จานดาวธรรม

เล่าว่าได้ทำหน้าที่ขยายจานดาวธรรมกับทีมงานอย่างต่อเนื่อง ในช่วงกฐินปี 2547 เมื่อคนได้ดูรายการก็เกิดศรัทธาในบุญมาก ต่างพากันโทรให้เธอไปรับเงินมาทำกฐินคนละแสนสองแสน ทั้งที่ก่อนหน้านั้นตอนที่เขายังไม่ติดจาน บอกบุญที่ใดอย่างมากไม่เกินคนละสองหมื่นบาท ทำให้ปีนั้นรวบรวมเงินทำกฐินได้ถึงห้าล้านบาท เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขและความเบิกบานใจที่นึกถึงคราใดก็ยังปลื้มปีติไม่หายจนถึงทุกวันนี้

คุณยายบุญช่วยชื่นชมว่าท่านผู้เป็นเนื้อนาบุญมีบารมีสูง มีใจโอบอ้อมอารี เป็นองค์เสียสละ ไม่เคยเห็นผลได้ มีแต่ธรรมลูกเดียว และคิดว่ามีเงินเก็บไว้ไม่มีประโยชน์ ถ้าไม่ทำแล้วตายไปก็ไม่มีโอกาสทำ ทำบุญแล้วต่อชีวิตเราและช่วยให้ลูกหลานดี ชาตินี้ลำบากชาติหน้าคงดีขึ้น ไปเที่ยวเงินก็หมดไปเปล่า ๆ พร้อมย้ำว่าควรทำบุญกับเนื้อนาบุญที่บริสุทธิ์ ส่วนลูกชายบอกว่าคุณแม่ทำเองโดยไม่ต้องพูด ผลส่วนใหญ่มาจากจานดาวธรรม

ผู้เขียนจดหมายแนะนำตัวว่าเป็นพ่อชัย พ่อของลูกปาล์ม ที่เคยได้รับความเมตตาเล่าเรื่องเด็กดาวดูจานดาวธรรมจนเข้าถึงธรรม เผยแผ่ผ่าน DMC ไปทั่วโลก ทำให้เป็นต้นบุญที่ทำให้ตัดคำว่าคนปัญญาอ่อนออกจากคำกล่าวที่ว่าผู้ที่ไม่สามารถเข้าถึงธรรมได้คือคนตาย คนบ้า คนที่ไม่ได้ทำ และเป็นกำลังใจให้พ่อแม่ที่มีลูกเป็นเด็กดาวน์ซินโดรมเลี้ยงลูกด้วยจานดาวธรรมต่อไป พร้อมบอกว่าตนมีลูกเป็นเด็กดาวเพราะหลงกับสุรา จึงเกลียดน้ำเมามาก

ผู้เขียนและภรรยารับราชการครูทั้งคู่ ชีวิตเจอมรสุมครั้งใหญ่เพราะความโลภอยากรวย นำเงินตนเองและของเครือญาติมาให้ข้าราชการครูกู้ยืมโดยหักเงินเดือน ต่อมามีคำสั่งไม่ให้ข้าราชการครูกู้เงินนอกระบบและหักเงินเดือน จึงเกิดการเบี้ยวหนี้ ภาระหนี้สินหลายแสนบาทตกอยู่กับตน เงินเดือนถูกหักใช้หนี้ เจ้าหนี้มาทวง หมดกำลังใจ แต่ได้พี่น้องช่วยเหลือและกำลังใจจากน้องสาวที่อยู่วัดว่าบัณฑิตเมื่อเจอทุกข์ย่อมไม่ทิ้งธรรม จึงสวดมนต์นั่งสมาธิแผ่เมตตาอธิษฐานจิตพร้อมจานดาวธรรม

บอกว่ารายละเอียดให้ไปหารือกับผู้ประสานงาน ซึ่งตอนนี้ผู้ประสานงานรู้พร้อม ๆ กันกับผู้มีบุญ เพราะสั่งงานกันทางจานดาวธรรม เดี๋ยวนี้วงในกับวงนอกกลายเป็นวงเดียวกันแล้ว ผู้ประสานงานก็ต้องขวนขวายศึกษาหาความรู้ และในวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 17.00 น. จะโยงสายบุญจากจักรแก้วให้ทุกคนได้จับ เฉพาะผู้มีบุญ ใครรู้ตัวว่าเป็นคนดีมีบุญก็มาจับสายบุญได้

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าโรคลิ้นหัวใจรั่วนั้นมีผู้ที่สามารถอุดได้ ทำให้ลิ้นหัวใจกลับเข้าสู่ภาวะปกติ แต่ท่านอายุ 80 แล้วเกรงว่าจะไปรบกวน และคุณแม่ของท่านคือทวดอิ่มอายุ 105 ปี ก็กำลังดูจานดาวธรรมอยู่

เล่าว่าผู้ประสานงานต่างประเทศส่งข่าวมาว่ามีคนเปิดดูจานดาวธรรมแล้วถามว่าใครอยู่ในจานดาวธรรมนี่ พอบอกว่าเป็นพระ เขาก็ตอบมาว่าอัสสลามูอะลัยกุมจากคูเวท แสดงว่าจานดาวธรรมไปถึงคูเวทแล้ว และเขาบอกว่าทำไมเอาเรื่องอย่างนี้เล่าให้ฟัง อยู่คูเวทมานานไม่เคยได้ยินเลย

ผู้เขียนโทรหาพระอาจารย์ที่วัดพระธรรมกายว่าจะทำอย่างไรดี ขณะนี้สามีตายมากกว่าเป็น พระอาจารย์บอกให้ทำใจให้สบายเดี๋ยวจะดีเอง แล้วปรากฏว่ามีพระอาจารย์รูปหนึ่งเดินทางมาขยายจานดาวธรรมแถวโรงพยาบาลนั้นพอดี ท่านทราบข่าวจึงรีบมาเยี่ยมในห้องฉุกเฉินทันที แล้วพูดเรื่องบุญต่าง ๆ ที่สามีเคยทำให้เขาฟัง และกุมมือของสามีไว้ตลอด ส่วนคุณหมอก็ช่วยกันปั๊มหัวใจตลอดเหมือนกัน แต่ในที่สุดเขาก็เสียชีวิตในวันนั้นด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน อายุได้ 49 ปี โดยยังไม่มีโอกาสได้กินขนมกุ้ยช่ายเลย

เล่าว่าได้แจกความรวยความเป็นมหาเศรษฐีผู้ใจบุญไปทั่วโลกแล้ว ผู้ประสานงานต่างประเทศส่งข่าวมาว่าแถบตะวันออกกลางติดจานเกือบหมดทุกประเทศแล้ว ไปถึงแอฟริกา เยเมนเหนือ เยเมนใต้ และลิเบีย ที่คูเวตมีผู้ชมชื่อคุณลาเวนเดอร์ ครูไม่ใหญ่ทักว่าชื่อเพราะชื่อหอมเหมือนดอกไม้ ท่านเป็นมุสลิมที่เปิดช่องไปเรื่อย ๆ แล้วสะดุดกับภาพในจอ พอมีคนเล่าให้ฟังก็ติดตามรายการ สิ่งที่สนใจมากที่สุดคือกรณีศึกษา บอกว่าไม่มีความรู้แบบนี้เลยในคูเวต ผู้ประสานงานจึงแนะให้ไปชวนคนที่เป็นที่รักมาดูจาน เขาตอบว่าฉันทำแล้วและได้ทำไปแล้ว ทั้งชวนเพื่อนบ้านและสมาชิกในบ้าน

เล่าว่าผู้ชมที่นั่นแตกต่างจากคนไทย เพราะเมื่อดูจบแล้วเขามานั่งอภิปรายกันว่าที่ดูกรณีศึกษาไปนั้นได้อะไรบ้าง ได้ความรู้อะไร กรณีนี้หมายถึงอย่างไร เข้าใจกันดีหรือยัง ซึ่งเมืองไทยยังไม่มีการอภิปรายกันอย่างนี้เลยแต่ที่คูเวตมีแล้ว นี่คือลักษณะของมุสลิมที่ศึกษาความรู้สากลเพื่อจะดำเนินชีวิตได้ถูกต้องสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เป็นความรู้เพิ่มเติมจากที่ตัวได้ศึกษามา แล้วบอกว่าตอนนี้ติดจานกันไปเรื่อย ๆ อีกนิดเดียวก็จะข้ามไปถึงอียิปต์

เริ่มอ่านจดหมายที่ติดค้างตั้งแต่เดือนกรกฎาคม จดหมายลงวันที่ 19 กรกฎาคม 2548 จากเด็กชายนักเรียนชั้น ม.2 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ซึ่งเป็นโรงเรียนเดียวกับหลวงพี่รุ่นพี่ที่นั่งอยู่ในรายการ เขียนว่าเดือนเมษายน 2548 ทราบข่าวจากจานดาวธรรมว่าพระสงฆ์ทางภาคใต้ได้รับความลำบาก จึงชวนเพื่อน ๆ ร่วมถวายปัจจัยวัดละห้าบาท

บอกว่าผู้ที่มีความเคร่งครัดในศาสนาที่ตนนับถือจริง ๆ จะเป็นผู้ที่หัวใจกว้างเปิดกว้าง ยอมศึกษาความรู้สากล ยกเรื่องที่ส่งมาเมื่อวานว่าจานดาวธรรมไปถึงอิสราเอลซึ่งศาสนายิวเคร่งครัดมาก มีผู้เคร่งครัดในบทบัญญัติของศาสนายิวดูจานดาวธรรม เมื่อคนไทยชาวพุทธที่นั่นถามว่ารับได้ไหม ท่านตอบว่าได้ ยิ่งเคร่งครัดเท่าไหร่หัวใจยิ่งต้องขยายเปิดกว้างในการเรียนรู้ความรู้สากล ท่านมีบุคลิกงดงามและจิตใจอ่อนโยน ต่างจากคนที่นับถือศาสนาอย่างเคร่งเครียดซึ่งจะปิดกั้นตัวเอง จุดเริ่มต้นการเรียนรู้ผ่านจานดาวธรรมคือการทำภาวนาปฏิบัติสมาธิ ท่านบอกว่าชอบมาก แล้วถามว่าที่อิสราเอลมีศูนย์ไหม อยากเรียนสมาธิและขอให้ส่งพระมาสอน

เล่าว่ามีอีกประเทศหนึ่งคือโมร็อกโก เป็นอิสลามิกชนที่เคร่งครัดทีเดียว เธอเข้ามาที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมปีเศษแล้ว ไม่เคยขาดการทำสมาธิและไม่เคยขาดดูจานดาวธรรม บอกว่าสิ่งที่ชอบคือเคสสตั๊ดดี้ เหมือนชาวยิวที่เคร่งครัดซึ่งบอกว่าเรายังไม่มีคำสอนอย่างนี้ ไม่เคยได้ยินเลย จึงอยากไปตั้งศูนย์ที่โมร็อกโก และมีผู้ที่มาจากลิเบียเพิ่งมาเรียนรู้ที่นี่ก็อยากกลับไปตั้งศูนย์ที่ลิเบีย รวมทั้งเยเมนเหนือเยเมนใต้ ครูไม่ใหญ่จึงจำเป็นต้องขยายกันไปทั่วโลก

อ่านจดหมายฉบับที่สองของน้องหนุ่ม อายุ 10 ปี จากจังหวัดสุโขทัย ที่เล่าว่าชอบดูรายการจานดาวธรรมทุกวัน ชอบมาวัดกับคุณยายเกือบทุกอาทิตย์ต้นเดือน และชอบตักบาตรทุกเช้าที่หน้าบ้านกับคุณยาย ฉบับแรกร่วมบุญไปแล้ว 238 วัด คราวนี้ไปรับจ้างขายขนมวันเสาร์อาทิตย์จนได้เงินมาทำบุญเอง ครูไม่ใหญ่ชมว่าถูกต้องแล้ว ต้องลงทุนลงแรงเอง จะได้ปลื้มปีติเพราะเป็นน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง เด็กยังไปบอกบุญเพื่อนและคุณครูที่โรงเรียนได้อีก 520 บาท คุณแม่ร่วมอีก 432 บาท รวมเป็น 952 บาท คิดเป็นวัดละสี่บาท เพื่อถวายพระในภาคใต้ 238 วัด ครูไม่ใหญ่ชมว่าหัดเป็นนักธุรกิจตั้งแต่ยังเยาว์วัย เหมือนมหาเศรษฐีที่หัดค้าขายมาตั้งแต่เด็ก

อ่านจดหมายเด็กหญิงชื่อเล่นน้องพริม นามสกุลแสนจันทร์ บอกว่าดู DMC ทุกวันและสงสารพระที่อยู่ภาคใต้มากเพราะท่านต้องเสี่ยงอันตรายจากคนร้าย จึงได้ทำบุญกับหลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่ชมว่าเหมือนมหาอุบาสิกาวิสาขาตอนเป็นเด็ก แล้วสอนเรื่องเอียงยิ้มว่ายิ้มตรง ๆ ใครก็ยิ้มได้ แต่ยิ้มเอียงให้ตั้งฉากกับพื้นโลกโดยเอาบ่ารองรับแก้มนั้นทำได้ยาก และชมว่าลายมือสวยจนอีกหน่อยต้องให้มาเขียนใบอนุโมทนาบัตร

ช่วงทำดีหนูก็ทำได้ พาไปที่โรงเรียนบ้านสวนขวัญ จังหวัดอุทัยธานี ที่น้อง ๆ ได้ศึกษาธรรมะผ่านจานดาวธรรม แล้วร่วมกันช่วยเหลือพุทธบุตร 266 วัดในจังหวัดชายแดนภาคใต้ เป็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากใจที่เปลี่ยนไปด้วยการให้ ซึ่งประทับใจน้อง ๆ ตัวเล็ก ๆ ที่บ้านสวนขวัญกันมาก

บอกว่ารายการนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา หาฟังยาก เฉพาะผู้มีบุญเท่านั้น แล้วทักนาเดียจากโมร็อกโกที่นับถืออิสลาม เป็นผู้เคร่งครัดในคำสอนของศาสดาแต่ไม่เคร่งเครียด เพราะเคร่งครัดจึงเปิดกว้างรับความรู้สากล ถ้าเคร่งเครียดจะปิดกั้นดวงใจ และทักลาเวนเดอร์จากคูเวตที่มาเป็นกัลยาณมิตร สมาชิกที่นั่นพูดภาษาอังกฤษไม่ได้แต่ฟังภาษาอาหรับได้ เธอจึงถ่ายทอดให้ เพราะในจานดาวธรรมมีเรื่องดี ๆ ทั้งเพลง ภาพ และคำบรรยาย โดยเฉพาะเคสสัตว์ดีที่น่าศึกษา

ผู้เขียนบอกว่าทุกครั้งที่อยู่ภาคใต้แล้วได้ยินเสียงครูไม่ใหญ่ผ่านจานดาวธรรม ก็รู้สึกมีกำลังใจที่จะสร้างความดี ไม่หวั่นไหวต่ออุปสรรค และหวังว่าสักวันปัญหาสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้จะยุติด้วยธรรมะ ในการมาอบรมซูเปอร์ไวเซอร์รอบ Final Course ครั้งนี้จึงขอบคุณครูไม่ใหญ่ที่สนับสนุนโครงการมาตั้งแต่เริ่มดำริ และจะทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจนำแสงสว่างแห่งธรรมะไปสู่น้อง ๆ เยาวชน ลงชื่อเป็นนักศึกษาคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จากนั้นครูไม่ใหญ่ขอร้องไปยังผู้ก่อความไม่สงบว่าหยุดได้ไหม

บอกว่าคนที่มาแล้วก็ชื่นใจ แต่คนที่มาภายหลังได้แต่ลำพึงและเศร้าใจ เพราะบุญทุกบุญมีทีเดียวก็ผ่านไป เรื่องบุญรอช้าไม่ได้เลย พอคิดปุ๊บต้องทำปั๊บจะได้บุญมาทันที ทำก่อนได้บุญก่อน สมบัติก็เกิดก่อน จะเป็นรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ หรือคุณสมบัติ ทำบุญง่ายบุญเกิดง่ายสมบัติก็เกิดง่าย ทำบุญทีหลังบุญก็เกิดทีหลัง สมบัติก็เกิดทีหลัง ทุกอย่างแล้วแต่เราจะลิขิตชีวิตของเราเอง และตรงนี้ชาวโลกขาดแคลนความรู้ จึงจำเป็นต้องมีจานดาวธรรมขยายความรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าออกไปให้กว้าง

แนะเสื้อของวันงาน ที่มีภูเขาทองและมีกระเป๋าสำหรับเสียบด้ามธง เวลานั่งสมาธิชายธงจะมาแถวนี้ เวลาจะโบกก็ดึงออกมาโบกแล้วเก็บเข้ากระเป๋า ไปไหนมาไหนต้องอยู่ในกระเป๋า เป็นกติกาที่ต้องตกลงกันก่อน เพราะทุกท่วงท่าทุกลีลาจะผ่านจานดาวธรรมไปปรากฏต่อสายตาพี่น้องวงบุญทั่วโลก ทุกลีลาเป็นประวัติศาสตร์ชีวิตอันงดงามที่รื้อไม่ได้ถอนไม่ได้ และทุกภาพจะถูกบันทึกไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ระลึกชาติได้แล้วก็ไปรื้อฟื้นดูได้ ปรุงแต่งแก้ไขไม่ได้อีก

อ่านจดหมายของแอนทอน แอนเดอร์สัน อายุ 9 ขวบ โดยให้ลูกนักเรียนทายก่อนว่าอยู่ประเทศอะไร คำตอบคือประเทศเดนมาร์ก บ้านของเขามีจานดาวธรรมและชอบดูช่อง DMC เมื่อคุณแม่เล่าให้ฟังว่าพระใน 238 วัดที่ภาคใต้ออกบิณฑบาตไม่ได้ และชวนทำบุญช่วยเหลือ เขาจึงตัดสินใจทำบุญหมดกระปุกออมสินทันที วัดละ 34 บาท น้องสาวชื่อแอนนิก้าวัยสี่ขวบก็ทำบุญวัดละ 34 บาทเช่นกัน ส่วนน้องชายคนเล็กชื่อเบนจามินอายุ 17 เดือนยังไม่มีกระปุกออมสิน คุณแม่จึงให้ยืมก่อน ทำวัดละ 14 บาท ครูไม่ใหญ่ชมรูปว่าหล่อมากถึงขั้นอยู่วัดอยู่วาได้ และแอนทอนเขียนว่าโตขึ้นผมจะบวชครับ พร้อมยืนยันว่ามีจดหมายภาษาเดนมาร์กจริง ๆ

อ่านจดหมายเด็กชายชื่อเล่นน้องนิว อายุ 11 ปี บ้านอยู่จังหวัดปัตตานี เรียนอยู่โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัด เขาทำบุญ 238 วัด วัดละสิบบาท และบอกว่า DMC มีประโยชน์มาก มีทั้งความรู้ ความบันเทิง และการสวดมนต์เช้าเย็น จึงเชิญชวนให้ติดจานดาวธรรม DMC กัน ที่บ้านเขาก็ติด กลับบ้านแล้วก็ดูทุกวันเว้นแต่มีธุระ ครูไม่ใหญ่ชมว่าชุดที่ใส่ในภาพสง่างามมากและลายมือสวย

ผู้เขียนถามต่อว่าบุพกรรมอะไรทำให้สามีของน้องสาวคนที่สามประสบอุบัติเหตุที่พัทยา รอดตายได้เพราะบุญอะไร หมดอายุขัยตามที่หมอดูบอกจริงหรือไม่ และป่วยโดยหมอหาสาเหตุไม่พบเพราะวิบากอะไร อายุจะยืนหรือไม่ ครูไม่ใหญ่แทรกว่ามีทั้งอายุยืน อายุนั่ง และอายุนอน และแซวว่าถามเรื่องตายเสร็จก็ถามเรื่องรวยเลย ถามต่อว่าน้องสาวคนที่สี่จะต้องหมดตัวก่อนแล้วค่อยเชื่อเรื่องบุญตามที่หมอดูทายหรือไม่ และบุพกรรมใดจึงประมาทเช่นนั้น ซึ่งครูไม่ใหญ่ว่านี่พี่สาวเตือนน้องสาวผ่านจานดาวธรรมโดยอาศัยปากครูไม่ใหญ่ ถามเรื่องน้องชายคนที่ห้าที่เห็นหลวงปู่มาบอกในสมาธิว่าอย่าดื้อ ถูกยิงตายเพราะบุพกรรมอะไร ตายแล้วไปไหน มาเข้าฝันเพื่อนบ้านจริงหรือไม่ และเรื่องอดีตแฟนที่ถูกแม่กีดกันไม่ให้บวช ถูกล่ามโซ่ฉีดยาสลบปลดจีวรไปเผา กักขังในถ้ำ แม่และญาติจะมีวิบากอย่างไร ทำไมถูกบังคับแต่งงานกับหญิงที่ไม่ได้รัก และทำไมแม่ของเขาตายในวันที่ลูกชายบวช

เกริ่นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดยาก ตัวเองเพิ่งได้ยินอีกครั้งแต่เคยได้ยินเมื่อราวยี่สิบปีก่อนจากหนังสือ ว่ามีช่องของส้วมแตกนิด ๆ แล้วมีคนเอาก้นบุหรี่ไปดับอุดตรงนั้นพอดี ในส้วมมีแก๊สมีเทนซึ่งเกิดจากสิ่งที่อยู่ในนั้นเอง จึงเกิดเสียงตูมขึ้น เหตุการณ์นั้นเกิดเมื่อร้อยยี่สิบกว่าปีที่แล้ว มาคราวนี้จึงน่าแปลกเหลือเชื่อ แล้วอ่านจดหมายว่าผู้เขียนเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาชาวอิสลาม อยู่ที่ประเทศสวีเดน มารู้จักกับ DMC เมื่อเดือนมิถุนายน 2548 จึงได้มาสร้างบารมีกับหลวงพ่อและหมู่คณะจนถึงทุกวันนี้ และจะเล่าประวัติชีวิตของตนเองและของครอบครัว คุณพ่อคุณแม่มีลูกทั้งหมด 9 คน เสียชีวิต 2 คน จึงเหลือพี่น้องด้วยกัน 7 คน หญิง 5 คน ชาย 2 คน ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนสุดท้อง

วันหนึ่งในเดือนมิถุนายน 2548 สามีมาเปิดทีวีดูรายการประจำที่เขาชอบ แต่บังเอิญทีวีขัดข้องหมุนหาคลื่นไม่เจอ สามีจึงหมุนหาช่องนั้น หมุนไปหมุนมาปรับไปปรับมาก็มีคลื่นหนึ่งซึ่งแรงมาก มีทั้งภาพทั้งเสียงคมชัดมาก เป็นของช่อง DMC ครูไม่ใหญ่แซวว่าคลื่นนี้แรงและหล่อด้วย สามีเห็นว่ามีพระพูดเป็นภาษาไทยจึงหยุดหมุนหาคลื่นอื่น แล้วนั่งดูอยู่คนเดียวสักพักใหญ่

ผู้เขียนไม่รู้ว่าสามีรู้เรื่องแค่ไหนเพราะเขาเป็นคริสต์ ส่วนตัวเองเป็นอิสลาม จากนั้นสามีก็มาชวนให้ไปนั่งดูด้วยกัน ผู้เขียนตอบว่าดูไปก่อนก็แล้วกัน แล้วสามีก็เปิดช่อง DMC ดูเป็นรายการประจำของเขาไปเลย ถึงแม้จะไม่เข้าใจแต่ก็บอกว่าคลื่นหล่อ ๆ ก็ควรจะดู เขายังชวนให้ผู้เขียนไปนั่งดูเป็นเพื่อนและช่วยแปลบางประโยคให้ฟัง เพราะเขาเข้าใจภาษาไทยได้แค่นิดหน่อย เขาชอบดูหลวงพ่อมากและพูดเสมอว่าจะต้องรีบกลับเมืองไทยไปสร้างพระด้วยตัวเองให้ได้ เมื่อผู้เขียนต้องแปลให้เขาฟังก็เลยเกิดความศรัทธาและเลื่อมใสหลวงพ่อไม่น้อยกว่าสามีเลย เพราะความรู้นี้เป็นความรู้สากล

อ่านจดหมายเด็กชายชื่อเล่นน้องอิ้ง อายุสามปีหกเดือน โรงเรียนโพธิสารศึกษา จังหวัดนครสวรรค์ ที่ได้ดูจานดาวธรรมเพราะข้างบ้านติดจานไว้ จึงได้ดูรายการและฟังเพลงก่อนเข้านอนทุกคืน น้องอยากช่วยพระสงฆ์ในสามจังหวัดภาคใต้ด้วยการบริจาควัดละสองบาท 238 วัด เป็นเงิน 476 บาท ครูไม่ใหญ่ดูรูปแล้วบอกว่าหน้าเหมือนทั้งคุณแม่และคุณพ่อ

อ่านจดหมายน้องจ๋อม ชั้นประถมห้า โรงเรียนประชาอุทิศ เขตดอนเมือง กรุงเทพ ที่เขียนว่าตั้งแต่ติดจานดาวธรรมก็มีความสุขทุกวัน แต่ดูแล้วสงสารพระที่อยู่ภาคใต้มาก จึงไปบอกบุญกับเพื่อน ๆ ให้ช่วยบริจาคช่วยวัดภาคใต้ที่กำลังเดือดร้อนเพราะมีคนไม่ดีมารุกราน เพื่อน ๆ ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ขอร่วมบุญวัดละหนึ่งบาท สุดท้ายขอให้หลวงพ่อมาเล่าเรื่องกฎแห่งกรรมทุกวันและยิ้มเยอะ ๆ ทุกวัน ครูไม่ใหญ่เอารูปตอนอนุบาลมาเทียบและชมรูปวาดว่าสวย

เล่าถึงหลวงปู่ซึ่งเป็นสมภารวัดใกล้บ้านที่พ่อสามีเคยบุกเบิกสร้างมา ท่านบวชมาตั้งแต่เป็นสามเณร ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบมาตลอดจนเป็นที่รักและนับถือของชาวบ้าน โดยเฉพาะตระกูลของสามีตั้งแต่พ่อสามีเป็นต้นมา ภายหลังตาของหลวงปู่เป็นต้อทำให้มองไม่เห็นมาหลายปี เมื่อมีจานดาวธรรมเกิดขึ้นผู้เขียนจึงรีบไปเล่าให้ท่านฟังและติดจานให้ ท่านรับด้วยความยินดี แม้มองไม่เห็นก็ตั้งใจฟัง พอได้ยินเสียงหลวงพ่อท่านก็พนมมือแล้วสาธุ ต่อมาก่อนมรณภาพท่านมักพูดว่ามีคนแก่มาชวนท่านไปสามครั้งแล้วแต่ท่านไม่ไป แต่คราวนี้ท่านจะไปแล้ว จะไปไกล ๆ เลย

เล่าว่านักเรียนของรายการมีตั้งแต่เด็กเกิดใหม่ที่ลืมตาได้ก็มองดู DMC แล้ว ไปจนถึงผู้มีอายุ 109 ปีที่เปิดเองปิดเองได้ จึงต้องย่อยคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ง่ายในระดับโจ๊ก มีเพลง มีภาพ มีคำพูด แล้วค่อยขยับเป็นข้าวต้ม ข้าวสวย ก๋วยเตี๋ยวไปตามลำดับ และบอกว่าอีก 6 วันจะถึงวันพ่อแห่งชาติของพ่อหลวงของปวงชนชาวไทย

แจ้งว่าวันที่ 1 ธันวาคม 2548 ท่านนายกทักษิณเชิญชวนอุบาสกอุบาสิกาทั่วประเทศและอาราธนาพระภิกษุสงฆ์ทั่วประเทศไปที่ท้องสนามหลวงด้านวัดพระแก้ว เพื่อถวายความจงรักภักดีแด่พ่อหลวงของปวงชนชาวไทย ไปเจริญสมาธิภาวนา ฟังสวดธัมมจักกัปปวัตตนสูตรจากพระภิกษุสงฆ์หลายหมื่นรูป ฟังธรรมจากพุทธบุตร กล่าวคำถวายอาศิรวาทราชสดุดีตามท่านนายก และจุดเทียนใจสว่างทั้งเมือง โดย DMC จะถ่ายทอดภาพนี้ไปทั่วโลกเป็นช่องเดียว

ผู้เขียนแต่งงานกับหญิงสาวชาวไทยในต่างแดนคนหนึ่ง จนมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน แล้วยึดอาชีพซ่อมบ้าน ทาสีบ้าน ติดตั้งจานดาวเทียมให้กับคนไทยในอิสราเอล จนกระทั่งปลายปี 2547 วันหนึ่งขณะนั่งเล่นไพ่อยู่กับเพื่อนที่บ้านของตัวเอง วันนั้นรู้สึกไม่สนุกกับการเล่นไพ่เหมือนวันก่อน ๆ เลย รู้สึกเบื่อขึ้นมาจนจับจิตจับใจ อยากจะเลิกเต็มที จึงคิดว่าเปิดดูดาวเทียมดีกว่าเพื่อให้ความเซ็งชีวิตทุเลาลง ทันทีที่กดสวิตช์ทีวี ช่อง DMC ก็ปรากฏขึ้น เห็นหลวงพ่อนั่งเทศน์อยู่เต็มหน้าจอ ซึ่งเป็นช่วงของรายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพอดี เมื่อดูครั้งแรกก็ฉุกคิดและต้องหยุดฟัง เพราะได้ยินคำว่า DMC ช่องนี้ช่องเดียว และคำว่าเราจะทำพระนิพพานให้แจ้ง จึงตั้งใจดูอยู่คนเดียวตลอดหนึ่งเดือนเต็มเพราะสองคำนี้

เล่าถึงการทักทายชาวสเปนว่าโอลา แล้วเล่าว่าท่านผู้นี้บอกว่าขณะนี้รัฐบาลจะสนับสนุนเรื่องศาสนาว่าประชาชนทุกคนควรมีโอกาสศึกษาศาสนาให้กว้างขวางขึ้น จึงกำลังเตรียมแก้กฎหมายเดิมที่ให้โรงเรียนมัธยมทั่วประเทศสอนได้เฉพาะศาสนาคริสต์คาทอลิก ซึ่งเป็นกฎหมายที่มีมาตั้งแต่สร้างชาติ ให้เปิดกว้างศึกษาศาสนาอื่นได้ ท่านจะเปิดจานดาวธรรมและชวนชาวสเปนดูด้วย เพราะเขาอยากรู้คำตอบเรื่องเหล่านี้มานานแต่ไม่รู้จะถามใคร พอถามก็ถูกห้ามถาม แล้วยกตัวอย่างคำถามว่าใครสร้างโลก ที่ตอบกันว่าเทพเจ้าสร้างและใช้เวลาเจ็ดวัน ส่วนหนุมานในรามเกียรติ์ของฮินดูจินตนาการไกลกว่านั้นอีก แค่หาวก็เป็นดาวเป็นเดือนซึ่งก็เป็นโลกใบหนึ่ง จึงควรเปิดโอกาสให้ศึกษาความรู้สากล

เล่าว่านักกีฬาชาวสเปนที่นั่งสมาธิได้ผลดีเกิดใจที่มีมหากรุณา ไปบอกโค้ชให้ลองนั่งดูแล้วจะเห็นเอง แล้วบอกว่าคนหนึ่งเป็นชาวสเปน อีกคนเป็นคุณหมอชาวอิรัก อยู่คนละประเทศแต่คิดเหมือนกัน ทั้งสองเคยเคร่งครัดในข้อบัญญัติทุกอย่างแต่ไม่มีความสุข พอมาเปิดดูที่โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาก็มีความสุข เห็นว่าเรื่องราวเหล่านี้เมคเซนส์และน่าศึกษา กำลังจะชวนกันตั้งชมรมมาศึกษาความจริงของชีวิตและนั่งสมาธิโดยไม่ขัดแย้งกับความเชื่อเดิม และอยากเขียนกรณีศึกษาส่งมาแล้ว

สัมภาษณ์ครูที่บอกว่าเด็กส่วนมากมีพฤติกรรมค่อนข้างซน จึงแก้ไขด้วยการให้ดูเรื่องกรรมที่เขากระทำ ใครทำกรรมดีได้รับกรรมดี ใครทำกรรมชั่วได้รับกรรมชั่ว เน้นเรื่องศีลห้า แล้วเอา VCD รายการกฎแห่งกรรม เรื่องนรกสวรรค์มาให้เด็กดู เด็กกลัวเรื่องเปรตมาก จนให้คำสัญญากับครูว่าต่อไปจะเป็นเด็กดี ผู้ปกครองคนหนึ่งบอกว่าลูก ๆ ที่บ้านดูจานดาวธรรมกันทุกคน บางเรื่องดูแล้วไม่ต้องสอนลูกเพราะจานดาวธรรมสอนได้ พร้อมอวยพรให้ครูไม่ใหญ่สุขภาพแข็งแรง

ตอบว่าครั้งนี้ลูกกลับมาอยู่ครอบครัวผู้มีบุญอีกครั้งด้วยหัวใจที่ต้องการบุญ นึกถึงวัดพระธรรมกาย และหัดนั่งสมาธิตามเสียงหลวงพ่อผ่านจานดาวธรรม รู้สึกว่าการนั่งสมาธิไม่ยากและคุ้นเคยมาก่อน เพราะบุญเก่าที่เคยสร้างกับหมู่คณะในชาติที่บวชเป็นเณรและพระนั้นกลับมาส่งผล ทำให้ได้คิดและเข็ดกับชีวิตในสังสารวัฏ

บอกว่ากำลังคิดจะฝึกสามเณรและหัวหน้าชั้นด้วย โดยเรื่องที่ครูไม่ใหญ่อ่านได้วันละเรื่อง ส่วนที่เหลือจะให้หัวหน้าชั้นอ่าน สามเณรฝันมาได้ก็พิมพ์ส่งสั้น ๆ เพื่อให้ทุกคนสบายใจ ไม่ต้องรู้สึกว่าถูกดองไว้หรือไม่ยุติธรรม แล้วเล่าว่าตอนแรกรายการดูกันไม่กี่คนในองค์กร ลูกที่อยู่นอกวัดขอดูก็ให้ฟังทางโทรศัพท์ พอบอกว่าเมื่อยหูอยากเห็นภาพก็ให้อาศัยจาน แล้วก็ขยายจานไปเรื่อย ๆ จนตอนนี้ข้ามประเทศไปทั่วโลกแล้ว

ผู้เขียนเล่าว่าเริ่มเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาประเภทดูอยู่ที่บ้านตั้งแต่ปี 2547 โดยได้รับคำชวนจากพี่กัลยาณมิตรซึ่งเป็นหัวหน้าในงานวันมหัศจรรย์เปลี่ยนชีวิต แล้วตัดสินใจติดจานดาวธรรมในวันที่ฟังนั้นทันที ได้ติดตามดูกฎแห่งกรรมจากกรณีศึกษาในโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาจนได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรกในชีวิต คือวันบูชาข้าวพระอาทิตย์ต้นเดือนเมษายน 2548

ผู้เขียนเล่าว่าได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวในวันนั้นด้วย ต่อมาก็สร้างให้พ่อ แม่ และลูกสาว รวมอีกสี่องค์ ได้ร่วมทำบุญกับทางวัดและศูนย์สาขาในจังหวัด มีความประทับใจในระเบียบและความสะอาดของวัดมาก ยิ่งเมื่อไปปฏิบัติธรรมก็ยิ่งเข้าใจมากขึ้น แต่มีอุปสรรคจากสามีที่ยังไม่เข้าใจวัด แม้มีจานดาวธรรมในบ้านเขาก็ไม่ยอมดู แต่ผู้เขียนคิดว่าคงมีสักวันที่เขาเข้าใจ จึงกราบขอความเมตตาจากครูไม่ใหญ่

แม่ของผู้เขียนป่วยเป็นหลายโรคมาเป็นเวลายี่สิบปี มีทั้งเบาหวาน ความดัน หัวใจ ต้อกระจกที่ตา และเป็นเนื้องอกในสมองที่หมอบอกว่าไปกดทับเส้นประสาท แต่เมื่อหมอให้ยามากินแม่ก็ไม่ยอมกินยา กลับจะกินของแสลง ปัจจุบันแม่ยังอยู่ อายุ 75 ปี นอนอยู่กับบ้าน บางครั้งคุยไม่รู้เรื่อง บางครั้งก็รู้เรื่อง แต่ผู้เขียนเปิดจานดาวธรรมให้แม่ดูทุกวัน

ตอบนักเรียนใหม่ที่สงสัยว่าที่นี่เป็นที่ไหน ว่านี่คือโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่มีเพียงชั้นเดียว นักเรียนมีตั้งแต่เด็กเกิดใหม่ลืมตาดูโลกจนถึงคนอายุร้อยเศษที่ใกล้จะหลับตาลาโลก เพราะมีทั้งต่างเพศต่างวัยหลายระดับ จึงต้องปรับให้มาอยู่ในระดับเดียวกันด้วยการมีเพลง มีภาพ และมีพูด คล้ายโรงเรียนอนุบาลทั่วไป ต่างกันที่โรงเรียนอนุบาลทั่วไปมีแต่เด็ก แต่ที่นี่มีทั้งเด็กและอดีตเด็ก

ครูไม่ใหญ่ขยายว่าสังคมไม่ว่าย่อยหรือใหญ่ ถ้าไม่เปิดใจคุยกันเหมือนมีกำแพงมากั้นใจ ชีวิตก็ไม่ผาสุก สามีภรรยาอยู่บ้านเดียวกันแต่ไม่คุยกัน หันหลังให้กัน ความไม่ผาสุกก็เกิดขึ้น พ่อแม่ลูกไม่เปิดใจคุยกัน ไม่รับฟังกัน ชีวิตก็เป็นทุกข์ ที่ทำงานก็เช่นเดียวกัน จึงชวนว่าอย่าตั้งกำแพงล้อมใจ ให้เปิดใจให้กว้าง ถ้าเปิดใจไม่ได้ก็ให้เปิด DMC

รายการทำดีหนูก็ทำได้พาไปเยี่ยมน้อง ๆ ที่โรงเรียนจิตราวิทยา จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ มีคำขวัญว่าสุขภาพดี ชีวิตสดใส เด็กไทยก้าวหน้า คุณครูเปิดจานดาวธรรมให้น้อง ๆ ดูเกือบทุกวัน รายการยอดฮิตคือกฎแห่งกรรม จึงทำให้น้อง ๆ อยากมอบความรักและความห่วงใยให้พระภิกษุสามเณรใน 4 จังหวัดชายแดนภาคใต้ 266 วัด ด้วยการสละเงินทำบุญ เด็กคนหนึ่งบอกว่าไม่อยากให้คนภาคใต้กลัวอีก ปิดท้ายด้วยผู้ปกครองที่บอกว่าไม่สบายใจกับการเข่นฆ่ากัน อยากให้ชาวใต้มีความรักและการให้อภัย และเชิญชวนพุทธศาสนิกชนหันหน้าเข้าหากันใช้หลักธรรมแก้ปัญหา

เริ่มกรณีศึกษา ผู้เขียนเล่าว่าเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ติดจานดาวธรรมจากคำแนะนำของเพื่อน แล้วติดใจจนเปิดไว้เกือบ 24 ชั่วโมง ทำให้เข้าใจวัดมากขึ้นและอยากแบ่งปันความเข้าใจนี้ให้หุ้นส่วนคนสำคัญ จากนั้นทั้งสองจับมือกันสร้างบุญอย่างไม่บันยะบันยัง จนรู้สึก Amazing ในกันและกัน ผู้เขียนเล่าว่าตัวเองเกิดในกลุ่มชนชั้นสูงหรือที่เรียกว่าไฮโซ คุณปู่เป็นถึงอำมาตย์ที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นขุนวิทักษ์ธัญากร มีทรัพย์สมบัติและที่ดินมาก แต่คุณย่ากลับติดการพนันเล่นไพ่นกกระจอกอย่างหนัก คุณปู่ทนไม่ไหวจึงให้เลือกระหว่างปู่กับไพ่

ท่านให้ความเห็นว่าถ้ามีรายการโทรทัศน์แนวดาวธรรมมาก ๆ จะเป็นประโยชน์ในการกระตุ้นเตือนจิตใจคนให้สำนึกเรื่องบุญบาปและการดำเนินชีวิตที่ถูกต้อง เพราะรายการโทรทัศน์ทั่วไปส่งเสริมราคะ โลภะ โทสะ โมหะ จนจิตใจคนตกต่ำ แต่รายการดาวธรรมยกระดับจิตของคนให้สูงขึ้นด้วยสติ สมาธิ ปัญญา

ปี 2545 เหมือนบุญบันดาล วันหนึ่งขณะนอนอาบแดดอยู่หน้าบ้าน พี่สาวคนเล็กที่ตัดขาดกันสามปีโทรมาบอกว่ามีพระมา เพียงได้ยินคำว่าพระเธอก็ตื่นเต้นดีใจอย่างแรงที่นาน ๆ จะได้เห็นพระ ภายหลังทราบว่าเป็นพระจากวัดพระธรรมกายที่ตกเครื่องบินจึงต้องหาที่จำวัดที่บ้านคนไทยใกล้สนามบิน ซึ่งก็คือบ้านของเธอเอง นับจากนั้นก็มีกัลยาณมิตรจากวัดพระธรรมกายคอยแจ้งข่าวบุญให้ได้ทำบุญเสมอ ต่อมาที่บ้านติดจานดาวธรรมจึงได้ดูหลวงพ่อทุกวันไม่เคยขาด ชีวิตมีความสุขขึ้น และทุกวันนี้สามีก็มานั่งดูด้วยจนหักดิบเลิกดื่มเหล้าและเลิกสูบบุหรี่ได้สองปีแล้ว

เล่าว่าบาห์เรนมีสภาพอากาศแบบทะเลทราย มีเพียงสองฤดูคือร้อนและหนาว ไม่มีฤดูฝน ช่วงรอยต่อสองสามวันจะพอมีฝนตก บางปีตกแค่ครั้งเดียวทั้งปี แต่มีเหตุอัศจรรย์คือวันที่มีพิธีปลงผมธรรมทายาทที่บ้านกัลยาณมิตร มีฝนตกปรอย ๆ เฉพาะในเมืองนั้นเท่านั้น เมืองใกล้เคียงไม่มีฝน และวันที่ท่านเดินทางไปอากาศก็สบายไม่ร้อนไม่หนาว จากนั้นข่าวก็แพร่ไปทั่วตะวันออกกลางผ่านจานดาวธรรมและการบอกต่อ มีโทรศัพท์เข้าไปที่บ้านในบาห์เรนตลอดว่าจะรับชมดาวธรรมจากที่ต่าง ๆ

ผู้เขียนจดหมายเป็นลูกสาวคนโต เล่าว่าตนเองและคุณแม่เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพันธุ์แท้ ดูทุกวันไม่เคยขาด งานเยอะก็รีบกลับบ้านเอางานมาทำหน้าจอ ไม่อยากพลาดสักคำเพราะแต่ละถ้อยคำนำไปสู่ความสว่าง เข้าวัดเพราะเพื่อนนำแผ่นภาพงานวันมาฆบูชามาให้ดู เห็นแล้วรู้สึกเหมือนภาพในฝัน จึงถามเพื่อนว่ามีจริงหรือ แล้วมาวัดพระธรรมกายประมาณตุลาคม 2542 ช่วงสร้างองค์พระภายนอกที่มหาธรรมกายเจดีย์ และมาวัดตลอดไม่เคยขาด

ถามว่าคุณแม่ก่อนมาเกิดมาจากที่ไหน ครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่เป็นคำถามที่น่าศึกษา และมีเฉพาะในพระพุทธศาสนาที่ทุกคนมีสิทธิ์รู้คำตอบ ต่อด้วยคำถามว่าผลการปฏิบัติธรรมและหน้าที่ในหมู่คณะของตนเป็นอย่างไร ซึ่งครูไม่ใหญ่บอกว่าเป็นคำถามที่ถามได้เพราะเป็นสมาชิกจานดาวธรรม ชาวโลกทั่วไปถามไม่ได้ และคำถามว่าหมอดูทักว่าดวงไม่ดีเรื่องคู่ครอง จะถูกหลอกและแต่งงานช้า พร้อมถามว่าควรสั่งสมบุญใดเพิ่มเพื่อพ้นวิบากกรรมนี้

รายการ New News ประจำวันพุธที่ 28 ธันวาคม 2548 รายงานความคืบหน้างานบุญใหญ่ครั้งประวัติศาสตร์ คือโครงการบรรพชาสามเณรเก้ารูป จัดขึ้นครั้งแรกในประเทศบาห์เรน พระเดชพระคุณพระภาวนาวิริยคุณ หลวงพ่อทัตตชีโว ประธานสงฆ์ในพิธี เดินทางด้วยเที่ยวบินกัลฟ์แอร์ของวันอังคารที่ 27 ธันวาคม ถึงบาห์เรนเวลา 22 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่น แล้วเดินทางไปบ้านกัลยาณมิตรที่ใช้เป็นสถานที่จัดพิธีในใจกลางเมือง สาธุชนยืนตั้งแถวสองข้างทางรอต้อนรับ ท่านไม่หยุดพักผ่อน เมตตาให้โอวาท สอบถามถึงการติดตั้งเครื่องรับสัญญาณ DMC ว่าชัดเจนหรือไม่ และถามความเป็นอยู่ของทุกคนอย่างใกล้ชิด

แนะให้พักผ่อนทำภาวนา ง่วงก็นอน เพื่อตอนเช้าจะได้ไปใส่บาตรด้วยกายและใจที่สดชื่นเบิกบาน ถ้าจะอยู่คอยดูการถ่ายทอดจนตีสองก็จะเหนื่อย เพราะภาพทุกภาพที่ออกไปนั้นผ่านจานดาวธรรมไปทั่วโลก หน้าเราต้องสดใสเบิกบาน และช่วงนี้รักษาศีลอยู่จะไปแต่งหน้าทาปากก็ไม่ได้ ต้องให้เบิกบานด้วยศีล

ครูไม่ใหญ่แจ้งว่าได้รับทราบมาว่าวิหารน้อยคงไม่ได้ตามเป้า แต่จะไม่โทษใคร ต้องสั่งสมบุญขึ้นอีกให้มากกว่านี้เพื่อให้ผู้รับผิดชอบงานรอบคอบขึ้นและโรงงานที่ผลิตวิหารน้อยมีอารมณ์รับผิดชอบขึ้น เล่าว่าผู้ประสานงานยืนยันทุกครั้งว่าจะสร้างทันเพราะกระจายไปตามโรงงานต่าง ๆ และได้แจ้งผ่านจานดาวธรรมทุกวันรวมทั้งวันอาทิตย์ แต่สุดท้ายโรงงานกลับบอกว่าทำไม่ทัน

ห้ามคิดห้ามพูดเรื่องราวทางโลกหรือเรื่องที่เป็นข้าศึกต่อการกุศล ทุกอย่างที่พูดคิดทำต้องเกื้อกูลการปฏิบัติธรรมและการเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ชี้ว่าชาวโลกไม่รู้ว่าวันสิ้นปีควรทำอะไร จึงจัดงานเลี้ยง ดื่มเครื่องดองของเมา กลายเป็นทางมาแห่งบาปและอบายมุข แต่พวกเรามาเป็นหมู่คณะเพื่อเป็นบุคคลประวัติศาสตร์ เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลก เพราะทุกสิ่งที่ทำจะถ่ายทอดผ่านจานดาวธรรมไปสู่สายตาผู้มีบุญทั่วโลก

ครูไม่ใหญ่เล่าว่าดินแดนนั้นรอคอยมาเป็นพันปี ตั้งแต่เปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาก็ถ่ายทอดไปทุกภูมิภาคทั่วโลก ที่ตะวันออกกลางโดยเฉพาะบาห์เรนรับได้ชัดเจน ผู้ชมค่อย ๆ ศึกษาจนเกิดกุศลศรัทธา เปิดบ้านกัลยาณมิตร รวมกลุ่มปรึกษาหารือกันจนได้นิมนต์พุทธบุตรไปเยี่ยมไปแสดงธรรม กระทั่งปลูกศรัทธาให้เกิดความอยากบรรพชาเป็นสามเณรในคราวนี้

ผู้เขียนจดหมายอยู่ที่บาห์เรน เล่าว่าตามดูจานดาวธรรมไม่ขาด เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันพันธุ์แท้มาร่วมสองปีแล้ว ครั้งแรกที่ได้ดูจานดาวธรรมก็ได้พบคุณครูไม่ใหญ่ในจอทีวีและประทับใจมาก จนต้องหยุดทำงานทุกอย่างเพื่อตั้งใจฟังหลวงพ่อเล่าเรื่องกฎแห่งกรรม ประทับใจเสียงหลวงพ่อจนไม่อยากกินข้าว น้ำตาไหล และบอกคนรอบข้างทุกคนอย่างภาคภูมิใจว่า DMC ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

ทั้งคู่เป็นลูกมหาเศรษฐีจึงไม่เคยต้องกังวลเรื่องทำมาหากิน จนกระทั่งคุณแม่ของเพื่อนเสียชีวิตลงด้วยโรคชรา และหลังจากนั้นอีกหกปีคุณพ่อของเขาก็เสียชีวิตด้วยโรคตับอักเสบประกอบกับมีอายุมากแล้ว ตอนเสียชีวิตอายุเจ็ดสิบกว่าปี หลังจากนั้นเขาจึงได้รู้ว่ามรดกที่ควรจะได้รับถูกพี่สาวโยกย้ายเป็นของตัวเองหลายส่วนแล้ว เหลือไว้ให้เขาแค่เพียงนิดเดียว เขารู้สึกเสียใจแต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร จึงพยายามดิ้นรนทำธุรกิจอื่นโดยไม่คาดหวังว่าจะพึ่งพามรดกของพ่อ ขณะนี้กำลังมุ่งมั่นที่จะได้ทำงานติดตามคณะรัฐมนตรีของประเทศบาห์เรน เขาและภรรยามีลูกด้วยกันสี่คน เป็นชายสามคน หญิงหนึ่งคน ทุกคนเป็นเด็กดีและน่ารัก ภรรยาของเขารักและห่วงใยผู้เขียนเสมอ โทรศัพท์คุยกันทุกสัปดาห์ เธอเป็นชาวมุสลิมที่ชอบดู DMC ตอนที่มีการแปลเป็นภาษาอังกฤษ บอกว่าชอบหลวงพ่อมาก แค่ได้เห็นก็มีความสุขมีพลังใจ และชอบนั่งสมาธิมากเพราะมันง่ายนิดเดียว แค่หลับตาพริ้ม ๆ นั่งหน้ายิ้ม ๆ ก็หยุดได้แล้ว

ผู้เขียนเคยทำงานต้อนรับมาร่วมยี่สิบปี รักงานด้านนี้มาก แต่พออายุมากขึ้นจึงมาเปิดบริษัททัวร์ขายตั๋วเครื่องบิน เคยมาร่วมงานบวชอุบาสิกาแก้วแล้วก็ห่างวัดไป จนได้ติด DMC ที่บ้านจึงกลับเข้าวัดอีกครั้ง ครั้งแรกที่กลับมาได้ไปถวายปัจจัยหลวงพ่อที่ออฟฟิศระดมทุน โดยแจ้งผ่านพระอาจารย์และเจ้าหน้าที่พนักงานต้อนรับ ประทับใจการต้อนรับอย่างอบอุ่นจนรักและศรัทธาท่านมาก แล้วกลับมาร่วมบุญกับทีมงานต้อนรับทุกงานบุญ ค้นพบว่าทั้งหมดของชีวิตคือบุญนั่นเอง จึงตั้งใจรับบุญทุกบุญที่หลวงพ่อและหมู่คณะมอบให้อย่างทุ่มเทสุดชีวิต แม้บางครั้งแทบไม่มีเงินติดตัวเพราะฝากแบงก์ไว้ไม่ได้เบิกมา ได้ช่วยงานเปิดบ้านกัลยาณมิตรหลังแรกของบาห์เรน และร่วมบูชาเสาแก้ว 300 ต้น ต้นละ 100 บาท

พูดถึงการขยายจานดาวธรรมไปถึงหมู่เกาะโซโลมอน ซึ่งอยู่ในทวีปโอเชียเนีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย แบ่งการปกครองเป็นเก้าจังหวัดกับหนึ่งเขตเมืองหลวง คนท้องถิ่นแดนนี้เคยเป็นมนุษย์กินคน ล่าหัวมนุษย์เอามาย่อด้วยสมุนไพรทำเป็นเครื่องประดับ มีการรักษาด้วยธาตุและมีเวทมนตร์อย่างแบล็กเมจิก และอยู่ใกล้ปาปัวนิวกินี ใกล้กันจนข้ามเกาะไปกินกันได้

ปัจจุบันมีผู้รับชมรายการ DMC จากหมู่เกาะโซโลมอนแล้ว โดยมีช่องนี้ช่องเดียว จานดาวธรรมตั้งอยู่ที่เมืองหลวง ผู้มีบุญที่ติดตั้งจานดาวธรรมดูที่นั่นเคยมีโอกาสมาปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าสมาชิกสวนพนาวัฒน์ไปถึงเกาะกินคนแล้ว ไปขยายสมาชิกอยู่ที่ตรงนั้น โดยอาศัยการทำหน้าที่กัลยาณมิตรของกัลยาณมิตรอีกท่านหนึ่ง อย่างนี้เรียกว่าคนเอาได้

บอกว่าการที่ต้นโพขึ้นได้เป็นสัญญาณแห่งความปีติ เพราะมีการบวชที่ตรงนั้นเป็นครั้งแรกของโลกตะวันออกกลาง และต้องเรียกว่าเป็นครั้งแรกของพุทธันดรนี้ ตะวันออกกลางเป็นดินแดนทะเลทรายที่หาต้นไม้ขึ้นเองได้น้อยมาก แต่กลับมีต้นโพซึ่งเป็นต้นไม้ตรัสรู้เกิดขึ้นในประเทศแถบนี้มากมาย ตั้งแต่ซาอุดีอาระเบียที่ขึ้นตามถนนหนทางและรอบบ้านจนถึงชายทะเล จอร์แดนขึ้นตามถนนและอาคารบ้านเรือน โอมานขึ้นแม้แต่บนดาดฟ้า อิสราเอลขึ้นมากตามท้องถนนจนเป็นต้นไม้ประจำเมือง สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ขึ้นเยอะมากโดยเฉพาะในเขตที่เจริญ และในบาห์เรนก็มี แม้แต่หน้าบ้านกัลยาณมิตรที่จัดงานบวชก็มีต้นโพเกิดขึ้น สามเณรรูปหนึ่งอายุ 13 ขวบบอกว่าที่นี่ใกล้จะหน้าร้อนแล้ว ถ้าร้อนที่นี่ก็จะร้อนมาก ๆ จึงอยากให้ดินแดนนี้มีความร่มรื่นชุ่มชื่นดังพุทธันดรที่แล้วกลับคืนมา ครูไม่ใหญ่บอกว่าน่าชื่นใจ และตอนนี้จานดาวธรรมขยายไปทั่ว จานสีดำใหญ่ ๆ รับได้หมด พอเปิดปุ๊บก็เจอ

อ่านจดหมายที่ส่งมาจากเมืองอัลโคบาร์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย ครูไม่ใหญ่หยอกว่าลายมือเห็นแล้วจะนึกว่าเป็นภาษาอาหรับเพราะไม่ได้เขียนภาษาไทยมานาน สันนิษฐานว่าเป็นเพราะเจ้าของจดหมายเป็นพ่อครัว มือคุ้นเคยกับการจับตะหลิวผัดนู่นผัดนี่ จึงเขียนลายมือเหมือนผัดกับข้าว เขาไปอยู่ที่นั่นห้าปี ทำงานเป็นหัวหน้าพ่อครัวร้านอาหารซีฟู้ด เมื่อก่อนไม่มีช่อง DMC ตอนนี้มีจึงได้ดูทุกวัน ทำให้รู้สึกสบาย เมื่อก่อนไม่ได้ดูไม่ได้ฟังพระท่านเทศน์ แต่ตอนนี้ต้องดูทุกวัน

พ่อครัวเล่าว่าเมื่อก่อนสวดมนต์ไม่เป็น ไม่รู้เรื่องศาสนา ตอนนี้มีช่อง DMC ทำให้เข้าใจภาษาศาสนามากขึ้น ทำสมาธิเป็น และรู้ว่าบาปบุญคุณโทษกับนรกสวรรค์มีจริง จึงหนีห่างจากอบายมุขทุกชนิด หักดิบเลิกเหล้าโดยเด็ดขาด ทำให้สุขภาพดีขึ้นมาก และขอให้ DMC เป็นแสงสว่างส่องทางให้ชาวโลก จดหมายลงชื่อชายไทยอายุ 37 ปี อยู่ที่นั่นตั้งแต่ปี 2001 รวมห้าปีแล้ว ครูไม่ใหญ่สรุปว่าไม่ธรรมดา เดี๋ยวนี้ DMC เข้าไปถึงในครัวแล้ว เมื่อก่อนอยู่ในห้องรับแขก แล้วไปห้องนอน ตอนนี้เข้าห้องครัว

บอกว่า DMC ยินดีจะเป็นบันไดให้ช่องอื่นข้ามไป ให้ทำความดีเข้าไปเถิด เมื่อก่อนคนบอกว่าธรรมะน่าเบื่อ แต่จริง ๆ ไม่น่าเบื่อเลย นี่เราคุยธรรมะกันในช่วงไพรม์ไทม์ซึ่งเป็นเวลาสำคัญ คนเหนื่อยจากงานกลับมาก็ปิดช่องอื่นหมดแล้วหันมาดู ในหมื่นช่องมีเพียงช่องเดียวอย่างนี้ และช่องนี้ดูฟรีไม่มีรายเดือน ใครจะเอาไปติดก็ตามสะดวก

เริ่มอ่านจดหมายที่ขึ้นต้นด้วยประโยคผมอยากจะทำทุกอย่างให้คุณ ผู้เขียนเป็นผู้นำบุญอยู่ที่ประเทศเบลเยียม สร้างบารมีกับหมู่คณะมาได้ประมาณหนึ่งปีแล้ว ขอความเมตตาให้คุณครูไม่ใหญ่ฝันในฝันแก้ข้อข้องใจให้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าตอนนี้จานดาวธรรมไปถึงเอสกิโมแล้ว และเล่าว่าผู้เขียนมาอยู่ธุดงค์ไม่ได้จึงให้น้องสาวมาอยู่ธุดงค์คราวนี้แทน นับว่าฉลาดหาบุญ

ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยและนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทุกที่ ทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วพูดถึงเสียงที่ไม่ค่อยออกและปัญหาจานดาวธรรมที่บางจุดหาสัญญาณไม่ติด

ภาพเหล่านี้จะถูกบันทึกในจดหมายเหตุของการขยายแสงสว่างแห่งธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไปยังโลกตะวันออกกลาง ประเทศแรกคือบาห์เรน จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยถ้าไม่มีการเริ่มต้นศึกษาความจริงของชีวิตผ่านจานดาวธรรม จนสรุปว่าควรมีการบวชสามเณรถือศีลสิบเป็นครั้งแรกที่บาห์เรน โดยประเทศบาห์เรนให้เกียรติและให้โอกาสเพื่อนมนุษย์ทำความดีตามความเชื่อในศาสดาที่ตัวได้ศึกษามา

ประสบการณ์ภายในที่สามเณรมาแบ่งปันถูกส่งไปทุกภูมิภาคทั่วโลกเป็นกำลังใจ หลายคนฟังไปแล้วก็หลับตาทำตามไปด้วย หลายท่านก่อนหน้านี้ทำแล้วไม่ได้ผล แต่พอฟังประสบการณ์ภายในของสามเณรประวัติศาสตร์ก็ได้ผลด้วย ครูไม่ใหญ่ปีติยินดีว่าการบวชคราวนี้ไปกันเป็นทีมจริง ๆ และเรื่องราวจะไปถึงที่ใดก็มีการปฏิบัติควบคู่กันไประหว่างฟัง บางช่วงก็ลืมตามาดูครูไม่ใหญ่แล้วรีบหลับตาเอาหูฟัง มองเข้าไปอยู่ภายใน

ลูกใช้เวลาปรับตัวกับครอบครัวใหม่เพราะแตกต่างจากบ้านหลังแรกมาก เจ้าของบ้านชอบไปวัดและใจดี มีกันสามคนคือพ่อ แม่ และลูกชายวัยหนึ่งขวบ ทำให้ลูกมีโอกาสได้รู้เรื่องกฎแห่งกรรมและความจริงของชีวิต ที่นี่เปิด DMC ตลอดมากกว่าครึ่งวัน มีเสียงบรรยาย เสียงธรรมะ เสียงสวดมนต์เช้าเย็นและบูชาเจดีย์ดังก้องไปทั่วบ้าน ลูกจึงได้เป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และรู้สึกอบอุ่นเมื่อมีภาษาลาวปรากฏบนหน้าจอจานดาวธรรม ได้รู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกก็ได้ทำหน้าที่ต้อนรับ ได้คอยต้อนรับหลวงพ่อ ได้เห็นวัดที่สวยงามยิ่งใหญ่และมหาธรรมกายเจดีย์ ได้รับงานอาสาสมัคร มีเพื่อนมากมาย ไม่มีใครดุด่า ไม่เคยพลาดเลยแม้แต่บุญเดียว ได้ร่วมหล่อองค์พระในวันที่ 22 เมษายน 2548 และปลื้มใจมากตอนที่อยู่ในช่วงส่ง DMC ฝันในฝันซึ่งหลวงพ่อถามว่ามีคนลาวมาหรือเปล่าและเปิดเพลงยิ้มภาษาลาว จึงมั่นใจว่าหลวงพ่อต้องเห็นลูกแน่ ๆ

เล่าว่าปัจจุบันชาวโซโลมอนท้องถิ่นมีโอกาสได้ดู DMC จากการที่คนไทยไปทำงานที่นั่น ทำให้เกิดความตื่นตัวเรื่องกฎแห่งกรรมและปรโลกในหมู่ชาวโซโลมอนอย่างมาก เขาตื่นเต้นว่ามีการฝันในฝันที่บอกได้ว่าบรรพบุรุษตายแล้วไปไหน ตอนนี้ชาวโซโลมอนเริ่มหัดนั่งสมาธิและพบความสุขที่ไม่เคยเจอมาก่อน แล้วทิ้งท้ายไว้ว่าเขากินใคร กินเมื่อไร กินอย่างไร กินกับอะไร กินเพื่ออะไร ให้ติดตามตอนต่อไป

คำถามนั้นฝังใจกาตูนมาตลอด เฝ้ารอวันที่ตัวเองจะสามารถไปบอกมานับได้ ครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่าคำถามที่ว่าชาวพุทธไม่สอนให้เข้าวัดหรือ แปลว่าเดี๋ยวนี้สอนให้หันหลังเดินออกจากวัดหรือเปล่า จนเมื่อปี 2548 กาตูนได้รู้จักกับ DMC ตอนแรกก็ไม่รู้ว่า DMC คืออะไรแต่ก็ติดตามดูทุกวัน ดูไปแล้วก็นึกถึงคำถามที่ค้างคาใจมาแปดปี ตอนนี้มีข้อมูลพร้อมแล้วจึงเดินทางไปหามานับอีกครั้ง ถามว่าคุณยังอยากรู้เรื่องศาสนาพุทธอยู่หรือเปล่า

คุณทอมมี่เล่าว่าเคยกินคนมาตั้งแต่อายุสามสี่ขวบ จริง ๆ อาจกินก่อนหน้านั้นแต่ตอนสามสี่ขวบเพิ่งจำความได้ เพราะพ่อแม่ย่างให้กินโดยไม่ได้บอกว่าเป็นเนื้ออะไร แล้วเพิ่งมาบอกทีหลัง บอกว่ารสชาติหวานและนุ่มดี แต่ก็ไม่ได้แปลกเพราะเขากินกันอย่างนี้ทั้งเผ่า พอโตขึ้นบางทีก็เคยฆ่าแล้วมากิน เพราะตอนนั้นที่นั่นยังไม่มีกฎหมายห้ามฆ่าคน แต่จากการที่ได้มารู้จักกับเพื่อนคนไทยที่มาที่นั่นซึ่งมีอัธยาศัยดีมีน้ำใจ และได้ดู DMC ตอนนี้ผมและเพื่อนในเผ่าก็กินไม่ลงแล้ว

ครูไม่ใหญ่บอกว่าเรื่องกฎแห่งกรรมนี้แม้คนไม่เชื่อก็ยังอยากรู้คำตอบ ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าโชคดีที่มีกัลยาณมิตรในจังหวัดสมุทรสาครเป็นเจ้าภาพติดจานดาวธรรมให้ ได้ดูรายการต่าง ๆ ที่ล้วนมีประโยชน์ ให้ความรู้ทางธรรมะ ภาพสวย เพลงธรรมะฟังแล้วสบายใจ คิดว่าจานดาวธรรมเป็นสิ่งที่ดีมาก อยากให้ในประเทศไทยติดจานดาวธรรมเป็นแสนเป็นล้านจาน เพราะเด็ก ๆ ที่ได้ดูจะซึมซับสิ่งที่ดีไว้ในดวงใจตั้งแต่เล็ก โตขึ้นจะเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณธรรมและสังคมจะสงบสุขร่มเย็น

เปิดกรณีศึกษาจากฮาวาย เจ้าของเรื่องเล่าว่าเคยมีความเชื่อว่าทำบุญกฐินแล้วอายุสั้น แม้ลึก ๆ อยากทำก็ไม่กล้า จึงทำแต่บุญอื่นเช่นสร้างโบสถ์ วิหาร กองบวช ครูไม่ใหญ่อธิบายว่ากฐินทำได้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์จนละโลก คนใบ้ บ้า ปัญญาอ่อนก็ทำได้ อายุสั้นหรือยาวไม่เกี่ยวกับบุญกฐิน แต่ตายแล้วไปดี เมื่อได้คำตอบจากพระอาจารย์และกำลังทุกข์เรื่องครอบครัว จึงตัดสินใจทำกฐินบรมมหาจักรพรรดิ 2548 เป็นครั้งแรก สร้างพระธรรมกายประจำตัว ติดจานดาวธรรมจนติดใจ และเปิดร้านของตัวเองให้เป็นที่ปฏิบัติธรรมเย็นวันเสาร์ ตรงกับเวลาที่เมืองไทย

คำตอบ: การเป็นต้นหนดูเข็มทิศให้เรือทำโป๊ะจับปลาทำให้โรคภัยเกิดง่าย มีส่วนในปาณาติบาต ชาติต่อไปอายุอาจไม่ยืนเหมือนชาตินี้ ความจำเสื่อมมาจากมุสาเวลาค้าขาย พูดไม่ได้ ตาเห็นข้างเดียว และต้องเจาะท้องให้อาหาร มาจากกรรมฆ่าสัตว์เป็นอาหารหรือมีส่วนในการฆ่า เช่นจับหมูมัดใส่เข่ง ส่วนที่ลูกเปิดธรรมะจากจานดาวธรรมให้ดู ท่านรับรู้แต่ไม่เข้าใจ เพราะความจำเสื่อมจากมุสาและน้ำเมา แต่ใจก็น้อมไปทางกุศล การใส่มือให้ทำบุญและอนุโมทนาทำให้กระแสบุญกระทบใจให้ชุ่มชื่น แต่รับรู้ได้ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์

เปิดจานดาวธรรมครั้งแรกเห็นพระภิกษุรูปหนึ่งในจอแล้วขนลุกซู่ ครูไม่ใหญ่แซวว่าน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ แล้วเล่าว่าเป็นภาพตอนบวชใหม่อายุยี่สิบกว่า เจ้าของบ้านชอบฟังธรรมะของครูไม่ใหญ่มากเพราะให้กำลังใจสู้ชีวิต ครูไม่ใหญ่พูดถึงจิตวิญญาณครูที่ว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอ จากความประทับใจนึกถึงเพื่อนคนไทยที่ต้องการธรรมะ จึงขยายไปบ้านต่อ ๆ ไปในเมืองโอซาน จังหวัดคยองกี และกรุงโซล ผู้คนแจ้งขอติดจานจนต้องสั่งเพิ่ม ทุกคนบอกว่าเหมือนมีวัดมาอยู่ในบ้าน และอยากช่วยกันขยายจานและทอดผ้าป่าสร้างศูนย์ปฏิบัติธรรมหรือวัดไทย

ผู้ดำเนินรายการชวนดูสกู๊ปเกาหลี (ช่วงต้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสามนาที) อากาศติดลบประมาณสิบองศา แต่ด้วยความพยายาม บ้านของเจ้าของบ้านและเพื่อนบ้านได้ชมช่อง DMC เป็นแห่งแรกในเกาหลี วันที่ 30 ธันวาคม 2548 คณะพระอาจารย์ติดจานดวงที่สอง 2 มกราคม 2549 ดวงที่สาม แล้วเดินทางเข้ากรุงโซลติดดวงแรกของกรุงโซลซึ่งเป็นดวงที่สี่ของเกาหลี คนไทยที่นั่นต้องต่อสู้ทำมาหาเลี้ยงครอบครัว ปรับตัวกับอากาศหนาวและอาหาร ไกลวัดแต่ยังผูกพัน DMC ทำให้กายห่างแต่ใจไม่ห่าง พระอาจารย์ที่ไปติดบอกว่าเป็นครั้งแรกที่ได้มาเผยแพร่พระพุทธศาสนาให้คนไทยในเกาหลี ชื่อเจ้าของบ้านแต่ละหลังถอดเสียงไม่ชัด

หมอนวดพอใจกับคำตอบจึงหยุดพิธี น้องชายที่มาช่วยตอนฝังหลุมกลับบ้านแล้วไม่ยอมนอนบ้าน สามวันต่อมาแม่พาขับรถมาบ้านหมอนวด น้องชายบอกว่ามีคนสั่งให้หยุดรถสามครั้ง พอถึงหมอนวดเสกพริก เกลือ หอม กระเทียม ข้าวสาร สาดใส่ มีเสียงจากปากน้องชายว่าเรียกจิตผมมาทำไม ผมไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วล้มหงายหลัง หมอนวดใช้เท้าเหยียบท้อง น้องชายรู้สึกตัวงงว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ครูไม่ใหญ่แทรกว่ามั่วไปหมด หลังจากนั้นผู้เขียนไปบวชชีสิบวัน แล้วแสวงหาความรู้จนมาจบที่จานดาวธรรมที่กัลยาณมิตรใกล้บ้านมาติดตั้งให้ รักษาอุโบสถศีลทุกวันพระ ลูกสาวเข้าวัดก่อนกับกัลยาณมิตรที่มานวด พอรถใกล้เขตวัดน้ำตาปีติไหลไม่หยุดเหมือนกลับบ้านเดิม ต่อมาพาลูกชายสองคนมาถือธงนำขบวน พยายามชวนหมอนวดให้ศึกษาแต่เขาไม่ค่อยพอใจ

ครูไม่ใหญ่ประกาศสกู๊ปพิเศษเกาหลีตะวันออกไม่ห่างไกลตอนที่สอง รายงานว่ากิจกรรมต้อนรับศักราชใหม่ในเกาหลี นอกจากเจ้าของบ้านผู้มีบุญติดตั้งจานดาวธรรมเพื่อมีธรรมะไว้ในบ้าน ยังชวนชาวพุทธไทยในพื้นที่ใกล้เคียงมาร่วมตักบาตรเช้าวันที่ 1 มกราคม 2549 ผู้ร่วมงานให้สัมภาษณ์ว่าอยู่มาหลายปีไม่เคยมีพระเข้ามาเกาหลีเลย ขนลุกซู่ซ่า ปลื้มปีติ และหวังว่าพุทธศาสนาแบบไทยจะมาเผยแผ่ในเกาหลี ความสามัคคีเกิดขึ้นพร้อมคำมั่นว่าจะสถาปนาวัดไทยเป็นศูนย์รวมใจชาวพุทธในเกาหลี เจ้าของบ้านชาวเกาหลีมาร่วมและฝากความในใจ ท้ายสกู๊ปว่าวันนี้เกาหลีมีดาวธรรมแล้ว บางช่วงถอดเสียงเพี้ยนเป็นภาษาอื่นอ่านไม่ได้

ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะมีข้อมูลเพิ่มจากพระพม่าที่อยู่ในเกาหลี คั่นด้วย jingle แล้วอ่านข้อความของพระจันทิมา พระพม่านิกายเถรวาทอายุ 36 ปีเท่าอายุวัดพระธรรมกาย บวชเณรตั้งแต่เด็ก บวชพระได้ 15 พรรษา เคยอยู่วัดในเมืองไทยสี่ปีจึงใช้ภาษาไทยได้ เดินทางไปประเทศพุทธสิบประเทศ ดูแลวัดพม่าในเกาหลีมาเจ็ดปี ช่วงตรุษจีนหมู่คณะวัดพระธรรมกายมาติดตั้งจานดาวธรรมให้ ได้ดูรายการแล้วประทับใจ ทึ่งว่าหลวงพ่อเผยแผ่ธรรมะได้กว้างไกลและเป็นผู้ประพันธ์เพลงตะวันออกไม่ห่างไกล ครูไม่ใหญ่แทรกว่ารายการทำกันเองอย่างฝืน ๆ ยังต้องการผู้สนับสนุน และท่านเห็นว่าธรรมะที่สอนจะทำให้คนทั้งโลกชีวิตดีขึ้น

ผู้เขียนนึกได้ว่าเพื่อนคนไทยคนหนึ่งเคยไปทำบุญที่วัดในเมืองแมนเชสเตอร์ (ชื่อวัดถอดเสียงไม่ชัด) และชวนสร้างพระพร้อมให้ที่อยู่วัดไว้ จึงโทรไปวัด ได้สร้างพระและติดจานดาวธรรมดวงแรกของเมืองดอนคาสเตอร์ พระอาจารย์มารับเรื่องสร้างพระและนำจานดาวธรรมมาติดให้ถึงบ้าน หลังมีจานดาวธรรมพาแม่สามีมาดูและแปลให้ฟัง ใบหน้าแม่สามีสดใสขึ้น อารมณ์ขุ่นมัวลดลง หลังบรรทัด jingle สั้น ๆ จดหมายปิดว่าจะลุยทำหน้าที่กัลยาณมิตรอย่างเต็มที่ อยากให้ทุกคนรู้เป้าหมายชีวิตที่แท้จริงอย่างที่ได้รู้จากช่อง DMC

ทบทวนจากวันที่ 3 กุมภาพันธ์ จดหมายพระจันทิมา พระชาวพม่านิกายเถรวาท อายุ 36 ปี บวชที่พม่าตั้งแต่เด็ก เคยอยู่วัดในไทยสี่ปีจึงใช้ภาษาไทยได้ เดินทางไปประเทศพุทธสิบประเทศเพื่อเรียนรู้ความต่างของเถรวาทกับมหายาน ดูแลวัดพม่าในเกาหลีมาเจ็ดปี ช่วงตรุษจีนหมู่คณะวัดพระธรรมกายมาติดตั้งจานดาวธรรมให้ ประทับใจที่ธรรมะเผยแผ่กว้างไกล งงว่าไม่มีโฆษณาแล้วใครสนับสนุน อยู่เกาหลีจึงรู้ว่าคนเกาหลีหันไปนับถือศาสนาอื่นเพราะขาดการสอน โบสถ์อยู่ในเมืองแต่วัดอยู่ป่าเขาด้วยปัญหาการเมืองในอดีต และเห็นด้วยกับข้อสิบเอ็ดที่ให้ช่วยกันปกป้องพระพุทธศาสนา เรื่องพระศาสนาอย่าวางอุเบกขา กลางช่วงมีบรรทัดเพี้ยน

หลวงพ่อบอกว่าน่าจะให้เบน ฟรานซ์มาพูดที่สภาธรรมกายสากล เขาว่าจะศึกษาให้ลึกก่อนแล้วจะไป เห็นคนมากมายสวดมนต์นั่งสมาธิพร้อมกันผ่าน DMC แล้วรู้สึกดีมาก นึกไม่ถึงว่าจะมีสถานที่อย่างนี้ในโลก อยากให้โซโลมอนมีชาวพุทธเยอะแบบนั้น ครูไม่ใหญ่ว่านี่ยืนยันสิ่งที่คุณยายอาจารย์เคยบอกว่าต้องมารวมกันปฏิบัติธรรมอย่างเป็นระบบแล้วแพร่ภาพทางจานดาวธรรมให้คนทั่วโลกเกิดแรงบันดาลใจ แล้วบอกเบนให้คอยดูวันมาฆบูชาวันจันทร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ จะเห็นลานธรรมเต็มด้วยผู้มาจุดมาฆประทีป และให้ดูดวงในตัวต่อไปด้วยใจเป็นปกติ มีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ส่งการบ้านมา

ชาวไทยในสฟาลบาร์นิมนต์พระภิกษุวัดพระธรรมกายเดินทางไปถึงแล้ว ครูไม่ใหญ่ว่าที่ไหนมีคน พุทธบุตรจะไปถึงที่นั่น ผู้นำบุญพาเดินทางไปพบกัลยาณมิตรหญิงไทยที่อยู่บนเกาะมาสิบปีกับสามีชาวนอร์เวย์ (ชื่อที่ถอดได้ยังไม่ยืนยันการสะกด) มาต้อนรับและจัดสถานที่ นั่งสมาธิเป็นครั้งแรกของเกาะ ทำให้รู้ว่ามีชาวไทยชม DMC อยู่บนเกาะด้วย คนบนเกาะกำลังช่วยกันแจ้งข่าวรายการ DMC ต่อ แล้วดูภาพเกาะเวลาบ่ายสองโมงที่มืดสนิทเพราะเดือนตุลาคมถึงกุมภาพันธ์ดวงอาทิตย์ไม่ขึ้น ดาวธรรมไปถึงที่นั่นแล้ว

ครูไม่ใหญ่ทบทวนบุญที่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาไปช่วยกันสร้างเมื่อวาน ทำใจใสตั้งแต่เช้าจนค่ำ จุดมาฆประทีปเป็นพุทธบูชาและถ่ายทอดผ่านจานดาวธรรมไปทั่วโลก ถือว่าพัฒนาขึ้นอีกระดับแต่ยังไม่สมบูรณ์ เพราะฝนตกหนักจนน้ำท่วมกรุงเทพฯ คนที่มาภายหลังจึงไม่ได้ยินคำแนะนำ ทบทวนลำดับงานตั้งแต่ใส่บาตรตอนเช้า สวดมนต์เจริญภาวนาภาคสาย ถวายสังฆทาน ฟังเรื่องราวของเพื่อนนักเรียน แสดงมุทิตาจิตแก่นักเรียนนิสิตนักศึกษาผู้ชนะการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ผู้มอบรางวัลว่าเป็นปีแรกที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมามอบรางวัลให้เด็ก ภาคค่ำทุกคนใจใสยิ้มสดชื่นเพราะรอคอยมาหนึ่งปี ปีนี้ตั้งใจสร้างบุญให้สมบูรณ์ขึ้น

ครูไม่ใหญ่ว่าถ้ามีคนดีเยอะในประเทศ ไม่ต้องมีตำรวจ โรงพัก อัยการ ศาล เพราะคนมีหิริโอตตัปปะบังคับตัวเอง กฎหมายเกิดจากคนทำชั่วไม่กี่คน ทำให้คนชั่วเป็นคนดีจึงประหยัดสุดประโยชน์สูง พระไม่ได้ใช้งบรัฐบาลเลย ฉันไม่เกินเที่ยง ต่างจากโยมที่กินทั้งวัน สังคมเจียดเศษอาหารเลี้ยงพุทธบุตร แต่พุทธบุตรต้องทำงานใหญ่ ให้สิ่งที่ใครให้ไม่ได้ สร้างเจดีย์ก็ไม่ผิด วัดและศาสนาอื่นทั่วโลกก็สร้าง เงินไม่ใช้ทางบุญก็ใช้ทางบาป แล้วกลับมาที่จดหมาย หลังรู้ความจริงผู้เขียนหันมาเสนอข่าวด้านดีของพระพุทธศาสนา ติดจานดาวธรรม ชีวิตเปลี่ยนไปในทางดี มีความสุขและใจเย็นขึ้น ครูไม่ใหญ่ว่าฟังแล้วหายเหนื่อย

เริ่มอ่านจดหมาย ผู้เขียนติดตั้งจานดาวธรรมเมื่อเดือนสิงหาคม 2548 ติดจานแล้วติดใจ ดูทุกวัน ขาดไม่ได้เหมือนขาดอากาศหายใจ จึงอยากเร่งสร้างบารมีกับครูไม่ใหญ่สุดกำลัง ทำบุญทุกบุญและตั้งใจทำบุญกฐินปี 2549 อีกหนึ่งกองเพื่อบูชาธรรม อธิษฐานให้ครูไม่ใหญ่อายุยืนแข็งแรง แล้วขอเล่าเรื่องของตน ครูไม่ใหญ่แทรกย้อนเรื่องสามียิ้มยากเมื่อวานว่า จริง ๆ เขายิ้มไม่ยากแต่ยังไม่อยากยิ้ม ข้างนอกยิ้มมาเยอะแล้วอยู่บ้านขอหน้าเฉยบ้าง แม่บ้านจึงควรส่งยิ้มให้ก่อน ช่วงนี้มีคำแปลภาษาอังกฤษปนในการถอดเสียง

นับว่าเหลือห้าสิบหกวันจะถึงวันคุ้มครองโลก ให้รักษาใจผ่องใสทั้งสมาชิกเขตในเขตนอก และสร้างบารมีด้วยหลักคน จาน งาน เงิน เข้าวัดอย่ามาคนเดียวให้ชวนกันมาเยอะ ๆ ให้สมาชิกใหม่คุ้นเคยกับการสร้างบารมี เตรียมรองรับบุญใหญ่ในปี 2550 ที่จะอัญเชิญพุทธบุตรทั่วโลกทุกนิกายและสาธุชนรวมเป็นพุทธบริษัทนับล้านมาชุมนุมกัน ช่วยกันขยายจานเพราะภาพบุญวันอาทิตย์และบุญใหญ่จะไปถึงสายตาผู้มีบุญทั่วโลก ขยายจานคือขยายธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ติดจานแล้วจะติดใจ ส่วนงานทางโลกก็ทำให้สำเร็จเป็นทางมาแห่งทรัพย์ควบคู่งานสร้างบารมี สมาชิกเขตในต้องดูแลต้อนรับและประสานงานให้ผู้มีบุญ ทั้งเขตนอกเขตในมีค่าใช้จ่ายต้องทำควบคู่กัน เพื่อเตรียมรับบุญใหญ่และหล่อพระธรรมกายประจำตัว ช่วงท้ายมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำ แล้วราว 1126 ถึง 1245 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง

สามีเป็นเพียงข้าราชการที่ไม่ร่ำรวย (ถอดได้ว่าข้อโดยการ) แต่ทำบุญระดับเต็มกำลังแทบทุกงาน ทั้งงานปี 46 อาคารภาวนา 60 ปี และตกลงกันทำบุญเสาแก้วพันปี ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ชวนคนสร้างพระ ชวนเปิดบ้านกัลยาณมิตร ชวนคนในหมู่บ้านติดจานดาวธรรมได้ 20 จาน ทุกวันอังคารออกเงินเช่ารถพาคนใหม่ไปศูนย์กัลยาณมิตรใกล้บ้าน วันอาทิตย์ต้นเดือนชวนคนนั่งรถมาวัด ก่อนวันมาฆบูชาราวสองสัปดาห์สามีตัดสินใจซื้อรถป้ายแดงคันใหญ่เพื่อรับคนมาวัดให้มากขึ้น ตั้งใจเริ่มใช้วันมาฆบูชา ตัวเลขจำนวนเสาแก้วในบรรทัดถอดเสียงไม่ชัด

ครูไม่ใหญ่ชวนว่าตามกันว่าพรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์ อย่าอยู่บ้าน ไปเข้าวัดฟังธรรม ปฏิบัติธรรม บำเพ็ญบุญ ใกล้วัดไหนหรือเป็นแฟนวัดไหนก็ไปวัดนั้น มาช่วยกันฟื้นฟูพระพุทธศาสนาที่แฟบมานาน เพราะเรามาเกิดเพื่อภารกิจนี้ นอกจากนั่งธรรมะประจำวันจันทร์ถึงเสาร์แล้ว วันอาทิตย์อยากใช้คำว่าต้องมามากกว่าควรมา เพราะนั่งที่บ้านอาจตามใจตัวเองนั่งได้ไม่นาน แต่นั่งรวมกันเป็นหมู่จะมีกำลังใจกัน และพลังหมู่ที่ถ่ายทอดผ่านจานดาวธรรมไปถึงผู้มีบุญทั่วโลกจะสร้างแรงบันดาลใจ ทุกประเทศที่ได้อ่านเรื่องมาล้วนได้แรงบันดาลใจจาก DMC โดยเฉพาะภาพวันอาทิตย์ที่คนจำนวนมากนั่งหลับตาทำสมาธิอย่างเป็นระเบียบ มีแห่งเดียวในโลก

ไม่กี่เดือนที่ผ่านมาถึงเวลาเอาเรือลงท่า แสดงว่าเรือเสร็จระดับหนึ่งแล้ว เธอกับสามีจึงย้ายมาใช้ชีวิตบนเรือเหมือนเป็นบ้าน อยู่ไปตกแต่งไป เรือมีห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องรับแขกหนึ่งห้อง ห้องแยกอีกหนึ่งห้อง จุคนได้ราวแปดคน มีครัวและห้องน้ำในตัว และสิ่งสำคัญที่สุดที่ขาดไม่ได้คือจานดาวธรรม เธอรบเร้าให้สามีรีบติดจานดาวธรรมที่เรือ ซึ่งสามีก็โอเค ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นคู่บุญคู่บารมีที่มีศรัทธาเสมอกัน

ปัจจุบันครอบครัวมีกำลังใจและความหวังขึ้นมาบ้าง กัลยาณมิตรจังหวัดยะลาแนะนำให้ติดจานดาวธรรม ชวนทำทาน รักษาศีล นั่งสมาธิเป็นประจำ ผู้เขียนกับสามียังร่วมจัดโครงการถวายปัจจัยไทยธรรมแด่พระสงฆ์ในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ น่าอัศจรรย์ที่หลังช่วยงานครบสองร้อยหกสิบหกวัด โปรเจกต์ใหญ่ ๆ งานรับเหมาก่อสร้างก็เข้ามา ชีวิตพอมีหวังที่จะได้ทำบุญและใช้หนี้ ปัจจุบันใช้บ้านของตัวเองเป็นที่ประชุมงานและรับรองพระอาจารย์และผู้ประสานงานที่ลงมาปฏิบัติหน้าที่ในจังหวัดชายแดนใต้

เด็กชายเล่าว่าแต่ก่อนเป็นคนสนุกสนานร่าเริง เพื่อน ๆ ชอบมาเล่นที่บ้าน จนพ่อเสียชีวิตด้วยเส้นเลือดในสมองแตก จึงเปลี่ยนเป็นคนเงียบเก็บตัว มีความคิดเป็นของตัวเองมากและเข้าข้างตัวเอง เวลาแม่ใช้งานก็ย้อนถามเสมอว่าทำไมต้องทำ ทำเพื่ออะไร แล้วไง ทำแบบไหน ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นคำถามที่แม่ไม่อยากฟัง ถ้าคำตอบพอใจจึงทำ แม่หนักใจมาก จนตุลาคม 2548 แม่ติดจานดาวเทียมเพื่อดูช่องไทย ช่างถามว่าจะเอาช่องพระไหม แม่ตอบทันทีว่าเอา จึงมี DMC ประจำบ้าน แม่ดูก่อนเพราะเห็นว่าไม่เป็นพิษเป็นภัยแถมเป็นประโยชน์ต่อลูก แล้วชวนลูกนั่งดูพร้อมแปลให้ฟัง เด็กเริ่มคิดได้ว่าสิ่งที่แม่อยากให้เรียนรู้คงเป็นสิ่งดี และอยากนำมาปฏิบัติ

ผลการปฏิบัติธรรมของพระอาจารย์ที่ถอดได้ว่า พระปริธรรม ปสันนจิตโต (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เจ้าอาวาสวัดในรัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา (ชื่อวัดถอดเพี้ยน) บวชมา 31 พรรษา อายุ 51 ปี เป็นหัวหน้าสงฆ์ในรัฐ ติดตั้งจานดาวธรรมที่วัดตั้งแต่ปี 2547 และเปิดให้ญาติโยมดูด้วย ประทับใจที่หลวงพ่อบอกว่าคนเกิดมาปฏิบัติเพื่อดับทุกข์ ต้องหยุดต้องนิ่ง ท่านนั่งหลับตาโดยไม่กำหนดนิมิตอะไร แค่กำหนดจิตไว้กลางท้อง พอใจนิ่งสักพักก็เห็นหลวงปู่วัดปากน้ำลอยเข้ามาอยู่ในตัว รู้สึกสบายเหมือนอยู่ในอวกาศที่เบาโล่งไม่มีตัวตน ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าท่านไม่คาดหวังว่าจะเห็นอะไร แค่ทำใจให้บริสุทธิ์นิ่ง ๆ

จดหมายของแอน หัว ทิ เล ต่อ คนต่างชาติต่างภาษามาอยู่เยอรมนี มีปัญหาก็ไม่รู้จะไปคุยกับใคร จึงดื่มเหล้าดับกลุ้มจนปลายปี 2547 สามีติดตั้งจานดาวเทียมเพื่อติดตามข่าวเมืองไทย จูนไปจูนมาก็พบช่องจานดาวธรรม ทำให้เลิกสิ่งที่ไม่ดีและมาศึกษาธรรมะ นั่งสมาธิทุกวัน (ช่วงนี้ถอดเพี้ยนบางบรรทัด) ปี 2549 เธอกับสามีมาเมืองไทย ได้ร่วมงานมาฆบูชา และขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนแห่งหนึ่งของวัด (ถอดได้ว่า สวนมณาวัด ยังไม่ยืนยัน) ประทับใจอาหาร สถานที่ และบุคคล ได้ถือศีลแปดครั้งแรกในชีวิต และเข้าใจความสำคัญของการนั่งสมาธิมากขึ้น ครูไม่ใหญ่บอกว่าช่วงนี้ผู้มีบุญไปอยู่ที่สวนนั้นกัน หวังว่าจะเอาดวงธรรมใส ๆ มาฝาก

ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนทายว่าสองสามีภรรยาเถียงกันเรื่องอะไรตอนดูจานดาวธรรม เฉลยว่าสามีบอกว่าหลวงพ่ออายุหกสิบกว่าแล้ว เธอเถียงว่าหน้าใสขนาดนี้จะอายุหกสิบได้อย่างไร ไม่เชื่อ ครูไม่ใหญ่เสริมว่าตอนนี้ยังป่วยอยู่หน้าจึงยังไม่ค่อยใส เธอรู้สึกโชคดีที่ได้เจอหลวงพ่อแม้จะสายไป ครูไม่ใหญ่ว่าสายพอดี ถ้าไม่เจอไม่รู้ชีวิตจะเป็นอย่างไร หลวงพ่อเป็นที่หนึ่งในดวงใจ ตั้งแต่มาเจอจานดาวธรรมก็ไม่เคยตกบุญเลยสักบุญ แล้วพาไปดูภาพเจ้าของผลการปฏิบัติธรรม แอน หัว ทิ เล กับสามี

ผู้เขียนอยากทำบุญเหมือนเคยแต่ทำได้จำกัดมาก เฝ้ารอเวลาที่บุญจะส่งให้พ้นภาวะนี้ ยังดีที่มีจานดาวธรรม นั่งเฝ้าดูทุกคืนที่มีถ่ายทอดสด กลางวันภรรยาขายของไปก็ฟังไปด้วย ภาพแอนิเมชันทำให้ร่าเริง เพลงประกอบบางเพลงแม้ได้ยินแต่เสียงภรรยาก็หัวเราะดังลั่นบ้าน ครูไม่ใหญ่ยกตัวอย่างเพลงที่ฟังเสียงแล้วน่าเศร้าแต่ภาพประกอบขบขัน เป็นเพลงที่พูดแทนความรู้สึกของเธอ ผู้เขียนโชคดีที่ญาติจูงมือมาพบหลวงพ่อ ยิ่งได้ดูจานดาวธรรม ความสงบสุขในบ้านก็เกิดขึ้นอย่างถาวร เรื่องที่เล่ามาเป็นเรื่องในอดีต (ชื่อนักร้องในเพลงถอดเพี้ยน)

วันนั้นลูกขอของขวัญวันเกิดจากสามี บอกว่าดาร์ลิ่งจ๋า ไม่อยากได้แหวนเงินทองอะไรเลย ครูไม่ใหญ่ถามผู้ชมให้ทายว่าเธอขออะไร แล้วเฉลยว่าขอติดจานดาวธรรมเป็นของขวัญวันเกิดเท่านั้น สามีตอบโอเค เปิด DMC สองวันแรกมีแต่ภาพไม่มีเสียง แต่ก็นั่งดูทุกรายการเงียบ ๆ เหมือนหนังเงียบ ครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าช่วงนั้นให้มีแต่ภาพเพื่อเปิดโอกาสให้ผู้ชมจินตนาการอย่างอิสระ เธอไม่รู้ว่าพระที่เห็นเป็นใคร จนเห็นรายการที่เขียนว่าหลวงพ่อตอบปัญหา ก็คิดว่าพระรูปนี้คงเป็นเจ้าอาวาส และสงสัยว่าพระที่ใส่แว่นในอีกรายการหนึ่งเป็นใคร ทำไมพูดไม่เสร็จเลย

เมื่อได้รับความสุขก็อยากแบ่งความสุขให้คนอื่น ทำข้อมูลเกี่ยวกับ DMC ไปให้ทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จัก และติดจานให้ ลูกสิบนิ้วประนมกราบหลวงพ่อ จะทำหน้าที่เต็มความสามารถเต็มพลังสุดชีวิตเพื่อเผยแผ่วิชชาธรรมกาย ครูไม่ใหญ่เปิดภาพเธอนั่งอยู่ในเต็นท์จำลองวิหารใหญ่ พลังสตรีที่ตอนนี้เป็นพลังที่ดีแล้ว และภาพครอบครัวเบลลี่ทั้งบ้าน สาธุ

หลังบรรทัด jingle คั่นช่วง เข้าจดหมายกรณีศึกษา ผู้เขียนสมัครเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2547 เพราะไปซื้อวัสดุที่ร้านใกล้บ้านแล้วเห็นร้านเปิดรายการดาวธรรม เกิดอาการโดนใจเหมือนพบสิ่งที่โหยหามานาน จึงติดจานดาวธรรม รู้จักวัดรู้จักหลวงพ่อเหมือนได้เพื่อนแท้ตลอด 24 ชั่วโมง ดวงตาที่เคยแห้งผากบอบช้ำก็ค่อย ๆ สดชื่นขึ้น ครูไม่ใหญ่แซวสำนวนสาวโคราชบ้านเอง ชีวิตของเธอถูกทำร้ายจิตใจเพราะพ่อเป็นครูใหญ่ มีแม่ใหม่หลายคน ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน เจ้าชู้ และกดขี่ครอบครัวอย่างไร้ความเมตตา ครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าเพราะเหตุนี้จึงชอบเป็นครูไม่ใหญ่ สมัยก่อนคมนาคมไม่สะดวก พ่อไปสอนหมู่บ้านไกลนาน ๆ กลับบ้านที เมื่อกลับมาก็ใช้อำนาจบาตรใหญ่สั่งแม่ทำกับแกล้มเรียกเพื่อนมาตั้งวง ถ้าแม่ไม่ตามใจก็โมโหซ้อมแม่ เตะตบตี แม่ต้องวิ่งหนีไปหลบบ้านคนอื่น พ่อก็ตามไปตบตี ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเหตุไม่ได้อยู่ที่เป็นครูใหญ่ แต่เพราะดื่มเหล้าและเจ้าชู้

ผู้เขียนเล่าว่า DMC ช่วยเลี้ยง (หลาน) มาตั้งแต่เกิด นอกจากเป็นขวัญใจคนใหญ่แล้วยังเป็นขวัญใจวัยทองและเด็ก ๆ ก่อนเจอจานดาวธรรมมักไปทำบุญที่วัดใกล้บ้านเป็นประจำ จนมีคนแนะนำให้ติด DMC ได้ฟังธรรมะทั้งวัน ฟังแค่ชื่อก็รู้ว่าดี พอได้มาก็ติดใจ จึงขอให้คุณตาของน้องสกาย (พ่อของผู้เขียน) ติดจานให้ ตาบอกว่าไม่เอา เอามาติดทำไม ผู้เขียนตื้อจนตารำคาญยอมติดให้ แต่ตั้งกฎว่าให้ดูเป็นเวลา เวลานอนอย่าเปิด ปากตอบโอเคแต่ในใจคิดบางอย่างไว้ พอติดแล้วก็เอาโทรทัศน์ไปไว้ในห้องนอน กินข้าวเย็นเสร็จก็เข้าห้องเปิด DMC ตาเข้ามามองแล้วเตือนว่าสัญญากันแล้ว อย่าเสียงดัง ครูไม่ใหญ่หยุดเปิดเพลงคั่นก่อน

กลับมาอ่านจดหมายต่อ (ช่วงต้นถอดเพี้ยน) ผู้เขียนนั่งดูคนเดียวฟังครูไม่ใหญ่แล้วขนลุก สักพักตาเปิดประตูเข้ามา ตาจ้องไปที่ DMC แล้วบอกว่าคนในจอเสียงหล่อแท้ เพิ่งเคยได้ยิน แล้วตาก็มานั่งดูด้วยกัน ดูได้สามวันตาบอกว่าของดีอย่างนี้ดูคนเดียวไม่ได้ ต้องให้คนอื่นดูด้วย ใครมาเยี่ยมก็ชวนมาดู DMC ตารักจานดาวธรรมมาก บอกว่าถ้าใครเอาเงินล้านมากองตรงหน้าเพื่อซื้อจานดาวธรรมก็ไม่ขาย และถ้ารู้ว่าใครจะติดจาน ตาจะทิ้งงานทุกอย่างไปติดให้เลย ครูไม่ใหญ่ชมว่าซึ้งใจมาก และถามว่าได้ยินเสียงฝนตกหนักข้างหลังไหม

ผู้เขียนเล่าต่อ (ถอดได้ว่าคุณพ่อเสียเมื่ออายุ 42 ปี ยังไม่ยืนยัน) คุณแม่เป็นคนพูดเก่งมากจนกลายเป็นบ่นเก่ง ปากจัด ชอบด่าว่าลูกด้วยคำพูดแรง ๆ แต่ก็ชอบทำบุญทำทาน ใส่บาตรตอนเช้าเสมอ วันพระไปถือศีล ปี 48 คุณแม่ระคายเคืองตา หมอตรวจว่าเป็นต้อกระจก มองเลือนลาง ผ่าตัดแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น ลูกจึงติดตั้งจานดาวธรรมให้ดู บอกให้ดูทุกวันแล้วอธิษฐานจิตให้ตาหาย คุณแม่ทำทุกวันไม่เคยขาด ต้นปี 49 ได้ข่าวว่าดวงตาหายเป็นปกติ ตอนนี้อายุ 75 ปี ชอบดู DMC ช่องนี้ช่องเดียวทุกวัน

ผู้เขียนตกลงแต่งงานอยู่กินกับหนุ่มทหารแต่ไม่มีลูกด้วยกัน ทั้งสองนำหลานสาวที่เป็นลูกของน้องชายมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กและรักมาก ปี 2547 หลานสาวชวนให้ติดตั้งจานดาวธรรม ผู้เขียนไม่ต้องการเลยแต่หลานพยายามชวนจนสำเร็จ ทำให้ได้สร้างองค์พระให้ตนเองและญาติรวมเจ็ดองค์ ร่วมบุญสร้างองค์พระ สร้างอาคารภาวนา 60 ปี สร้างหอฉัน และบุญต่าง ๆ ที่หลวงพ่อบอกผ่านจาน ทำทุกบุญและมาปฏิบัติธรรมทุกวันอาทิตย์ไม่เคยขาดจนทุกวันนี้

ต้นเคสมีเสียงว่า เกือบตายทุกที แล้วมีฉากสนทนาสั้น ๆ ว่าเขาทาลิปสติกกันทำไม ให้เก๋ เขาไม่ได้จ้างมาโฆษณานะ เธอเห็นว่ามันดี แล้วเข้าจดหมาย ผู้เขียนเล่าว่าเพื่อนเปิดจานดาวธรรมให้ดู เจอหลวงพ่อใน DMC ครั้งแรกก็ชอบมาก ยิ่งได้ดู case study ยิ่งรู้ว่าปัจจุบันเป็นอย่างนี้เพราะในอดีตทำกรรมอะไรมา ทำให้ลืมความทุกข์ที่มี DMC รวมความดีทุกอย่างไว้

จดหมายต่อว่าเมื่อเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวก็มีที่พึ่งทางใจ จากที่ได้พบเห็นวันแรกทำให้ศรัทธาหลวงพ่อมาก เห็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ ทำเพื่อชาวโลกไม่ได้ทำเพื่อตนเอง ความคิดแบบนี้ไม่เคยเกิดมาก่อนเพราะสื่อและข่าวต่าง ๆ ทำให้ไม่สนใจเลย แต่ฝึกปฏิบัติธรรม 5 วันบนสวนพนาวัฒน์มีความสุข ปีติเบิกบานอย่างที่ไม่เคยได้รับ เสียดายที่มาช้า ครูไม่ใหญ่ตอบว่ายังทัน จากนั้นได้ดูรายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทาง DMC ชอบที่ใช้สื่อเทคโนโลยีทันสมัยสอดคล้องกับธรรมะเข้าใจง่าย (ครูไม่ใหญ่เขินที่ถูกชมและบอกว่าตัวเองเป็นแค่ครูฝึกสอนระดับอนุบาล) ทำให้ไม่อยากทำบาป ทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนผู้บริหารและครูติดจานดาวธรรมทั้งที่บ้านและโรงเรียน อยากให้ผู้บริหารและครูในจังหวัดมีความสุขแบบนี้ เพราะความสุขของครูจะส่งไปถึงนักเรียนทั้งจังหวัด

ยุคที่ห้า มองโกลขยายอำนาจรบชนะเปอร์เซีย ข่านหรือกษัตริย์มองโกลหลายพระองค์เป็นพุทธศาสนิกชนอยู่แล้ว จึงนำพุทธศาสนาไปเผยแผ่ที่เปอร์เซียอีกครั้ง พุทธศาสนาในอิหร่านเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วเสื่อมเป็นช่วง ๆ ผ่านมาห้ายุค ต่อมาชาวอิหร่านนับถือโซโรอัสเตอร์ผู้บูชาไฟ ก่อนเปลี่ยนเป็นอิสลามในที่สุด ทั้งหมดขึ้นอยู่กับพุทธบริษัทสี่ว่าให้ความสำคัญกับการศึกษาและเรื่องภัยอันตรายของพระศาสนาหรือไม่ ถ้าทำได้พุทธศาสนาก็ยังอยู่ ถ้าไม่ได้ก็อ่อนแอลง ยุคที่หกกำลังจะผ่านเข้าไปทางจานดาวธรรม

ผู้บรรยายว่าท่ามกลางสถานการณ์เสี่ยงภัย สิ่งที่เป็นกำลังใจให้ท่านคือจานดาวธรรม ท่านเปิดให้ญาติโยมดูเพื่อให้รู้ว่าพระพุทธศาสนาทุกวันนี้แผ่ไปทั่วโลกแล้ว เป็นสื่ออันวิเศษที่สุดของพระพุทธศาสนา ท่านกล่าวถึงบุญพิธีถวายสังฆทาน 266 วัดว่าวัดต่าง ๆ ในถิ่นนี้ (เอ่ยชื่อวัดโพธาราม) ได้กำลังใจจากวัดพระธรรมกายที่คอยสนับสนุน ระลึกถึงบุญคุณของหลวงพ่อพระราชภาวนาวิสุทธิ์ตลอดเวลา เปรียบหลวงพ่อเหมือนพระโพธิสัตว์ที่คอยดูแลที่ที่ตกทุกข์ เหตุการณ์เกิดสามปียังไม่จบ หน่วยงานต่าง ๆ ยังไม่มาช่วย แต่วัดพระธรรมกายช่วยอยู่ตลอด ท้ายเทปมีท่อนร้องว่าร่วมด้วยช่วยกันฝ่าฟัน

เข้าจดหมายผลการปฏิบัติธรรม (ครูไม่ใหญ่บอกท้ายเรื่องว่าผู้เขียนอายุ 52 ปีอยู่อเมริกา) ผู้เขียนขายฮอตดอก ติดจานดาวธรรมเมื่อปี 2547 แต่ก่อนตื่นเก้าโมงเช้าเพราะเหนื่อยจากงาน พอติดจานแล้วตื่นเช้าได้ไม่ง่วงไม่เหนื่อยทั้งที่นอนน้อย เพื่อดูรายการถ่ายทอดสดจากเมืองไทย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถ้าไม่มีเวลาก็ตัดบางส่วนออก แล้วขับรถส่งลูกไปโรงเรียนและรีบไปร้าน สิ่งที่ไม่ลืมเลยคือกำหนดใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าถ้าตั้งใจปฏิบัติธรรมจะไม่มีอะไรเป็นอุปสรรค

บอกว่าพระครูจันทวรกร เจ้าอาวาสวัดสิกขาราม ดูรายการเป็นประจำ พระในวัดกล่าวว่าพอเห็นพระธุดงค์มาก็ปลื้มใจมาก ทุกรูปเรียบร้อยดูสงบเสงี่ยม สมกับที่ได้รับการฝึกอบรมมาอย่างดีจากวัดพระธรรมกาย พอเห็นก็ศรัทธาเลื่อมใสในกิริยาทุกอย่าง

เริ่มช่วงอ่านบันทึกธรรมของพระบวชใหม่รูปหนึ่ง (ไม่ได้เอ่ยชื่อ) เล่าว่าตอนอยู่บ้าน ไม่มีใครในบ้านสนใจเรื่องทำบุญนั่งสมาธิ ต้องรอให้ทุกคนดูช่องอื่นเสร็จก่อน กว่าตัวเขากับโยมแม่จะได้ดูจานดาวธรรมก็เป็นช่วงท้ายรายการของหลวงพ่อแล้ว แต่ทั้งสองก็ยังนั่งสมาธิตามทุกวัน ครูไม่ใหญ่ชมว่าโยมแม่มีบุญมีบารมีมาก