วัดพระธรรมกายและสิ่งก่อสร้าง

ไล่ข้อควรปฏิบัติในการอยู่ธุดงค์ คือต้องรักษาศีล 8 เพื่อยกระดับจิตใจให้สูงขึ้น การพักค้างต้องแยกชายหญิงและอยู่ในเขตพื้นที่ที่จัดไว้ ไม่เดินเข้าเขตของเพศตรงข้าม ไม่นอนในวิหารน้อยหลังเดียวกันตั้งแต่สองคนขึ้นไป เก็บของมีค่าไว้กับตัวตลอดเวลา ช่วยรักษาบรรยากาศของการประพฤติปฏิบัติธรรม ช่วยรักษาสมบัติของพระศาสนา และหลังลาธุดงค์ให้ทำความสะอาดส่งเสื่อคืนกองอำนวยการ เพิ่มเติมว่าเวลานอนไม่หันเท้าไปทางมหาธรรมกายเจดีย์ ไม่ตากหรือแขวนผ้าในบริเวณวิหารน้อย และอาบน้ำเสร็จให้แต่งตัวให้เรียบร้อยในห้องน้ำ

เล่าว่าตอนผู้เขียนไปบวชธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกายรุ่นที่ 24 รุ่นนั้นมีเหตุการณ์ฝนพันปีเกิดขึ้น จึงทำให้เข้าใจธรรมมากขึ้น ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาเขาคอยบอกบุญและพูดเรื่องธรรมะให้ทุกคนฟังมาโดยตลอด ระยะแรกเตี่ยกับแม่ไม่ค่อยชอบวัด มีบ่นบ้างเวลาลูก ๆ ทำบุญมาก ๆ กับทางวัด แต่เขาก็อธิบายให้ท่านทั้งสองเข้าใจเรื่องบุญมาตลอดจนท่านยอมรับได้ในที่สุด รวมถึงบุญกฐินสร้างมหารัตนวิหารคด และบุญใหญ่บุญสุดท้ายคือร่วมเป็นประธานรองกฐินของวัดพระธรรมกาย

ตั้งคำถามว่าเหตุใดพี่ชายคนที่สามจึงมารับเลี้ยงดูน้องแทนเตี่ยและแม่ เหตุใดลูกชายคนสุดท้องของพี่ชายคนที่สามจึงพิการหูหนวกตั้งแต่อยู่ในครรภ์ เนื่องจากพี่สะใภ้เป็นหัดเยอรมัน แต่โชคดีที่หมอไม่แนะนำให้ทำแท้ง บุพกรรมใดทำให้ผู้เขียนถูกไฟไหม้ที่ศีรษะจนผมแหว่ง และบุพกรรมใดจึงมีบุญได้มาเป็นฝ่ายช่างก่อสร้างมหาธรรมกายเจดีย์และมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ทั้งที่ทำงานเป็นล่ามแปลภาษาญี่ปุ่น แต่ได้มีส่วนออกแบบควบคุมงานก่อสร้างจนสำเร็จ ปิดท้ายด้วยคำถามว่าพี่สาวคนโตกับพี่เขยมีฐานะดีที่สุดในหมู่พี่น้อง มีเงินเยอะกว่าใคร แต่ไม่ชอบทำบุญกับพระสงฆ์ และพี่สาวคนโตกับพี่น้องที่เหลือเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาไหม

เฉลยว่าที่ได้เป็นฝ่ายช่างก่อสร้างมหาธรรมกายเจดีย์และมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ทั้งที่ทำงานเป็นล่ามแปลภาษาญี่ปุ่น เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาแม้ไม่ได้ออกบวชตามพระราชา ก็ทำหน้าที่กองเสบียงอย่างดีและได้ช่วยควบคุมการก่อสร้างอารามของพระราชาองค์ที่ออกบวชนั้น เมื่อสร้างเสร็จก็อธิษฐานจิตว่าชาติต่อไปขอให้ได้มาควบคุมการก่อสร้างอีก ผังนี้จึงติดตัวมา ส่วนภรรยาต้องแท้งลูกเพราะอดีตชาติมีกรรมสนับสนุนให้เพื่อนไปทำแท้ง โดยเพื่อนตั้งท้องแต่บอกว่ายังไม่พร้อม มาขอความช่วยเหลือ แล้วก็ช่วยจนสำเร็จ และผู้เขียนกับภรรยาเคยเป็นคู่บุญคู่บารมีกันมาตั้งแต่พุทธันดรที่ผ่านมา ได้สร้างบุญร่วมกันและอธิษฐานขอเป็นสามีภรรยากันอีก จึงไปพบรักกันที่ญี่ปุ่น ทั้งผู้เขียน ภรรยา และพี่สะใภ้ สร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียง

ห้องเรียนคับคั่งไปด้วยผู้มีบุญที่ตั้งใจไปอยู่วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ มากันแน่นจนอากาศเย็นรอบข้างอบอุ่นขึ้น วันนี้เป็นวันแรกของการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ มาลงทะเบียนและรับอุปกรณ์การอยู่ธุดงค์ แล้วแยกย้ายกันไปติดตั้งวิหารน้อยในสถานที่ที่หมู่คณะจัดเอาไว้ให้

ให้มีรอยหน้ายิ้มแย้มปลื้มปิติ บางท่านยังไม่ได้รับวิหารน้อย วันพรุ่งนี้จะทยอยรับกันไป ย้ำข้อตกลงว่าจะปิติยินดีในเสนาสนะที่หมู่คณะมอบให้ เพราะทุกจุดในสถานที่นี้ต้องสมมุติว่าเป็นที่หนึ่งในวงบุญพิเศษที่เราตั้งผังจะไปถึงด้วยกัน

ครูไม่ใหญ่แจ้งว่าได้รับทราบมาว่าวิหารน้อยคงไม่ได้ตามเป้า แต่จะไม่โทษใคร ต้องสั่งสมบุญขึ้นอีกให้มากกว่านี้เพื่อให้ผู้รับผิดชอบงานรอบคอบขึ้นและโรงงานที่ผลิตวิหารน้อยมีอารมณ์รับผิดชอบขึ้น เล่าว่าผู้ประสานงานยืนยันทุกครั้งว่าจะสร้างทันเพราะกระจายไปตามโรงงานต่าง ๆ และได้แจ้งผ่านจานดาวธรรมทุกวันรวมทั้งวันอาทิตย์ แต่สุดท้ายโรงงานกลับบอกว่าทำไม่ทัน

ครูไม่ใหญ่ขอรับผิดชอบเพียงคนเดียว ให้ผู้ที่มาจองทำบุญสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ต้นละ 100 บาท แล้วไม่ได้วิหารน้อย มารับปัจจัยคืนไปก่อน ถ้ายังมีศรัทธาค่อยเอามาทำบุญใหม่ในภายหลัง แต่บัตรวีไอพีไม่ต้องคืนเพราะเป็นความตั้งใจจะมอบให้ผู้สร้างบุญเสาแก้วพันปี ส่วนเสื้อยังมีเพียงพอ รับไปได้เลย และบอกว่าเป็นความบกพร่องของตนที่สร้างบารมีน้อยไปจึงไม่สมบูรณ์

ผู้ที่ไม่มีวิหารน้อยให้ปฏิบัติธรรมที่บ้านรักษาใจให้ใส ส่วนผู้ที่อยู่ธุดงค์ให้นึกว่าเดินไกลคือได้ภาวนานานกว่าคนอื่น วันที่ 31 ธันวาคมจะมีพิธีอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐานที่หน้ามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี พระผู้ปราบมาร เวลา 17.00 น. เสร็จพิธีก็ปฏิบัติธรรมแล้วเลิกเร็ว ไม่มีการนับถอยหลังแบบที่ทั่วไปเขาทำกัน เพื่อสงวนเวลาไว้ปฏิบัติธรรมและพักผ่อน เช้าวันที่ 1 มกราคมจะใส่บาตรพระที่ลานธรรมหน้ามหาธรรมกายเจดีย์ด้านทิศใต้ ที่ไปรับบุญทำความสะอาดกันมาเมื่อวันอาทิตย์ที่ 25 ธันวาคม

ครูไม่ใหญ่ทบทวนเรื่องมหาทุคตะกับนักเรียน ถามว่าท่านทำธุรกิจอะไรจึงรวย คำตอบคือทำบุญ สมบัติเกิดขึ้นสองทางคือทางอากาศที่ฝนรัตนชาติตกลงมาท่วมบ้าน และใต้ดินที่หม้อทรัพย์ผุดขึ้นเองในที่ดินที่พระราชาพระราชทาน สุดท้ายท่านมีอาชีพเป็นมหาเศรษฐีอย่างเดียว ครูไม่ใหญ่แซวว่าใครไม่ตอบต้องทำบุญเสาแก้วพันปีต้นละร้อย

มีพระเถรวาทจากวัดพระธรรมกายมาเผยแผ่ศาสนาและสอนสมาธิอยู่ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมไทเป ท่านปลื้มปิติจนขนลุกไปทั้งตัวเพราะคำอธิษฐานที่ทำทุกวันตลอด 13 ปีจะเป็นจริง จึงรีบไปนิมนต์พระอาจารย์จากศูนย์ไทเปมาถวายสังฆทานที่วัดของท่านทันที และบอกว่าแม้ต้องทำหน้าที่เผยแผ่พระพุทธศาสนาคนเดียวในคุกก็ไม่เคยย่อท้อ จะทำต่อไปตราบชีวิตจะหาไม่ ตั้งใจว่าสักวันหนึ่งจะหาโอกาสไปวัดพระธรรมกายเพื่อศึกษาพระพุทธศาสนาแบบดั้งเดิม และไปกราบนมัสการครูไม่ใหญ่สักครั้งหนึ่งในชีวิต

เล่าว่านักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยานั่งกันอยู่ทุกโรงทุกภูมิภาคทั่วโลกตามศูนย์ต่าง ๆ โดยเฉพาะที่วัดพระธรรมกายที่แน่นเหยียดจนยุงไม่มีช่องว่างจะเบียดขึ้นมา แล้วเริ่มถามว่าผู้มาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ที่อายุมากที่สุดอายุเท่าไร พร้อมตั้งกติกาว่าใครไม่ตอบต้องบูชาเสาแก้วหนึ่งต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท ตอบผิดไม่เป็นไรแต่ต้องตอบ

บอกว่าเหลืออีกหนึ่งคืนก็จะถึงวันปิดงบบุญของชีวิตประจำปี การมาอยู่ที่นี่ก็เพื่อชำระกายวาจาใจให้สะอาดบริสุทธิ์ผ่องใส ให้เหมาะเป็นภาชนะรองรับบุญใหญ่ที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ คือพิธีอัญเชิญจักรแก้วไปประดิษฐานที่มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี จึงต้องเตรียมเนื้อเตรียมตัวรักษาใจให้ผ่องใส เพื่อไปเชื่อมบุญเก่าที่ทำผ่านมากับบุญที่จะส่งไปถึงในอนาคต

ชวนดูบรรยากาศเมื่อวานกับวันนี้ และการถ่ายภาพหมู่ประวัติศาสตร์โลกของการได้มาเกิดสร้างบารมีในโลกมนุษย์ยุคนี้ ในพุทธันดรนี้ ถามว่าใครได้ถ่ายและใครไม่ได้ถ่ายบ้าง แล้วชี้ให้ดูภาพที่วิหารน้อย พร้อมเอ่ยถึงชฎิลเศรษฐีที่มีลูกคนเดียว

ผู้เขียนเคยทำงานต้อนรับมาร่วมยี่สิบปี รักงานด้านนี้มาก แต่พออายุมากขึ้นจึงมาเปิดบริษัททัวร์ขายตั๋วเครื่องบิน เคยมาร่วมงานบวชอุบาสิกาแก้วแล้วก็ห่างวัดไป จนได้ติด DMC ที่บ้านจึงกลับเข้าวัดอีกครั้ง ครั้งแรกที่กลับมาได้ไปถวายปัจจัยหลวงพ่อที่ออฟฟิศระดมทุน โดยแจ้งผ่านพระอาจารย์และเจ้าหน้าที่พนักงานต้อนรับ ประทับใจการต้อนรับอย่างอบอุ่นจนรักและศรัทธาท่านมาก แล้วกลับมาร่วมบุญกับทีมงานต้อนรับทุกงานบุญ ค้นพบว่าทั้งหมดของชีวิตคือบุญนั่นเอง จึงตั้งใจรับบุญทุกบุญที่หลวงพ่อและหมู่คณะมอบให้อย่างทุ่มเทสุดชีวิต แม้บางครั้งแทบไม่มีเงินติดตัวเพราะฝากแบงก์ไว้ไม่ได้เบิกมา ได้ช่วยงานเปิดบ้านกัลยาณมิตรหลังแรกของบาห์เรน และร่วมบูชาเสาแก้ว 300 ต้น ต้นละ 100 บาท

ถามนักเรียนว่าใครไปร่วมพิธีอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐานที่หน้ามหาวิหารของพระผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย แล้วให้สาธุตามลำดับว่าใครทำบุญทุกวันทั้งปี เกือบทุกวัน ขาดหนึ่งวัน หนึ่งอาทิตย์ หรือเกินหนึ่งอาทิตย์ พร้อมย้ำว่าพรุ่งนี้เป็นปีใหม่แล้ว อย่าให้ขาดอีก

ตั้งกติกาว่าถามแล้วต้องตอบ ตอบผิดไม่เป็นไรแต่ห้ามไม่ตอบ ใครไม่ตอบต้องสร้างเสาแก้วพันปีหนึ่งต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท แล้วทบทวนมินิซีรีส์ผู้มีบุญในกาลก่อน ท่านที่หนึ่งคือชฎิลเศรษฐีที่มีภูเขาทองอยู่หลังบ้านและมีจอบเพชรตักไม่พร่อง ท่านที่สองคือโชติกเศรษฐีที่มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง มีปราสาทแก้ว มีต้นกัลปพฤกษ์ที่นึกได้สารพัด และมีขุมทรัพย์ทั้งสี่ที่ใครแย่งชิงไม่ได้ เพราะเคยถวายน้ำอ้อยแด่พระปัจเจกพุทธเจ้า ถวายพระคันธกุฎีสามหลัง และถวายรัตนะเจ็ดในสมัยพระวิปัสสีสัมมาสัมพุทธเจ้า

พิธีอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐาน ณ ด้านหน้ามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ตรงกับวันเสาร์ที่ 31 ธันวาคม 2548 สาธุชนหลายหมื่นคนทั้งในและต่างประเทศมาร่วมบุญอย่างเนื่องแน่น เวลา 17 นาฬิกาพระราชภาวนาวิสุทธิ์นำนั่งสมาธิกลั่นใจให้ใสเพื่อเป็นภาชนะรองรับบุญใหญ่ เมื่อถึงเวลาพระเดชพระคุณหลวงพ่อกดปุ่มประกอบพิธี เจ้าภาพผู้มีบุญถือสายสมบัติสีขาวเชื่อมสายบุญบารมี แล้วจุดประทีปต่อกันไปนับหมื่นนับแสนดวงจนสว่างทั่วบริเวณ พร้อมใจกันสวดสรรเสริญพระมงคลเทพมุนี และจุดพลุขึ้นสู่ท้องฟ้าเฉลิมฉลอง

ถามทบทวนโดยย้ำกติกาว่าใครไม่ตอบต้องเติมเสาแก้วพันปีหนึ่งต้น แล้วถามว่าสามเณรบัณฑิตคืออดีตมหาทุคตะในชาตินั้น มาเกิดในตระกูลใด ออกบวชเมื่ออายุกี่ขวบ คำตอบคือเจ็ดขวบ และไปอยู่กับพระสารีบุตรที่ชวนไปบิณฑบาตโดยให้สามเณรถือบาตร

อ่านรายนามผู้ร่วมบุญโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี ชมรมพุทธศาสตร์สากลเพิ่มให้อีกต้นละสามพันบาท รวมเป็นต้นละสี่พันบาท จำนวนสามร้อยต้น แล้วอ่านชื่อครอบครัวเจ้าภาพที่ร่วมบุญเนื่องในวันคล้ายวันเกิด ต้นละห้าร้อยบาท สามร้อยต้น

พิธีกรกล่าวสวัสดีปีใหม่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก ว่าวันนี้เป็นวันแรกของศักราชใหม่ที่มาเก็บบุญด้วยการตักบาตรที่ลานธรรมมหาธรรมกายเจดีย์ เป็นการสร้างความใสและส่งความสุขต้นปีพุทธศักราช 2549 ปีใหม่ปีนี้พิเศษเพราะได้มาอยู่ธุดงค์ นอนภายใต้วิหารน้อยที่มีลักษณะเหมือนภูเขาทอง ได้ทั้งความอบอุ่นและปลอดภัยจากยุงและแมลง ส่วนใครที่นอนใต้กลดก็ได้รับความสุขทั่วถึง สุดยอดของขวัญปีใหม่คือจักรแก้ว วิหารน้อย และเสื้อ ใครเป็นเจ้าของเสาแก้วพันปีเองทั้งต้นหรือร่วมบุญกับครูไม่ใหญ่ 300 ต้นก็อนุโมทนา และปีใหม่นี้ได้มาระลึกถึงบุญกันที่มหารัตนวิหารคด

ชี้ให้ดูแผนที่ยืนยันว่าเกาะโซโลมอนอยู่ตรงไหน ดูเทพีของเกาะซึ่งเป็นนางงามท้องถิ่นที่แต่งงานแล้วในชุดแต่งตัวดั้งเดิม และบอกว่าคนทั่วโลกยอมเสียเงินข้ามน้ำข้ามทะเลไปเพื่อดูชุดนี้ ถ้าแต่งชุดใหม่กลับไม่มีใครดู แล้วชี้ให้ดูบ้านเดิมของชาวโซโลมอนที่เหมือนรีสอร์ต เชื่อหรือไม่ว่ามหาเศรษฐีระดับโลกชอบบ้านดิบ ๆ อย่างนี้ แต่ข้างในต้องสะดวกสบายและปลอดภัย ห้ามไปปรับปรุงภายนอก ราคาคืนละสี่แสนบาท สองคืนแปดแสน ครูไม่ใหญ่เทียบว่าเท่ากับเสาแก้วพันปีเป็นพันสามร้อยต้น ต้นละร้อยบาท แต่บางคนทำต้นละพัน แล้วชี้ให้ดูเมืองหลวงที่กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ชาวโลกต้องไปเยือน ทั้งที่อดีตเป็นถิ่นล่าหัวมนุษย์

ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าช่วงที่พระเถระเดินกลับนั้นเป็นการให้ระยะเวลาสามเณรทำความเพียร และอาหารเป็นสัปปายะหนึ่งในสี่ คือทำให้รู้สึกสบายใจ แล้วสอนต่อว่าการทำสมาธิต้องการความเงียบ แม้แต่เทวดายังรู้จึงมาป้องกันไม่ให้มีเสียง สมัยหลวงปู่ท่านเห็นใครทำความเพียรก็จะเดินเบาไม่ส่งเสียง คนที่มาอยู่ธุดงค์ต้องการมาทำความเพียร เราก็ต้องให้ความเงียบ เมื่อปิดเครื่องมือสื่อสารได้ เครื่องปากก็ต้องปิดได้ เดินก็ต้องเบา อย่าเพิ่งไปเก็บวิหารน้อยหรือกลด ถ้าจะเก็บก็ค่อย ๆ อย่าเพิ่งพูดคุยแม้เป็นเรื่องที่ดี ให้ส่งยิ้มแทน คุณยายเล่าว่าในโรงงานทำวิชาไม่มีเสียงเลย จะไปเข้าห้องน้ำก็เพียงสะกิดกันให้รู้ ถ้าทำโครมครามคนที่กำลังจะถึงจุดหยุดนิ่งก็หลุด อย่างนั้นเป็นบาป ถ้าเงียบได้ก็มีส่วนแห่งบุญ ปีนี้ทำได้ 99.9 อีกนิดก็จะร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วบอกว่าจะเลื่อนเรื่องสามเณรสังกิจจะไว้ก่อนเพราะจะยาว ขอเข้าสู่รายการเคสสตูดี้

ประมาณปี 2546 เมื่อลูกสาวอายุสิบขวบ ผู้เขียนจึงทำเรื่องขอไปอยู่ที่ประเทศเบลเยียม ซื้อบ้านธรรมดาหลังหนึ่งอยู่กับลูกสาวสองคน การกลับมาอยู่เบลเยียมครั้งนี้ทำให้ได้มารู้จักหมู่คณะที่วัดพุทธในเบลเยียมเมื่อปลายปี 2547 ได้มาร่วมสร้างบารมีอย่างเต็มกำลัง ทำบุญใหญ่ทุกบุญที่คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้ทำ ได้มาร่วมงานบุญกฐินที่วัดพระธรรมกายในปี 2548 ทั้งได้ทำบุญจักรแก้ว บุญเสาแก้วหนึ่งต้น สร้างพระธรรมกายประจำตัวทั้งของตัวเองและครอบครัว และถวายหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย รวมหกสิบแปดองค์ ปัจจุบันผู้เขียนและลูกสาวตั้งจิตปรารถนาจะสร้างบารมีติดตามหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยายไปทุกภพทุกชาติจนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม

เฉลยว่าที่ลูกได้เงินหนึ่งล้านฟรังก์จากสามีคนปัจจุบันอย่างง่าย ๆ เพื่อกลับมาเมืองไทย เพราะเป็นผลบุญเก่าที่เคยทำทานไว้ในอดีตมาส่งผล โดยในชาตินั้นตัดใจจ่ายทำบุญอย่างง่าย ๆ เมื่อบุญส่งผลก็จะได้ทรัพย์อย่างง่าย ๆ ครูไม่ใหญ่โยงมาถึงเสาแก้วพันปีหนึ่งพันสามร้อยต้นและมหารัตนวิหารคดว่า ตลอดร้อยก็ดีตลอดพันก็ดี ถ้าทำอย่างง่าย ๆ สมบัติก็จะเกิดอย่างง่าย ๆ ถ้าทำคนเดียวไม่ได้ก็ไปชวนคนอื่นมาทำด้วย ต่างคนต่างก็จะได้รับสมบัติอย่างง่าย ๆ

นอกจากเลี้ยงพระก่อน 7 วัน หลัง 7 วัน และวันจริงรวม 15 วันซึ่งทำอยู่แล้ว ท่านอยากให้ชาวโลกได้เห็นพุทธบุตรทุกนิกายและพุทธบริษัทสี่มารวมกันที่ลานธรรมมหาธรรมกายเจดีย์ จึงชวนมาสร้างเสาแก้วพันปีถวายคุณยายอาจารย์เพื่อเชื่อมสายบุญ ต้นละหนึ่งร้อย ใครมีกำลังมากกว่านั้นก็ตามกำลัง อีกอย่างหนึ่งคือกองทุนบูชาข้าวพระ ซึ่งคนมาใหม่และแม้คนมาก่อนก็ยังไม่เข้าใจความสำคัญว่าต้องมีส่วนในไทยธรรมนั้นด้วย ทั้งดอกไม้ ธูปเทียน อาหารหวานคาว ถ้ามีส่วนบุญจึงเต็มเม็ดเต็มหน่วย ถ้าไม่มีส่วนก็ได้แต่หน่วยไม่เต็มเม็ด เพราะการนำอาหารไปถวายเป็นสังฆทานให้กำลังผู้ประพฤติธรรมเป็นทางมาแห่งบุญของเราเอง จึงชวนให้ตั้งกองทุนกองละหนึ่งพันแล้วถวาย ย้ำว่าเราไปในฐานะมหาเศรษฐีผู้ใจบุญทุนใหญ่ ไม่ใช่มหาทุคตะผู้ใจบุญทุนน้อย

สามเณรเล่าว่าวันหนึ่งไปถามพี่สามเณรรูปที่เป็นศิลปินว่า พี่เป็นศิลปินยังนั่งสมาธิได้ดี แล้วเกษตรกรอย่างผมล่ะ รู้สึกอบอุ่นมากที่ได้มาอบรมรุ่นนี้ เหมือนอยู่ในครอบครัวเดียวกันแม้มาจากต่างสถานที่ต่างอาชีพ บอกว่ารู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกจากการบวชครั้งนี้ ไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย ประทับใจคำสอนของหลวงพ่อทุกคำ และตอนนี้อยากบวชเป็นพระภิกษุของวัดพระธรรมกาย จึงขอคำแนะนำว่าจะรักษาความรู้สึกนี้ไว้ได้อย่างไร ครูไม่ใหญ่ตอบว่าให้ทำอย่างนี้เท่านั้น ให้นั่งนิ่งไปเรื่อย ๆ ไม่เห็นอะไรก็ไม่เป็นไร เพราะเรานั่งมีความสุข นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางกลับไปสู่ภายใน ถ้าไม่หยุดไม่นิ่งก็ดิ่งเข้าไปไม่ได้ ยิ่งหยุดยิ่งนิ่งก็ยิ่งดิ่งไม่หยุด

สรุปข้อคิดว่าผู้คนในสมัยก่อนกว่าจะได้ทำบุญถวายทานแด่เนื้อนาบุญอย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงกับต้องตัดสินใจทำสงครามเพื่อให้ตนได้ทำบุญ เมื่อรู้ว่าทำบุญได้ยากเขาจึงทำอย่างเต็มที่เต็มกำลัง เพราะรู้ว่าบุญเป็นบ่อเกิดแห่งความสุขและความสำเร็จทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ครูไม่ใหญ่เสริมว่าคนในสารคดีต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเดิมพันฝ่าทหารเข้าไปจึงจะทำบุญได้ แต่ที่นี่เปิดตลอด ไม่มีทหาร ไม่มีอะไรกั้น ทำได้เลย และชี้ว่าในอนาคตอันใกล้เมื่อมหารัตนวิหารคดสำเร็จ พวกเราจะได้สร้างบุญใหญ่ถวายภัตตาหารและไทยธรรมแก่พระภิกษุสงฆ์ทั่วประเทศพร้อมกัน จึงควรร่วมแรงร่วมใจสร้างให้สำเร็จโดยเร็ว ท้ายช่วงถามผู้ฟังว่าจะฟังกรณีศึกษาคืนนี้หรือพรุ่งนี้ดีเพราะดึกแล้ว สุดท้ายตกลงว่าเอาก็เอา

ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้เสียงไม่ค่อยมี จะเลิกเร็วหน่อย พูดถึงคนที่อยากลองสอบวัดเสียงว่าต้องบุญถึง ทุนถึง ทีมถึง ฐานถึง และมโนปณิธานถึง ถ้ายังไม่ถึงให้มาเป็นเจ้าภาพเสาแก้วพันปีต้นละหนึ่งร้อยบาท หนึ่งพันสามร้อยต้นก่อน อย่างนี้ไม่เสี่ยง แล้วเกริ่นว่าวันนี้มีกรณีศึกษาเรื่องเด็กหญิงภูเขา บ๊ายบายบ้านนามาสร้างบารมี และเรื่องผู้มีบุญที่ฝ่าเท้ามีขนอ่อนนุ่ม ไม่เคยเหยียบผืนแผ่นดิน เหยียบย่ำแต่บนพรม เพราะบิดามารดาไม่ยอมให้เหยียบพื้น

ลูกใช้เวลาปรับตัวกับครอบครัวใหม่เพราะแตกต่างจากบ้านหลังแรกมาก เจ้าของบ้านชอบไปวัดและใจดี มีกันสามคนคือพ่อ แม่ และลูกชายวัยหนึ่งขวบ ทำให้ลูกมีโอกาสได้รู้เรื่องกฎแห่งกรรมและความจริงของชีวิต ที่นี่เปิด DMC ตลอดมากกว่าครึ่งวัน มีเสียงบรรยาย เสียงธรรมะ เสียงสวดมนต์เช้าเย็นและบูชาเจดีย์ดังก้องไปทั่วบ้าน ลูกจึงได้เป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และรู้สึกอบอุ่นเมื่อมีภาษาลาวปรากฏบนหน้าจอจานดาวธรรม ได้รู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกก็ได้ทำหน้าที่ต้อนรับ ได้คอยต้อนรับหลวงพ่อ ได้เห็นวัดที่สวยงามยิ่งใหญ่และมหาธรรมกายเจดีย์ ได้รับงานอาสาสมัคร มีเพื่อนมากมาย ไม่มีใครดุด่า ไม่เคยพลาดเลยแม้แต่บุญเดียว ได้ร่วมหล่อองค์พระในวันที่ 22 เมษายน 2548 และปลื้มใจมากตอนที่อยู่ในช่วงส่ง DMC ฝันในฝันซึ่งหลวงพ่อถามว่ามีคนลาวมาหรือเปล่าและเปิดเพลงยิ้มภาษาลาว จึงมั่นใจว่าหลวงพ่อต้องเห็นลูกแน่ ๆ

อ่านรายชื่อเจ้าภาพเสาแก้วพันปี ต้นละหนึ่งร้อยบาท จำนวนหนึ่งพันสามร้อยต้น เริ่มจากพระอาจารย์มหาสมบุญและคณะ ต่อด้วยพระมหาเถระอีกรูปหนึ่งพร้อมคณะญาติโยม แล้วสาธุร่วมกัน

ยกตัวอย่างการแต่งตัวไม่เสร็จ เช่น นุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวแล้วออกจากบ้าน ย้ำให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยทุกที่ทั้งในบ้านและนอกบ้าน และนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า จากนั้นบอกว่าวันนี้ลมเข้าจึงอาจเบลอ ให้ช่วยบอก และชวนจองเสาแก้วพันปีที่อยู่ในช่วงโปรโมชันต้นละหนึ่งร้อยบาท เหลืออีกหนึ่งพันสามร้อยต้น

สรุปว่าชีวิตของพระโสณะสมบูรณ์พร้อมได้เพราะสั่งสมบุญมายาวนานหลายภพหลายชาติ ได้สร้างบุญใหญ่กับเนื้อนาบุญคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระอรหันต์สาวก ทั้งยังอธิษฐานจิตตอกย้ำผังชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า ชีวิตของเราก็เช่นกัน เราออกแบบได้ ถ้าปรารถนาให้ชีวิตในอนาคตเป็นแบบใดก็ทำได้ ด้วยการสั่งสมบุญทุกบุญอย่างเต็มกำลังแล้วตั้งจิตอธิษฐาน โดยเฉพาะบุญที่เกิดจากการสร้างเสาแก้วพันปีมาสร้างวิหารคด สถานที่รองรับพระภิกษุสงฆ์และสาธุชนจากทั่วโลก ซึ่งต้องทำให้สำเร็จโดยเร็ว

จดหมายเล่าว่าเริ่มรู้จักชมรมพุทธที่มหาวิทยาลัย รู้สึกเสียเวลาที่ต้องทำงานพิเศษ ชอบไปสวดมนต์ที่ชมรมมากกว่า จนปี 2537 ได้เดินมาวัดพระธรรมกายและเป็นกรรมการชมรมพุทธ รับบุญหลายด้านจนไม่มีเวลา แต่กลับได้ทุนที่เคยขอไว้มาหลายทุน อาจารย์ท่านหนึ่งเห็นใจจึงให้เงินใช้และให้เลิกทำงานพิเศษ หันมาทำงานชมรมพุทธเต็มที่ ต่อมาเกิดวิกฤต IMF แม่ต้องออกจากงาน ลูกจึงต้องไปกู้เงินมาให้แม่ลงทุนขายก๋วยเตี๋ยว แต่แม่ขายไปก็เก็บเงินไม่ได้ แม่จึงเฝ้านับวันรอให้ลูกเรียนจบมาเป็นคนหลักของบ้าน แต่เมื่อจบปี 2541 ลูกยังมาช่วยงานที่วัด เพราะมีความสุขในการสร้างบุญอย่างท่วมท้น

อ่านรายชื่อกัลยาณมิตรที่เป็นเจ้าภาพเสาแก้วพันปีต้นละหนึ่งร้อยบาท จำนวนหนึ่งพันสามร้อยต้น ทั้งที่มาเป็นบุคคลและมาเป็นครอบครัว จากนั้นประกาศว่าวันนี้มีกรมกัลยาณมิตรเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งกรม เป็นกรมที่หกสิบเจ็ด แล้วกล่าวอนุโมทนาบุญ

ครูไม่ใหญ่บอกว่ามนุษย์กินคนมีมานาน แม้ในพระไตรปิฎกก็บันทึกไว้ และไม่ใช่สามัญชนที่กินคนแต่เป็นพระราชาทีเดียว ในเมืองไทยตอนครูไม่ใหญ่ยังเด็กก็มีการกินคนแล้ว ชื่อซีอุย ที่จับเด็กแล้วบอกว่ากินตับอร่อย ต่อมาสมัยที่ครูไม่ใหญ่สร้างวัดพระธรรมกายซึ่งตอนนั้นยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรม โบสถ์ยังไม่ได้สร้างแต่สร้างสภาจาตุมหาราชิกาแล้ว มีนักศึกษาอาสาสมัครมารับบุญทำความสะอาดโครงหลังคา ลงมาคุยกันถูกคอ แล้วเล่าว่าพ่อเป็นตำรวจที่จับผู้ร้ายเก่งในต่างจังหวัด

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่ตอนเด็กลูกสาวเป็นตุ่มที่ขาบ่อยและเป็นฝีที่ขาหนีบจนต้องผ่าทรมานนั้น เพราะวจีกรรมกับกรรมที่เคยล่ามขาสัตว์และแกล้งสัตว์ รวมกับกรรมในอดีตที่เกิดในสังคมเกษตรกรรมแล้วมักชอบเฆี่ยนตีลูกหลานและบริวารด้วยอารมณ์ แถมดุด่าโดยใช้อารมณ์ให้เจ็บทั้งกายและใจ ไม่เคยใช้เหตุผล ครูไม่ใหญ่แนะว่าประโยคในภาษาไทยมีเยอะ ควรเลือกใช้คำที่ทำให้คนรักเราและสมัครใจทำตามคำแนะนำ จริง ๆ แล้วลูกสาวจะต้องเกิดในครอบครัวที่บิดามารดาชอบใช้อารมณ์เช่นเดียวกับที่ตนเคยใช้ แต่บุญเก่าที่เคยเลี้ยงดูบิดามารดามาส่งผลช่วยไว้ จึงได้มาเกิดในครอบครัวที่พ่อแม่เป็นคนดีและเจอวิบากกรรมนั้นเพียงเท่านี้ ระหว่างนั้นก็ชวนตอบคำถามแลกเสาแก้วพันปีต้นละหนึ่งร้อยบาทในช่วงโปรโมชั่น

อ่านรายชื่อเจ้าภาพเสาแก้วพันปี ต้นละหนึ่งร้อยบาท จำนวนหนึ่งพันสามร้อยต้น ต่อด้วยรายชื่อผู้เป็นเจ้าภาพกองทุนบูชาข้าวพระตลอดชีวิต หนึ่งพันกอง กองทุนละหนึ่งพันบาท เริ่มจากพระราชภาวนาวิสุทธิ์ หลวงพ่อธัมมชโย พระภาวนาวิริยคุณ หลวงพ่อทัตตชีโว ท่านมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง กัลยาณมิตรอนันต์ อัศวโภคิน และญาติโยมท่านอื่น ๆ

ปีนี้มีพระภิกษุจำพรรษา 923 รูป สามเณร 227 รูป รวม 1,150 รูป มากที่สุดในประเทศไทย เป็นปรากฏการณ์ไม่ธรรมดา เพราะปัจจุบันผู้บวชในพระพุทธศาสนาแต่ละวัดมีน้อยมาก บางวัดไม่มีพระบวชใหม่เลย วัดของเราจึงเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของสังคม

ชื่อวัดพระธรรมกายต้องแปลว่าพระภิกษุสามเณรทุกรูปได้ศึกษาวิชชาธรรมกายและปฏิบัติธรรมจนเข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อตนเอง เพื่อนสหธรรมิก ญาติโยม และเพื่อนร่วมโลก ทุกรูปทราบดีว่าพระธรรมกายมีอยู่ในตัวและรู้วิธีปฏิบัติ เหลือแต่ความเพียรและความสม่ำเสมอ

อ่านรายนามเจ้าภาพผู้ร่วมบุญสร้างมหารัตนวิหารคดเพิ่มเป็นโมดูล ทั้งจากในประเทศและต่างประเทศ เช่น คณะลูกพระธัมฯ วัดพุทธในประเทศฝรั่งเศส รวมทั้งผู้ร่วมบุญสร้างองค์พระธรรมกายเพื่อนำไปประดิษฐาน ณ วัดต่างๆ ทั่วประเทศศรีลังกา พร้อมเสียงสาธุการอนุโมทนาบุญ

เล่าว่าเจ้าอาวาสเอ่ยชมโครงการของวัดพระธรรมกาย มีเท่าไรก็ให้กำลังใจหมด การได้เห็นพระธุดงค์จากวัดพระธรรมกายทำให้ท่านมีความหวังขึ้นมา

เจ้าอาวาสบอกว่าพระพุทธศาสนายังต้องรุ่งเรืองต่อไปได้อีกยาวนาน ท่านอธิษฐานอยู่ทุกคืนทุกวันขอให้มีพระจากวัดพระธรรมกายมาอยู่ที่นี่ ครูไม่ใหญ่ตอบรับว่าท่านฝากความหวังมาแล้ว แนวทางคือต้องหาผู้มีบุญในละแวกนั้นมาบวช แล้วทีมงานช่วยฝึกอบรมให้ ก่อนกลับคืนเข้าไปประจำที่วัดใหม่

เจ้าอาวาสบอกว่าท่านเองก็จะไปไม่รอดแล้ว อายุ 83 ปี ปวดไปหมดทั้งตัว เอ็นขาดหมดแล้ว แม้บุคลิกภายนอกจะยังดูแข็งแรง ท่านจึงอยากให้มีพระวัดพระธรรมกายมาอยู่ มานำชาวบ้านเข้าวัดให้รู้หลักพระพุทธศาสนา

บรรยายว่าวัดที่ร้างการบูรณปฏิสังขรณ์ เมื่อได้รับการพัฒนาให้กลับมาสะอาดสวยงามอีกครั้ง ย่อมนำความประทับใจมาให้ผู้พบเห็น เป็นการสร้างต้นแบบที่ดีงามให้ชาวพุทธและชุมชน พร้อมหนุนนำให้เกิดการบำรุงรักษาวัดวาอารามต่อไป ผู้นำชุมชนให้สัมภาษณ์ว่ายินดีที่คณะสงฆ์และพระธรรมทายาทมาช่วยพัฒนาวัดและหมู่บ้าน และอยากให้พระวัดพระธรรมกายมาอยู่เพื่อให้วัดรุ่งเรืองขึ้นและนำชาวบ้านกลับมาปฏิบัติธรรม

เข้าสู่กรณีศึกษาคุณแม่ของผู้ส่งจดหมาย ซึ่งพิธีกรอ่านชื่อผู้ส่งไม่ออกจึงข้ามไป เล่าว่าคุณแม่เริ่มมาสร้างบุญที่วัดพระธรรมกายราวปีพุทธศักราช 2522 แต่ยังไม่สม่ำเสมอ จนกระทั่งปี 2527 จึงมาวัดอย่างต่อเนื่อง ต่อมาระบุว่าคุณแม่ชื่อดารณี

ประกาศพิธีบวชพระพี่เลี้ยงรุ่นแสนรูป ปีพุทธศักราช 2555 ณ อุโบสถวัดพระธรรมกาย โดยมีพระเถระผู้เป็นเจ้าคณะภาค 4 จากวัดสุทัศนเทพวราราม เมตตามาเป็นพระอุปัชฌาย์ พิธีกรว่าพระอาจารย์บวชกันสนุก และย้ำว่าปีนี้เป็นปีฉลองพุทธชยันตี 2600 ปีแห่งการตรัสรู้ (ชื่อพระอุปัชฌาย์ถอดเสียงไม่ชัด)

บอกว่าจะเป็นประธานโต๊ะตักบาตรเจ็ดโต๊ะด้วยกัน โต๊ะที่หนึ่งของอาสาสมัครบรรพชิต โต๊ะที่สองอาสาสมัครอุบาสก โต๊ะที่สามอาสาสมัครอุบาสิกา โต๊ะที่สี่ลูก ๆ สายบุญฟื้นฟูศีลธรรมโลก โต๊ะที่ห้าลูก ๆ พนักงานวัดพระธรรมกาย โต๊ะที่หกลูก ๆ นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก และโต๊ะที่เจ็ดนักสร้างบารมีทั้งเขตและนายเขตที่ละโลกไปแล้ว แล้วขอให้ช่วยหาตัวแทนไปตักบาตรแทนด้วย

สามเณรเล่าว่าโยมแม่ยังไม่ยอมให้บวชเพราะบอกว่ายังเด็กเกินไป แต่หัวใจที่อยากบวชยังมั่นคง จนเรียนจบชั้น ม.3 จึงสมปรารถนา โยมแม่อนุญาตให้มาบวชที่วัดพระธรรมกาย ถึงจะมีระเบียบมากมายก็ไม่เคยหวั่นกับกฎระเบียบใด เพราะเข้าใจว่าทุกกฎที่หลวงพ่อมอบมาให้ และการที่พระอาจารย์กับพระพี่เลี้ยงคอยอบรมพร่ำสอน ก็เพื่อให้สามเณรทุกรูปเป็นสามเณรดีที่โลกต้องการ

พระในพื้นที่กล่าวว่าการช่วยเหลือครั้งนี้เป็นบุญกุศลอย่างยิ่ง และเล่าว่ามีการช่วยเหลืออนุเคราะห์สงฆ์ในจังหวัดภาคใต้ มาทุกเดือนไม่ได้ขาดเป็นเวลาหกถึงเจ็ดปีแล้ว อาหารแห้งที่ได้มาส่วนหนึ่งจะเก็บไว้ให้พระฉันในวัด อีกส่วนจะนำไปแจกญาติโยมในหมู่บ้าน และกล่าวขอบคุณหลวงพ่อกับหน่วยงานของวัดพระธรรมกาย ที่เข้ามาช่วยเหลือพระภิกษุสงฆ์และชาวบ้านในสามจังหวัดภาคใต้อย่างแท้จริงต่อเนื่องหลายปี