หยุดใจนิ่ง

ตอบเรื่องพ่อสามีที่ไม่เชื่อเรื่องบาปบุญนรกสวรรค์เพราะไม่เห็น และมักพูดติดปากว่าพิสูจน์ไม่ได้ ตายแล้วสูญ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเรื่องชีวิตไม่ตื้นอย่างนั้น มันสลับซับซ้อน มีผู้ที่เห็นได้ไกลกว่านั้นคือผู้ที่หมดกิเลสแล้วซึ่งเห็นภพภูมิต่าง ๆ และเอามาบอกด้วยความปรารถนาดี แต่ถ้าไม่ให้โอกาสตัวเองไปเรียนรู้ก็จะไม่รู้ แม้เกิดในยุคที่คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังดำรงอยู่ก็ตาม จริง ๆ ยังไม่ได้พิสูจน์ ถ้าได้พิสูจน์ก็พิสูจน์ได้ วิธีง่ายที่สุดคือไม่ต้องท่อง ไม่ต้องอ่าน ไม่ต้องเขียน ไม่ต้องทำวิจัยหรือวิทยานิพนธ์ แค่ไม่ต้องทำอะไรเลย นั่งนิ่ง ๆ ทำเฉย ๆ ไม่คิดไม่พูด ให้เข้าถึงความสุขที่แท้จริงภายในและเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวก่อน แล้วทำสม่ำเสมอทุกวันเดี๋ยวก็จะเห็นเอง

นำทำใจหยุดนิ่ง ย้ำว่าองค์พระมีอยู่แล้วที่กลางกาย แค่หยุดใจเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย นั่งนิ่ง นุ่ม เบา ๆ เดี๋ยวเราจะเห็นเอง

นำทำใจหยุดนิ่ง ย้ำว่าองค์พระมีอยู่แล้วที่กลางกาย แค่หยุดใจเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย นั่งนาน ๆ นิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ เดี๋ยวเราจะเห็นเอง

นำทำใจหยุดนิ่ง ย้ำว่าองค์พระมีอยู่แล้วที่กลางกาย แค่หยุดใจเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย นั่งนาน ๆ นิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ เดี๋ยวเราจะเห็นเอง

สอนว่าถ้าเราไม่ติดคน สัตว์ สิ่งของอะไรเลย ใจจะมาติดที่ศูนย์กลางกาย เมื่อใจติดก็จะติดใจว่าศูนย์กลางกายนี่ดี เพราะเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จในชีวิต เป็นแหล่งแห่งความสมปรารถนาที่ฐานที่ 7 จะนึก จะคิด จะพูด จะทำอะไรก็ให้เริ่มต้นที่ตรงนั้นด้วยการหยุดนิ่ง ถ้าข้างในหยุดนิ่งข้างนอกก็จะวิ่งมาหยุด จะเคลื่อนไหวไปอย่างมีพลังและมั่นคง คำพูดจะมีพลังเป็นที่รักของมนุษย์และเทวา แตกต่างจากที่ผ่านมาที่ใช้พลังทางความคิดคำพูดการกระทำไปอย่างสิ้นเปลืองจนเหนื่อยหน่ายและบางครั้งอยากจะตายไปเสีย เพราะไม่รู้ว่าแหล่งแห่งพลังอยู่ตรงไหน ปีใหม่นี้จึงจะมาทำความรู้จักศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ที่เราห่างเหินหมางเมินมานาน โดยปล่อยเรื่องกังวลออกไปจากใจให้หมด

ผู้เขียนเล่าว่าตอนหลังโยมแม่ได้รู้จักวัดพระธรรมกายเมื่อปี 2547 วันหนึ่งคุยโทรศัพท์กับโยมแม่ ท่านชวนมาวัด ตอนนั้นผู้เขียนมีความทุกข์อยู่พอดีจึงยอมมา ได้มานั่งสมาธิที่วัดเป็นครั้งแรกในสภาธรรมกายสากล ทำตามคำแนะนำของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่สอนนั่งสมาธิ แล้วมีอาการเหมือนถูกดูดลงไปในกลางท้อง อยู่ ๆ ก็ปรากฏเป็นดวงสว่างลอยขึ้นมา มองต่อไปเรื่อย ๆ ก็เห็นดวงแก้วอีกหลายดวงแล้วก็เห็นองค์พระ จึงหยุดใจไปเรื่อย ๆ

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าบางคนชีวิตนี้อยากมีบ้านสักหลัง อยากมีรถเบนซ์สักคัน อยากมีแหวนเพชรใส่สักวง แล้วนำนั่งสมาธิให้ทำใจนุ่ม ๆ เบา ๆ ก่อนจะเข้าสู่ช่วงตอบคำถาม

นำนั่งสมาธิก่อนตอบคำถาม บอกว่าเดี๋ยวเราจะเห็นเอง องค์พระมีอยู่แล้วอยู่กลางกายแล้ว แค่หยุดใจเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย นั่งนาน ๆ นิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ แล้วชวนให้จำเรื่องราวกับคำถามไว้ ก่อนจะนำมาเล่าฟังกันต่อ

สอนเทคนิคการนั่งสมาธิว่าเราแสวงหาความสุขได้ในอาสนะแค่หนึ่งตารางเมตร แค่หลับเปลือกตาให้ขนตามันชนกันก็สบายแล้ว แต่อย่าให้เกินจนขนตาแทงลูกตา เทคนิคหรือโนว์ฮาวที่ให้ฟรีอยู่ที่ตรงนี้ ถ้าขนตาชนกันแบบนี้แล้วนั่งจะไม่มีวันเบื่อ แต่ถ้าไปบีบไปเม้มขนตาจะเบื่อเพราะไม่ได้สุขที่เกิดจากการหยุดนิ่ง สมาธิไม่เกิดและนั่งมึน สังเกตได้ว่าก่อนนั่งหน้าเด้งดี แต่นั่งไม่ถูกหลักวิชาแล้วหน้าแก่เหี่ยวเหมือนผักไปตากแดด ถ้านั่งถูกหลักวิชาต้องยิ่งสดใสขึ้น ใครนั่งแล้วคอยถามว่าเมื่อไรจะเลิกแสดงว่าขนตาบิดเสียบเข้าไป ให้แค่แตะเบา ๆ แล้วตัวจะเบาสบาย เหมือนกดสวิตช์ไฟแล้วสว่างขึ้นมาเลย ให้ลองทำคืนนี้หลังจบรายการ แล้วสอนต่อว่านั่งสมาธิสบายจนไม่คิดจะไปเที่ยวไหน เพราะที่เที่ยวข้างในเรามีมากกว่า นั่งเฉย ๆ นี่คือเที่ยว ดีกว่าขึ้นรถขึ้นเครื่องลงเรือที่เสี่ยง เสียเงิน เสียเวลา ไปแล้วเหนื่อย ดูอะไรมาก็ลืม กลับมาต้องนอนพักอีกหลายวัน แต่นั่งเฉย ๆ ไม่ต้องเสียอะไรเลย

ผู้เขียนเล่าว่ามาวัดครั้งแรกตรงกับวันพระขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสิบ วันนั้นนั่งนิ่ง ๆ สบาย ๆ ใจจดจ่อตามเสียงพระอาจารย์นำไปเรื่อย ๆ แล้วเห็นความสว่าง ต่อมาก็ได้เห็นองค์พระแก้วใส ๆ ลอยมาเต็มไปหมดไม่ขาดสาย ใสสว่างตลอดเวลา มีความสุขมาก ๆ เธอไม่นึกเลยว่าดาวใจดีอย่างเธอจะได้พบกับดาวภายใน

นำทำใจหยุดนิ่ง ย้ำว่าแค่หยุดใจเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย หยุดนิ่งเฉย ๆ นั่งนาน ๆ นิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ เดี๋ยวเราจะเห็นเอง แล้วมีเพลงคลอว่าแค่หยุดนิ่งเฉยก็สุขดีที่หนึ่งเลย

บอกว่าเห็นวิหารน้อยแล้วจะเริ่มปิติยินดีมากทีเดียว ให้เตรียมตัวให้ดีเพราะเหลือเวลาอีกแค่ 26 วันก็จะถึงธุดงค์ปีใหม่ ตอนนี้ต้องเคลียร์เครื่องกังวลให้หมดทุกเรื่อง สี่ห้าวันนั้นต้องใจใส ๆ เพราะจะมีบุญใหญ่คืออัญเชิญจักรแก้วประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี พระเดชพระคุณหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ในวันที่ 31 ธันวาคม เวลา 17.00 น. และให้ไปทบทวนหลักวิชาเรื่องการนั่งให้นานขึ้น นิ่งนานขึ้น ทำใจสบาย ๆ เพื่อไม่ให้ถึงเวลาจริงแล้วไปคิดเอาเอง

สอนว่าหลับตาไม่ใช่กดที่ลูกตาหรือจมูก แค่ให้ขนตาชนกันสัมผัสกันแบบโอลิทัช แตะเบา ๆ แล้วปล่อยวาง Let it be ปล่อยให้มันเป็นไป ง่าย ๆ แค่นี้เดี๋ยวใจก็หยุดนิ่ง พอหยุดนิ่งก็จะดิ่งเข้าไปสู่ภายในถึงพระรัตนตรัยที่มีอยู่แล้วในตัวมนุษย์ทุกคนในโลก

บอกว่าทุกศาสนาสอนให้มุ่งแสวงหาสันติสุขและความบริสุทธิ์ แต่ไม่รู้ว่าความบริสุทธิ์อยู่ตรงไหนและจะเข้าถึงได้อย่างไร จนมีการมาตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ความรู้นี้จึงถูกเปิดเผยออกมาเหมือนเผยผิวใสไล่ผิวเสีย เปิดเผยความสุขไล่ความทุกข์ให้กระเจิงไปด้วยการทำใจหยุดนิ่ง แล้วย้ำว่าให้นั่งทำตัวสบาย ๆ อย่าเครียดเกินไป นั่งนอนยืนเดินอยู่ในศูนย์กลางกาย

ตอบว่าผู้เขียนนั่งธรรมะทุกวันแต่ยังไม่เห็นพระ เพราะยังมีเครื่องกังวลหลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องเศรษฐกิจทำมาหากิน เวลาให้นึกถึงดวงกับองค์พระก็ดันไปคิดว่าจะเอามาจากไหน เอามาอย่างไร เอามาเท่าไหร่ สลับกับเรื่องความป่วยของคุณพ่อและเรื่องอนาคต จึงบอกว่าไม่ใช่คนคิดมาก แต่คิดน้อย คิดเรื่องเดียวนี่แหละ แล้วให้กำลังใจว่านั่งไปเรื่อย ๆ อย่าเพิ่งท้อ ถ้าหยุดนิ่งสนิท หยุดคืนนี้เห็นคืนนี้ หยุดพรุ่งนี้เห็นพรุ่งนี้ ไม่ช้าจะเข้าถึงธรรมสมปรารถนา

สรุปว่าพรุ่งนี้ครูก็จะได้สอบอย่างมีความสุข และมีการนั่งสมาธิด้วย จึงชวนให้มาศึกษาเรียนรู้หลักวิชากันก่อน

ตอบว่าครั้งนี้ลูกกลับมาอยู่ครอบครัวผู้มีบุญอีกครั้งด้วยหัวใจที่ต้องการบุญ นึกถึงวัดพระธรรมกาย และหัดนั่งสมาธิตามเสียงหลวงพ่อผ่านจานดาวธรรม รู้สึกว่าการนั่งสมาธิไม่ยากและคุ้นเคยมาก่อน เพราะบุญเก่าที่เคยสร้างกับหมู่คณะในชาติที่บวชเป็นเณรและพระนั้นกลับมาส่งผล ทำให้ได้คิดและเข็ดกับชีวิตในสังสารวัฏ

เล่าว่าข่าวที่ส่งมาให้ทุกวันเยี่ยมมากจนปลื้มปีติ ยกตัวอย่างองค์หนึ่งที่ไม่เคยปฏิบัติธรรมมาก่อน ไปถึงก็นั่งนิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ นานขึ้นเรื่อย ๆ แล้วถูกแรงดูดวูบลงไป ตอนนั่งยังพอรับไหว แต่พอเดินก็รู้สึกเหมือนธรณีสูบ ยืนก็กลัวจะทรุดลงไป นั่งก็ยังโดดจนหัวติดพื้น จึงตกใจรีบรายงานมา

บอกว่าตอนนี้พุทธบุตรนั่งกันสะบั้นหั่นแหลก คนที่ไม่เคยเจอแรงดูดก็หวาดเสียว แต่ตอนนี้มีความสุขมาก เพราะทำเฉย ๆ ตามที่บอกก็วูบผ่านความมืดเข้าไปสู่แสงสว่างที่ไม่มีที่สิ้นสุด สว่างกว่าลืมตามองข้างนอก แล้วย้ำวิธีว่าแค่เอาขนตาชนกันเบา ๆ อย่าแรงจนขนตาร่วง พอผ่านความสว่างออกไปดวงธรรมก็ผุดขึ้นมารัวเท่าไรก็ไม่หมด จนได้เข้าถึงดวงธรรมและองค์พระ

ตอบว่าแหวนประจำตระกูลที่อยู่กับผู้เขียนคือหินธรรมดาที่มีรูปร่างคล้ายตาแมว ไม่ได้มีอาถรรพ์อะไร มีไว้ก็ไม่ได้รับกรรมอะไร ดังนั้นให้เอาไว้ที่กลางกายเป็นบริกรรมนิมิต เพราะอยู่กับตัวมานานจนจำได้แม่น จะได้ใช้เป็นหลักยึดของใจ แล้วนึกเรื่อยไปจนกว่าใจจะหยุดนิ่ง หินก้อนนี้ก็จะเปลี่ยนเป็นดวงใส ๆ หรือองค์พระ

ตอบเพื่อนสหธรรมิกว่าให้ทำอย่างที่บอกไว้คือเอาขนตาชนกัน เตือนพระที่นับวันจะลาสิกขาแล้วเร่งทำความเพียรจัดใหญ่ว่าความเพียรนั้นดีแต่อย่าเคร่งเกินไป ให้ปรับอินทรีย์ให้เสมอ ง่วงมากก็พักผ่อนกายไม่ให้ตึงเครียด พอสดชื่นแล้วจึงนั่งต่อ นั่งสบาย ๆ ไม่ต้องนั่งเครียด

เล่าว่าการนั่งสมาธิกำลังเป็นที่นิยมในหลายประเทศ คนต่างชาติถามว่าตนอยู่ในศาสนาอื่นจะนั่งได้หรือไม่ และถามถึงเพลงที่เปิด เมื่อรู้ว่าเป็นการสอนสมาธิผ่านบทเพลงก็อยากให้ทำเป็นภาษาอื่นด้วย จึงทำออกมาหลายภาษา

เธอสนใจฝึกสมาธิเพราะต้องการความสงบในใจและแสวงหาอิสรภาพที่แท้จริง ครูไม่ใหญ่ขยายว่าไม่ใช่เพียงอิสรภาพทางการเงินที่แค่ไม่เป็นหนี้หรือมีทรัพย์ซื้อของได้ เธอเข้าใจด้วยตัวเองทั้งที่ยังไม่ได้ฟังพุทธพจน์ว่าไม่มีสุขใดยิ่งกว่าความสงบ เธอสนใจธรรมะคำสอนของพระพุทธเจ้าเพราะคิดว่าทำให้มีผลดีต่อชีวิต แม้เพื่อนชาวมุสลิมบางคนจะทักท้วง แต่เธอคิดว่าเมื่อได้มาเจอสิ่งที่ดี ทำไมต้องปิดกั้นตัวเองเพราะทิฐิ ควรเปิดโอกาสให้ตัวเองได้รับสิ่งดี ๆ ในชีวิตจะดีกว่า

เธอคิดว่าสมาธิเป็นสิ่งที่ดีงามและเป็นของกลาง เหมาะสำหรับทุกชาติ ทุกภาษา และทุกศาสนา การทำสมาธิไม่ใช่การเรียนศาสนาอื่น แต่เป็นการเรียนรู้วิถีอื่นที่จะทำให้ใจสงบมากขึ้น คล้ายกับความรู้ที่เคยศึกษาไว้ยังทำให้ใจสงบไม่ถึงจุดที่พอใจ จึงมาเรียนเพิ่มเติมให้ความรู้นั้นสมบูรณ์ขึ้น เพื่อให้ใจสงบมากจนไม่ปรารถนาสิ่งใดอีก และย้ำว่าเราไม่ควรเอาความเชื่อหรือทิฐิมาเป็นกำแพงปิดกั้นใจในการเรียนรู้ความจริงของชีวิต เธอจึงไม่ยอมให้กำแพงใด ๆ มาล้อมใจของเธอเอาไว้

เล่าว่าหลังจากนั้นพี่ชายเร่งสั่งสมบุญกับทางวัด มาวัดนั่งสมาธิและทำบุญทุกอาทิตย์ พระอาจารย์มาสอนนั่งสมาธิให้หลายครั้งจนพี่ชายรู้สึกถึงความสุขและความสงบ ดูผ่องใสเหมือนไม่ได้ป่วย ทั้งที่หมอบอกว่าจะอยู่ได้แค่หกเดือนแต่อยู่ได้ถึงหนึ่งปีกับอีกสองเดือน ต่อมาพี่ชายลืมการนั่งสมาธิและลืมมาวัดไปช่วงหนึ่ง อาการจึงกำเริบ หมอบอกว่าเชื้อจากปอดไปถึงสมองแล้ว ผู้เขียนจึงชวนพี่ชายทำบุญกฐิน ซื้อที่ดินลานจอดรถ ทอดผ้าป่า 3,000 วัด อาการก็ทุเลาลงจริง พี่ชายตั้งใจปฏิบัติธรรมมากถึงไม่เห็นอะไรก็ได้ความสงบ แล้วลาจากโรคนี้ไปเมื่ออายุ 43 ปี

อธิบายว่าปีตินี้ทำให้เกิดความสงบใจ ความฟุ้งซ่านหมดไปเพราะใจคิดแต่เรื่องศีลที่ตนทำได้ ปีติจะเข้าไปแทนที่และเบียดความคิดอื่นที่สั่งสมไว้ในใจให้หลุดออกไปหมด กายก็สงบใจก็สงบ ข้อที่ห้าทำให้เกิดความสุข คือสบายกายสบายใจ อิ่มอกอิ่มใจทั่วทุกสารพางค์กาย ข้อที่หกพอสุขแล้วก็เกิดเอกัคคตาเป็นสมาธิ นั่งเฉย ๆ จิตก็รวมเป็นหนึ่ง ใจขยาย ใจหยุดนิ่งได้ มีอารมณ์เดียว อยู่ในตำแหน่งที่ปลอดความคิด

มาอยู่ธุดงค์ปีใหม่เพื่อสร้างความใสให้อยู่ในตัวเยอะ ๆ ให้กายวาจาใจสะอาดบริสุทธิ์ แล้วส่งความสุขไปยังผู้ที่เป็นที่รักและมวลมนุษยชาติ ให้รักษาใจไว้ให้ใสอย่าให้ขุ่นมัว คืนนี้ไม่ควรนอนดึกเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้านั่งทำความเพียร ภาคบ่ายฟังธรรม ภาคเย็นไปอัญเชิญจักรแก้ว เหมือนวันนี้ที่ภาคเช้านั่งสมาธิ ภาคบ่ายไปฟังธรรมจากพระอาจารย์ที่เพิ่งกลับมาจากบาห์เรน เทศน์ให้ฟังหนึ่งชั่วโมงครึ่งโดยไม่ยอมเหนื่อย

การบวชเป็นสามเณรเป็นที่ขอรับสักการะกราบไหว้ของมนุษย์และเทวดาทั้งหลาย แม้พระอนาคามีที่ยังเป็นคฤหัสถ์ยังไม่ได้บวชก็ยังต้องยกมือไหว้พนมมือประคองอัญชลีให้ความเคารพบูชา จึงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เพศสมณะได้ชื่อว่าเป็นเนื้อนาบุญ แต่จะเป็นเนื้อนาบุญได้จริงก็อยู่ที่ตัวเราเอง ต้องทำใจให้สงัดจากอกุศลธรรมทั้งหลาย ทำใจหยุดใจนิ่งให้เข้าถึงแสงสว่างภายในดวงธรรมหรือองค์พระ ญาติโยมที่มาแสวงบุญจึงจะได้มีส่วนแห่งบุญจากเราซึ่งเป็นต้นแหล่งกำเนิดแห่งบุญ

ก่อนตั้งท้องลูกสาวคนโต ผู้เขียนฝันเห็นทับทิมแดงที่สวยงามมาก ยิ่งเก็บยิ่งทวีเพิ่มขึ้นจนเหมือนอยู่บนกองทับทิมกองใหญ่ รอบตัวมีแต่แสงทับทิมระยิบระยับ ปัจจุบันลูกคนนี้ทำงานด้านลงทุนของธนาคารต่างชาติ เริ่มสนใจศึกษาธรรมะ ชอบออกไปใส่บาตรตอนเช้า และชอบนั่งสมาธิเพราะยิ่งนั่งยิ่งรู้สึกเป็นสุข

ภายในพระวิหารแม้เสียงใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นก็ไม่มี จิตของสามเณรจึงตั้งมั่นแน่วแน่มีอารมณ์เป็นหนึ่งเดียว ตามดูธรรมะภายในไปตามลำดับ ไม่นานก็ได้บรรลุธรรมเป็นพระอนาคามี ก่อนเวลาที่พระอุปัชฌาย์จะกลับมาถึง

ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าช่วงที่พระเถระเดินกลับนั้นเป็นการให้ระยะเวลาสามเณรทำความเพียร และอาหารเป็นสัปปายะหนึ่งในสี่ คือทำให้รู้สึกสบายใจ แล้วสอนต่อว่าการทำสมาธิต้องการความเงียบ แม้แต่เทวดายังรู้จึงมาป้องกันไม่ให้มีเสียง สมัยหลวงปู่ท่านเห็นใครทำความเพียรก็จะเดินเบาไม่ส่งเสียง คนที่มาอยู่ธุดงค์ต้องการมาทำความเพียร เราก็ต้องให้ความเงียบ เมื่อปิดเครื่องมือสื่อสารได้ เครื่องปากก็ต้องปิดได้ เดินก็ต้องเบา อย่าเพิ่งไปเก็บวิหารน้อยหรือกลด ถ้าจะเก็บก็ค่อย ๆ อย่าเพิ่งพูดคุยแม้เป็นเรื่องที่ดี ให้ส่งยิ้มแทน คุณยายเล่าว่าในโรงงานทำวิชชาไม่มีเสียงเลย จะไปเข้าห้องน้ำก็เพียงสะกิดกันให้รู้ ถ้าทำโครมครามคนที่กำลังจะถึงจุดหยุดนิ่งก็หลุด อย่างนั้นเป็นบาป ถ้าเงียบได้ก็มีส่วนแห่งบุญ ปีนี้ทำได้ 99.9 อีกนิดก็จะร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วบอกว่าจะเลื่อนเรื่องสามเณรสังกิจจะไว้ก่อนเพราะจะยาว ขอเข้าสู่รายการเคสสตูดี้

อธิบายว่าคนที่ยังไม่ยิ้มเท่ากับแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแล้วสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าให้ครบทุกคนทุกแห่ง ทั้งในบ้านและนอกบ้าน บอกว่ารอยยิ้มทำให้เป็นที่รักในหมู่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และดังอยู่ในใจของสามเณรที่บาห์เรน เป็นเหตุให้ใจหยุดนิ่งสบาย ยกข้อคิดจากเพลงว่านั่งเครียดไปทำไม ให้ทำตามที่หลวงพ่อบอกไว้ก็แค่นั้นเอง แล้วชมภาพเด็กนักเรียนคู่ต่าง ๆ ที่โตขึ้นและเปลี่ยนไปตามกาลเวลา

สามเณรเล่าว่าวันหนึ่งไปถามพี่สามเณรรูปที่เป็นศิลปินว่า พี่เป็นศิลปินยังนั่งสมาธิได้ดี แล้วเกษตรกรอย่างผมล่ะ รู้สึกอบอุ่นมากที่ได้มาอบรมรุ่นนี้ เหมือนอยู่ในครอบครัวเดียวกันแม้มาจากต่างสถานที่ต่างอาชีพ บอกว่ารู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกจากการบวชครั้งนี้ ไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย ประทับใจคำสอนของหลวงพ่อทุกคำ และตอนนี้อยากบวชเป็นพระภิกษุของวัดพระธรรมกาย จึงขอคำแนะนำว่าจะรักษาความรู้สึกนี้ไว้ได้อย่างไร ครูไม่ใหญ่ตอบว่าให้ทำอย่างนี้เท่านั้น ให้นั่งนิ่งไปเรื่อย ๆ ไม่เห็นอะไรก็ไม่เป็นไร เพราะเรานั่งมีความสุข นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางกลับไปสู่ภายใน ถ้าไม่หยุดไม่นิ่งก็ดิ่งเข้าไปไม่ได้ ยิ่งหยุดยิ่งนิ่งก็ยิ่งดิ่งไม่หยุด

อธิบายว่าการมองมุมเดียวกันกับสามเณรสิบรูปที่บาห์เรนคือเอามุมทั้งสี่มาชนกันเป็นกากบาทแล้วมองไปตรงกลาง ไม่ใช่มองมุมมวยที่มองคนละมุม มุมหนึ่งน้ำเงินมุมหนึ่งสีแดง เมื่อเป็นกากบาทที่กลางกายก็จะเห็นเหมือนกัน เห็นดวงเหมือนกัน ความสว่างเหมือนกัน เห็นชัดและมีความสุขมากทีเดียว

ช่วงเวลาที่ผ่านมานักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกคิดเหมือนกัน พูดเหมือนกัน และกระทำเหมือนกัน ว่าสามเณรสิบรูปนี้ช่างมีบุญ เป็นนักรบกองทัพธรรม แม้บวชอย่างกระทันหันก็พร้อมเป็นนักบวชที่สมบูรณ์ พอฟังประสบการณ์ภายในก็คิดว่าสามเณรทำได้เราก็ได้ แล้วพูดต่อ ๆ กันว่าน่าอนุโมทนา บวชไปกี่วันก็นั่งได้ดี ทำความเพียรไม่ค่อยได้หลับได้นอน จึงหลับตามองมุมเดียวกันทำใจหยุดใจนิ่งเหมือนสามเณร สิบวันนั้นโลกทั้งใบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาหยุดอยู่ที่จุดเดียวกัน

ชี้ว่าคนในบ้านเดียวกันยังคุยกันไม่รู้เรื่อง บ้านเรือนเคียงกัน หมู่บ้าน ตำบล จังหวัด ประเทศก็เป็นเช่นนี้ ที่ที่จะสื่อสารกันได้ต้องไปอยู่ ณ จุดเดียวกันคือกลางกาย ซึ่งเป็นชุมทางของมุมทั้งสี่ ทำใจนิ่ง ๆ ตรงนั้นแล้วจะเห็นตะวันออกกลางกาย เป็นตะวันเที่ยงที่ไม่มีตะวันตกและไม่มีสุริยคราส เมื่อเข้าถึงจุดเดียวกันการสื่อสารก็จะเกิดขึ้น

บอกว่าผู้พ้นแล้วจะอยู่ในอิริยาบถนั่งนิ่ง ๆ หลับตา เอาความเห็นกลับเข้าไปหยุดนิ่งกลางกาย ถ้ามนุษย์ทุกคนทำได้ความสงบสุขก็เกิดขึ้นในโลก จึงต้องช่วยกันขยายความรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้กว้างไกล เริ่มต้นที่ตัวเราเองก่อน แล้วขยายไปในหมู่พุทธบริษัทสี่และมวลมนุษยชาติ ถ้าพุทธบริษัทสี่รวมใจกันได้ที่กลางกายจะยิ่งเร็วขึ้น

จดหมายเล่าว่าแม่ไม่เข้าใจจึงหอบน้องมาหาลูกที่วัด จนได้เปิดการเจรจากัน ผลสรุปคือลูกจะหาบ้านเช่าแถววัดให้แม่อยู่ และให้แม่รับนวดแผนโบราณเพื่อหารายได้ ใจหนึ่งรู้สึกดีอีกใจหนึ่งเครียดเรื่องหนี้สิน ยิ่งแม่กำลังป่วยเป็นเนื้องอกที่มดลูกต้องใช้เงินผ่าตัดจำนวนมาก ขณะที่ลูกรับงานทางก้าวหน้าจึงทิ้งงานไม่ได้ ภาวะกดดันหลายด้านทำให้ลูกป่วยเครียดลงกระเพาะ กินอะไรไม่ได้ อาเจียนเป็นเดือน ๆ สุดท้ายหายได้ด้วยการนั่งสมาธิทำใจนิ่ง ๆ

ครูไม่ใหญ่บอกว่าอย่าให้เคร่งเครียดจนเกินไป ทำตามที่บอกไม่ช้าก็จะเห็น การนั่งสมาธิไม่ยาก ทำตามที่หลวงพ่อบอกไว้แค่นั้นเอง อย่าทำเกินเลย นั่ง นอน ยืน เดิน ให้อยู่ในศูนย์กลางกาย อย่าไปลุ้น เร่ง เพ่ง จ้อง ทำสบาย ๆ เดี๋ยวก็ได้เอง

เล่าว่าคุณยายอบรมสั่งสอนทั้งข้อวัตรปฏิบัติ การถ่ายทอดคุณธรรม และเล่าเรื่องวิชชาธรรมกายซึ่งหมายถึงคุณวิเศษภายในตัวท่าน ท่านไม่บอกว่าเป็นคุณวิเศษอะไร บอกเพียงว่าถ้าใครเข้าถึงอย่างนี้ก็จะเป็นอย่างนี้ เพราะธรรมกายมีอยู่แล้วในตัว เข้าถึงแล้วจะไปนรกได้ ไปสวรรค์ได้ ไปนิพพานได้ ฟังคำซ้ำ ๆ ของท่านทีไรก็มีปีติและมีกำลังใจทุกครั้ง ท่านบอกว่าหลักการทำวิชชาคือหยุดให้ได้ หยุดได้ก่อนจึงจะศึกษาวิชชาธรรมกายได้ ถ้าหยุดไม่ได้ก็ไม่สว่าง ไม่สว่างก็มองไม่เห็น ไม่เห็นแล้วจะไปคุยกับใครให้รู้เรื่องก็ไม่ได้ วิชชาธรรมกายต้องเห็นอย่างเดียว จะไปเดาไปคาดคะเนไม่ได้

ครูไม่ใหญ่แนะว่าทำใจให้เป็นปกตินิ่งเฉย ๆ แต่ก็อนุญาตให้ตื่นเต้นได้ เพราะการเป็นชาวพุทธไม่ใช่เรื่องง่าย คำว่าพุทธะแปลว่าผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน เป็นคำสอนของท่านผู้รู้แจ้งตลอดในธรรม ประกอบด้วยเหตุและผล ใครศึกษาแล้วจะตื่นตัวภายในและมีความสุขไม่มีขอบเขต แต่ตอนนี้ให้เบนหยุดนิ่งไปในกลางดวงตะวันภายในเฉย ๆ อย่างที่เคยทำ เมื่อกำลังบุญเต็มที่ก็จะได้เป็นชาวพุทธอย่างสมบูรณ์แน่นอน จากนั้นเบนเล่าว่ารอบนั่งสมาธิที่ดีที่สุดของเขาคือตีสาม จะตื่นขึ้นมานั่งหนึ่งชั่วโมง ชอบตอนนั้นมากเพราะรู้สึกเป็นส่วนตัวไม่มีใครรบกวน แม้รอบข้างจะมืดแต่ก็เห็นดวงทิพย์ภายในตัวสว่างอยู่ตลอดเวลา ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเพราะใจหยุดได้สิ่งเหล่านี้จึงเกิดขึ้น และตะวันที่กลางกายเป็นตะวันที่สดใสที่สุด

เล่าว่าทุกคนในครอบครัวได้ทำบุญและอุทิศส่วนบุญส่งไปให้ท่านด้วย ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าต้องหมั่นนั่งสมาธิให้ใจหยุดนิ่งเสมอ เพราะจะทำให้กายวาจาใจสะอาดบริสุทธิ์ สิ่งที่ไม่บริสุทธิ์ก็จะค่อยหมดไป

เปิดรายการทบทวนฝันในฝันวิทยา ชวนทำใจให้ใสด้วยการตรึกระลึกนึกถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้า บอกวิธีวางใจที่กลางกายทั้งขณะหลับตาและลืมตา ทักทายผู้ชมว่าได้ยินชัดหรือเปล่า แล้วชวนเข้าสู่เรื่องพุทธประวัติ (ช่วงต้นเสียงถอดไม่ชัดหลายจุด)

เล่าว่าถึงวันที่คุณแม่ใกล้ละสังขาร แม้ติดต่อสื่อสารกับลูกและครอบครัวไม่ได้ แต่ใจของท่านยังแช่อิ่มอยู่ในบุญตลอดเวลา ผลคือใจค่อย ๆ กลับมารวมหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย ไม่ฟุ้งซ่าน อาการภายนอกดูเหมือนคนนอนหลับลึก และท่านไม่รู้สึกทุกข์ทรมานจากโรคร้ายเลย ถือเป็นความพร้อมของนักรบกองทัพธรรมที่จะเข้าสู่ศึกชิงภพ

สามเณรเล่าว่านั่งธรรมะโดยตั้งตัวตรง หลับตาเบา ๆ ทำใจนิ่ง ๆ นุ่ม ๆ ตามเสียงหลวงพ่อไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวขยายกว้างมากจนรู้สึกว่าตัวหายไปกลืนกับบรรยากาศ ครูอธิบายว่านั่นคือใจเริ่มบริสุทธิ์ ธาตุที่บริสุทธิ์เข้าแทนที่ธาตุที่ไม่บริสุทธิ์ กายที่หนักจึงรู้สึกเบาขึ้น ความทุกข์ลดลงและความสุขเพิ่มขึ้น

สามเณรเล่าว่ามองเข้าไปในแสงสว่างแล้วเห็นดวงแก้วใส ๆ ประมาณพระจันทร์เต็มดวง สว่างเหมือนยืนอยู่กลางดวงอาทิตย์ นั่งดูไปเรื่อย ๆ ก็มีความสุขมากจนไม่อยากได้อะไรอีกเลย อยากแต่จะนิ่งอยู่ตรงนั้น และอยากให้ชาวโลกทุกคนได้พบความสุขอย่างนี้บ้าง ครูย้ำว่าชีวิตเกิดมาเพื่อหยุดนิ่งอย่างเดียว ถ้าเกิดมาแล้วไม่หยุดนิ่งก็เท่ากับเกิดมาฟรีตายฟรี

นอกจากหมั่นถวายทาน ท่านยังหมั่นทำสมาธิเพื่อกลั่นใจให้ใสสะอาดบริสุทธิ์มากขึ้นไปอีก แม้ช่วงที่เจ็บป่วยหนักจนไม่มีแรงลุกขึ้นมานั่งสมาธิ ท่านก็ไม่ยอมแพ้ แต่พยายามทำสมาธิในท่านอนเป็นประจำ และทุกครั้งที่ทำสมาธิ ท่านจะปล่อยวางเรื่องราวต่าง ๆ ออกจากใจ

ครูไม่ใหญ่สอนว่าคนมีบุญต้องนั่งให้มีความสุขตั้งแต่เบื้องต้น หลับตายังมีความสุข พักผ่อนยังมีความสุข และนิ่งเฉย ๆ ยังมีความสุข จึงจะเปิดโอกาสให้บุญได้ช่องส่งผล ถ้าไปนั่งรุ่นเร่งเพ่งจ้องก็เท่ากับไม่ให้โอกาสบุญส่งผล และทำให้เบื่อ นั่งแล้วฮึดฮัดอึดอัด

ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าใจของท่านเริ่มหลุดจากนิวรณ์ทั้งห้า ซึ่งเป็นเครื่องกั้นใจไม่ให้สว่าง ทั้งเรื่องเพศ เรื่องทรัพย์ ความขุ่นมัวโกรธเคือง ความฟุ้งซ่านง่วงเหงา และความสงสัยลังเลในวิธีปฏิบัติเพื่อดับทุกข์ เมื่อไม่ลังเลใจก็หยุดนิ่งได้ในระดับหนึ่ง จนเกิดแสงสว่างแห่งความบริสุทธิ์ และเห็นชีวิตภายในที่ประณีตขึ้นเรื่อย ๆ

เรื่องไม่ตรงเวลาก็ต้องมีการผัดผ่อน และการผัดผ่อนก็มีข้ออ้างแก้ตัว กี่ข้ออ้างก็เท่ากับกี่คำโกหก ทุกครั้งที่โกหก ความมั่นใจก็ลดลง อย่าดูเบาความมั่นใจที่ลดลงนี้ เพราะเวลานั่งสมาธิ องค์พระหรือดวงแก้วไม่ได้เกิดชัดขึ้นมาทันที เริ่มจากเงา ๆ ทั้งนั้น ถ้าเราวางเฉยและมั่นใจว่าเมื่อก่อนเงา ๆ ก็ไม่มี นี่ของจริงมาแล้ว ก็ไม่มีความสงสัย แต่คนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองจะสงสัยไปหมด สรุปว่าศีลข้อที่สี่ก็พังไปด้วย

สอนว่าต้องพัฒนากาย วาจา ใจ ให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ ด้วยการตรึกระลึกนึกถึงองค์พระไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ทั้งตอนหลับตา ลืมตา นั่ง นอน ยืน เดิน ให้เห็นท่านใสแจ่มอยู่ตลอดเวลา เพื่อให้ใจอยู่กับท่านได้ตลอด

ครูไม่ใหญ่สอนพระลูกชายว่าเวลานั่งสมาธิให้นึกถึงโยมแม่ เอาโยมแม่ไปนั่งไว้ในกลางดวงแก้ว แล้วค่อย ๆ เบา ๆ เอาไว้ที่กลางท้อง พระบวชใหม่เล่าว่าแรก ๆ ยังไม่คุ้นกับการนึกภาพเป็นดวงแก้ว รู้สึกแปลก ๆ แต่ไม่ตึง จึงนั่งประคองใจนิ่ง ๆ สบาย ๆ ดูดวงแก้วที่มีโยมแม่นั่งสมาธิหลับตาอยู่กลางท้องไปเรื่อย ๆ

ครูไม่ใหญ่สอนว่าให้นึกถึงช่วงชีวิตที่ผ่านมาที่เรามีความสุขมากจนลืมไม่ลง เพราะช่วงเวลานั้นใจมีความพร้อมที่จะเข้าไปสู่ภายในได้อย่างง่าย ๆ ถ้านึกถึงสิ่งดี ๆ ที่นึกแล้วปลื้ม นานปลื้มก็จะนานเป็นสุข นั่งปลื้มก็จะนั่งเป็นสุข แล้วจะเข้าถึงได้ง่าย