วัดพระธรรมกายและสิ่งก่อสร้าง

ชวนสันนิษฐานว่าปีนี้ทำบุญใหญ่มาแล้วกี่งาน แล้วเฉลยว่าทั้งในวัดและนอกวัดรวม 30 บุญใหญ่ โดยบุญที่ 30 คือวันที่ 31 ธันวาคม 2548 พิธีอัญเชิญจักรแก้ว จากนั้นชวนทบทวนบุญไล่ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2548 คือพิธีเปิดไฟเสาแก้ว มหารัตนวิหารคด ตอนเช้าตักบาตร และบ่ายสืบสานวัฒนธรรมคุณยายอาจารย์

สารคดีทบทวนบุญว่าเมื่อถึงค่ำคืนวันที่ 31 ธันวาคม ได้มาร่วมส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ในพิธีกดปุ่มเปิดไฟสองเสาแก้วพันปีของมหารัตนวิหารคด และจุดโคมประทีปถวายเป็นพุทธบูชานับแสนดวงรอบลานมหาธรรมกายเจดีย์ เวลา 23 นาฬิกา 15 นาที พระราชภาวนาวิสุทธิ์ประธานสงฆ์นำสาธุชนนั่งสมาธิกลั่นใจให้ใสบริสุทธิ์และให้โอวาทปีใหม่ พอเข้าสู่ศักราชใหม่ประธานสงฆ์กล่าวเชิญเจ้าภาพผู้มีบุญนั่งประจำโคมประทีปแก้วเพื่อประกอบพิธี โคมประทีปนับแสนดวงสว่างไสวดุจทะเลเทียน น้อมถวายเป็นพุทธบูชาแด่พระมหาปัญญาธิคุณที่ขจัดความมืดมิดแห่งอวิชชา

สปอตประกาศว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นได้ยากในโลกได้เกิดขึ้นแล้ว จักรแก้วคือประธานแห่งรัตนะเจ็ด เป็นทิพยสมบัติคู่บุญของพระเจ้าจักรพรรดิ มีอานุภาพมากที่สุด บันดาลความสุขความสำเร็จได้ตามความปรารถนา ได้จำลองลงมาให้ชาวโลกประจักษ์ถึงอานุภาพของพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย เชิญผู้มีบุญร่วมกันอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี และจุดประทีปบูชาครูผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ในวันเสาร์ที่ 31 ธันวาคม 2548 เวลา 17 นาฬิกา

สปอตเชิญยอดกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชใหม่ปี 2549 ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ณ ลานมหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ปีนี้จะแตกต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อย เพื่อคอยชำระกายวาจาใจของลูกหลานยายให้บริสุทธิ์ผ่องใส ได้เข้าถึงพระธรรมกายภายใน และมีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องอัศจรรย์ทันใช้ในชาตินี้ ดังเช่นภูเขาทองของชฎิลเศรษฐีในสมัยพุทธกาล

ชวนมารับของขวัญที่เรียกว่าบิ๊กแจ๋ว เป็นอัญมณีสีน้ำเงินมีกรอบทอง เป็นสัญลักษณ์ของวิหารยายหรือวิหารน้อยที่จะไปอยู่ธุดงค์กัน โดยมอบให้ผู้ที่ร่วมสร้างเสาแก้ว 300 ต้น ทั้งด้วยตัวเองและชวนคนอื่นมาร่วม ให้ติดต่อผู้ประสานงาน เอาไปเป็นของขวัญและเป็นเครื่องระลึกนึกถึงบุญ

ผู้เขียนเล่าว่าเริ่มเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาประเภทดูอยู่ที่บ้านตั้งแต่ปี 2547 โดยได้รับคำชวนจากพี่กัลยาณมิตรซึ่งเป็นหัวหน้าในงานวันมหัศจรรย์เปลี่ยนชีวิต แล้วตัดสินใจติดจานดาวธรรมในวันที่ฟังนั้นทันที ได้ติดตามดูกฎแห่งกรรมจากกรณีศึกษาในโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาจนได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรกในชีวิต คือวันบูชาข้าวพระอาทิตย์ต้นเดือนเมษายน 2548

พิธีกรอ่านรายชื่อกัลยาณมิตรเจ้าภาพร่วมบุญเสาแก้วพันปีทีละราย ระบุจำนวนเงินและจำนวนสามร้อยต้นต่อราย

ชวนให้มาบูชาธรรมคุณยายอาจารย์ ผู้เป็นบุคคลสำคัญที่ได้สร้างวัดพระธรรมกายและทุกสิ่งที่มีอยู่ในวัดนี้ รวมทั้งอบรมถ่ายทอดให้ความรู้ด้วย เป็นโอกาสดีที่จะได้มีส่วนแห่งบุญกับท่าน โดยเฉพาะคนที่มาภายหลังและไม่ได้มีโอกาสสร้างบุญใหญ่ในสมัยบุกเบิกที่ท่านเป็นกำลังหลัก ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตลอดเวลาที่สร้างบุญร่วมกันมากับคุณยาย ไม่เคยได้ยินคำว่าไม่ไหวและไม่เคยได้ยินท่านบ่นเลย ท่านจึงเป็นบุคคลที่ควรบูชา

กล่าวถึงผู้มีบุญท่านหนึ่งที่มาสร้างบารมีตั้งแต่เริ่มสร้างวัดพระธรรมกายปี 2519 รวม 30 ปี สร้างบุญไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว เป็นผู้ใหญ่และเป็นกำลังหลักของวัด เมื่อวานเป็นวันคล้ายวันเกิดของเธอ ทุกคนทั้งพระและฆราวาสเรียกเธอว่าพี่ ห้ามเรียกป้าเพราะจะโกรธ และเปิดเพลงซ้ำให้ตามที่เธอขอ

แนะนำผู้มีบุญอีกท่านคืออาโกวันนาจิรกิติ ที่มาสร้างบารมีตั้งแต่เริ่มสร้างโบสถ์ราว 25 ปีก่อน ตอนนั้นเพิ่งกลับจากเมืองนอกยังไม่รู้ธรรมเนียมชาวพุทธ แต่มีใจเป็นบุญกุศลจึงเรียนรู้และฝึกไปเรื่อย ไม่เคยขาดบุญแม้แต่บุญเดียว ทำบุญเต็มกำลังและชวนพี่น้องทำด้วย ทั้งสงเคราะห์โลกและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา เป็นประธานหลักในการสร้างอาคาร 60 ปีร่วมกับคู่ชีวิตของเธอ

สรุปว่าอานุภาพของทานเกิดจากศรัทธาของภรรยานายปุณณะที่ถวายโดยไม่คิดเสียดาย รวมกับใจที่เลื่อมใสปลื้มในบุญของนายปุณณะ และถูกเนื้อนาบุญคือพระสารีบุตรที่เพิ่งออกจากนิโรธสมาบัติ ทั้งสามีภรรยาและธิดามีศรัทธา ศีล และทิฐิเสมอกัน สนับสนุนกันทำบุญ ยินดีในบุญร่วมกัน บุญจึงส่งผลสะดวก แม้ทานเป็นอาหารเพียงมื้อเดียวก็ยกฐานะจากคนยากจนเป็นเศรษฐีทันที จึงชวนว่ามหารัตนวิหารคดที่รองรับพระภิกษุสงฆ์นับแสนใกล้เสร็จแล้ว ให้ช่วยกันสร้างให้เสร็จโดยเร็วเพื่อถวายมหาสังฆทาน

ขยายความว่าเวลาบุญส่งผลเป็นเรื่องอัศจรรย์ สมบัติที่เกิดจากบุญใครก็แย่งชิงไม่ได้ แม้พระราชาที่มีพระราชอำนาจมากอย่างพระเจ้าอชาตศัตรูก็ทำไม่ได้ เพียงเอ่ยวาจาว่าเป็นสมบัติของพระราชา ทองก็กลายเป็นดิน แล้วชวนคิดถึงบุญใหญ่ข้างหน้า ว่าเมื่อมหารัตนวิหารคดเสร็จจะจุพระได้สองชั้นราวหกแสนรูป รวมกับสาธุชนในลานอีกล้านเศษ ถวายทานทีละหกแสนองค์ตลอดเจ็ดวัน หรือแม้ทยอยวันละสามแสนองค์ร้อยวันก็ได้ถึงสามสิบล้านองค์

ปี 2529 คุณพ่อรู้จักวัดพระธรรมกายจากการชักชวนของเพื่อนครูด้วยกัน แล้วทำบุญกับวัดต่อเนื่องไม่เคยขาด สร้างองค์พระถวายให้คุณปู่ คุณย่า คุณทวดชายคุณทวดหญิง และสร้างพระให้ตัวเองกับทุกคนในครอบครัวกว่า 20 องค์ ร่วมบุญกฐินทุกปี และเป็นผู้นำบุญจัดรถนำนักเรียน ผู้ปกครอง และสาธุชนมาร่วมงานบุญที่วัดเสมอ ครั้งหนึ่งมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่และนั่งสมาธิตลอดทั้งคืน

อ่านรายชื่อเจ้าภาพผู้ร่วมบุญเสาแก้วพันปี ส่วนใหญ่ต้นละหนึ่งร้อยถึงหนึ่งร้อยหนึ่งบาท จำนวนสามร้อยต้น ทั้งพระภิกษุ โยมมารดา และกัลยาณมิตรหลายครอบครัว

บอกว่าผู้มาอยู่ธุดงค์จะได้รับของขวัญคือบิ๊กแจ๋ว องค์พระขนาดหนึ่งเซนติเมตรสีน้ำเงิน และเต็นท์หรือวิหารน้อยที่มาอยู่ธุดงค์จะเป็นเครื่องระลึกนึกถึงบุญที่ได้มาอยู่ธุดงค์ บุญอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐาน และบุญบูชาธรรมหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ย้ำว่าบุญนี้ต้องทำ เพราะบุญเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จในชีวิต ถ้าปฏิเสธบุญก็เท่ากับปฏิเสธสมบัติ ปฏิเสธความสุขและความสำเร็จ ชีวิตก็จะลำเค็ญต่อไปในอนาคต

อ่านรายชื่อกัลยาณมิตรที่เป็นเจ้าภาพเสาแก้วพันปี ต้นละหนึ่งร้อยกว่าบาทถึงสามร้อยบาท จำนวนสามร้อยต้น ทั้งที่มาเป็นรายบุคคล พร้อมคณะ และมาทั้งครอบครัว

พิธีกรสองท่านสาธิตการประกอบวิหารน้อยที่จะใช้อยู่ธุดงค์ปีใหม่พุทธศักราช 2549 ณ มหารัตนวิหารคด บอกว่าเป็นครั้งแรกของโลกที่ผู้มีบุญจะได้อยู่ธุดงค์ในวิหารน้อยกลอยใจของคุณยาย เริ่มจากถุงสีสันสดใสที่มีดาวสัญลักษณ์ ในถุงมีโครงอลูมิเนียมและตัววิหารน้อยที่กันฝนกันลมหนาว แล้วต่อโครงและปล่อยข้อต่อทิ้งตัวลงมา

สาธิตต่อว่าโครงวิหารน้อยมีเสาหกต้น ด้านในวิหารมีถุงสวมเสาที่มุมทั้งหกด้าน เริ่มใส่จากเสาที่ยาวที่สุดสองอันก่อน แล้วขันแผ่นพลาสติกวงรีสีดำที่มีเกลียวเข้าแกนกลางเสาด้านในแค่แน่นพอดี ผูกเชือกด้านในวิหารกับเสาอลูมิเนียมทุกด้านเป็นเงื่อนกระตุกเพื่อให้เก็บง่าย และผูกเชือกยึดกับหมุดปักทั้งสี่ด้าน สุดท้ายให้พับเก็บถุงไว้ในวิหาร นำตะเกียงไปแขวนเพื่อใช้เป็นแสงสว่างยามค่ำคืนและถ่ายภาพประวัติศาสตร์ เวลาใช้งานให้รูดซิปเปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเทแต่อย่าลืมปิดมุ้งกันยุงและแมลง

ชวนว่าอีกไม่กี่วันจะถึงงานบุญใหญ่คือมาอยู่ธุดงค์ต้อนรับปีใหม่ ให้ทำใจใส ๆ นึกถึงบุญที่ทำมาตลอดปี และย้ำให้ผู้ที่ยังไม่ได้ร่วมบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น ต้นละอย่างน้อยหนึ่งร้อยบาท รีบทำกัน เพื่อมาอยู่ธุดงค์ด้วยใจที่ใสสว่าง ชวนมาร่วมกันปิดงบบุญประจำปี 2548 และเปิดงบบุญใหม่ต้อนรับปี 2549 ที่วัดพระธรรมกาย วันที่ 29 ธันวาคม

สปอตเชิญชวนสร้างเสาแก้วพันปีรองรับมหารัตนวิหารคด สามร้อยต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท อธิบายว่าที่สุดแห่งมหาอานิสงส์คือการสร้างวิหารทานถวายแด่สงฆ์ผู้จรมาจากทิศทั้งสี่ บุญนี้เป็นสมบัติอจินไตยติดตามตัวไปทุกภพทุกชาติ เสาแก้วจะจารึกมงคลนามของผู้มีบุญเหมือนเสาหินของพระเจ้าอโศก และมีพระของขวัญเป็นเครื่องระลึกถึงบุญ สอบถามได้ที่ผู้ประสานงานภาค

เริ่มกรณีศึกษาแต่งแล้วไม่ยอมให้แตะ ผู้เขียนเล่าว่าปี 2529 ได้มาวัดครั้งแรก เห็นขบวนพระธรรมทายาทเดินมาเป็นแถวประมาณ 500 รูป และเห็นญาติโยมลดตัวลงนอบน้อมยกมือไหว้ จึงเกิดศรัทธาวัดพระธรรมกายนับแต่นั้น จนถึงปี 2540 ได้บวชพระธรรมทายาทภาคเข้าพรรษา ช่วงนั้นวัดแจ้งข่าวบุญสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวและเสาค้ำโดมของมหาธรรมกายเจดีย์ ต้นละหนึ่งแสน ผู้เขียนซึ่งเป็นพระใหม่ชวนคนมาทำบุญได้ถึงห้าต้นภายในสองวันแม้อยู่ในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าบุญไม่ได้มาฟรี ๆ ต้องลงทุนทุกวันทุกวินาที

เล่าว่าผู้เขียนมีพี่ชายที่รักมากคนหนึ่งเป็นลูกคนโตของลุง เป็นคนรักษาศีลตั้งแต่เด็ก ไม่เบียดเบียนใคร ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ทุกคนยอมรับว่าเป็นคนดี ทั้งสองไม่เคยทะเลาะกันเลย แต่เมื่อมีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับวัดและถูกเพื่อนบ้านล้อว่ามีน้องชายโง่โดนวัดหลอก พี่ชายจึงห่วงและต่อต้านวัดพระธรรมกายอย่างมาก พอเจอหน้ากันก็พูดคำเสียดสีทันทีจนผู้เขียนไม่อยากพบหน้า ครูไม่ใหญ่เปรียบคำเสียดสีเหมือนไม้สองอันสีกันจนไหม้ ใจเย็นก็กลายเป็นใจร้อนแล้วลุกเป็นไฟ

อ่านรายชื่อเจ้าภาพที่ร่วมบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น ทั้งพระภิกษุและครอบครัวสาธุชน พร้อมบอกยอดปัจจัยของแต่ละราย และย้ำว่าเหลืออีกสิบวันจะถึงงาน แล้วกล่าวคำอนุโมทนาว่าให้โดยเร็ว โดยแรง โดยรวด โดยล้นฟ้า โดยทุกวัน ให้เข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน และขอแบ่งบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก

ข่าวนิวนิวส์รายงานพิธีมอบสิ่งของเป็นกำลังใจแก่ทหารที่ปฏิบัติหน้าที่ในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ และพิธีถวายปัจจัยไทยธรรม 260 วัด ที่จังหวัดนราธิวาส ผู้ร่วมงานหลายฝ่ายให้สัมภาษณ์ว่าดีใจที่วัดพระธรรมกายมาให้กำลังใจชาวใต้ ประทับใจความเป็นระเบียบและวินัยของงาน บอกว่าไม่คิดว่าวันนี้จะได้เห็นพิธีทางพระพุทธศาสนาและพระสงฆ์มาร่วมงานมากมายอย่างนี้ ทำให้พุทธศาสนิกชนในพื้นที่อบอุ่นใจและมีกำลังใจต่อสู้ต่อไป

เล่าว่าธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ล้ม ทำให้ไม่มีเงินส่งบ้าน บ้านถูกยึด และต้องไปเช่าบ้านเพื่อนอยู่ ซึ่งแปลกมากว่าช่วงตกอับตอนนั้นผู้เขียนนึกถึงวัดพระธรรมกายมาก ๆ จนต้องตัดสินใจมาวัดเป็นครั้งแรกด้วยตัวเอง พอมาถึงก็รู้สึก Amazing สุดฤทธิ์เพราะไม่เคยเห็นโบสถ์และพระพุทธรูปแบบนี้มาก่อน จึงประทับใจและมาวัดอีกหลายครั้ง

เล่าว่าผู้เขียนทนเหตุการณ์นี้ต่อไปไม่ได้จึงบอกความจริงให้หนุ่มน้อยคนนี้ทราบ ปรากฏว่าหนุ่มน้อยคนนี้ถูกโกงทรัพย์สินไปถึงห้าล้านบาทแล้ว ผู้เขียนจึงรู้สึกเจ็บแค้นทั้งเรื่องตัวเองและแทนหนุ่มน้อยคนนั้นมาก ถึงขนาดช่วยตามทวงเงินทุกวิธีทาง ไปทวงเอง ฟ้อง ใช้ทั้งด้านมืดคือจ้างมาเฟียให้ตามเงิน และด้านสว่างคือเข้าวัดพระธรรมกาย จากการช่วยเหลือเกื้อกูลกันนี้เองทำให้ทั้งสองเชื่อใจและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว

เล่าว่าทั้งสองตัดสินใจเป็นหุ้นส่วนกันในการทำธุรกิจถึงสองบริษัทพร้อมกัน บริษัทแรกด้าน Beauty และ Spa บริษัทที่สองด้าน Import-Export โดยหนุ่มน้อยเป็นประธานกรรมการเพราะเป็นคนออกทุน ส่วนผู้เขียนออกความรู้และความชำนาญในการบริหารงาน เขาบอกว่าเราต่างมีในสิ่งที่แต่ละคนไม่มี เป็นสิ่งเติมเต็มของกันและกัน ระหว่างนั้นผู้เขียนชวนเขาเข้าวัดพระธรรมกายและชวนทำบุญครั้งแรก คือสร้างพระธรรมกายประจำตัวหนึ่งองค์ ทำกฐินซื้อที่ดินงานกฐินบรมมหาจักรพรรดิสองไร่ สร้างพระประธานอาคารหกสิบปี สร้างเสาแก้วพันปีหนึ่งต้น และกฐินรายวันอีกหนึ่งกอง ซึ่งน่าแปลกมากที่เขายอมทำบุญง่าย ๆ ทั้งที่เขาเป็นอิสลามและเพิ่งรู้จักวัดเพียงสองเดือน

อ่านรายชื่อเจ้าภาพที่ร่วมบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น ทั้งกลุ่มเครือข่าย บริษัท ครอบครัว พระภิกษุและคณะญาติ โดยระบุยอดต่อต้นของแต่ละราย เช่น ต้นละ 200 บาท 336 บาท 500 บาท 532 บาท 600 บาท และ 333 บาท ครบสามร้อยต้น หลายรายถวายเป็นการบูชาธรรมพระภาวนาวิริยคุณ แล้วขอแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกทุกคน

เล่าว่าสมัยหนึ่งมีหนังสือพิมพ์และหนังสือหลายฉบับโจมตีวัดพระธรรมกายว่าสอนผิด ท่านทำหนังสือคัดค้านไปหลายแห่ง ชี้แจงทั้งฝ่ายบ้านเมืองและฝ่ายคณะสงฆ์ว่าหลวงปู่วัดปากน้ำท่านสอนศีล สมาธิ ปัญญา วัดพระธรรมกายก็สอนศีล สมาธิ ปัญญา และส่งเสริมทั้งการศึกษา การปฏิบัติ และการเผยแผ่ธรรม จะผิดได้อย่างไร คนที่ว่าผิดคือคนที่ไม่เข้าใจ

สารคดีเล่าวันเข้าถึงธรรมของพระมงคลเทพมุนี ณ อุโบสถวัดโบสถ์บน บางคูเวียง ปีนี้ตรงกับวันที่ 18 กันยายน 2548 ภาคเช้าเวลา 9.30 น. พระราชภาวนาวิสุทธิ์ประธานสงฆ์จุดเทียนธูปบูชาพระรัตนตรัยและเปิดกรวยสักการะครูวิชชาธรรมกาย แล้วนำสาธุชนนั่งสมาธิกลั่นใจ น้อมบูชาท่านผู้สละชีวิตเป็นเดิมพันจนค้นพบแผนผังชีวิตที่แท้จริงของมวลมนุษยชาติ พร้อมตั้งใจว่าท่านไปเกิดที่ไหนเราจะไปเกิดที่นั่น

สารคดีเล่าพิธีหล่อรูปเหมือนทองคำพระมงคลเทพมุนี สด จันทสโร หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ องค์ที่สาม เนื่องในวันคล้ายวันเกิดครบ 121 ปี ณ สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี เริ่มพิธีเวลา 17 นาฬิกา พระราชภาวนาวิสุทธิ์นำสาธุชนนั่งสมาธิกลั่นใจให้เหมาะเป็นภาชนะรองรับบุญใหญ่ นึกถึงคุณธรรมของท่านที่มุ่งปราบมารประหารกิเลสไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม

เล่าว่าพอพระอุปัชฌาย์รู้ว่าจะต้องไปในดินแดนที่ต้องใช้ความทรหดอดทน ท่านก็ฟิตร่างกายด้วยการเดินตรวจวัด วัดพระธรรมกายเดิมยาวกิโลกว่า กว้างเกือบ 300 เมตร แล้วยังมาเดินที่พื้นที่สองพันกว่าไร่ซึ่งยาวสามกิโลครึ่ง กว้างกิโลเศษ ที่บาห์เรนไม่ได้มีแต่อารับราตรี มีอารับทิวาด้วย พิธีบวชจึงจัดตอนกลางคืนสี่ทุ่มช่วงที่อากาศเย็นสบาย ท่านบอกสั้น ๆ ว่าพร้อมเสมอ แล้วปิดท้ายด้วยศีลข้อเก้าและข้อสิบ

สปอตเชิญชวนว่าวันปีใหม่คือศักราชชัยแห่งความสว่างใส วันเข้าถึงพุทธะกลางดวงใจ ขอเชิญยอดกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชชัยปี 2549 ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ณ มหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ปีนี้จะต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อยเพื่อชำระกายวาจาใจของลูกหลานยาย พร้อมแจ้งเบอร์โทรสอบถาม

ลูกเกิดศรัทธาสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้แม่ พ่อ และตัวเอง ร่วมบุญหล่อพระประธานอาคาร 60 ปี ถวายภัตตาหารวัดพระธรรมกายและวัดสาขา และธรรมบุญวัดภาคใต้ 266 วัด ขณะแม่ป่วยลูกอยากให้แม่ได้ทำบุญใหญ่ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่เพราะรอช้าไม่ได้ จึงตัดสินใจทำบุญสร้างเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นร่วมกับครูไม่ใหญ่จำนวนหนึ่งแสนบาท ตัดสินใจตอนเช้าแล้วทำเลย มีพระจากศูนย์ฝึกอบรมที่จังหวัดราชบุรีสามรูปมารับประเคนและนำพระธรรมกายใสมามอบให้ ลูกจัดให้แม่ถวายเงินด้วยมือของแม่เอง

อ่านรายชื่อเจ้าภาพที่ร่วมบุญสร้างเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นทีละราย ตั้งแต่ต้นละสามร้อยบาทสามร้อยต้น ลดหลั่นไปถึงต้นละสองร้อยบาท หนึ่งร้อยสามสิบห้าบาท หนึ่งร้อยสิบเอ็ดบาท หนึ่งร้อยแปดบาท และหนึ่งร้อยหนึ่งบาท มีทั้งเจ้าภาพในประเทศและจากสหรัฐอเมริกา ปิดท้ายด้วยการขอแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคนทั่วโลก

เล่าว่าพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวฟิตซ้อมร่างกายด้วยการเดินตรวจวัดพระธรรมกายที่ยาวกิโลเศษกว้าง 280 เมตร และเดินตรวจต่อไปในพื้นที่สองพันกว่าไร่ซึ่งยาวสามกิโลเมตรครึ่งกว้างกิโลเศษ เดี๋ยวนี้ร่างกายแข็งแรงทีเดียว ท่านจะไปเป็นประธานพิธีบวชสามเณรประวัติศาสตร์ครั้งแรกของโลกตะวันออกกลางในวันที่ 28 ธันวาคม 2548 และจะเป็นผู้ให้โอวาทว่าสามเณรคืออะไร ทำไมต้องบวช บวชแล้วต้องทำอะไร วัตถุประสงค์ของการบวชคือทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี ไม่ใช่มาเช้าเอนเพลนอน

ปี 2545 เหมือนบุญบันดาล วันหนึ่งขณะนอนอาบแดดอยู่หน้าบ้าน พี่สาวคนเล็กที่ตัดขาดกันสามปีโทรมาบอกว่ามีพระมา เพียงได้ยินคำว่าพระเธอก็ตื่นเต้นดีใจอย่างแรงที่นาน ๆ จะได้เห็นพระ ภายหลังทราบว่าเป็นพระจากวัดพระธรรมกายที่ตกเครื่องบินจึงต้องหาที่จำวัดที่บ้านคนไทยใกล้สนามบิน ซึ่งก็คือบ้านของเธอเอง นับจากนั้นก็มีกัลยาณมิตรจากวัดพระธรรมกายคอยแจ้งข่าวบุญให้ได้ทำบุญเสมอ ต่อมาที่บ้านติดจานดาวธรรมจึงได้ดูหลวงพ่อทุกวันไม่เคยขาด ชีวิตมีความสุขขึ้น และทุกวันนี้สามีก็มานั่งดูด้วยจนหักดิบเลิกดื่มเหล้าและเลิกสูบบุหรี่ได้สองปีแล้ว

อ่านรายนามผู้ร่วมบุญโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ซึ่งจะเสร็จภายในงานธุดงค์ปีใหม่ที่เหลืออีกเพียงสามวัน แล้วขอแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคน

ชวนเตรียมตัวเตรียมใจไปธุดงค์ปีใหม่ ถามว่ามีวิหารน้อยกันแล้วหรือยัง ใครยังไม่มีให้ทยอยมารับ เพราะมีจำกัดแค่หมื่นหลัง ถ้าหมดแล้วมาทีหลังต้องเอามุ้งมาเองและต้องแยกไปนอนอีกที่

ข้อที่เก้าเว้นการนั่งนอนบนที่นั่งที่นอนสูงใหญ่ยัดนุ่นสำลี เพราะนอนสบายแล้วขี้เกียจตื่นมานั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่บอกว่าวิหารน้อยจึงดีไซน์ออกมาให้ตื่นเต้นตื่นตัวและตื่นตามกันไป หลังนี้ตื่นหลังอื่นก็ตื่นตาม ข้อที่สิบเว้นการรับเงินทอง เพราะใจจะวนเวียนอยู่กับเรื่องทรัพย์ว่าเขาเก็บไว้ครบไหมจะคืนเท่าเดิมไหม กลายเป็นเครื่องพันธนาการของใจ สรุปว่าศีลอดแบบอริยะสิบข้อนี้ยกใจให้สูงขึ้น เป็นการเดินตามอย่างพระอริยเจ้าและเป็นต้นทางที่จะเข้าถึงความเป็นอริยะ แล้วย้อนพูดถึงเทศกาลอดของศาสนาอื่นอีกครั้งว่าถือกันทั้งวันทั้งคืน

ชวนทบทวนบุญที่ทำผ่านมาเมื่อวันอังคารที่ 1 พฤศจิกายน 2548 คือบุญหล่อองค์พระพุทธปฏิมา แล้วเข้าสารคดีซึ่งเล่าว่าขบวนอัญเชิญเคลื่อนผ่านมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีมาสู่สภาธรรมกายสากล ในวันอังคารที่ 1 พฤศจิกายน 2548 เพื่อประกอบพิธีหล่อองค์พระประธานประดิษฐาน ณ อาคารภาวนา 60 ปี สาธุชนทั่วทุกทิศเดินทางมาร่วมสถาปนาต้นแบบกายมหาบุรุษจำลองเป็นพุทธปฏิมากร ทำให้ภายในสภาธรรมกายสากลเนืองแน่นทั้งคนไทยและต่างประเทศ เวลา 17 นาฬิกา ท่านประธานสงฆ์นำอธิษฐานจิตและเชิญผู้มีบุญลุกขึ้นยืนเตรียมพิธี

ชี้ว่าการเดินเข้าไปในพระวิหารไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องฝ่าด่านมหาเศรษฐีและพระราชาที่มีทหารองครักษ์ล้อมอยู่ ทั้งยังแต่งกายต่ำที่สุด กระทั่งพระราชาต้องออกมาทักถาม การที่คนจนที่สุดสนทนากับผู้ปกครองประเทศได้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา แล้วเทียบว่าเมื่อรับบาตรมา มหาทุคตะปลื้มเหมือนคนรับเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น ไม่ใช่รับแบบกังวลว่าจะไปเอาเงินที่ไหน ต้องรอโบนัสหรือไม่ ปลื้มว่าคนอย่างเรานี่ก็ถวายพระบรมศาสดาได้ ทุกทีเราเอาแต่ขอของเหลือจากพระ

ย้ำว่ามหาทุคตะเป็นคนหัวใจเด็ดเดี่ยวลูกเดียว พระราชาอ้อนวอนจะให้ทรัพย์เท่าไรก็ไม่ปรารถนา ทั้งหมดเริ่มจากกุศลศรัทธาในใจบวกพุทธานุภาพและเทวานุภาพจึงสำเร็จผล แล้วบอกว่าเราไม่ได้ยากจนถึงขั้นมหาทุคตะ อยู่ในชนชั้นที่จะทำเท่าไรก็ได้ อย่าว่าแต่สามร้อยต้น แต่กลับออมมือ จึงชวนให้ทำเต็มที่ไม่ออมมือออมแรง เพราะสมบัติใหญ่อัศจรรย์เกิดกับผู้มีหัวใจยิ่งใหญ่ หัวใจขยาย และเหลืออีกไม่กี่วันจะถึงธุดงค์ปีใหม่ ให้สร้างเสาแก้วพันปีและไปอยู่ธุดงค์ด้วย ทำลำพังไม่ได้ก็ไปชวนคนอื่นมาทำ

ผู้เขียนจดหมายเป็นลูกสาวคนโต เล่าว่าตนเองและคุณแม่เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพันธุ์แท้ ดูทุกวันไม่เคยขาด งานเยอะก็รีบกลับบ้านเอางานมาทำหน้าจอ ไม่อยากพลาดสักคำเพราะแต่ละถ้อยคำนำไปสู่ความสว่าง เข้าวัดเพราะเพื่อนนำแผ่นภาพงานวันมาฆบูชามาให้ดู เห็นแล้วรู้สึกเหมือนภาพในฝัน จึงถามเพื่อนว่ามีจริงหรือ แล้วมาวัดพระธรรมกายประมาณตุลาคม 2542 ช่วงสร้างองค์พระภายนอกที่มหาธรรมกายเจดีย์ และมาวัดตลอดไม่เคยขาด

ตอบคำถามข้อสุดท้ายว่าจะทำบุญอะไรให้พ้นวิบากกรรมนี้ ครูไม่ใหญ่ตอบว่าเสาแก้วพันปี ทำทุกต้นที่เหลืออยู่ แล้วชวนให้หลับตาเข้าสู่ญาณทัสสนะเพื่อไล่เรียงคำตอบตามลำดับคำถาม

เฉลยว่าตอนนั้นน้องสาวยังไม่แน่ใจว่าตกลงตายจริงหรือไม่ เพราะเมื่อก่อนอยากตาย จึงมาทดลองเขย่าตัวน้องชายดูว่าเราตายจริงไหม สมกับที่จบวิศวะ ปากบอกว่าหายแล้วแต่ใจต้องการทดลอง ปากพูดอย่างใจคิดอีกอย่าง ส่วนที่มาวัดพระธรรมกายกับเพื่อนสามสี่ครั้งแล้วไม่ได้มาอีก เพราะมีสายบุญกับหมู่คณะบ้างแต่บาง ๆ และในอดีตได้กระทบกระทั่งกับบางคนในหมู่คณะ จึงทำให้บางชาติเจอหมู่คณะ บางชาติไม่เจอ หรือเจอแล้วก็มาบ้างไม่มาบ้างเหมือนชาตินี้

บอกว่าเราจะยินดีรับบริการจากเจ้าหน้าที่เพียงเล็กน้อยพอประมาณ จากผู้ประสานงานที่คอยชี้แนะเท่านั้น เพราะเราตั้งใจมาอยู่ธุดงค์ไม่ใช่มาปิกนิก แม้วิหารน้อยจะดูคล้ายเต็นท์ แต่ความตั้งใจจริงคือจำลองวิหารของคุณยายอาจารย์มา และมาจากภูเขาทองของชฎิลเศรษฐี เพื่อให้มีเชื้อของสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องติดตัวไป

ชวนให้เมื่อเจอสถานที่ของตัวเองแล้ว ให้หอบวิหารน้อยไปกางเอง เพราะใครจะมากางให้ก็ไม่เท่ากับกางเอง จะได้เล่าให้ลูกหลานฟังถูกว่าสมัยเป็นปู่ย่าตายายมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ พุทธศักราช 2548 ต่อ 2549 ที่มหารัตนวิหารคด และเตือนว่าเวลากางดึงข้างนี้แล้วโย้ข้างนั้นจนจะหงุดหงิด ก็ต้องระลึกว่าเรากำลังถือศีลอด เว้นจากการหงุดหงิด

บอกว่าในนั้นกำหนดให้กางวิหารน้อยสี่คนช่วยกัน เราจะได้รู้จักคนเพิ่มอีกสามคนที่อยู่แถวนั้น ผู้ประสานงานมีหน้าที่คอยส่งยิ้ม ส่งกำลังใจ และส่งน้ำอานุภาพให้ เพราะเจ้าหน้าที่มีน้อยต้องใช้อย่างประหยัดเพื่อดูแลผู้มีบุญได้ทั่วถึง จึงต้องแจ้งล่วงหน้าเพื่อไม่ให้ตั้งความหวังว่าจะมีคนทำทุกอย่างให้เหมือนอยู่รีสอร์ต และย้ำว่าอะไรที่ได้มาง่ายเกินไปจะไม่ปีติภาคภูมิใจ ต้องยากหน่อยบารมีจึงจะเกิด

ชี้แจงว่าหลังลงทะเบียนธุดงค์จะได้รับของหกชิ้น คือเสื่อสำหรับปูนอน น้ำอานุภาพขวดที่ให้เก็บขวดไว้เติมน้ำที่จุดบริการ บัตรรับปานะซึ่งคูปองหนึ่งใบรับได้สองกล่อง คู่มือการอยู่ธุดงค์ที่มีผังพื้นที่กางวิหารน้อยและจุดบริการ ป้ายชื่อติดวิหารน้อย และวิหารน้อยกับตะเกียง วันเดินทางกลับให้ส่งคืนเสื่อที่กองอำนวยการ ส่วนจุดบริการมีกองอำนวยการที่ด้านข้างพื้นที่พิมพ์พระสำหรับกรณีฉุกเฉิน จุดบริการน้ำดื่มที่จุดธรรมวาลีและแท็งก์น้ำ ระเบียงด้านข้างสภาและประตูชัยฝั่งขวา น้ำร้อนบริการหกโมงเย็นถึงเจ็ดโมงเช้าที่จุดบริการปานะ จุดพยาบาลบนสภาธรรมกายสากล และพื้นที่ตากผ้าชั้นหนึ่งของสภาด้านทิศเหนือแยกชายหญิง