วัดพระธรรมกายและสิ่งก่อสร้าง

ชุดคำถามเรื่องเพื่อน ก่อนกระโดดตึกเพื่อนคิดอย่างไร (ครูไม่ใหญ่แซวว่าก็คิดกระโดดตึก) ตอนละโลกรู้สึกอย่างไรและมีสภาพอย่างไร บุญที่เพื่อนเจ็ดคนบวชหน้าไฟให้และบุญที่ผู้เขียนถวายเสาแก้วให้ช่วยได้อย่างไร ปัจจุบันอยู่ที่ไหนและมีข้อความฝากถึงครอบครัวและเพื่อนไหม เหตุการณ์ประหลาดที่หลายคนพบ ทั้งสุนัขไปดมอากาศบริเวณที่เกิดเหตุ คอมพิวเตอร์ขึ้นชื่อเพื่อนที่ตายทั้งที่ไม่มีใครใช้ ยามเห็นคนมาร้องไห้ใต้ตึก และรุ่นน้องเห็นคนปีนระเบียงกระโดด เป็นเรื่องจริงหรือไม่

ชุดคำถามต่อ คุณตากับคุณยายจากกันไปแล้วกลับมาพบกันโดยบังเอิญจนแต่งงานเพราะเหตุใด คุณตาต้องผ่าตัดไส้เลื่อน ตัดต่อมลูกหมาก ผ่าตัดกระดูกหลายครั้งและมีโรคแทรกซ้อนเพราะอะไร ก่อนตายที่นอนหลับไม่ได้สติคุณตารู้ตัวหรือไม่ ขณะนี้อยู่ที่ไหนและฝากอะไรถึงครอบครัว บุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวสององค์ให้คุณตาขณะป่วยโดยคุณตาถวายเอง อีกหนึ่งองค์ และเสาแก้วที่สร้างให้หลังละโลกสามวันช่วยได้อย่างไร ชีปะขาวที่มาช่วยน้องชายคุณยายเป็นใครและเกี่ยวข้องกันอย่างไร บุพกรรมใดทำให้น้องชายคุณยายถูกโจรจี้ชิงสร้อยและพระ และจะแนะนำน้องชายคุณยายกับผู้ป่วยคนอื่นอย่างไรให้มีกำลังใจสู้ชีวิตต่อ

เฉลยว่าก่อนเสียชีวิตคุณตานอนหลับไม่ได้สติเหมือนคนนอนหลับในภวังค์ แต่จิตผ่องใส ตายแล้วไปเกิดเป็นอากาศเทวา มีวิมานทอง มีความสุขมาก หน้าตาหล่อ นั่งยิ้มแย้มแจ่มใส ได้รับทุกบุญที่อุทิศไปให้ และเชื่อเรื่องบุญเต็มที่เพราะกำลังเสวยผลบุญที่ทำไว้ตอนเป็นมนุษย์ การสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวสององค์ขณะป่วยที่คุณตาถวายเอง อีกหนึ่งองค์ และเสาแก้วที่สร้างให้หลังละโลกสามวัน ทำให้ท่านไปสว่างและเกิดเป็นอากาศเทวามีวิมานทองขนาดปานกลาง

เจ้าของจดหมายมาวัดเป็นครั้งแรกและตัดสินใจทำบุญหนึ่งพันบาทก่อน (สิ่งที่ทำบุญถอดเพี้ยน) จากนั้นเชื่อมั่นว่าบุญมีจริง ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่วจริง เริ่มทำบุญมากขึ้นเรื่อย ๆ ครอบครัวเปลี่ยนไปในทางดีขึ้นมาก ทำบุญมากขึ้นก็รวยขึ้น ธุรกิจโรงงานขยายตัวอย่างรวดเร็ว เงินทองไหลมาเทมา ทำบุญได้ทุกครั้งที่หลวงพ่อบอก ไปทอดกฐินทุกปี จนถึงบุญสร้างห้องสุขา บันได และโคมไฟรอบมหารัตนวิหารคด (ชื่อบุญถอดได้ว่าบุญสุขภิมาน) ครูไม่ใหญ่ถามว่าทุกบุญไม่ขาดเลยใช่ไหม

ครูไม่ใหญ่ถามว่าบุญเมื่อวานทำความสะอาดมหารัตนวิหารคด ใครไปทำบ้าง ชมว่าฉลาดหาบุญสมกับเกิดมาสร้างบารมี บางคนอยู่ไกลเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาเอาบุญทุกบุญ สมกับที่มาเกิดเป็นมนุษย์ เมื่อผลแห่งบุญปรากฏทั้งในปัจจุบัน ในเทวโลก หรือภพภูมิอื่นจะปลื้มมาก แล้วชวนดูภาพทบทวนบุญเมื่อวาน

ปีนี้มีพระภิกษุจำพรรษา 923 รูป สามเณร 227 รูป รวม 1,150 รูป มากที่สุดในประเทศไทย เป็นปรากฏการณ์ไม่ธรรมดา เพราะปัจจุบันผู้บวชในพระพุทธศาสนาแต่ละวัดมีน้อยมาก บางวัดไม่มีพระบวชใหม่เลย วัดของเราจึงเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของสังคม

ชื่อวัดพระธรรมกายต้องแปลว่าพระภิกษุสามเณรทุกรูปได้ศึกษาวิชชาธรรมกายและปฏิบัติธรรมจนเข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อตนเอง เพื่อนสหธรรมิก ญาติโยม และเพื่อนร่วมโลก ทุกรูปทราบดีว่าพระธรรมกายมีอยู่ในตัวและรู้วิธีปฏิบัติ เหลือแต่ความเพียรและความสม่ำเสมอ

สักวันหนึ่งเมื่อได้ไปกราบพระพุทธบุตรทั่วประเทศที่ชุมนุมกันที่มหารัตนวิหารคดรอบมหาธรรมกายเจดีย์ในปี 2550 คงต้องไปเรียนเชิญผู้มีบุญทั้งหลายในทุกประเทศมาร่วมงาน เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของชาวโลก งานนี้จึงเป็นงานทดลองฝึกผู้นำบุญว่าเมื่อถึงวันนั้นจะทำอย่างไร แล้วเริ่มถามลูก ๆ ว่าเหนื่อยไหม แต่ที่ถอดขาดไป (บางช่วงถอดเพี้ยน)

บอกว่าตื่นเต้นที่จะได้ทำบุญใหญ่สามพันวัด สักวันจะตั้งสามหมื่นวัด แต่รอให้พร้อมกว่านี้และให้หลังคามหารัตนวิหารคดเสร็จเรียบร้อยก่อน จะได้ไปกราบนิมนต์พระทั่วประเทศและทั่วโลกมาทำบุญใหญ่กับพุทธบุตร หลังคาจะกันแดดกันฝนทั้งให้ท่านและให้เรา แล้วพูดถึงเรื่องมหาสังฆทานพระภิกษุนับแสนนับล้านรูปที่ปรากฏในพระไตรปิฎก ว่าเมื่อยังไม่เห็นเราก็ฟังเฉย ๆ ไม่ใช่เชื่อหรือไม่เชื่อ แต่ถ้าช่วยกันสร้างให้เสร็จแล้วได้เห็นในวันนั้นจะรู้ว่าจริง

เล่าว่าจากจุดเริ่มต้นสิบคน ผู้ปฏิบัติธรรมค่อย ๆ เพิ่มจนถึงร้อยห้าสิบคน กลายเป็นที่มาของการสร้างวัดไทยที่นากาโนในปัจจุบัน (ชื่อถอดได้ว่า นางานโน่ ยังไม่ยืนยัน) ช่วงนี้ผู้เขียนสร้างบารมีเต็มที่ ทำบุญทุกบุญที่หลวงพ่อบอกและชักชวนคนอื่น เช่น สร้างองค์พระและบอกบุญสร้างองค์พระห้าสิบองค์ในนามวัด หล่อรูปเหมือนคุณยาย ทอดกฐิน ถวายทอง 26 บาทหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ทองคำ สร้างเสาแก้วพันปี และองค์พระแสนองค์ (บางรายการถอดไม่ชัด) ครูไม่ใหญ่อวยพรให้เจริญ ๆ

ผู้เขียนจดหมาย (ผู้หญิง) เล่าว่ามาวัดครั้งแรกปี 2538 มีผู้นำบุญท่านหนึ่งชวนมา ประทับใจความสะอาดเรียบร้อยและความยิ้มแย้มของเจ้าหน้าที่และสาธุชน เห็นป้ายชวนทำบุญเลี้ยงพระทุกวันวันละหนึ่งพันรูป เดือนละหนึ่งพันบาท จึงสมัครเข้าโครงการทันที (ชื่อโครงการถอดไม่ชัด) ทำทุกเดือนไม่เคยขาด (ต่อด้วยบรรทัดถอดซ้ำ) ไม่เคยตกบุญจนปัจจุบัน เป็นประธานกฐินทุกปี สร้างพระธรรมกายประจำตัวทั้งภายในภายนอกกว่าสองร้อยองค์ ปี 2548 ครอบครัวร่วมสร้างเสาแก้วหนึ่งต้น ใครมาบอกบุญก็ทำทุกบุญ อธิษฐานขอให้ได้ทำบุญทุกบุญของครูไม่ใหญ่ตลอดชีวิต เพราะแต่ละบุญเป็นบุญใหญ่ทั้งนั้น ชื่อเรื่องตามคำเกริ่นต้นรายการคือ ไม่อยากจากเธอ

ครูไม่ใหญ่ประกาศว่าวันพฤหัสบดีที่ 7 กันยายน 2549 (ถอดเพี้ยน) จะมีบุญใหญ่ คือการอัญเชิญรูปหล่อทองคำของพระมงคลเทพมุนีไปประดิษฐานในมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ซึ่งภายในพร้อมแล้วแม้ภายนอกยังไม่สมบูรณ์ รูปหล่อนี้หล่อกันมา 12 ปีตั้งแต่ปี 2537 ถามว่าใครได้มาหล่อบ้าง แล้วแบ่งบุญให้ทุกคน ใครได้หล่อจะได้บุญใหญ่ เชื่อมสายบุญกับหลวงปู่ ท้ายช่วงมีบรรทัดเพี้ยนและช่องว่างสั้น ๆ

ตั้งแต่ปี 2539 ตอกเสาเข็มต้นแรกจนถึงวันนี้สิบปี เพิ่งเสร็จแต่ยังไม่สมบูรณ์ ใครว่าวัดพระธรรมกายรวย ถ้ารวยปีเดียวก็เสร็จแล้ว การสร้างบารมีจะสร้างที่วัดไหนก็ตาม อย่าไปคิดว่าวัดรวยหรือวัดจน เพราะทำที่ท่านแต่ได้ที่เรา ศาสนสถานที่สร้างไว้เป็นของกลางของพระพุทธศาสนาและชาวโลก เอาไปซื้อขายไม่ได้ การพูดไปเรื่อยเปื่อยทำให้คนที่กำลังจะสร้างบุญเสียกำลังใจ บางคนว่าวัดนี้รวยไปทำวัดจนดีกว่า แต่ก็ไม่ทำ วัดร้างมีอยู่เยอะ ไปช่วยสร้างวัดแล้วนิมนต์พระไปอยู่ หรือบวชเองเลยดีกว่าเป็นตาแก่ยายแก่ธรรมดา

ครูไม่ใหญ่ว่าดูแล้วปลื้มก็มี ช้ำใจก็มี ถามว่าใครได้มาร่วมพิธีเททองหล่อรูปทองคำหลวงปู่ คนไม่ได้มาก็ช้ำใจ แบ่งบุญให้นิด ๆ แล้วไล่ภาพงานบุญของมหาวิหารหลวงปู่ทีละงาน พิธีตอกเสาเข็มต้นแรก 3 มีนาคม 2539 พิธีตอกเสาเข็มต้นสุดท้าย 5 มกราคม 2540 พิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติและชุบตัวมหาเศรษฐีทะเลบุญ พิธีเทคอนกรีตปิดยอดมหาวิหาร พิธียกแผ่นคลัดดิ้งแผ่นสุดท้าย และพิธีปลูกต้นสน ถามทีละงานว่าใครได้มาบ้าง แล้วถามว่าคราวนี้จะมาอัญเชิญรูปหล่อทองคำไปประดิษฐานในมหาวิหารไหม ทุกคนตอบว่ามา

ครูไม่ใหญ่ว่าเวลาถามแล้วจะได้ยกมือได้อย่างชื่นใจ ถ้าเธอจะไปกับฉันว่าอย่างไรก็ต้องว่าตามกัน อย่าให้ตกบุญแม้แต่บุญเดียว แม้บุญปลูกต้นสน ทำความสะอาด แล้วพูดถึงผู้ร่วมสร้างที่เห็นในเทป ประธานสร้างมหาวิหาร กัลยาณมิตรบุญชัย เบญจรงคกุล ประธานก่อสร้างที่ถอดชื่อได้ว่ากัลยาณมิตรอนันต์ อัศวโภคิน และอีกท่านที่ถอดได้ว่ากัลยาณมิตรพิเชษฐ (นามสกุลฟังไม่ชัด) กับมหาวิหารสีทองงามสวย ทุกคนต้องมารวมกันเอาความรู้ความสามารถมาทำสิ่งดี ๆ ให้เกิดขึ้นกับโลก ท้ายช่วงถอดเพี้ยน แล้วเกริ่นเรื่องผลการปฏิบัติธรรม ก่อนเข้าช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ราวหนึ่งนาทีครึ่ง

วันพฤหัสบดีที่ 7 กันยายนที่จะถึงนี้เป็นวันครูธรรมกาย ครูไม่ใหญ่ชวนทุกวันว่าอย่าพลาด แม้เป็นวันทำงานก็ต้องว่างให้ได้ เหลือเวลาอีกยี่สิบกว่าวันจะทำภารกิจอะไรก็ทำให้เสร็จ จะเอาอกเอาใจเจ้านายก็เอาเสียตอนนี้ ถึงวันนั้นจะได้ลามาได้ และรักษาใจให้ใสอย่าให้ขุ่นมัว เพราะเป็นวันประวัติศาสตร์ชีวิตที่จะอัญเชิญรูปหล่อทองคำหลวงปู่ ที่มาร่วมกันหล่อเมื่อ 12 ปีก่อนและนำไปประดิษฐานที่อื่นมาก่อน (ชื่อสถานที่ถอดเพี้ยน) มาประดิษฐานที่มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี มาเชื่อมสายบุญกับท่าน

วันพฤหัสบดีที่ 7 กันยายนเป็นวันอัญเชิญรูปหล่อทองคำหลวงปู่มาประดิษฐานเป็นการถาวรที่มหาวิหารพระมงคลเทพมุนีซึ่งช่วยกันสร้างจนเรียบร้อยเกือบสมบูรณ์ ถามว่าใครมีส่วนสร้างมหาวิหารบ้าง ใครไม่ได้สร้างก็ขอแบ่งบุญ (บรรทัดถอดซ้ำคำว่านิด ๆ ราวครึ่งนาที) แล้วบอกข้อสอบล่วงหน้าให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกว่า หลังวันงาน วันอาทิตย์ที่ 10 กันยายน ครูไม่ใหญ่จะถามทั้งในสภาธรรมกายสากลและผ่านจานดาวธรรม DMC ว่าใครได้มาอัญเชิญรูปหล่อทองคำหลวงปู่มาประดิษฐานที่มหาวิหารบ้าง จะมีคนทั้งปลื้มใจและช้ำใจ แล้วชวนดูสปอตเชิญชวนงาน

ต้นช่วงถอดได้ท้ายประโยคว่าติดตามตัวเราไปทุกภพทุกชาติจนถึงที่สุดแห่งธรรม แล้วบอกว่าเวลาหมดเร็ว ครูไม่ใหญ่ถามว่าวันพฤหัสบดีที่ 7 กันยายน วันครูธรรมกาย ใครจะมาบ้าง เพราะเป็นวันประวัติศาสตร์ของชีวิต จะมีพิธีอัญเชิญรูปหล่อทองคำหลวงปู่ไปประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ที่ร่วมกันสร้างจนเกือบสมบูรณ์ ภายในเสร็จแล้วเหลือตกแต่งอีกนิดหน่อย เล่าว่าตอกเสาเข็มต้นแรกเมื่อ 3 มีนาคม 2539 และหล่อรูปทองคำหลวงปู่เมื่อวันที่ 25 (ชื่อเดือนถอดเพี้ยน) ปี 2537 ผ่านมาสิบสองปีจึงถึงเวลาอันเหมาะสมที่จะอัญเชิญ

อ่านรายนามเจ้าภาพผู้ร่วมบุญสร้างมหารัตนวิหารคดเพิ่มเป็นโมดูล ทั้งจากในประเทศและต่างประเทศ เช่น คณะลูกพระธัมฯ วัดพุทธในประเทศฝรั่งเศส รวมทั้งผู้ร่วมบุญสร้างองค์พระธรรมกายเพื่อนำไปประดิษฐาน ณ วัดต่างๆ ทั่วประเทศศรีลังกา พร้อมเสียงสาธุการอนุโมทนาบุญ

เล่าว่าเจ้าอาวาสเอ่ยชมโครงการของวัดพระธรรมกาย มีเท่าไรก็ให้กำลังใจหมด การได้เห็นพระธุดงค์จากวัดพระธรรมกายทำให้ท่านมีความหวังขึ้นมา

เจ้าอาวาสบอกว่าพระพุทธศาสนายังต้องรุ่งเรืองต่อไปได้อีกยาวนาน ท่านอธิษฐานอยู่ทุกคืนทุกวันขอให้มีพระจากวัดพระธรรมกายมาอยู่ที่นี่ ครูไม่ใหญ่ตอบรับว่าท่านฝากความหวังมาแล้ว แนวทางคือต้องหาผู้มีบุญในละแวกนั้นมาบวช แล้วทีมงานช่วยฝึกอบรมให้ ก่อนกลับคืนเข้าไปประจำที่วัดใหม่

เจ้าอาวาสบอกว่าท่านเองก็จะไปไม่รอดแล้ว อายุ 83 ปี ปวดไปหมดทั้งตัว เอ็นขาดหมดแล้ว แม้บุคลิกภายนอกจะยังดูแข็งแรง ท่านจึงอยากให้มีพระวัดพระธรรมกายมาอยู่ มานำชาวบ้านเข้าวัดให้รู้หลักพระพุทธศาสนา

บรรยายว่าวัดที่ร้างการบูรณปฏิสังขรณ์ เมื่อได้รับการพัฒนาให้กลับมาสะอาดสวยงามอีกครั้ง ย่อมนำความประทับใจมาให้ผู้พบเห็น เป็นการสร้างต้นแบบที่ดีงามให้ชาวพุทธและชุมชน พร้อมหนุนนำให้เกิดการบำรุงรักษาวัดวาอารามต่อไป ผู้นำชุมชนให้สัมภาษณ์ว่ายินดีที่คณะสงฆ์และพระธรรมทายาทมาช่วยพัฒนาวัดและหมู่บ้าน และอยากให้พระวัดพระธรรมกายมาอยู่เพื่อให้วัดรุ่งเรืองขึ้นและนำชาวบ้านกลับมาปฏิบัติธรรม

เข้าสู่กรณีศึกษาคุณแม่ของผู้ส่งจดหมาย ซึ่งพิธีกรอ่านชื่อผู้ส่งไม่ออกจึงข้ามไป เล่าว่าคุณแม่เริ่มมาสร้างบุญที่วัดพระธรรมกายราวปีพุทธศักราช 2522 แต่ยังไม่สม่ำเสมอ จนกระทั่งปี 2527 จึงมาวัดอย่างต่อเนื่อง ต่อมาระบุว่าคุณแม่ชื่อดารณี

ประกาศพิธีบวชพระพี่เลี้ยงรุ่นแสนรูป ปีพุทธศักราช 2555 ณ อุโบสถวัดพระธรรมกาย โดยมีพระเถระผู้เป็นเจ้าคณะภาค 4 จากวัดสุทัศนเทพวราราม เมตตามาเป็นพระอุปัชฌาย์ พิธีกรว่าพระอาจารย์บวชกันสนุก และย้ำว่าปีนี้เป็นปีฉลองพุทธชยันตี 2600 ปีแห่งการตรัสรู้ (ชื่อพระอุปัชฌาย์ถอดเสียงไม่ชัด)

บอกว่าจะเป็นประธานโต๊ะตักบาตรเจ็ดโต๊ะด้วยกัน โต๊ะที่หนึ่งของอาสาสมัครบรรพชิต โต๊ะที่สองอาสาสมัครอุบาสก โต๊ะที่สามอาสาสมัครอุบาสิกา โต๊ะที่สี่ลูก ๆ สายบุญฟื้นฟูศีลธรรมโลก โต๊ะที่ห้าลูก ๆ พนักงานวัดพระธรรมกาย โต๊ะที่หกลูก ๆ นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก และโต๊ะที่เจ็ดนักสร้างบารมีทั้งเขตและนายเขตที่ละโลกไปแล้ว แล้วขอให้ช่วยหาตัวแทนไปตักบาตรแทนด้วย

สามเณรเล่าว่าโยมแม่ยังไม่ยอมให้บวชเพราะบอกว่ายังเด็กเกินไป แต่หัวใจที่อยากบวชยังมั่นคง จนเรียนจบชั้น ม.3 จึงสมปรารถนา โยมแม่อนุญาตให้มาบวชที่วัดพระธรรมกาย ถึงจะมีระเบียบมากมายก็ไม่เคยหวั่นกับกฎระเบียบใด เพราะเข้าใจว่าทุกกฎที่หลวงพ่อมอบมาให้ และการที่พระอาจารย์กับพระพี่เลี้ยงคอยอบรมพร่ำสอน ก็เพื่อให้สามเณรทุกรูปเป็นสามเณรดีที่โลกต้องการ

พระในพื้นที่กล่าวว่าการช่วยเหลือครั้งนี้เป็นบุญกุศลอย่างยิ่ง และเล่าว่ามีการช่วยเหลืออนุเคราะห์สงฆ์ในจังหวัดภาคใต้ มาทุกเดือนไม่ได้ขาดเป็นเวลาหกถึงเจ็ดปีแล้ว อาหารแห้งที่ได้มาส่วนหนึ่งจะเก็บไว้ให้พระฉันในวัด อีกส่วนจะนำไปแจกญาติโยมในหมู่บ้าน และกล่าวขอบคุณหลวงพ่อกับหน่วยงานของวัดพระธรรมกาย ที่เข้ามาช่วยเหลือพระภิกษุสงฆ์และชาวบ้านในสามจังหวัดภาคใต้อย่างแท้จริงต่อเนื่องหลายปี

ครูไม่ใหญ่เปิดรายการด้วยการถามนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาว่าใครได้มาร่วมงานวันวิสาขบูชาที่วัดพระธรรมกายบ้าง ใครได้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ที่ได้อัญเชิญมหารัตนอัฐิธาตุคุณยายอาจารย์ ใครได้ร่วมพิธีบวช และใครได้ชื่นใจบ้าง แล้วบอกว่าวันนี้จะทบทวนบุญวันวิสาขบูชากันแบบฉบับเยอะ ๆ ก่อน เพราะช่วงนี้ต้องขยับขยายเวลาสักนิด

พระภิกษุชาวเกาหลีเล่าว่าเมื่อวานซึ่งเป็นวันวิสาขบูชา เป็นวันที่ท่านได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งที่สองในชีวิต ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนฟังเหตุผลของท่านให้ดี

กระทั่งวันหนึ่งในเดือนเมษายน พุทธศักราช 2555 เพื่อนพระภิกษุชาวเกาหลีบอกท่านว่ากำลังจะเดินทางไปวัดพระล้านองค์ ที่เมืองไทย พอได้ยินท่านก็ตัดสินใจเปลี่ยนตั๋วจากที่กำลังจะบินไปเมืองจีน มาเมืองไทยทันทีเพื่อหาคำตอบ ครูไม่ใหญ่ชื่นใจมากและยืนยันว่าท่านมาถูกทางถูกที่แล้ว

ท่านเล่าว่าครั้งแรกในชีวิตที่มาถึงวัดพระธรรมกายคือวันที่ 22 เมษายน 2555 ท่านตกใจกับภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าคือพระและสาธุชนเป็นแสน แต่กลับไม่วุ่นวาย ทุกอย่างดูสงบมาก ท่านจึงคิดทันทีว่าวัดนี้ต้องมีอะไรดีแน่ ๆ

พอลงมือสร้างวัดพระธรรมกาย คุณยายก็ถอดโอวาทที่หลวงปู่ให้ไว้ในโรงงานทำวิชชา มาเป็นข้อปฏิบัติของวัดพระธรรมกายเลย เรื่องนี้ลูกหลานรุ่นหลังมักไม่ค่อยได้ยินกัน คุณยายจึงตั้งโรงทานขึ้นมาและมีต่อเนื่องมาจนถึงทุกวันนี้ แม้เป็นโรงครัวเล็ก ๆ ก็ตั้งเตรียมไว้ เพราะใครมาถึงวัดแล้วต้องดูกันให้อิ่ม จะได้ไม่มีความกังวลอะไร

คุณยายกำเนิดโรงทานเอาไว้แล้วสั่งฝากไว้ด้วยว่า ให้รักษาให้ดีและอย่าให้ใครเข้ามาขายของขายอาหารในนี้ เพราะบุญที่ยายจะพึงได้และบุญของพวกเราจะถูกตัดตอนไป บรรยากาศของบุญจะหาย บรรยากาศของการค้าจะเข้ามาแทน และบรรยากาศการปฏิบัติธรรมของคนทั้งวัดจะหย่อนไปเหมือนหลาย ๆ วัด ท่านให้ช่วยกันจดบันทึกไว้ ตั้งวัดมา 42 ปี จึงไม่ยอมให้มีการเอาอาหารเข้ามาขายกัน มีแต่เอามาเลี้ยงกัน เป็นนโยบายที่ขอให้รักษาไว้ให้ดี

ตอนเริ่มสร้างวัดยังไม่ได้ประกาศว่าเป็นวัด ใช้ชื่อว่าศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม พูดง่าย ๆ คือสำนักสงฆ์ ไม่มีสมบัติไม่มีอาคาร มาสิบคนก็พอหาที่นอนได้ พอเป็นร้อยก็ลำบาก อบรมธรรมทายาทแต่ละปีก็เป็นร้อย ถึงวันกลับมาเยี่ยมบ้านเก่าก็ค้างกันจำนวนมาก อาคารที่ใหญ่ที่สุดในสิบปีแรกคืออาคารจาตุมหาราชที่นั่งฟังกันอยู่ จุได้สามร้อยกำลังดี เบียดสุด ๆ ได้สี่ร้อยก็แทบขยับไม่ได้ ทางออกคือสมบัติที่ปู่ย่าตาทวดทิ้งไว้ให้ คือกลด จึงสะสมกลดไว้เป็นสิบเป็นร้อยเป็นพัน แม้ไม่มีอาคารนอนและเวลาจัดงานยังต้องกางเต็นท์ กลดก็เป็นคำตอบ ทำให้ที่กินที่นอนเรียบร้อย จึงรวมพุทธบริษัทสี่ได้ระดับหนึ่ง

ให้มุมมองว่าถ้าฟังว่าเป็นเพียงการจบปริญญาก็ธรรมดา แต่ถ้ามองว่านักสร้างบารมีที่วัดพระธรรมกายผลิตขึ้นอีกรุ่นหนึ่ง รวมกันเกือบสี่ร้อยท่าน จะเป็นแสงสว่างให้ชาวโลกและไปเป็นกัลยาณมิตรชักชวนชาวโลกให้หันหน้ามาประพฤติปฏิบัติธรรม ก็เป็นความเจริญรุ่งเรืองของฝ่ายธรรมะในบ้านเมืองของเรา

เล่าว่าเคยชวนโยมแม่ไปบวชอุบาสิกาแก้ว แต่เกิดเรื่องเสียก่อนเพราะทุกคนที่บ้านไม่ยอมจนทะเลาะกัน สุดท้ายโยมแม่จึงไม่ได้บวช และสองแม่ลูกไม่เคยมีโอกาสมาวัดพระธรรมกายเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ก็ไม่เคยทอดทิ้งการดูรายการ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่าไปทะเลาะกัน มาบวชเสียก็แค่นั้น