ยกตัวอย่างคนนุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะหรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้าน ว่าต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทุกที่ ด้วยการนำรอยยิ้มมาไว้บนใบหน้า แล้วบอกว่าวันนี้เรื่องเยอะ มีผลการปฏิบัติธรรมของผู้มีบุญที่โอมานซึ่งยาวมาก ถามนักเรียนเล่น ๆ ว่า Do you love me บ่ ต่อจากนั้นเป็นบรรทัดคั่นช่วงพักที่ Whisper ถอดซ้ำ ๆ ราวสองนาที
ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มแปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าเข้ามาสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน ต้องนำรอยยิ้มมาไว้บนใบหน้าทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วบอกว่าวันนี้วันจันทร์ ผ่านวันมาฆบูชามาเจ็ดวัน วันคืนล่วงไปเร็ว หยอกว่าอยากให้มีวันอาทิตย์สัปดาห์ละห้าวันและมี DMC สักสองวัน ต่อจากนั้นมีประโยคภาษาอังกฤษว่า Do you love me แล้วราวสองนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ครูไม่ใหญ่ถามอีกครั้งว่ายิ้มกันไปทั่วโลกหรือยัง นักเรียนตอบว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนยังแต่งตัวไม่เสร็จ นุ่งผ้าแต่สวมรองเท้าแตะหรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้มให้ปรากฏบนใบหน้าทุกที่ทั้งในบ้านและนอกบ้าน ท้ายช่วงมีเสียงคำว่า Do you love me แล้วไม่มีบรรทัดถอดเสียงที่เป็นเนื้อหาราวสองนาที