วัดพระธรรมกายและสิ่งก่อสร้าง

ครูไม่ใหญ่เปิดรายการด้วยการถามนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาว่าใครได้มาร่วมงานวันวิสาขบูชาที่วัดพระธรรมกายบ้าง ใครได้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ที่ได้อัญเชิญมหารัตนอัฐิธาตุคุณยายอาจารย์ ใครได้ร่วมพิธีบวช และใครได้ชื่นใจบ้าง แล้วบอกว่าวันนี้จะทบทวนบุญวันวิสาขบูชากันแบบฉบับเยอะ ๆ ก่อน เพราะช่วงนี้ต้องขยับขยายเวลาสักนิด

พระภิกษุชาวเกาหลีเล่าว่าเมื่อวานซึ่งเป็นวันวิสาขบูชา เป็นวันที่ท่านได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งที่สองในชีวิต ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนฟังเหตุผลของท่านให้ดี

กระทั่งวันหนึ่งในเดือนเมษายน พุทธศักราช 2555 เพื่อนพระภิกษุชาวเกาหลีบอกท่านว่ากำลังจะเดินทางไปวัดพระล้านองค์ ที่เมืองไทย พอได้ยินท่านก็ตัดสินใจเปลี่ยนตั๋วจากที่กำลังจะบินไปเมืองจีน มาเมืองไทยทันทีเพื่อหาคำตอบ ครูไม่ใหญ่ชื่นใจมากและยืนยันว่าท่านมาถูกทางถูกที่แล้ว

ท่านเล่าว่าครั้งแรกในชีวิตที่มาถึงวัดพระธรรมกายคือวันที่ 22 เมษายน 2555 ท่านตกใจกับภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าคือพระและสาธุชนเป็นแสน แต่กลับไม่วุ่นวาย ทุกอย่างดูสงบมาก ท่านจึงคิดทันทีว่าวัดนี้ต้องมีอะไรดีแน่ ๆ

พอลงมือสร้างวัดพระธรรมกาย คุณยายก็ถอดโอวาทที่หลวงปู่ให้ไว้ในโรงงานทำวิชชา มาเป็นข้อปฏิบัติของวัดพระธรรมกายเลย เรื่องนี้ลูกหลานรุ่นหลังมักไม่ค่อยได้ยินกัน คุณยายจึงตั้งโรงทานขึ้นมาและมีต่อเนื่องมาจนถึงทุกวันนี้ แม้เป็นโรงครัวเล็ก ๆ ก็ตั้งเตรียมไว้ เพราะใครมาถึงวัดแล้วต้องดูกันให้อิ่ม จะได้ไม่มีความกังวลอะไร

คุณยายกำเนิดโรงทานเอาไว้แล้วสั่งฝากไว้ด้วยว่า ให้รักษาให้ดีและอย่าให้ใครเข้ามาขายของขายอาหารในนี้ เพราะบุญที่ยายจะพึงได้และบุญของพวกเราจะถูกตัดตอนไป บรรยากาศของบุญจะหาย บรรยากาศของการค้าจะเข้ามาแทน และบรรยากาศการปฏิบัติธรรมของคนทั้งวัดจะหย่อนไปเหมือนหลาย ๆ วัด ท่านให้ช่วยกันจดบันทึกไว้ ตั้งวัดมา 42 ปี จึงไม่ยอมให้มีการเอาอาหารเข้ามาขายกัน มีแต่เอามาเลี้ยงกัน เป็นนโยบายที่ขอให้รักษาไว้ให้ดี

ตอนเริ่มสร้างวัดยังไม่ได้ประกาศว่าเป็นวัด ใช้ชื่อว่าศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม พูดง่าย ๆ คือสำนักสงฆ์ ไม่มีสมบัติไม่มีอาคาร มาสิบคนก็พอหาที่นอนได้ พอเป็นร้อยก็ลำบาก อบรมธรรมทายาทแต่ละปีก็เป็นร้อย ถึงวันกลับมาเยี่ยมบ้านเก่าก็ค้างกันจำนวนมาก อาคารที่ใหญ่ที่สุดในสิบปีแรกคืออาคารจาตุมหาราชที่นั่งฟังกันอยู่ จุได้สามร้อยกำลังดี เบียดสุด ๆ ได้สี่ร้อยก็แทบขยับไม่ได้ ทางออกคือสมบัติที่ปู่ย่าตาทวดทิ้งไว้ให้ คือกลด จึงสะสมกลดไว้เป็นสิบเป็นร้อยเป็นพัน แม้ไม่มีอาคารนอนและเวลาจัดงานยังต้องกางเต็นท์ กลดก็เป็นคำตอบ ทำให้ที่กินที่นอนเรียบร้อย จึงรวมพุทธบริษัทสี่ได้ระดับหนึ่ง

ให้มุมมองว่าถ้าฟังว่าเป็นเพียงการจบปริญญาก็ธรรมดา แต่ถ้ามองว่านักสร้างบารมีที่วัดพระธรรมกายผลิตขึ้นอีกรุ่นหนึ่ง รวมกันเกือบสี่ร้อยท่าน จะเป็นแสงสว่างให้ชาวโลกและไปเป็นกัลยาณมิตรชักชวนชาวโลกให้หันหน้ามาประพฤติปฏิบัติธรรม ก็เป็นความเจริญรุ่งเรืองของฝ่ายธรรมะในบ้านเมืองของเรา

เล่าว่าเคยชวนโยมแม่ไปบวชอุบาสิกาแก้ว แต่เกิดเรื่องเสียก่อนเพราะทุกคนที่บ้านไม่ยอมจนทะเลาะกัน สุดท้ายโยมแม่จึงไม่ได้บวช และสองแม่ลูกไม่เคยมีโอกาสมาวัดพระธรรมกายเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ก็ไม่เคยทอดทิ้งการดูรายการ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่าไปทะเลาะกัน มาบวชเสียก็แค่นั้น

ชีวิตมาถึงจุดเปลี่ยนตอนเป็นเภสัชกรที่โรงพยาบาล เมื่อนายแพทย์ชัยยานันท์ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลบ้านแท่น ใช้กุศโลบายพาไปปฏิบัติธรรมที่สวนบัวรีสอร์ท ท่านเป็นกัลยาณมิตรคนสำคัญและเป็นต้นบุญที่ชักชวนให้ก้าวเข้าสู่วัดพระธรรมกาย ช่วงนั้นเป็นช่วงที่สุดเหนื่อยและมีปัญหารุมเร้าหัวใจ