบวชนั้นยกเลิก นอกจากนี้ต้องมีบริขาร พระอันดับ พระกรรมวาจาจารย์และพระอนุสาวนาจารย์ อยู่ในสีมา และที่สำคัญคือพระอุปัชฌาย์ที่นั่งตรงกลาง ผู้ให้กำเนิดเพศสมณะแก่กุลบุตรผู้มีบุญ สืบทอดกันมาสองพันกว่าปี คืนนี้จึงชวนกันนั่งสมาธิแผ่เมตตาถึงท่าน บางช่วงบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนมาก
ต่อจากบรรทัดคั่นช่วงพัก เป็นคลิปที่บรรทัดถอดเสียงเพี้ยนมาก ปนภาษาอังกฤษว่ามานั่งสมาธิที่นี่เพราะที่บ้านเสียงดัง นี่คือประสบการณ์การนั่งสมาธิ และบอกรักหลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่ว่าสาวน้อยจีบปากจีบคอบอกรักในวันวาเลนไทน์ แล้วเล่าว่าเมื่อวานมีคนส่งแจกันดอกกุหลาบแดงมาสิบดอก เธอบอกว่าไม่เคยจัดแจกันเลย นี่เป็นแจกันแรก ครูไม่ใหญ่ว่าเหลือเชื่อ คงเคยจัดข้ามชาติมา
ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องความรักเป็นเรื่องสำคัญ ทุกวันนี้วัยรุ่นหรือวัยไม่รุ่นเอาวันที่มีความหมายดีสำหรับมวลมนุษยชาติไปทำในสิ่งที่ยังไม่ถูกต้องและยังไม่ถึงเวลาอันควร เป็นเรื่องที่ต้องศึกษา จึงฝากเพลงไว้สำหรับผู้ที่ยังใช้วันนี้ไม่ถูกหลักวิชา
เพลงที่ครูไม่ใหญ่ฝากไว้ให้ผู้ที่ใช้วันแห่งความรักไม่ถูก บรรทัดถอดเสียงเพี้ยนเกือบทั้งหมด จับได้เพียงท่อนว่าไม่ใช่ของลองเล่น และมันเป็นของรักนะ ตรงกับเพลงคั่นที่ใช้ในตอน 11 ก.พ. 2549 เป็นเพลงสอนว่าความรักไม่ใช่เรื่องทดลองเล่น
ต่อจากเพลง ครูไม่ใหญ่ว่าความรักเป็นของสูงส่ง ไม่ใช่ของสำส่อน ต้องหมั่นสั่งสอนใจ มนุษย์ต้องเกิดผ่านบิดามารดาเป็นเรื่องจริงแท้ แต่ต้องถึงเวลาอันสมควร ถ้าไม่ถึงเวลามักอ้างว่ายังไม่พร้อมแล้วไปทำแท้ง ก็มีวิบากกรรมผูกพันกันต่อไป เมื่อรักใครต้องพร้อมยอมรับว่าสักวันต้องพลัดพราก ถ้าไม่เตรียมตัวก็จะเป็นแบบอารีรัง
หลังครูไม่ใหญ่เอ่ยว่าจะเป็นแบบอารีรัง ราว 1483-1643 วินาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง แล้วครูไม่ใหญ่อธิบายเรื่องราวในเพลงอารีรังต่อทันที จึงอนุมานว่าเป็นช่วงเปิดเพลงอารีรัง เพลงพื้นบ้านเกาหลีเรื่องหญิงสาวที่คิดถึงคนรักซึ่งต้องจากไป
ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเมื่อรักแล้วก็ผูกพัน ฝ่ายชายต้องไปทำหน้าที่ในสมรภูมิ เธอไม่อยากให้จากไปแต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ จึงรำพึงว่าขอให้เขาไปไม่ไกลเกินสิบลี้ ให้เจ็บขาเดินไม่ไหวแล้วหันกลับมาหาเธออีก หลังจากนั้นราวสามนาทีเป็นบรรทัดเดียวที่ถอดได้ว่าขอบคุณครับ และอีกราวหนึ่งนาทีครึ่งไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ครูไม่ใหญ่ว่านี่คือการรักตัวเองแต่ไม่ใช่การเห็นแก่ตัว รักอย่างถูกหลักวิชาคือคลายความผูกพัน หยุดนิ่งภายใน แล้วจะเป็นสุขได้ด้วยตัวเองเหมือนดวงตะวันที่สว่างด้วยตัวเอง วันนี้ต้องเดินเรื่องเร็วหน่อยเพราะจะทบทวนบุญซึ่งยาว แล้วยังมีพญาโปริสาท หมู่เกาะโซโลมอน และสฟาลบาร์อีก
ครูไม่ใหญ่ทบทวนบุญที่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาไปช่วยกันสร้างเมื่อวาน ทำใจใสตั้งแต่เช้าจนค่ำ จุดมาฆประทีปเป็นพุทธบูชาและถ่ายทอดผ่านจานดาวธรรมไปทั่วโลก ถือว่าพัฒนาขึ้นอีกระดับแต่ยังไม่สมบูรณ์ เพราะฝนตกหนักจนน้ำท่วมกรุงเทพฯ คนที่มาภายหลังจึงไม่ได้ยินคำแนะนำ ทบทวนลำดับงานตั้งแต่ใส่บาตรตอนเช้า สวดมนต์เจริญภาวนาภาคสาย ถวายสังฆทาน ฟังเรื่องราวของเพื่อนนักเรียน แสดงมุทิตาจิตแก่นักเรียนนิสิตนักศึกษาผู้ชนะการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ผู้มอบรางวัลว่าเป็นปีแรกที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมามอบรางวัลให้เด็ก ภาคค่ำทุกคนใจใสยิ้มสดชื่นเพราะรอคอยมาหนึ่งปี ปีนี้ตั้งใจสร้างบุญให้สมบูรณ์ขึ้น
ต่อจากบรรทัดคั่นช่วงพัก ครูไม่ใหญ่ว่าเราตั้งใจจะไม่คิดไม่พูดเรื่องที่ไม่เป็นบุญกุศล และกระจายกันไปนั่งตามโคมจนไม่มีโคมใดว่าง ครูไม่ใหญ่ไปดูจากในรถแล้วเห็นเต็มทุกโคม แต่มีคนมาภายหลังที่ยังพูดคุยเรื่องไม่เป็นธรรมะ ซึ่งมีน้อยมาก งานนี้ปีหนึ่งมีครั้งเดียว ไม่มีโอกาสซ้อม จึงบอกไว้ว่าต้องอยู่รอส่งคณะสงฆ์กลับก่อน และอยู่ชื่นชมบุญ เพราะจุดประทีปไม่เหมือนจุดฟืนที่จุดเสร็จแล้วกลับได้ ต้องระลึกถึงพระรัตนตรัย นึกถึงบุญ และจำดวงประทีปไว้สักดวงหนึ่งเพื่อน้อมไว้กลางกายเป็นจุดเชื่อมใจไปถึงพระรัตนตรัยในตัว บางส่วนออกไปก่อน คงเป็นผู้ที่มาภายหลังไม่ได้ยินคำแนะนำ
ครูไม่ใหญ่เตือนผู้ที่ขับรถออกไปเร็วเกิน ให้บอกผู้มาร่วมบุญว่าไม่ได้มางานมหกรรมแต่มาทำบุญเป็นต้นบุญต้นแบบ ต้องถูกหลักวิชาตั้งแต่ต้นจนปลาย พอเข้าประตูวัดคือบุญสถาน ผู้อยู่ในวัดคือผู้ทรงศีลหรือกำลังรักษาศีล ทั้งภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา ถ้าพลั้งไปชนผู้มีศีลวิบากกรรมยิ่งหนัก รถซิ่งให้ไปนอกสนาม ปีหน้าจึงจะกั้นทางไว้จนพระกลับเรียบร้อยก่อนเปิดไม้กั้น ถ้ายังขับเร็วอาจต้องทำถนนเป็นลูกคลื่นให้ขับเหมือนพญานาคเลื้อย การขับรถเร็วในบุญสถานไม่ว่าวัดไหนแปลว่าไม่เอื้อเฟื้อต่อนักสร้างบารมี จะเจออุปสรรคในการสร้างบารมีทุกภพชาติ คุณผู้ใหญ่ที่ร่างกายเสื่อมลงได้ยินเรื่องกระทบใจง่าย จึงขอให้ขับช้า ๆ อย่าโกรธเขา และในบุญสถานให้คุยแต่เรื่องบุญ วางเรื่องธุรกิจการงานไว้ก่อน บางบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน
ผู้ประกาศหญิงเกริ่นว่าวันมาฆบูชาเป็นวันจาตุรงคสันนิบาตและวันที่พระพุทธเจ้าประกาศอุดมการณ์ หลักการ และวิธีการเผยแผ่พระพุทธศาสนา แล้วพาชมบรรยากาศงานวันมาฆบูชา 13 กุมภาพันธ์ 2549 เช้า 6.30 น. ตักบาตรพระภิกษุสงฆ์นับพันรูป กัลยาณมิตรกล่าวเปิดงาน สาธุชนทั้งในและต่างประเทศใส่บาตร ภาคสายพระราชภาวนาวิสุทธิ์นำนั่งสมาธิ พิธีมอบโล่รางวัลผู้ชนะการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าครั้งที่ 24 ภาคค่ำ 18.00 น. พระราชภาวนาวิสุทธิ์จุดไฟชนวน นำนั่งสมาธิ ผู้แทนอุบาสกอุบาสิกาจุดธูปเทียนบูชาพระรัตนตรัย กล่าวคำบูชามาฆฤกษ์ จุดประทีปเทียนชัยส่งต่อพระภาวนาวิริยคุณเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ ครอบครัวประธานในพิธีจุดประทีปโคมเอก ทะเลโคมประกาศแก่นแท้คือโอวาทปาติโมกข์ ชื่อผู้กล่าวเปิดงานและครอบครัวประธานถอดเสียงเพี้ยนยังไม่ยืนยันการสะกด
ในข่าว ผู้ให้สัมภาษณ์ชายว่างานมาฆประทีปจัดเวียนเทียนครั้งเดียวในแต่ละปี รูปแบบพิธีศักดิ์สิทธิ์ยกใจผู้มาร่วมงาน คืนนี้หลวงพ่อให้โอวาทว่าต้องเตรียมพร้อมเพราะปีหน้าจะจัดงานใหญ่วันมาฆบูชา เชิญพุทธบริษัทจากทั่วโลกนับล้านคนทุกชาติทุกภาษา ต้องเป็นเจ้าภาพที่ดี เตรียมทั้งงานก่อสร้างและการต้อนรับ ชวนกันช่วยสานฝันของหลวงพ่อ ผู้ให้สัมภาษณ์อีกคนว่าถ้าวิธีการเหล่านี้แพร่หลายสู่คนไทยจะเป็นพลังชาวพุทธร่วมสร้างความดีให้ประเทศไทย อีกหนึ่งปีต้องมาพบกันที่นี่ บางบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน ต่อด้วยบรรทัดคั่นช่วงพักที่ถอดซ้ำ
สปอตเสียงผู้ประกาศหญิงต่อจากบรรทัดคั่นช่วงพักที่ถอดซ้ำ ว่าผู้มีส่วนจุดมาฆประทีปจะได้รับอานิสงส์ให้ดวงตาทั้งภายนอกและภายในสว่างไสวด้วยแสงแห่งธรรม แล้วชวนร่วมกันสร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้นให้สำเร็จเพื่อน้อมถวายมหาปูชนียาจารย์และผู้มีพระคุณ ด้วยความพร้อมเพรียงพร้อมใจกัน
ครูไม่ใหญ่ว่าปีนี้ต้องช่วยกันสร้างมหารัตนวิหารคดให้สำเร็จ มีเวลาอีกเพียงหนึ่งปีก่อนงานปีหน้า แล้วยกหนังสือเรื่องนครมักกะฮ์ที่มีคนส่งมา ผู้เขียนและผู้แปลชื่อถอดเสียงไม่ชัดยังไม่ยืนยันการสะกด ว่าเพื่อนต่างศาสนิกเต็มด้วยพลังศรัทธา มีระบบระเบียบแบบแผนสืบต่อกันมาเป็นพันปี ชาวพุทธต้องศึกษาไว้ เล่าความรู้ใหม่ว่าหินดำเดิมมาจากสวรรค์ขาวกว่าน้ำนมแต่กลายเป็นสีดำเพราะบาปของมนุษย์ แล้วอ่านเรื่องการขยายพื้นที่มัสยิดหลายครั้ง สมัยกษัตริย์ฟาฮัดราวปี ค.ศ. 1988 จนมีพื้นที่เกือบสองแสนตารางเมตร หลังคาชั้นบนจุคนได้ราวแปดหมื่นคน ครูไม่ใหญ่ชื่นชมว่าทำได้ดีน่ายกย่อง บางบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน
ครูไม่ใหญ่ว่าของเราสร้างทีหลังจึงมีโอกาสทำให้ใหญ่ได้ทีเดียว พื้นที่หนึ่งตารางกิโลเมตรหรือ 625 ไร่ ราวหนึ่งล้านตารางเมตร เพิ่มชั้นบนอีกสามสี่แสนก็ล้านเศษ เตรียมไว้เลยจะได้ไม่ต้องขยายหลายครั้งอย่างเพื่อนต่างศาสนิกที่ต้องขยายสามสี่ครั้งเพราะศาสนิกเพิ่มขึ้น เราอยู่ในรุ่นของการสถาปนา นอกจากผลบุญแล้วความปีติภาคภูมิใจจะเกิดทุกครั้งที่นึกว่าเป็นผู้สถาปนามหารัตนวิหารคด มหาธรรมกายเจดีย์ และลานธรรม เวลาเหลืออีกไม่มาก ใครยังไม่ได้ทำให้มาทำ ใครทำแล้วทำอีกจนกว่าจะเสร็จ
วันนี้ไม่ได้ทำสปอตมา ครูไม่ใหญ่จึงเล่าเองถึงของขวัญสำหรับผู้มีบุญที่มาสร้างมหารัตนวิหารคด ชื่อทวิรัตน์ หมายถึงรัตนะสองอย่างรวมกัน คือมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง คุณยายอาจารย์ของเรา กับมหารัตนวิหารคด แซวว่าอย่าตกใจนึกว่าบิ๊กแจ๋ว และยังมีของขวัญที่ต้องใช้กล้องส่อง เป็นครั้งแรกของโลก คือบิ๊กจิ๋ว องค์พระขนาดครึ่งเซนติเมตรที่ยังไม่เคยมีใครสร้างมาก่อน สวยด้วย มีกรอบดีไซน์ดี ห้ามเอาไปอมเพราะเล็กมาก ชื่อของขวัญถอดเสียงสลับไปมาระหว่างทวิรัต ทวิรัฐ ยังไม่ยืนยันการสะกด
ครูไม่ใหญ่ว่าเวลาหมดเร็ว ต้องเลือกระหว่างเรื่องพญาโปริสาทกับโซโลมอน แล้วเลือกโซโลมอน มีบรรทัดเดียวยาวราวสองนาทีว่าเป็นสัญญาณเข้าสู่รายการหมู่เกาะโซโลมอน อดีตมนุษย์กินคน จากนั้นเล่าว่าเมื่อคืนภาพงานมาฆบูชาที่วัดพระธรรมกายถูกเผยแพร่ไปทั่วโลกทางจอ DMC ทั้งมนุษย์กินข้าวและอดีตมนุษย์กินคนได้ร่วมกิจกรรม ภาพที่สวยงามที่สุดในโลกไม่ใช่เพชรใหญ่เท่าภูเขา ทับทิม ภูเขา ทะเล หรือดวงอาทิตย์ดวงจันทร์ แต่คือคนดีจำนวนมากมารวมกันทำความดีอย่างสงบ เงียบ งดงาม มีระบบระเบียบ
คุณเปเล่ ดวงตะวันแห่งโซโลมอน แจ้งชาวโซโลมอนว่าคืนนี้จะได้เห็นหลวงพ่อ พวกเขามาทันทีโดยไม่กินอาหาร ทั้งที่กินวันละมื้อ อดอาหารแต่อิ่มใจ มาดูโดยยังไม่รู้ว่าเป็นวันอะไร ครูไม่ใหญ่ว่าคนไทยก็ยังไม่รู้ว่าเมื่อวานเป็นวันอะไร เพราะกระแสวาเลนไทน์กลบมาฆบูชาไปหมด ชาวพุทธต้องตื่นตัวทำความกระจ่างว่าวันมาฆบูชาเป็นวันสำคัญ ชาวโซโลมอนอุทานว่าสวยจัง ชาวพุทธมารวมกันมากขนาดนี้เลยหรือ เวลามีการกราบก็กราบตาม ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายที่อดีตมนุษย์กินคนจะก้มกราบจรดพื้น เพราะรู้ว่าพระพุทธเจ้าเป็นผู้ให้แสงสว่างแก่มวลมนุษยชาติ อยากมาร่วมงานแบบนี้ แล้วนั่งดูจนเที่ยงคืน บางคนนั่งสมาธิต่อ
ทบทวนว่าเดวิด กาเล คือคนที่เคยนั่งลืมตาในห้องมืดสองต่อสองกับคุณเปเล่ ซึ่งคุณเปเล่ไม่ได้หวาดระแวงแต่ตั้งใจทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้ดีที่สุด เดวิด กาเล เล่าว่าระหว่างหลวงพ่อนำนั่งสมาธิช่วงจุดโคมมาฆประทีป ตอนเที่ยงคืนเวลาโซโลมอน เขาเห็นในท้องมีพระอาทิตย์ใสสว่างกว่าพระอาทิตย์เที่ยงวัน รู้สึกว่าคืนนี้พิเศษจริง ๆ หลังจากนั้นราวสองนาทีมีบรรทัดเดียวที่ถอดไม่ได้ความ อีกคนหนึ่งซึ่งชื่อถอดเสียงไม่ชัดเล่าว่าคืนนี้นั่งเห็นลูกมะพร้าวที่สวยกว่ามะพร้าวจริงที่เคยเห็นในโลก ครูไม่ใหญ่ว่านักเรียนทั่วโลกชอบฟังคำของชาวโซโลมอนเพราะซื่อ ๆ ใส ๆ เปี่ยมด้วยความสุขจากประสบการณ์ภายใน ฟังแล้วมีกำลังใจ บางคนขอเวลานอกไปนั่งสมาธิ
วันนี้มีชาวโซโลมอนมาขอดูภาพงานมาฆบูชาอีกสิบแปดคน ทุกคนตะลึงแย่งกันถามว่านี่คืออะไร เบน ฟรานซ์ ชาวโซโลมอนคนแรกที่ปรารถนาเป็นชาวพุทธ อธิบายว่าเป็นงานบูชาพระพุทธเจ้า คนทั่วโลกมานั่งสมาธิและจุดโคมร่วมกันแสดงถึงใจที่เป็นหนึ่งเดียว เบนบอกว่ามีความสุขมาก อยากมีส่วนร่วมไปทำทุกอย่างเหมือนพวกเขา ภูมิใจที่มีคนนั่งสมาธิรอบเจดีย์ใหญ่ ภูมิใจในหลวงพ่อสุด ๆ และอยากให้โซโลมอนเป็นอย่างเมืองไทยให้ได้สักวัน ครูไม่ใหญ่ว่าถูกต้อง ให้เริ่มที่เบน ฟรานซ์ กับเพื่อน ๆ ขยายจากศูนย์กลางกายตนเองไปสู่คนที่รักที่อยู่ใกล้
คนมาใหม่บอกเบน ฟรานซ์ ว่าพรุ่งนี้อยากมาดูอีกและอยากนั่งสมาธิด้วย เบนตอบว่าขึ้นอยู่กับความสมัครใจ ทางนี้ไม่บังคับ ถ้าสมัครใจจะเข้าถึงความสุขที่แท้จริงก็ใช้สมาธิเชื่อมใจกับความสุขภายใน เป็นทางสู่ชีวิตที่ยืนยาวและเป็นอมตะ และว่าการนั่งสมาธิเป็นคำตอบเดียวที่จะเข้าถึงสันติภาพ ไม่ว่าอยู่ศาสนาไหนหรือการศึกษาอะไรก็นั่งได้ นั่งก่อนทำอะไรจะสำเร็จ ครูไม่ใหญ่ย้ำวาทะธรรมนี้ว่าถ้าทุกคนเข้าถึงความสุขภายในแล้วขยายสู่โลกภายนอก สันติภาพแท้จริงจะเกิดขึ้นแม้ไม่ต้องแจกรางวัลสันติภาพ แซวว่าบางคู่ได้รางวัลสันติภาพแล้วก็เลิกรบกันไม่จริง ช่วงกลางมีบรรทัดเดียวยาวราวสองนาที
ครูไม่ใหญ่ว่าขอคั่นรายการด้วยตะวันไม่เคยตกสักนิดหนึ่ง จากนั้นเป็นบรรทัดคั่นช่วงพักที่ถอดซ้ำเป็นระยะและช่องที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียง จนราว 5494 วินาทีมีบรรทัดเพี้ยนสั้น ๆ ไม่ได้ความ ไม่มีเนื้อหาของรายการตะวันไม่เคยตกที่ถอดได้
ท่อนที่ถอดได้คือถึงใครจะด่า ยิ้มสักหน่อย ถึงใครให้หวย ยิ้มแล้วรวย ไม่ได้ประกาศชื่อเพลงก่อนเปิด เป็นเพลงชวนให้ยิ้มรับทุกเรื่อง ต่อด้วยบรรทัดคำซ้ำและบรรทัดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ ในนั้นมีเศษประโยคคล้ายการอ่านจดหมายว่าได้เป็นรองหัวหน้าชั้นและลูกมีความสุขมาก แต่อ่านไม่ได้ความ
ผู้ประกาศเกริ่นว่าเรื่องต่อไปเพื่อประโยชน์ในการสร้างบารมีและเป็นแบบอย่างแก่นักเรียนทั่วโลก ครูไม่ใหญ่ว่าหวานจังเป็นเรื่องความรัก คุณตาของผู้เขียนเป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่อพยพมาอยู่พระนครศรีอยุธยา ค้าขายขยันขันแข็ง มีน้ำใจช่วยเพื่อนบ้าน งานบวชงานแต่งไปเป็นพ่อครัว บ้านไหนมีคนตายก็ไปช่วยทำศพ มัดตราสัง นำไปเผาที่วัดโดยไม่หวังตอบแทน แต่มักดื่มเหล้าเซี่ยงชุนเป็นประจำ และเสียชีวิตด้วยเส้นเลือดในสมองแตกเมื่ออายุหกสิบกว่าปี คุณยายเป็นชาวกรุงเก่า โชคดีที่แต่งงานกับคุณตา คุณตาไม่ให้ทำอะไรเลยเพราะไม่ค่อยแข็งแรง งานบ้าน ทำกับข้าว เลี้ยงลูก คุณตาทำเองหมดด้วยความเต็มใจ คุณยายเสียชีวิตในวัยห้าสิบปีขณะหลับ มีบุตรด้วยกันหกคน
คุณแม่ของผู้เขียนเป็นบุตรคนที่สอง แต่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักหาเลี้ยงพี่น้อง สมัยสาวสวยมาก ขายอาหารที่สถานีรถไฟชุมทางบ้านภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วันหนึ่งเหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งแต่งเครื่องแบบพนักงานรถไฟ ดูสง่า คมชัด หล่อ เพิ่งย้ายมาทำงานที่สถานีนี้ ก้าวลงจากรถไฟพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าเก่าหนึ่งใบ วันแรกที่เจอเป็นวันวาเลนไทน์ คุณแม่รู้สึกว่าใช่เลย และนึกว่าตาคนนี้ทำไมน่าสงสารจัง ส่วนชายหนุ่มสบตาแล้วรู้สึกเหมือนไฟช็อตแปลบเข้าไปในใจ นึกถามตัวเองว่าทำไมรู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้จัง ครูไม่ใหญ่แซวสลับตลอดว่าพระเอกหรือพระรอง หลายวันต่อมาชายหนุ่มมานั่งทานข้าวที่ร้านใกล้ร้านของคุณแม่ แล้วคุณแม่เดินผ่านมาพอดี
คุณแม่ทักว่าพี่ทานน้ำไหม ครูไม่ใหญ่แซวว่ามองนางเอกจนข้าวติดคอ นี่คือบทสนทนาแรกที่ทำให้รู้จักกัน เมื่อชายหนุ่มรู้ว่าคุณแม่ขายอาหารที่สถานีก็ว่าจ้างให้ทำอาหารใส่กล่องส่งเช้าเย็น วันหนึ่งได้เจอกันสองครั้ง เมนูคือแกงจืดกับผัดผัก ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าแกงจืดเป็นแกงมาตรฐานที่ทุกชาติต้องมีเพื่อปรับรสเปรี้ยวหวานมันเค็มให้อยู่ระดับกลาง คุณแม่เห็นว่าไม่ยากจึงตกลง ส่งอาหารจากวันเป็นเดือนเป็นปี ราวเจ็ดร้อยสามสิบครั้งที่ได้เจอกันคุยกัน ชายหนุ่มไม่เคยเบื่อเมนูเดิม กลับรู้สึกอร่อยทั้งรสอาหารและถ้อยคำกับรอยยิ้มของคุณแม่ แกงจืดทุกวันแต่ความรักไม่จืด เข้มข้นขึ้นจนต้องเอ่ยปากบอกรัก
เพลงคั่นกรณีศึกษาต่อจากช่วงที่ชายหนุ่มบอกรัก ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ท่อนที่ถอดได้คือเป็นสูตรรักแกงจืด ปลายทางแห่งนี้คือชุมทางหัวใจ ขอจดจำเอาไว้ และห่วงใจฉันนี้เป็นของเธอ เป็นเพลงรักที่เล่าเรื่องความรักผ่านแกงจืดและสถานีรถไฟตรงกับเนื้อเรื่อง บางบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน
คุณพ่อพิสูจน์รักด้วยการกินแกงจืดกับผัดผักโดยไม่เคยบ่น บอกแต่ว่าอร่อย ฝ่ายคุณแม่ไม่รับรักง่าย ๆ พิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วเห็นว่าเป็นคนดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่เจ้าชู้ ไม่เล่นการพนัน จึงรับรัก ต่างถนอมดูแลความรักกันอย่างดี แต่เส้นทางรักไม่ราบรื่นเหมือนในละคร จู่ ๆ ทางการรถไฟมีคำสั่งย้ายชายหนุ่มไปสถานีรถไฟสามเสน คุณแม่รู้สึกว่าระยะทางหัวใจห่างไกลเหลือเกิน อยากติดปีกบินตามไป หลังย้ายไปทั้งคู่ยังเขียนจดหมายรักถึงกันเสมอ ช่วงนี้มีบรรทัดเดียวยาวราวสองนาที ฉบับแล้วฉบับเล่า จนในที่สุดเขาตัดสินใจนั่งรถไฟจากสามเสนมาสู่ขอคุณแม่ ครูไม่ใหญ่แซวว่าได้จดหมายเป็นเข่ง
ชายหนุ่มคนนั้นคือคุณพ่อของผู้เขียน เป็นคนไทยเชื้อสายจีน เกิดที่อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เป็นบุตรคนที่สองในพี่น้องสิบเอ็ดคน แรกเกิดป่วยเป็นฝีขนาดใหญ่ที่ศีรษะจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ส่วนแม่ของพ่อก็ป่วยหนัก อากงจึงให้ยายของพ่อรับไปเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะจนโต เรียนโรงเรียนช่างก่อสร้างอุเทนถวาย จบแล้วสมัครเป็นทหารเรือประจำฐานทัพเรือสัตหีบสองปี จากนั้นรับราชการรถไฟจนเกษียณ เดิมแข็งแรง ชอบวิ่ง ชกมวย ยกน้ำหนัก แต่หลังเกษียณมักหน้ามืดเป็นลม ขาชาไม่มีแรง ยังออกกำลังกายสม่ำเสมอเท่าที่สังขารอำนวย ปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่
ผู้เขียนเป็นลูกคนเดียว ชีวิตสุขสบาย ไม่มีใครแย่งความรักพ่อแม่ แต่เหงาเพราะมีปัญหาส่วนตัวก็ไม่มีพี่น้องให้ปรึกษา กว่าจะโตก็เฉียดตายหลายครั้ง แรกเกิดคลอดยาก หมอต้องใช้คีมดึงศีรษะออกจนกะโหลกยุบไปข้างหนึ่ง ไม่กี่ขวบป่วยเป็นโรคหัด ต่อมาเป็นโรคไอกรนจนเส้นเลือดฝอยในตาแตก เคยจมน้ำเกือบตาย ปัจจุบันเป็นโรคภูมิแพ้ทั้งเชื้อรา ไรฝุ่น และอากาศ ครูไม่ใหญ่แซวว่าแพ้อากาศหนีไปไหนก็ไม่พ้น ปี 2529 เรียนชั้นมัธยมปีที่หนึ่ง คุณครูพามาวัดพระธรรมกายครั้งแรก นั่งสมาธิมีความสุขมากจึงมาวัดเป็นประจำ แต่ช่วงมหาวิทยาลัยปีหนึ่งปีสองเริ่มห่างวัด ไปหัดดื่มและเต้นรำ ครูไม่ใหญ่ว่าหัดไปลงนรกก่อน มีหนุ่ม ๆ มาสมัครเป็นคนรู้ใจหลายคน แต่หัวใจไม่เปิดรับใคร ปีสามได้กลับมาวัดอีก หลังจบการศึกษาจึงตัดสินใจอุทิศตนเป็นอุบาสิกาของวัดพระธรรมกาย และบอกหนุ่ม ๆ ว่าในหัวใจมีคนอยู่แล้ว
เพลงคั่นกรณีศึกษาต่อจากที่ผู้เขียนว่าในหัวใจมีคนอยู่แล้ว ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ท่อนที่ถอดได้คือรู้ว่าเธอต้องการความรักจากฉันแต่คงเป็นไปไม่ได้ ถึงเธอจะทำดีกับฉันสักเพียงใด แต่ในใจฉันมีใครแล้วอยู่หนึ่งคน ผู้สอนให้รู้จักสิ่งดี ๆ ในหัวใจ เป็นเพลงปฏิเสธรักเพราะใจมอบให้สิ่งที่สูงกว่า หลังเพลงเป็นบรรทัดคั่นช่วงพักที่ถอดซ้ำยาวราวเก้านาที
คุณยายตายแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์ผู้หญิงในครอบครัวฐานะปานกลาง ได้บุญที่ตนทำและบุญที่ได้รับอุทิศ แต่เกิดเป็นมนุษย์แล้วรับบุญอุทิศไม่ได้ คุณพ่อเป็นฝีใหญ่ที่ศีรษะเพราะในอดีตเคยไปดักตีหัวคู่อริจนบาดเจ็บเกือบตาย ยายทวดเคยเป็นแม่ของพ่อมาหลายชาติ ทำบุญทุกครั้งอธิษฐานให้ได้เป็นแม่ลูกกันอีก ชาตินี้มาเป็นหลานจึงรับไปเลี้ยงด้วยความรักเหมือนแม่ลูก พ่อไม่ได้อยู่กับพ่อแม่แท้ ๆ เพราะบุญกับยายทวดแรงกว่า ไม่ได้มีวิบากกรรมกับพ่อแม่ ยายทวดเสียชีวิตอายุ 99 ปีด้วยโรคชรา ไปเกิดเป็นภุมมเทวาในหมู่บ้านภุมมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่ลูกหลานอุทิศให้จึงสาวและสวยขึ้น มีเสื้อผ้าอาหารทิพย์และบ้านสวยขึ้น ดีใจมากและเข้าใจเรื่องบุญบาปดีกว่าตอนเป็นมนุษย์ พ่อกับแม่ปิ๊งกันเพราะเคยเป็นสามีภรรยากันต่อเนื่องหลายชาติ สร้างบุญร่วมกันและอธิษฐานขอเป็นคู่ครองกันอีก เจอกันครั้งแรกจึงรู้สึกว่าใช่เลย
ครูไม่ใหญ่สอนว่าการอธิษฐานขอเป็นสามีภรรยากันอีกต้องศึกษาให้ดี ถ้ามีศรัทธา ศีล ทิฏฐิเสมอกันเหมือนผู้มีบุญในกาลก่อนก็จะเป็นผลดีในภพชาติต่อไป แต่ถ้าไม่เสมอกัน เช่นฝ่ายชายดื่มเหล้าเจ้าชู้แต่ฝ่ายหญิงรักมาก หรือฝ่ายหนึ่งเข้าวัดอีกฝ่ายไม่เข้า แล้วยังอธิษฐานให้เจอกัน ถ้าคนหนึ่งมีวิบากกรรมไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน แรงอธิษฐานก็จะพาให้มาเกี่ยวข้องกัน เช่นพระนางมัลลิกาที่มาเจออดีตสามีเกิดเป็นสุนัข จนต้องตกนรกเจ็ดวัน จึงอธิษฐานได้แต่ต้องทำบุญรักษาศีลด้วยกัน ถ้าสามีดื่มเหล้าภรรยาดื่มด้วย กรรมเสมอกันก็จะได้เจอกันแต่ลุยกันไปทางไม่ดี
ผู้เขียนเป็นลูกคนเดียวเพราะชาติที่เป็นผู้ชายมีพี่น้องมาก มีปัญหาจุกจิก แม้บวชแล้วพี่น้องยังตามเอาปัญหาเข้ามาในวัด จึงเบื่อและอธิษฐานว่าขอเกิดเป็นลูกคนเดียว สาเหตุที่คนเกิดเป็นลูกคนเดียวโดยย่อมีสองอย่าง คือตั้งความปรารถนามา หรือชอบทำบุญคนเดียวไม่ชอบทำร่วมกับใคร ส่วนที่คลอดยาก ศีรษะยุบ หัด ไอกรน เกือบจมน้ำ และภูมิแพ้ เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช จับข้าศึกมาทรมาน กดศีรษะลงในถังน้ำจึงเป็นภูมิแพ้และเกือบจมน้ำ ทุบตีซ้อมจึงถูกบีบศีรษะและคลอดยาก พูดคำหยาบกับข้าศึกจึงไอกรนจนเส้นเลือดฝอยในตาแตก ปัจจุบันเหลือแค่เศษกรรมเพราะบวชแล้วแก้ไปมาก วิธีแก้คือทำบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระธรรมกาย ปล่อยสัตว์ ปล่อยปลา และอุทิศบุญให้ผู้ที่เคยเบียดเบียน
เพื่อนสนิทคนหนึ่งป่วยเป็นโรคภูมิแพ้มากกว่าสิบปี เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารที่สนิทกับผู้เขียน รับใช้พระราชาองค์เดียวกัน ช่วยกันจับข้าศึกกดศีรษะลงถังน้ำ แต่ทำน้อยกว่าผู้เขียน วิบากกรรมจึงเบาบางกว่าและหายไปได้เอง ได้ออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต ทำหน้าที่เผยแผ่ มีผลการปฏิบัติพอตัวรอดไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษได้เพราะมัวแต่สอนคนอื่น แต่มีเศษกรรมเจ้าชู้เพราะตอนเป็นทหารหนุ่มรูปงามมีสาว ๆ ติดมากมาย ชาตินี้จึงเกิดเป็นผู้หญิง บางบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน
ผู้มีบุญที่เข้าไปอยู่ในข่ายพระญาณของพระพุทธเจ้าจนได้ทำบุญใหญ่มีผลเป็นอจินไตย เป็นเพราะเคยทำบุญในพระพุทธศาสนาและอธิษฐานขอทำบุญกับพระพุทธเจ้ากายเนื้อ ประกอบกับพระมหากรุณาที่ทรงตรวจดูบุคคลนั้นไม่ว่าอยู่ที่ใด พวกเราที่ไม่ได้เกิดทันพระพุทธเจ้า ถ้าอยากได้ผลบุญเป็นอจินไตยต้องช่วยกันทำวิชาให้ละเอียดจนพญามารกั้นไม่อยู่ ถ้าเขายังละเอียดกว่าและขวางอยู่ ผลบุญจะไปเกิดช้าในภพชาติต่อไป คุณพ่อคุณแม่สร้างบุญร่วมกับผู้เขียนมาแบบกองเสบียง และคุ้นเคยกันตั้งแต่ผู้เขียนบวชเป็นพระในพุทธันดรที่แล้ว ได้เป็นอุปัฏฐากดูแล ถูกใจกันจึงอธิษฐานขอเป็นพ่อแม่ลูกกัน ส่วนจะได้ไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษหรือไม่ขึ้นอยู่กับการสร้างบุญในปัจจุบัน ต้องสร้างบุญอย่างกล้าหาญ ผู้เขียนเป็นพิธีกรมีเสียงไพเราะ และได้เป็นรองหัวหน้าชั้นที่โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เหตุผลช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนและถูกบรรทัดคั่นช่วงพักตัด
ในพุทธันดรที่ผ่านมาผู้เขียนเป็นนักเทศน์ชอบสอนผู้อื่น จึงไม่ค่อยได้นั่งธรรมะ ธรรมะไม่ค่อยละเอียด ลงมาสร้างบารมีได้แค่รอบเดียวซึ่งก็บุญนักหนาแล้ว ชาตินี้ต้องแก้ไขด้วยการทำธรรมะให้ละเอียดจนถึงพระธรรมกาย ศึกษาวิชชาธรรมกายเพื่อจะได้ลงมารอบสอง ถ้าประพฤติพรหมจรรย์ได้ตลอดชีวิตและปฏิบัติจนเข้าถึงพระธรรมกาย จะเปลี่ยนเพศเป็นผู้ชายและได้บวชอย่างแน่นอน ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ อธิษฐานจิตตามติดไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ บางบรรทัดถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ท่องซ้ำหลายรอบ มีบรรทัดคั่นช่วงพักแทรก และหลังจากนั้นราว 8481-8563 วินาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง
อ่านรายนามผู้ร่วมโครงการสร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้น ประจำวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2549 มีทั้งกัลยาณมิตรรายบุคคล ครอบครัว และกลุ่มบุญ พร้อมจำนวนเงินเช่นสองหมื่นบาท ชื่อเจ้าภาพและจำนวนเงินหลายรายถอดเสียงเพี้ยนมาก อ่านไม่ได้ ต่อด้วยบรรทัดคั่นช่วงพักที่ถอดซ้ำราวหนึ่งนาทีครึ่ง
ปิดรายการด้วยคำขวัญว่าพุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ และธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ย้ำให้ตอบซ้ำจนขึ้นใจ แล้วชวนนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัยพร้อมกัน แผ่ไปทางภาคใต้โดยเฉพาะสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ไฟล์จบที่คำชวนสวด ไม่มีบรรทัดถอดเสียงของบทสวด
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่