วัดพระธรรมกาย

ตอบว่าตรงบริเวณน้ำโขงไม่มีครุฑ แต่ครุฑที่เป็นอากาศเทวามีอยู่ เกิดจากการเป็นคู่เวรกับนาคบางตัว แต่ไม่ได้มาวุ่นวายกับนาคในลำน้ำโขง วิมานของครุฑที่เป็นอากาศเทวาจะอยู่สูงกว่าพื้นมนุษย์หนึ่งโยชน์ซึ่งเทียบได้ราวสิบหกกิโลเมตร เท่าระยะจากวัดพระธรรมกายไปดอนเมืองแล้วตั้งขึ้นไป ภายในวิมานมีอาหารทิพย์ของเขา และจะจับนาคได้เฉพาะตัวที่ผูกเวรกันมา เหมือนมนุษย์ที่จะฆ่ากันได้ก็ต้องผูกเวรกันมา

ตอบว่าในพุทธันดรแรกของกัปนี้ หมู่คณะเคยมาสร้างวัดสาขาที่บริเวณพุทธอุทยานนานาชาติแห่งนี้ ยุคนั้นแผ่นดินราบเรียบ สัญจรสะดวก และยังไม่มีแม่น้ำโขง วัดสาขาในยุคนั้นใหญ่กว่าวัดใหญ่ในปัจจุบันมาก แม้วัดพระธรรมกายสองพันกว่าไร่ก็ยังเล็กกว่า และมีคนเข้าวัดหลักล้านคน ชาวบ้านบางส่วนรวมทั้งลูกและสามีก็มีส่วนร่วมสร้างวัดสาขาในยุคนั้นด้วย จึงทำให้ชาตินี้ได้มีส่วนในที่ดินที่จะสร้างพุทธอุทยานนานาชาติ 25%

เล่าว่าตัวเฮียพูดเสมอว่าทางโลกต้องเดินคู่กับทางธรรมจึงจะอยู่ได้นาน จึงทำบุญมาตลอด จนทางคณะเห็นคุณงามความดีจึงทูลเกล้าขอเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้ ช่วงปี 2543 ได้พาอาจารย์จากต่างประเทศมาดูงานที่วัดพระธรรมกาย ให้เห็นว่าคนเป็นหมื่นเข้าวัดโดยไม่มีการละเล่น ไม่มีคนสูบบุหรี่ ใส่ชุดขาวสะอาดตา และช่วงที่วัดถูกสื่อมวลชนโจมตี ตัวเฮียจะเป็นคนแก้ข่าวให้เสมอ โดยบอกว่าสื่อลงข่าวข้างเดียว วัดต้องมีอะไรดีคนจึงมามาก คนเป็นหมื่นเป็นแสนคงไม่โง่ให้เขาหลอก แต่น่าเสียดายว่าตัวเฮียไม่ได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย

เล่าว่าคืนที่ยังไม่ได้นำศพสามีกลับบ้าน ตัวเองพักที่โรงพยาบาลอีกคืนหนึ่งแล้วฝันเห็นภิกษุสองรูปผิวพรรณผ่องใสมาก เมื่อเล่าให้ญาติฟัง ญาติที่ยังไม่เคยมาวัดพระธรรมกายก็พากันไปหารูปพระเกจิอาจารย์ดัง ๆ มาให้ดู แต่ก็บอกว่าไม่ใช่ จนกระทั่งปี 2529 มีโอกาสมาวัดพระธรรมกายในงานธุดงค์ปีใหม่ แล้วเห็นภิกษุสองรูปเดินมาจากโบสถ์ เห็นแล้วขนลุก ใจเต้น น้ำตาไหล อยากจะตะโกนว่าเจอแล้วภิกษุสองรูปนี้ที่จำได้ติดตาติดใจเหมือนที่เห็นในฝัน นับตั้งแต่นั้นจึงมาวัดทำบุญไม่เคยขาด

ผู้เขียนเป็นพระที่เพิ่งบวช เล่าว่าเขาให้ผมเป็นมือปืนทวงหนี้ ซึ่งครูไม่ใหญ่แทรกว่าคือยืนมหานรก อย่าไปปลื้มภาคภูมิใจ ผู้เขียนเข้าวัดครั้งแรกเมื่อเดือนเมษายน 2548 จากการชักชวนของโยมแม่บุญธรรม แล้วมาบวชอยู่ที่วัดพระธรรมกายเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2548 มีพี่น้องทั้งหมดสี่คน ตัวเองเป็นคนสุดท้อง

วันหนึ่งในเดือนเมษายน 2548 แม่บุญธรรมพาผู้เขียนมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย วันนั้นเห็นหลวงพ่อนั่งอยู่บนเวทีก็คิดในใจว่าหลวงพ่ออายุตั้งหกสิบแล้วทำไมยังหนุ่มอยู่ หน้าตาสุขสดใส หรือเป็นพระอรหันต์อิ่มบุญ วันที่ 22 เมษายน 2548 มาที่วัดอีกครั้งแล้วอธิษฐานว่าถ้าบุญของผมมีจริงขอให้ได้บวช ได้ใกล้ชิดหลวงพ่อ ได้ร่วมสร้างบารมีกับหลวงพ่อ อธิษฐานอย่างนี้หลายครั้ง จนเดือนมิถุนายน 2548 โยมแม่บุญธรรมโทรมาถามว่าจะบวชไหมปีนี้ ผู้เขียนตอบทันทีว่าบวชครับ แล้ววันที่ 11 กรกฎาคมก็ได้บวชเป็นพระ โยมแม่ปลื้มจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

สามีเสียเงินกับการพนันครั้งละสองสามแสนบาท ครูไม่ใหญ่แทรกว่าได้เสาแก้วหลายต้น บางครั้งก็มายืมเงินของผู้เขียนไปด้วย เขาสูบบุหรี่จัดมาก ตกดึกก็ชอบท่องราตรี จึงมีสาว ๆ ติดมาให้ผู้เขียนช้ำใจเสมอ บางครั้งไปอยู่กับผู้หญิงถึงหกเจ็ดเดือนจึงหวนกลับบ้าน ผู้เขียนหนักใจแต่ทำใจได้ เพราะช่วงนั้นได้มารู้จักวัดพระธรรมกายและรู้หลักวิชาว่าต้องทำอย่างไร ครูไม่ใหญ่แทรกว่ามีแฟนเจ้าชู้ก็ต้องยิ้มสู้ไปด้วย

ผู้เขียนเล่าว่าตัวเองคลอดมาได้สามวันคุณแม่ก็เอาไปให้ญาติของท่านเลี้ยงดู อยู่กับญาติและหลานของญาติจนสนิทและผูกพันกันมาก แต่เมื่ออายุได้แปดขวบคุณแม่ก็มารับกลับไปเลี้ยงเอง ส่งเรียนหนังสือจนจบ ม.3 จากนั้นก็มาช่วยคุณพ่อคุณแม่ดูแลกิจการของครอบครัวจนมีเงินเก็บของตัวเอง ต่อมาอายุ 17 ปี ได้ติดตามคุณแม่ไปทำบุญที่วัดปากน้ำเป็นประจำ วัดชวนทำบุญอะไรก็ทำทุกบุญไม่เคยขาด แล้วกลุ่มเพื่อน ๆ ย้ายมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย ผู้เขียนก็ติดตามมาด้วย จนอายุ 28 ปีจึงได้พบรักและแต่งงานมีครอบครัว

ผู้เขียนเล่าว่าพี่ชายสมัยเป็นเด็กมักนอนแล้วเห็นองค์พระอยู่กลางท้องเป็นประจำสม่ำเสมอ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่เคยรู้จักวัดพระธรรมกายหรือทำบุญอะไรมาก่อนเลย พอโตขึ้นก็ได้มีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกายก่อนคนอื่น แล้วตัดสินใจอบรมธรรมทายาท มีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีคือเห็นองค์พระ แต่ปัจจุบันเขาพบประสบการณ์แปลก ๆ คือเห็นดวงแก้วลอยเต็มไปหมด ซึ่งครอบครัวยังไม่ทราบว่าเกิดจากอะไร

ผู้เขียนเล่าว่าตอนหลังโยมแม่ได้รู้จักวัดพระธรรมกายเมื่อปี 2547 วันหนึ่งคุยโทรศัพท์กับโยมแม่ ท่านชวนมาวัด ตอนนั้นผู้เขียนมีความทุกข์อยู่พอดีจึงยอมมา ได้มานั่งสมาธิที่วัดเป็นครั้งแรกในสภาธรรมกายสากล ทำตามคำแนะนำของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่สอนนั่งสมาธิ แล้วมีอาการเหมือนถูกดูดลงไปในกลางท้อง อยู่ ๆ ก็ปรากฏเป็นดวงสว่างลอยขึ้นมา มองต่อไปเรื่อย ๆ ก็เห็นดวงแก้วอีกหลายดวงแล้วก็เห็นองค์พระ จึงหยุดใจไปเรื่อย ๆ

อ่านจดหมายของเด็กชายที่มีชื่อเล่นว่าปลั๊ก อายุเพิ่งสองขวบ เขียนจดหมายเองยังไม่เป็น จึงให้คุณยายเขียนเล่าเรื่องแทนเสียยาว เล่าว่าตอนเกิดที่โรงพยาบาล คุณยายเอาผ้ากฐิน 60 ปีไปตั้งไว้ในห้องที่แม่กับเด็กพักฟื้น เพื่อให้คนที่มาเยี่ยมได้ทำบุญ รวมเงินได้ถึง 1,800 บาท เด็กดูรายการฝันในฝันด้วย ชอบเพลงอีสาน พอมีเพลงโอเยก็ลุกขึ้นเต้น คุณแม่สอนให้หยอดกระปุกแล้วเต็มก็ให้ยายเอาไปทำบุญ ตอนนี้ทำบุญไปแล้ว 238 บาท และคุณยายชวนเด็ก ๆ ในหมู่บ้านมาร่วมบุญรวมเป็นวัดละห้าบาท ปิดท้ายว่าไม่ยอมไปวัดใกล้บ้านเพราะหมาในวัดชอบไล่ ยายบอกว่าให้มาวัดพระธรรมกายเพราะไม่มีหมา เข้าได้แต่คน

ผู้เขียนเล่าว่าคุณแม่เริ่มมาวัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปี 2527 แล้วมาต่อเนื่องเรื่อยมาแทบทุกอาทิตย์ ยิ่งอาทิตย์ต้นเดือนไม่เคยขาดเลย ไม่พอใจแค่ทำบุญด้วยตนเองแต่ยังทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างทุ่มเทสุดชีวิต ออกไปแจ้งข่าวบุญแทบทุกวันตั้งแต่เก้าโมงถึงหกโมงเย็นทั้งที่อายุ 60 กว่าปีแล้ว ทำนานเป็นเดือน ๆ จนรวบรวมปัจจัยมาถวายได้เป็นจำนวนมาก ปกติคุณแม่เป็นคนประหยัดมัธยัสถ์ และในวัยเด็กท่านผ่านชีวิตที่ลำบากมามากกว่ามาก ต้องพึ่งพาตนเองจนสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้

สารคดีทบทวนบุญพิธีตอกเสาเข็มต้นสุดท้าย มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ว่าในรอบปี 2540 ยอดนักสร้างบารมีทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่านี่เป็นมหากุศลครั้งสำคัญที่ไม่มีวันลืมเลือน ประทับใจภาพมหาชนเรือนแสนที่เดินทางหลั่งไหลมาจากทั่วสารทิศ ในมือชูภาพพระมงคลเทพมุนีบนพื้นกระดาษสีน้ำเงินขึ้นเหนือศีรษะด้วยความเคารพบูชาอย่างสูงยิ่ง ในวันที่ 5 มกราคม 2540 ณ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี

อ่านจดหมายผู้เขียนซึ่งเป็นแม่บ้าน เล่าว่าสร้างบารมีกับหมู่คณะมาตั้งแต่สมัยอยู่บ้านธรรมประสิทธิ์ โดยสามีเป็นคนพาไป จากนั้นก็ได้ตามคุณยายมาสร้างวัดพระธรรมกาย สามีก็ติดตามมาสร้างบารมีมาตลอดไม่เคยหนีหายไปไหน ต่อมาสามีเป็นโรคเท้าบวมและมีอาการหนาวเป็นเวลาในช่วงบ่ายสองสามโมงอยู่หลายปี พระเดชพระคุณหลวงพ่อจึงเมตตาแนะนำให้ไปบวช สามีมีศรัทธาอยู่แล้วจึงตกลงบวช ตอนนั้นลูกชายแปดขวบลูกสาวเจ็ดขวบ บวชแล้วหลวงพ่อนิมนต์ให้อยู่ต่อไปวันต่อวันจนถึงปัจจุบันได้ 18 พรรษาแล้ว

ผู้เขียนเล่าว่าได้ชวนให้แม่มาวัดด้วยกัน แต่ตอนนั้นแม่ยังไม่มาเพราะมัวห่วงขายของ ได้แต่ฝากเงินมาทำบุญ ต่อมาแม่อายุมากขึ้นจึงหยุดขายของ ทำให้มีโอกาสตามลูกมาสร้างบารมีกับหมู่คณะที่วัดพระธรรมกาย และมาต่อเนื่องไม่เคยขาดรวมสิบกว่าปี อยู่ในความดูแลของผู้เขียนตลอด จนเมื่อประมาณสองปีก่อน แม่อายุได้ 76 ปีก็ป่วยเป็นอัมพฤกษ์ แขนข้างซ้ายใช้การไม่ได้ และเป็นความดันโลหิตสูง ปัจจุบันกลายเป็นคนหงุดหงิดง่ายขี้โมโหทั้งที่เมื่อก่อนใจดีมาก ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเพราะทำอะไรไม่ได้ดั่งใจก็เห็นใจท่าน

บอกว่าหนาวถึงผิวหนังและหนาวเข้าไปข้างในด้วย ชี้ให้ดูว่าที่เดิมทุกวันจะเห็นคนนั่งเต็มแถวหน้า แต่วันนี้หดลงไปเยอะเพราะความหนาว ครูไม่ใหญ่สงสารพระภิกษุสามเณร จึงขอเรียนเชิญนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกมาร่วมเป็นเจ้าภาพตั้งกองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว ถวายแด่คณะพระภิกษุสามเณรวัดพระธรรมกายและศูนย์สาขาทั่วโลก โดยจะเริ่มในวันพฤหัสบดีที่ 1 ธันวาคม 2548 ซึ่งเป็นวันพระใหญ่แรม 15 ค่ำเดือน 12 แล้วถวายอีกในวันเสาร์ที่ 3 และวันจันทร์ที่ 5 ธันวาคมซึ่งเป็นวันพ่อแห่งชาติ รวมสามวัน เวลา 11.00 น. มีพิธีถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน แล้วใกล้เที่ยงจะมีพิธีถวายกองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว

ผู้เขียนเล่าว่าได้พาผู้หญิงคนนั้นไปกราบคุณยายอาจารย์ ท่านจับที่หน้าอกด้านซ้ายแล้วถามว่าเป็นตรงไหน ยายจะช่วย พอกลับมาเธอก็ไปพบหมออีกครั้ง หมอถามว่าไปรักษาที่ไหน เธอบอกว่าไม่ได้ไปรักษาที่ไหนหรอก เพื่อนพาไปสร้างพระธรรมกายที่วัดพระธรรมกายแล้วก็นั่งสมาธิเท่านั้น หมองงมาก เธอดีใจมากและผู้เขียนก็ดีใจมาก ปัจจุบันเธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่หนึ่งเดือนอย่างที่ถูกพิพากษาว่าตายสถานเดียว ครูไม่ใหญ่สรุปว่าอะไร ๆ ก็ซ่อมได้

อ่านคำถามว่าการทำงานไม่มีอุปสรรคอันใด แต่การมาวัดสร้างบารมีกลับพบอุปสรรคหลายอย่างจนแทบจะหลุดไปจากหมู่คณะ เป็นเพราะวิบากกรรมใดและจะแก้ไขได้อย่างไร และเล่าว่ารู้จักสามีภรรยาคู่หนึ่งมาร่วมสิบปี รู้จักกันที่วัดพระธรรมกายเมื่อสามปีที่แล้ว ทั้งสองมาชวนผู้เขียนเป็นหุ้นส่วนธุรกิจโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรเลย เพียงให้ผู้เขียนทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตรให้เขาก็พอ แล้วก็แบ่งกำไรให้ตั้งแต่ปีแรกจนถึงปัจจุบัน เป็นเพราะบุญอะไร ครูไม่ใหญ่แซวว่าสบายจังเลย

พระในพื้นที่เล่าว่าไปงานถวายสังฆทานพระสงฆ์สามจังหวัดทุกครั้ง และรู้สึกได้ถึงน้ำใจ ความต่อเนื่อง และความจริงใจของทางวัดพระธรรมกาย รู้สึกว่ามีคณะเดียวที่ทำต่อเนื่องและสม่ำเสมอ ยอมรับว่าแต่ก่อนเคยมองธรรมกายด้วยแง่มุมแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่ตอนนี้รู้สึกว่าเขาห่วงใย และเชื่อว่าทุกวัดในเขตที่ได้รับผลกระทบก็รู้สึกอย่างเดียวกัน อีกรูปหนึ่งบอกว่ามูลนิธิวัดพระธรรมกายที่นำโดยพระราชภาวนาวิสุทธิ์เป็นส่วนหนึ่งที่ให้กำลังใจพุทธบริษัทและพระสงฆ์ในสามสี่จังหวัดภาคใต้ให้อยู่ปกป้องพระศาสนาต่อไป และถือว่าเป็นผู้ริเริ่มจุดติขึ้นก่อนเพื่อน เพราะทางราชการบอกว่าจะช่วยแต่ยังไม่เห็นเป็นรูปธรรม

ผู้ร่วมงานให้สัมภาษณ์ว่างานวันนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีมาก และขออนุโมทนากับคณะสงฆ์ทั้งหมด โดยเฉพาะหลวงพ่อพระราชภาวนาวิสุทธิ์ ขอให้ท่านเจริญยิ่ง ๆ ขึ้นไป อีกคนบอกว่ามาร่วมงานแล้วรู้สึกภูมิใจในความเป็นชาวพุทธ เพราะเป็นการร่วมทำบุญตักบาตรตามวิถีของชาวพุทธ สะท้อนความเป็นไทยทั้งกิริยามารยาทและความเข้าใจในหลักธรรมที่ลึกซึ้ง ตลอดจนพิธีกรรมที่ถูกต้องตามหลัก โดยมีชุดจากส่วนกลางคือวัดพระธรรมกายมาช่วยจัดสถานที่เสริมกับทางในพื้นที่ ทำให้เป็นการเรียนรู้รูปแบบของชาวพุทธที่ถูกต้องดีงาม และกิจกรรมแบบนี้เป็นขวัญกำลังใจให้พี่น้องชาวไทยพุทธที่ยังอยู่ในพื้นที่ซึ่งยังไม่ทราบว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป และเป็นการบำรุงขวัญให้พระภิกษุสงฆ์ซึ่งเป็นตัวแทนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและเป็นหลักยึดเหนี่ยวของชาวไทยพุทธ

ประกาศว่าก่อนถึงวันทำบุญใหญ่ ให้จำวันที่ 1 3 5 ธันวาคมไว้ให้ดี เพราะจะมีบุญใหญ่ถวายอุปกรณ์เครื่องกันหนาว ที่หอฉันคุณยายอาจารย์ วัดพระธรรมกาย

เล่าว่าพ่อบ้านชอบช่วยงานสาธารณประโยชน์และชอบเป็นพิธีกรในงานวัด หลังจากชวนเข้าวัดพระธรรมกายแล้วเขาซาบซึ้งในการสร้างบุญบารมีและเคารพในพระรัตนตรัยมาก เมื่อได้ยินเสียงบูชาพระแม้กำลังเดินอยู่ก็จะคุกเข่ากราบกับพื้นโดยไม่สนใจว่าพื้นตรงนั้นจะสะอาดหรือไม่ เมื่ออายุห้าสิบเก้าปีจึงลาออกจากราชการมาบวชพระธรรมทายาทในปี 2547 และอยู่ที่วัดสาขาต่อมาจนถึงทุกวันนี้ ตามที่ครูไม่ใหญ่บอกว่าต้องมาบวชเพื่อรักษาพระพุทธศาสนาเอาไว้

เล่าว่าคุณพ่อร่วมบุญทุกบุญที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อบอก และตั้งใจทำบุญร่วมกับลูก ๆ ทุกเดือน โดยส่งเงินมาให้ลูกเป็นคนเอาไปทำเองที่วัดพระธรรมกายในเมืองไทย เพราะอยากให้ลูกเข้าวัดทุกเดือน โดยเฉพาะเวลามีงานบุญใหญ่ท่านจะโทรมากำชับล่วงหน้าทุกครั้งเพื่อให้ลูกไปร่วมบุญให้ได้ไม่ว่าจะมีธุระอะไร ครูไม่ใหญ่ชมว่าคำสั่งพ่อสุดยอดจริง คือให้เอาบุญเป็นใหญ่เป็นสำคัญ และคุณพ่อยังมีกัลยาณมิตรท่านหนึ่งคอยบอกบุญให้ครอบครัวอย่างสม่ำเสมอ ทั้งยังฝากลูกทั้งสามให้กัลยาณมิตรท่านนี้คอยดูแลให้เข้าวัดปฏิบัติธรรมสม่ำเสมอ

วันหนึ่งขณะจะพาภรรยาและลูก ๆ ไปเที่ยวสวนสาธารณะ ได้พบกัลยาณมิตรท่านหนึ่งที่สถานีรถไฟอากาบาเนะซึ่งกำลังจะไปศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียว เธอชวนแล้วผู้เขียนตัดสินใจไปที่ศูนย์โตเกียวทันที ปล่อยให้ภรรยาและลูกไปเที่ยวกันเอง นี่เป็นจุดเริ่มที่ทำให้รู้จักวัดพระธรรมกาย ต่อมาจำเป็นต้องเลิกกับภรรยาเพราะปัญหาเศรษฐกิจของครอบครัวที่ฝืดเคืองขัดสน เธอจากไปพร้อมลูกทั้งสามคนและไม่ได้เจอกันอีกเลย แต่ผู้เขียนบอกว่าจะยิ้มไปสู้ไป ไม่ท้อ

สารคดีอธิบายว่าการสอบครั้งนี้จัดเป็นระบบทีม ทีมละสามคน ใช้หนังสือคู่มือคือคัมภีร์ปฏิรูปมนุษย์ ซึ่งเรียบเรียงจากพระธรรมเทศนาของพระภาวนาวิริยคุณ รักษาการเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย มีเนื้อหาเป็นหลักธรรมจากพระไตรปิฎกในหัวข้อสิงคาลกสูตร ว่าด้วยเรื่องของทิศหกและสัมมาทิฏฐิ โดยแจกแจงความสำคัญของสัมมาทิฏฐิทั้งสิบประการ เพื่อเป็นแนวทางให้ครูอาจารย์อบรมทั้งตนเองและลูกศิษย์

ล่ามแปลจดหมายว่าลูกเป็นสาวพม่า จะสามารถสร้างเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นได้ไหม ลูกอยู่ถึงประเทศพม่า เดินทางข้ามเขาลงห้วยมาหลายห้วยหลายเขาแล้ว อยากมาศึกษาธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อยากมาวัดพระธรรมกายจังเลย แต่สงสัยว่าทำไมผู้ที่อยู่ใกล้ ๆ วัดและอยู่เมืองไทยจึงไม่มาศึกษา เหมือนใกล้เกลือกินด่าง เหมือนทัพพีด้ามด้วนที่ตกลงอยู่ในหม้อแกง แช่อยู่ทุกวันแต่ไม่รู้คุณค่าของพระพุทธศาสนา

อ่านจดหมายอีกฉบับจากคนที่อยู่บ้านเดียวกัน ซึ่งเรียกว่าบ้านสหประชาชาติ เจ้าตัวเล่าว่ามาจากประเทศพม่าเพื่อมาทำงานในกรุงเทพ โชคดีที่ได้ทำงานอยู่กับครอบครัวธรรมกายในบ้านที่เรียกว่าบ้านมิตรภาพหรือบ้านสหประชาชาติ เพราะมีทั้งชาวพม่า ลาว ไทยอีสาน และเจ้าของบ้านเป็นคนไทย อยู่รวมกันด้วยความรักและมิตรภาพอันอบอุ่น ทำให้มีโอกาสไปวัดพระธรรมกายร่วมงานบุญใหญ่หลายครั้ง โดยเฉพาะการใส่บาตรตอนเช้าที่งดงามมีระเบียบ และอธิษฐานขอให้ได้สร้างบารมีกับหมู่คณะและครอบครัวนี้ตลอดไป

ผู้เขียนเล่าว่าเริ่มเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาประเภทดูอยู่ที่บ้านตั้งแต่ปี 2547 โดยได้รับคำชวนจากพี่กัลยาณมิตรซึ่งเป็นหัวหน้าในงานวันมหัศจรรย์เปลี่ยนชีวิต แล้วตัดสินใจติดจานดาวธรรมในวันที่ฟังนั้นทันที ได้ติดตามดูกฎแห่งกรรมจากกรณีศึกษาในโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาจนได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรกในชีวิต คือวันบูชาข้าวพระอาทิตย์ต้นเดือนเมษายน 2548

ชวนให้มาบูชาธรรมคุณยายอาจารย์ ผู้เป็นบุคคลสำคัญที่ได้สร้างวัดพระธรรมกายและทุกสิ่งที่มีอยู่ในวัดนี้ รวมทั้งอบรมถ่ายทอดให้ความรู้ด้วย เป็นโอกาสดีที่จะได้มีส่วนแห่งบุญกับท่าน โดยเฉพาะคนที่มาภายหลังและไม่ได้มีโอกาสสร้างบุญใหญ่ในสมัยบุกเบิกที่ท่านเป็นกำลังหลัก ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตลอดเวลาที่สร้างบุญร่วมกันมากับคุณยาย ไม่เคยได้ยินคำว่าไม่ไหวและไม่เคยได้ยินท่านบ่นเลย ท่านจึงเป็นบุคคลที่ควรบูชา

กล่าวถึงผู้มีบุญท่านหนึ่งที่มาสร้างบารมีตั้งแต่เริ่มสร้างวัดพระธรรมกายปี 2519 รวม 30 ปี สร้างบุญไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว เป็นผู้ใหญ่และเป็นกำลังหลักของวัด เมื่อวานเป็นวันคล้ายวันเกิดของเธอ ทุกคนทั้งพระและฆราวาสเรียกเธอว่าพี่ ห้ามเรียกป้าเพราะจะโกรธ และเปิดเพลงซ้ำให้ตามที่เธอขอ

แนะนำผู้มีบุญอีกท่านคืออาโกวันนาจิรกิติ ที่มาสร้างบารมีตั้งแต่เริ่มสร้างโบสถ์ราว 25 ปีก่อน ตอนนั้นเพิ่งกลับจากเมืองนอกยังไม่รู้ธรรมเนียมชาวพุทธ แต่มีใจเป็นบุญกุศลจึงเรียนรู้และฝึกไปเรื่อย ไม่เคยขาดบุญแม้แต่บุญเดียว ทำบุญเต็มกำลังและชวนพี่น้องทำด้วย ทั้งสงเคราะห์โลกและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา เป็นประธานหลักในการสร้างอาคาร 60 ปีร่วมกับคู่ชีวิตของเธอ

ปี 2529 คุณพ่อรู้จักวัดพระธรรมกายจากการชักชวนของเพื่อนครูด้วยกัน แล้วทำบุญกับวัดต่อเนื่องไม่เคยขาด สร้างองค์พระถวายให้คุณปู่ คุณย่า คุณทวดชายคุณทวดหญิง และสร้างพระให้ตัวเองกับทุกคนในครอบครัวกว่า 20 องค์ ร่วมบุญกฐินทุกปี และเป็นผู้นำบุญจัดรถนำนักเรียน ผู้ปกครอง และสาธุชนมาร่วมงานบุญที่วัดเสมอ ครั้งหนึ่งมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่และนั่งสมาธิตลอดทั้งคืน

ชวนว่าอีกไม่กี่วันจะถึงงานบุญใหญ่คือมาอยู่ธุดงค์ต้อนรับปีใหม่ ให้ทำใจใส ๆ นึกถึงบุญที่ทำมาตลอดปี และย้ำให้ผู้ที่ยังไม่ได้ร่วมบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น ต้นละอย่างน้อยหนึ่งร้อยบาท รีบทำกัน เพื่อมาอยู่ธุดงค์ด้วยใจที่ใสสว่าง ชวนมาร่วมกันปิดงบบุญประจำปี 2548 และเปิดงบบุญใหม่ต้อนรับปี 2549 ที่วัดพระธรรมกาย วันที่ 29 ธันวาคม

เริ่มกรณีศึกษาแต่งแล้วไม่ยอมให้แตะ ผู้เขียนเล่าว่าปี 2529 ได้มาวัดครั้งแรก เห็นขบวนพระธรรมทายาทเดินมาเป็นแถวประมาณ 500 รูป และเห็นญาติโยมลดตัวลงนอบน้อมยกมือไหว้ จึงเกิดศรัทธาวัดพระธรรมกายนับแต่นั้น จนถึงปี 2540 ได้บวชพระธรรมทายาทภาคเข้าพรรษา ช่วงนั้นวัดแจ้งข่าวบุญสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวและเสาค้ำโดมของมหาธรรมกายเจดีย์ ต้นละหนึ่งแสน ผู้เขียนซึ่งเป็นพระใหม่ชวนคนมาทำบุญได้ถึงห้าต้นภายในสองวันแม้อยู่ในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าบุญไม่ได้มาฟรี ๆ ต้องลงทุนทุกวันทุกวินาที

เล่าว่าผู้เขียนมีพี่ชายที่รักมากคนหนึ่งเป็นลูกคนโตของลุง เป็นคนรักษาศีลตั้งแต่เด็ก ไม่เบียดเบียนใคร ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ทุกคนยอมรับว่าเป็นคนดี ทั้งสองไม่เคยทะเลาะกันเลย แต่เมื่อมีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับวัดและถูกเพื่อนบ้านล้อว่ามีน้องชายโง่โดนวัดหลอก พี่ชายจึงห่วงและต่อต้านวัดพระธรรมกายอย่างมาก พอเจอหน้ากันก็พูดคำเสียดสีทันทีจนผู้เขียนไม่อยากพบหน้า ครูไม่ใหญ่เปรียบคำเสียดสีเหมือนไม้สองอันสีกันจนไหม้ ใจเย็นก็กลายเป็นใจร้อนแล้วลุกเป็นไฟ

ข่าวนิวนิวส์รายงานพิธีมอบสิ่งของเป็นกำลังใจแก่ทหารที่ปฏิบัติหน้าที่ในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ และพิธีถวายปัจจัยไทยธรรม 260 วัด ที่จังหวัดนราธิวาส ผู้ร่วมงานหลายฝ่ายให้สัมภาษณ์ว่าดีใจที่วัดพระธรรมกายมาให้กำลังใจชาวใต้ ประทับใจความเป็นระเบียบและวินัยของงาน บอกว่าไม่คิดว่าวันนี้จะได้เห็นพิธีทางพระพุทธศาสนาและพระสงฆ์มาร่วมงานมากมายอย่างนี้ ทำให้พุทธศาสนิกชนในพื้นที่อบอุ่นใจและมีกำลังใจต่อสู้ต่อไป

เล่าว่าธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ล้ม ทำให้ไม่มีเงินส่งบ้าน บ้านถูกยึด และต้องไปเช่าบ้านเพื่อนอยู่ ซึ่งแปลกมากว่าช่วงตกอับตอนนั้นผู้เขียนนึกถึงวัดพระธรรมกายมาก ๆ จนต้องตัดสินใจมาวัดเป็นครั้งแรกด้วยตัวเอง พอมาถึงก็รู้สึก Amazing สุดฤทธิ์เพราะไม่เคยเห็นโบสถ์และพระพุทธรูปแบบนี้มาก่อน จึงประทับใจและมาวัดอีกหลายครั้ง

เล่าว่าผู้เขียนทนเหตุการณ์นี้ต่อไปไม่ได้จึงบอกความจริงให้หนุ่มน้อยคนนี้ทราบ ปรากฏว่าหนุ่มน้อยคนนี้ถูกโกงทรัพย์สินไปถึงห้าล้านบาทแล้ว ผู้เขียนจึงรู้สึกเจ็บแค้นทั้งเรื่องตัวเองและแทนหนุ่มน้อยคนนั้นมาก ถึงขนาดช่วยตามทวงเงินทุกวิธีทาง ไปทวงเอง ฟ้อง ใช้ทั้งด้านมืดคือจ้างมาเฟียให้ตามเงิน และด้านสว่างคือเข้าวัดพระธรรมกาย จากการช่วยเหลือเกื้อกูลกันนี้เองทำให้ทั้งสองเชื่อใจและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว

เล่าว่าสมัยหนึ่งมีหนังสือพิมพ์และหนังสือหลายฉบับโจมตีวัดพระธรรมกายว่าสอนผิด ท่านทำหนังสือคัดค้านไปหลายแห่ง ชี้แจงทั้งฝ่ายบ้านเมืองและฝ่ายคณะสงฆ์ว่าหลวงปู่วัดปากน้ำท่านสอนศีล สมาธิ ปัญญา วัดพระธรรมกายก็สอนศีล สมาธิ ปัญญา และส่งเสริมทั้งการศึกษา การปฏิบัติ และการเผยแผ่ธรรม จะผิดได้อย่างไร คนที่ว่าผิดคือคนที่ไม่เข้าใจ

สารคดีเล่าพิธีหล่อรูปเหมือนทองคำพระมงคลเทพมุนี สด จันทสโร หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ องค์ที่สาม เนื่องในวันคล้ายวันเกิดครบ 121 ปี ณ สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี เริ่มพิธีเวลา 17 นาฬิกา พระราชภาวนาวิสุทธิ์นำสาธุชนนั่งสมาธิกลั่นใจให้เหมาะเป็นภาชนะรองรับบุญใหญ่ นึกถึงคุณธรรมของท่านที่มุ่งปราบมารประหารกิเลสไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม

เล่าว่าพอพระอุปัชฌาย์รู้ว่าจะต้องไปในดินแดนที่ต้องใช้ความทรหดอดทน ท่านก็ฟิตร่างกายด้วยการเดินตรวจวัด วัดพระธรรมกายเดิมยาวกิโลกว่า กว้างเกือบ 300 เมตร แล้วยังมาเดินที่พื้นที่สองพันกว่าไร่ซึ่งยาวสามกิโลครึ่ง กว้างกิโลเศษ ที่บาห์เรนไม่ได้มีแต่อารับราตรี มีอารับทิวาด้วย พิธีบวชจึงจัดตอนกลางคืนสี่ทุ่มช่วงที่อากาศเย็นสบาย ท่านบอกสั้น ๆ ว่าพร้อมเสมอ แล้วปิดท้ายด้วยศีลข้อเก้าและข้อสิบ

เล่าว่าพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวฟิตซ้อมร่างกายด้วยการเดินตรวจวัดพระธรรมกายที่ยาวกิโลเศษกว้าง 280 เมตร และเดินตรวจต่อไปในพื้นที่สองพันกว่าไร่ซึ่งยาวสามกิโลเมตรครึ่งกว้างกิโลเศษ เดี๋ยวนี้ร่างกายแข็งแรงทีเดียว ท่านจะไปเป็นประธานพิธีบวชสามเณรประวัติศาสตร์ครั้งแรกของโลกตะวันออกกลางในวันที่ 28 ธันวาคม 2548 และจะเป็นผู้ให้โอวาทว่าสามเณรคืออะไร ทำไมต้องบวช บวชแล้วต้องทำอะไร วัตถุประสงค์ของการบวชคือทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี ไม่ใช่มาเช้าเอนเพลนอน

ปี 2545 เหมือนบุญบันดาล วันหนึ่งขณะนอนอาบแดดอยู่หน้าบ้าน พี่สาวคนเล็กที่ตัดขาดกันสามปีโทรมาบอกว่ามีพระมา เพียงได้ยินคำว่าพระเธอก็ตื่นเต้นดีใจอย่างแรงที่นาน ๆ จะได้เห็นพระ ภายหลังทราบว่าเป็นพระจากวัดพระธรรมกายที่ตกเครื่องบินจึงต้องหาที่จำวัดที่บ้านคนไทยใกล้สนามบิน ซึ่งก็คือบ้านของเธอเอง นับจากนั้นก็มีกัลยาณมิตรจากวัดพระธรรมกายคอยแจ้งข่าวบุญให้ได้ทำบุญเสมอ ต่อมาที่บ้านติดจานดาวธรรมจึงได้ดูหลวงพ่อทุกวันไม่เคยขาด ชีวิตมีความสุขขึ้น และทุกวันนี้สามีก็มานั่งดูด้วยจนหักดิบเลิกดื่มเหล้าและเลิกสูบบุหรี่ได้สองปีแล้ว

ผู้เขียนจดหมายเป็นลูกสาวคนโต เล่าว่าตนเองและคุณแม่เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพันธุ์แท้ ดูทุกวันไม่เคยขาด งานเยอะก็รีบกลับบ้านเอางานมาทำหน้าจอ ไม่อยากพลาดสักคำเพราะแต่ละถ้อยคำนำไปสู่ความสว่าง เข้าวัดเพราะเพื่อนนำแผ่นภาพงานวันมาฆบูชามาให้ดู เห็นแล้วรู้สึกเหมือนภาพในฝัน จึงถามเพื่อนว่ามีจริงหรือ แล้วมาวัดพระธรรมกายประมาณตุลาคม 2542 ช่วงสร้างองค์พระภายนอกที่มหาธรรมกายเจดีย์ และมาวัดตลอดไม่เคยขาด

เฉลยว่าตอนนั้นน้องสาวยังไม่แน่ใจว่าตกลงตายจริงหรือไม่ เพราะเมื่อก่อนอยากตาย จึงมาทดลองเขย่าตัวน้องชายดูว่าเราตายจริงไหม สมกับที่จบวิศวะ ปากบอกว่าหายแล้วแต่ใจต้องการทดลอง ปากพูดอย่างใจคิดอีกอย่าง ส่วนที่มาวัดพระธรรมกายกับเพื่อนสามสี่ครั้งแล้วไม่ได้มาอีก เพราะมีสายบุญกับหมู่คณะบ้างแต่บาง ๆ และในอดีตได้กระทบกระทั่งกับบางคนในหมู่คณะ จึงทำให้บางชาติเจอหมู่คณะ บางชาติไม่เจอ หรือเจอแล้วก็มาบ้างไม่มาบ้างเหมือนชาตินี้

มีพระเถรวาทจากวัดพระธรรมกายมาเผยแผ่ศาสนาและสอนสมาธิอยู่ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมไทเป ท่านปลื้มปิติจนขนลุกไปทั้งตัวเพราะคำอธิษฐานที่ทำทุกวันตลอด 13 ปีจะเป็นจริง จึงรีบไปนิมนต์พระอาจารย์จากศูนย์ไทเปมาถวายสังฆทานที่วัดของท่านทันที และบอกว่าแม้ต้องทำหน้าที่เผยแผ่พระพุทธศาสนาคนเดียวในคุกก็ไม่เคยย่อท้อ จะทำต่อไปตราบชีวิตจะหาไม่ ตั้งใจว่าสักวันหนึ่งจะหาโอกาสไปวัดพระธรรมกายเพื่อศึกษาพระพุทธศาสนาแบบดั้งเดิม และไปกราบนมัสการครูไม่ใหญ่สักครั้งหนึ่งในชีวิต

เล่าว่านักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยานั่งกันอยู่ทุกโรงทุกภูมิภาคทั่วโลกตามศูนย์ต่าง ๆ โดยเฉพาะที่วัดพระธรรมกายที่แน่นเหยียดจนยุงไม่มีช่องว่างจะเบียดขึ้นมา แล้วเริ่มถามว่าผู้มาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ที่อายุมากที่สุดอายุเท่าไร พร้อมตั้งกติกาว่าใครไม่ตอบต้องบูชาเสาแก้วหนึ่งต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท ตอบผิดไม่เป็นไรแต่ต้องตอบ

ประมาณปี 2546 เมื่อลูกสาวอายุสิบขวบ ผู้เขียนจึงทำเรื่องขอไปอยู่ที่ประเทศเบลเยียม ซื้อบ้านธรรมดาหลังหนึ่งอยู่กับลูกสาวสองคน การกลับมาอยู่เบลเยียมครั้งนี้ทำให้ได้มารู้จักหมู่คณะที่วัดพุทธในเบลเยียมเมื่อปลายปี 2547 ได้มาร่วมสร้างบารมีอย่างเต็มกำลัง ทำบุญใหญ่ทุกบุญที่คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้ทำ ได้มาร่วมงานบุญกฐินที่วัดพระธรรมกายในปี 2548 ทั้งได้ทำบุญจักรแก้ว บุญเสาแก้วหนึ่งต้น สร้างพระธรรมกายประจำตัวทั้งของตัวเองและครอบครัว และถวายหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย รวมหกสิบแปดองค์ ปัจจุบันผู้เขียนและลูกสาวตั้งจิตปรารถนาจะสร้างบารมีติดตามหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยายไปทุกภพทุกชาติจนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม

สามเณรเล่าว่าวันหนึ่งไปถามพี่สามเณรรูปที่เป็นศิลปินว่า พี่เป็นศิลปินยังนั่งสมาธิได้ดี แล้วเกษตรกรอย่างผมล่ะ รู้สึกอบอุ่นมากที่ได้มาอบรมรุ่นนี้ เหมือนอยู่ในครอบครัวเดียวกันแม้มาจากต่างสถานที่ต่างอาชีพ บอกว่ารู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกจากการบวชครั้งนี้ ไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย ประทับใจคำสอนของหลวงพ่อทุกคำ และตอนนี้อยากบวชเป็นพระภิกษุของวัดพระธรรมกาย จึงขอคำแนะนำว่าจะรักษาความรู้สึกนี้ไว้ได้อย่างไร ครูไม่ใหญ่ตอบว่าให้ทำอย่างนี้เท่านั้น ให้นั่งนิ่งไปเรื่อย ๆ ไม่เห็นอะไรก็ไม่เป็นไร เพราะเรานั่งมีความสุข นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางกลับไปสู่ภายใน ถ้าไม่หยุดไม่นิ่งก็ดิ่งเข้าไปไม่ได้ ยิ่งหยุดยิ่งนิ่งก็ยิ่งดิ่งไม่หยุด

ลูกใช้เวลาปรับตัวกับครอบครัวใหม่เพราะแตกต่างจากบ้านหลังแรกมาก เจ้าของบ้านชอบไปวัดและใจดี มีกันสามคนคือพ่อ แม่ และลูกชายวัยหนึ่งขวบ ทำให้ลูกมีโอกาสได้รู้เรื่องกฎแห่งกรรมและความจริงของชีวิต ที่นี่เปิด DMC ตลอดมากกว่าครึ่งวัน มีเสียงบรรยาย เสียงธรรมะ เสียงสวดมนต์เช้าเย็นและบูชาเจดีย์ดังก้องไปทั่วบ้าน ลูกจึงได้เป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และรู้สึกอบอุ่นเมื่อมีภาษาลาวปรากฏบนหน้าจอจานดาวธรรม ได้รู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกก็ได้ทำหน้าที่ต้อนรับ ได้คอยต้อนรับหลวงพ่อ ได้เห็นวัดที่สวยงามยิ่งใหญ่และมหาธรรมกายเจดีย์ ได้รับงานอาสาสมัคร มีเพื่อนมากมาย ไม่มีใครดุด่า ไม่เคยพลาดเลยแม้แต่บุญเดียว ได้ร่วมหล่อองค์พระในวันที่ 22 เมษายน 2548 และปลื้มใจมากตอนที่อยู่ในช่วงส่ง DMC ฝันในฝันซึ่งหลวงพ่อถามว่ามีคนลาวมาหรือเปล่าและเปิดเพลงยิ้มภาษาลาว จึงมั่นใจว่าหลวงพ่อต้องเห็นลูกแน่ ๆ

จดหมายเล่าว่าเริ่มรู้จักชมรมพุทธที่มหาวิทยาลัย รู้สึกเสียเวลาที่ต้องทำงานพิเศษ ชอบไปสวดมนต์ที่ชมรมมากกว่า จนปี 2537 ได้เดินมาวัดพระธรรมกายและเป็นกรรมการชมรมพุทธ รับบุญหลายด้านจนไม่มีเวลา แต่กลับได้ทุนที่เคยขอไว้มาหลายทุน อาจารย์ท่านหนึ่งเห็นใจจึงให้เงินใช้และให้เลิกทำงานพิเศษ หันมาทำงานชมรมพุทธเต็มที่ ต่อมาเกิดวิกฤต IMF แม่ต้องออกจากงาน ลูกจึงต้องไปกู้เงินมาให้แม่ลงทุนขายก๋วยเตี๋ยว แต่แม่ขายไปก็เก็บเงินไม่ได้ แม่จึงเฝ้านับวันรอให้ลูกเรียนจบมาเป็นคนหลักของบ้าน แต่เมื่อจบปี 2541 ลูกยังมาช่วยงานที่วัด เพราะมีความสุขในการสร้างบุญอย่างท่วมท้น

ครูไม่ใหญ่บอกว่ามนุษย์กินคนมีมานาน แม้ในพระไตรปิฎกก็บันทึกไว้ และไม่ใช่สามัญชนที่กินคนแต่เป็นพระราชาทีเดียว ในเมืองไทยตอนครูไม่ใหญ่ยังเด็กก็มีการกินคนแล้ว ชื่อซีอุย ที่จับเด็กแล้วบอกว่ากินตับอร่อย ต่อมาสมัยที่ครูไม่ใหญ่สร้างวัดพระธรรมกายซึ่งตอนนั้นยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรม โบสถ์ยังไม่ได้สร้างแต่สร้างสภาจาตุมหาราชิกาแล้ว มีนักศึกษาอาสาสมัครมารับบุญทำความสะอาดโครงหลังคา ลงมาคุยกันถูกคอ แล้วเล่าว่าพ่อเป็นตำรวจที่จับผู้ร้ายเก่งในต่างจังหวัด

ปีนี้มีพระภิกษุจำพรรษา 923 รูป สามเณร 227 รูป รวม 1,150 รูป มากที่สุดในประเทศไทย เป็นปรากฏการณ์ไม่ธรรมดา เพราะปัจจุบันผู้บวชในพระพุทธศาสนาแต่ละวัดมีน้อยมาก บางวัดไม่มีพระบวชใหม่เลย วัดของเราจึงเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของสังคม

ชื่อวัดพระธรรมกายต้องแปลว่าพระภิกษุสามเณรทุกรูปได้ศึกษาวิชชาธรรมกายและปฏิบัติธรรมจนเข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อตนเอง เพื่อนสหธรรมิก ญาติโยม และเพื่อนร่วมโลก ทุกรูปทราบดีว่าพระธรรมกายมีอยู่ในตัวและรู้วิธีปฏิบัติ เหลือแต่ความเพียรและความสม่ำเสมอ

เล่าว่าเจ้าอาวาสเอ่ยชมโครงการของวัดพระธรรมกาย มีเท่าไรก็ให้กำลังใจหมด การได้เห็นพระธุดงค์จากวัดพระธรรมกายทำให้ท่านมีความหวังขึ้นมา

เจ้าอาวาสบอกว่าพระพุทธศาสนายังต้องรุ่งเรืองต่อไปได้อีกยาวนาน ท่านอธิษฐานอยู่ทุกคืนทุกวันขอให้มีพระจากวัดพระธรรมกายมาอยู่ที่นี่ ครูไม่ใหญ่ตอบรับว่าท่านฝากความหวังมาแล้ว แนวทางคือต้องหาผู้มีบุญในละแวกนั้นมาบวช แล้วทีมงานช่วยฝึกอบรมให้ ก่อนกลับคืนเข้าไปประจำที่วัดใหม่

เจ้าอาวาสบอกว่าท่านเองก็จะไปไม่รอดแล้ว อายุ 83 ปี ปวดไปหมดทั้งตัว เอ็นขาดหมดแล้ว แม้บุคลิกภายนอกจะยังดูแข็งแรง ท่านจึงอยากให้มีพระวัดพระธรรมกายมาอยู่ มานำชาวบ้านเข้าวัดให้รู้หลักพระพุทธศาสนา

บรรยายว่าวัดที่ร้างการบูรณปฏิสังขรณ์ เมื่อได้รับการพัฒนาให้กลับมาสะอาดสวยงามอีกครั้ง ย่อมนำความประทับใจมาให้ผู้พบเห็น เป็นการสร้างต้นแบบที่ดีงามให้ชาวพุทธและชุมชน พร้อมหนุนนำให้เกิดการบำรุงรักษาวัดวาอารามต่อไป ผู้นำชุมชนให้สัมภาษณ์ว่ายินดีที่คณะสงฆ์และพระธรรมทายาทมาช่วยพัฒนาวัดและหมู่บ้าน และอยากให้พระวัดพระธรรมกายมาอยู่เพื่อให้วัดรุ่งเรืองขึ้นและนำชาวบ้านกลับมาปฏิบัติธรรม

เข้าสู่กรณีศึกษาคุณแม่ของผู้ส่งจดหมาย ซึ่งพิธีกรอ่านชื่อผู้ส่งไม่ออกจึงข้ามไป เล่าว่าคุณแม่เริ่มมาสร้างบุญที่วัดพระธรรมกายราวปีพุทธศักราช 2522 แต่ยังไม่สม่ำเสมอ จนกระทั่งปี 2527 จึงมาวัดอย่างต่อเนื่อง ต่อมาระบุว่าคุณแม่ชื่อดารณี

ประกาศพิธีบวชพระพี่เลี้ยงรุ่นแสนรูป ปีพุทธศักราช 2555 ณ อุโบสถวัดพระธรรมกาย โดยมีพระเถระผู้เป็นเจ้าคณะภาค 4 จากวัดสุทัศนเทพวราราม เมตตามาเป็นพระอุปัชฌาย์ พิธีกรว่าพระอาจารย์บวชกันสนุก และย้ำว่าปีนี้เป็นปีฉลองพุทธชยันตี 2600 ปีแห่งการตรัสรู้ (ชื่อพระอุปัชฌาย์ถอดเสียงไม่ชัด)

บอกว่าจะเป็นประธานโต๊ะตักบาตรเจ็ดโต๊ะด้วยกัน โต๊ะที่หนึ่งของอาสาสมัครบรรพชิต โต๊ะที่สองอาสาสมัครอุบาสก โต๊ะที่สามอาสาสมัครอุบาสิกา โต๊ะที่สี่ลูก ๆ สายบุญฟื้นฟูศีลธรรมโลก โต๊ะที่ห้าลูก ๆ พนักงานวัดพระธรรมกาย โต๊ะที่หกลูก ๆ นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก และโต๊ะที่เจ็ดนักสร้างบารมีทั้งเขตและนายเขตที่ละโลกไปแล้ว แล้วขอให้ช่วยหาตัวแทนไปตักบาตรแทนด้วย

สามเณรเล่าว่าโยมแม่ยังไม่ยอมให้บวชเพราะบอกว่ายังเด็กเกินไป แต่หัวใจที่อยากบวชยังมั่นคง จนเรียนจบชั้น ม.3 จึงสมปรารถนา โยมแม่อนุญาตให้มาบวชที่วัดพระธรรมกาย ถึงจะมีระเบียบมากมายก็ไม่เคยหวั่นกับกฎระเบียบใด เพราะเข้าใจว่าทุกกฎที่หลวงพ่อมอบมาให้ และการที่พระอาจารย์กับพระพี่เลี้ยงคอยอบรมพร่ำสอน ก็เพื่อให้สามเณรทุกรูปเป็นสามเณรดีที่โลกต้องการ

พระในพื้นที่กล่าวว่าการช่วยเหลือครั้งนี้เป็นบุญกุศลอย่างยิ่ง และเล่าว่ามีการช่วยเหลืออนุเคราะห์สงฆ์ในจังหวัดภาคใต้ มาทุกเดือนไม่ได้ขาดเป็นเวลาหกถึงเจ็ดปีแล้ว อาหารแห้งที่ได้มาส่วนหนึ่งจะเก็บไว้ให้พระฉันในวัด อีกส่วนจะนำไปแจกญาติโยมในหมู่บ้าน และกล่าวขอบคุณหลวงพ่อกับหน่วยงานของวัดพระธรรมกาย ที่เข้ามาช่วยเหลือพระภิกษุสงฆ์และชาวบ้านในสามจังหวัดภาคใต้อย่างแท้จริงต่อเนื่องหลายปี

ครูไม่ใหญ่เปิดรายการด้วยการถามนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาว่าใครได้มาร่วมงานวันวิสาขบูชาที่วัดพระธรรมกายบ้าง ใครได้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ที่ได้อัญเชิญมหารัตนอัฐิธาตุคุณยายอาจารย์ ใครได้ร่วมพิธีบวช และใครได้ชื่นใจบ้าง แล้วบอกว่าวันนี้จะทบทวนบุญวันวิสาขบูชากันแบบฉบับเยอะ ๆ ก่อน เพราะช่วงนี้ต้องขยับขยายเวลาสักนิด

พระภิกษุชาวเกาหลีเล่าว่าเมื่อวานซึ่งเป็นวันวิสาขบูชา เป็นวันที่ท่านได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งที่สองในชีวิต ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนฟังเหตุผลของท่านให้ดี

กระทั่งวันหนึ่งในเดือนเมษายน พุทธศักราช 2555 เพื่อนพระภิกษุชาวเกาหลีบอกท่านว่ากำลังจะเดินทางไปวัดพระล้านองค์ ที่เมืองไทย พอได้ยินท่านก็ตัดสินใจเปลี่ยนตั๋วจากที่กำลังจะบินไปเมืองจีน มาเมืองไทยทันทีเพื่อหาคำตอบ ครูไม่ใหญ่ชื่นใจมากและยืนยันว่าท่านมาถูกทางถูกที่แล้ว

ท่านเล่าว่าครั้งแรกในชีวิตที่มาถึงวัดพระธรรมกายคือวันที่ 22 เมษายน 2555 ท่านตกใจกับภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าคือพระและสาธุชนเป็นแสน แต่กลับไม่วุ่นวาย ทุกอย่างดูสงบมาก ท่านจึงคิดทันทีว่าวัดนี้ต้องมีอะไรดีแน่ ๆ

พอลงมือสร้างวัดพระธรรมกาย คุณยายก็ถอดโอวาทที่หลวงปู่ให้ไว้ในโรงงานทำวิชชา มาเป็นข้อปฏิบัติของวัดพระธรรมกายเลย เรื่องนี้ลูกหลานรุ่นหลังมักไม่ค่อยได้ยินกัน คุณยายจึงตั้งโรงทานขึ้นมาและมีต่อเนื่องมาจนถึงทุกวันนี้ แม้เป็นโรงครัวเล็ก ๆ ก็ตั้งเตรียมไว้ เพราะใครมาถึงวัดแล้วต้องดูกันให้อิ่ม จะได้ไม่มีความกังวลอะไร

คุณยายกำเนิดโรงทานเอาไว้แล้วสั่งฝากไว้ด้วยว่า ให้รักษาให้ดีและอย่าให้ใครเข้ามาขายของขายอาหารในนี้ เพราะบุญที่ยายจะพึงได้และบุญของพวกเราจะถูกตัดตอนไป บรรยากาศของบุญจะหาย บรรยากาศของการค้าจะเข้ามาแทน และบรรยากาศการปฏิบัติธรรมของคนทั้งวัดจะหย่อนไปเหมือนหลาย ๆ วัด ท่านให้ช่วยกันจดบันทึกไว้ ตั้งวัดมา 42 ปี จึงไม่ยอมให้มีการเอาอาหารเข้ามาขายกัน มีแต่เอามาเลี้ยงกัน เป็นนโยบายที่ขอให้รักษาไว้ให้ดี

ตอนเริ่มสร้างวัดยังไม่ได้ประกาศว่าเป็นวัด ใช้ชื่อว่าศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม พูดง่าย ๆ คือสำนักสงฆ์ ไม่มีสมบัติไม่มีอาคาร มาสิบคนก็พอหาที่นอนได้ พอเป็นร้อยก็ลำบาก อบรมธรรมทายาทแต่ละปีก็เป็นร้อย ถึงวันกลับมาเยี่ยมบ้านเก่าก็ค้างกันจำนวนมาก อาคารที่ใหญ่ที่สุดในสิบปีแรกคืออาคารจาตุมหาราชที่นั่งฟังกันอยู่ จุได้สามร้อยกำลังดี เบียดสุด ๆ ได้สี่ร้อยก็แทบขยับไม่ได้ ทางออกคือสมบัติที่ปู่ย่าตาทวดทิ้งไว้ให้ คือกลด จึงสะสมกลดไว้เป็นสิบเป็นร้อยเป็นพัน แม้ไม่มีอาคารนอนและเวลาจัดงานยังต้องกางเต็นท์ กลดก็เป็นคำตอบ ทำให้ที่กินที่นอนเรียบร้อย จึงรวมพุทธบริษัทสี่ได้ระดับหนึ่ง

ให้มุมมองว่าถ้าฟังว่าเป็นเพียงการจบปริญญาก็ธรรมดา แต่ถ้ามองว่านักสร้างบารมีที่วัดพระธรรมกายผลิตขึ้นอีกรุ่นหนึ่ง รวมกันเกือบสี่ร้อยท่าน จะเป็นแสงสว่างให้ชาวโลกและไปเป็นกัลยาณมิตรชักชวนชาวโลกให้หันหน้ามาประพฤติปฏิบัติธรรม ก็เป็นความเจริญรุ่งเรืองของฝ่ายธรรมะในบ้านเมืองของเรา

เล่าว่าเคยชวนโยมแม่ไปบวชอุบาสิกาแก้ว แต่เกิดเรื่องเสียก่อนเพราะทุกคนที่บ้านไม่ยอมจนทะเลาะกัน สุดท้ายโยมแม่จึงไม่ได้บวช และสองแม่ลูกไม่เคยมีโอกาสมาวัดพระธรรมกายเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ก็ไม่เคยทอดทิ้งการดูรายการ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่าไปทะเลาะกัน มาบวชเสียก็แค่นั้น

ชีวิตมาถึงจุดเปลี่ยนตอนเป็นเภสัชกรที่โรงพยาบาล เมื่อนายแพทย์ชัยยานันท์ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลบ้านแท่น ใช้กุศโลบายพาไปปฏิบัติธรรมที่สวนบัวรีสอร์ท ท่านเป็นกัลยาณมิตรคนสำคัญและเป็นต้นบุญที่ชักชวนให้ก้าวเข้าสู่วัดพระธรรมกาย ช่วงนั้นเป็นช่วงที่สุดเหนื่อยและมีปัญหารุมเร้าหัวใจ