หมู่เกาะโซโลมอน

พูดถึงการขยายจานดาวธรรมไปถึงหมู่เกาะโซโลมอน ซึ่งอยู่ในทวีปโอเชียเนีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย แบ่งการปกครองเป็นเก้าจังหวัดกับหนึ่งเขตเมืองหลวง คนท้องถิ่นแดนนี้เคยเป็นมนุษย์กินคน ล่าหัวมนุษย์เอามาย่อด้วยสมุนไพรทำเป็นเครื่องประดับ มีการรักษาด้วยธาตุและมีเวทมนตร์อย่างแบล็กเมจิก และอยู่ใกล้ปาปัวนิวกินี ใกล้กันจนข้ามเกาะไปกินกันได้

ให้นักเรียนทายว่าแถบนี้มีภาษาท้องถิ่นกี่ภาษา เฉลยว่าแปดร้อยภาษา คุยกันไม่รู้เรื่องก็กินกันเลย แต่ปัจจุบันหันมากินก๋วยเตี๋ยว ข้าวซอย และอาหารไทยจนติดใจแล้วเลิกกินคน ประชากร 94 เปอร์เซ็นต์เป็นเชื้อชาติเมลานีเซียน ผิวสีเข้มผมหยิก อีก 6 เปอร์เซ็นต์เป็นไมโครนีเซีย ปัจจุบันนับถือศาสนาคริสต์ 96 เปอร์เซ็นต์ และความเชื่อดั้งเดิม 4 เปอร์เซ็นต์ เริ่มมีการก่อสร้างถนนหนทาง มีสัญญาณโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ต และมีสถานที่พักผ่อนของชาวออสเตรเลียโดยไม่ต้องระแวงเหมือนเมื่อก่อน

ปัจจุบันมีผู้รับชมรายการ DMC จากหมู่เกาะโซโลมอนแล้ว โดยมีช่องนี้ช่องเดียว จานดาวธรรมตั้งอยู่ที่เมืองหลวง ผู้มีบุญที่ติดตั้งจานดาวธรรมดูที่นั่นเคยมีโอกาสมาปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าสมาชิกสวนพนาวัฒน์ไปถึงเกาะกินคนแล้ว ไปขยายสมาชิกอยู่ที่ตรงนั้น โดยอาศัยการทำหน้าที่กัลยาณมิตรของกัลยาณมิตรอีกท่านหนึ่ง อย่างนี้เรียกว่าคนเอาได้

ชี้ให้ดูแผนที่ยืนยันว่าเกาะโซโลมอนอยู่ตรงไหน ดูเทพีของเกาะซึ่งเป็นนางงามท้องถิ่นที่แต่งงานแล้วในชุดแต่งตัวดั้งเดิม และบอกว่าคนทั่วโลกยอมเสียเงินข้ามน้ำข้ามทะเลไปเพื่อดูชุดนี้ ถ้าแต่งชุดใหม่กลับไม่มีใครดู แล้วชี้ให้ดูบ้านเดิมของชาวโซโลมอนที่เหมือนรีสอร์ต เชื่อหรือไม่ว่ามหาเศรษฐีระดับโลกชอบบ้านดิบ ๆ อย่างนี้ แต่ข้างในต้องสะดวกสบายและปลอดภัย ห้ามไปปรับปรุงภายนอก ราคาคืนละสี่แสนบาท สองคืนแปดแสน ครูไม่ใหญ่เทียบว่าเท่ากับเสาแก้วพันปีเป็นพันสามร้อยต้น ต้นละร้อยบาท แต่บางคนทำต้นละพัน แล้วชี้ให้ดูเมืองหลวงที่กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ชาวโลกต้องไปเยือน ทั้งที่อดีตเป็นถิ่นล่าหัวมนุษย์

ชี้ให้ดูตลาดในเมืองหลวงว่าตลาดอย่างนี้มีทุกชาติทั่วโลก เป็นตลาดสากลคือพอไปถึงก็นั่งคุยกันเป็นกันเอง ยืนไม่ได้ ต้องนั่งคุย คุยไปคุยมาก็ซื้อขายกันไป ถามราคามะนาวเป็นกิโล ครูไม่ใหญ่เทียบกับทางเหนือที่เรียกกาดหลวงหรือกาดมั่ว ซึ่งกาดมั่วแปลว่ามีสินค้านานาชนิดมารวมกันอยู่ตรงนั้น แล้วเล่าติดตลกว่าตอนเด็ก ๆ ตัวท่านเองอายที่จะถามราคาของ

ทบทวนว่าเมื่อวานรายการพาเข้าไปสู่ดินแดนอินเดียนแดง วันนี้จะเล่าเรื่องราวของเกาะโซโลมอน และชวนทบทวนเพลงของอินเดียนแดงเพื่อสร้างบรรยากาศก่อน โดยให้จำทำนองไว้เพราะเดี๋ยวจะมีเพลงของอินเดียนแดงที่ทำนองคล้ายกัน ทั้งที่อยู่คนละประเทศคนละทวีป

พาเข้าไปสู่เกาะโซโลมอนซึ่งเป็นดินแดนมนุษย์กินคน บอกว่าเมื่อไม่กินคนก็กินข้าว และไม่ว่าคนรวย คนชั้นกลาง หรือคนจน ก็กินข้าววันละหนึ่งมื้อมาตลอด แล้วเปิดสารคดีให้ดู ชมว่าดินแดนมนุษย์กินคนกลับสวยงาม สังเกตเส้นผมสีสวยที่ถูกแดดและสายลมชายหาด และภาษาที่ใช้เป็นภาษาพื้นเมืองจึงต้องมีคำบรรยายไทยและอังกฤษกำกับ

บอกว่าเริ่มรักมนุษย์กินคนแล้วเพราะเขามีอารมณ์ร่าเริงเบิกบาน มีคุณธรรมน่ารักมาก เขาจะกินเมื่อจำเป็นเท่านั้น เทียบกับอินเดียนแดงที่ใครเจตนาเข้ากระโจมผิดถือว่าถูกในบางกรณี แต่ชาวโซโลมอนไม่ใช่อย่างนั้น ใครเจตนาเข้าที่ผิดจะกินทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย และชี้ว่าชาวเกาะมีความกตัญญูกตเวทีต่อบิดามารดาสูงมาก ซึ่งเป็นคุณธรรมที่อยู่ในใจของคนผิวดำผมหยิกดวงตาโต

อธิบายว่าที่สังเกตเห็นปากแดงเพราะเคี้ยวหมาก และเขากินข้าวมื้อเดียวคือมื้อเที่ยง เว้นเช้าเว้นเย็นแล้วไปกินเที่ยงวันรุ่งขึ้น ช่วงว่างก็เคี้ยวหมากแก้หิว จากนั้นถามนักเรียนว่าที่นั่นมีกี่ฤดู คำตอบคือสองฤดู โดยเป็นประเทศที่มีฤดูร้อนสิบสองเดือนและฤดูฝนสิบสองเดือน คือวันหนึ่งมีสองฤดู ตอนเช้าฤดูหนึ่ง ตอนบ่ายอีกฤดูหนึ่ง แบ่งกันคนละครึ่งวัน

เล่าว่าโซโลมอนเป็นดินแดนแห่งมนุษย์กินคนมาตั้งแต่อดีต จนยุคล่าอาณานิคมอังกฤษเข้ามาดูแลและเผยแผ่ศาสนา มนุษย์กินคนจึงค่อย ๆ หายไป เดิมกินเฉพาะข้ามเผ่าหรือเมื่อทะเลาะกัน พอมีคนผิวขาวเข้ามาก็กินคนผิวขาว

เล่าว่าในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองโซโลมอนเป็นที่หมายปองของคู่สงคราม เพราะเป็นจุดยุทธศาสตร์ระหว่างทางขนส่งสินค้าในมหาสมุทรแปซิฟิก มีทะเลล้อมรอบจึงรบกันได้เพียงทางเรือและทางอากาศ และมีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์จนได้ชื่อว่าไข่มุกแห่งแปซิฟิก ปัจจุบันประชากรผิวดำผมหยิกปากแดงเพราะเคี้ยวหมากเป็นอาจิณ ประชากรราวเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์พูดภาษาพื้นเมืองที่แผลงมาจากภาษาอังกฤษโดยตัดขั้นตอนที่ซับซ้อนออก เช่น พูดว่า go where แทน where do you go และอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์พูดภาษาอังกฤษ

บอกว่าปัจจุบันชาวโซโลมอนมีมนุษยสัมพันธ์ดี ชอบใช้แรงงาน คนท้องถิ่นจึงไม่มีอาชีพมั่นคง ชอบชีวิตเรียบง่าย ความมั่นคงทางเศรษฐกิจเกิดจากชาวต่างชาติเข้าไปลงทุน ประชากรอยู่อาศัยตั้งแต่ชายทะเลไปถึงยอดเขา สภาพแวดล้อมมีบรรยากาศดี เงียบสงบทั้งกลางวันและกลางคืน เหมาะกับการนั่งปฏิบัติธรรมอย่างยิ่ง คณะที่ไปเล่าว่าชอบมากเพราะพอค่ำแล้วเงียบสงัด จึงนั่งได้นานและได้ดี

เล่าว่าอาหารหลักคือข้าว เผือก มัน ปกติกินวันละมื้อเดียวแต่ปริมาณมาก ระหว่างวันถ้าหิวก็เคี้ยวหมากแทน ที่กินมื้อเดียวเพราะค่าอาหารแพงมาก หนึ่งจานอย่างต่ำยี่สิบห้าเหรียญโซโลมอน คิดเป็นราวหนึ่งร้อยยี่สิบห้าบาทไทย สองจานก็สองร้อยห้าสิบบาท และเพราะพื้นที่เป็นเกาะจึงเพาะปลูกได้น้อย ผลไม้มีเพียงสี่ชนิด ในนั้นมีกล้วยและมะละกอ

อธิบายว่าที่โซโลมอนน้ำหายาก น้ำบาดาลคุณภาพต่ำ หากไม่ผ่านเครื่องกรองก็ไม่เหมาะจะดื่ม ประชาชนที่ยากจนจึงต้องดื่มน้ำมะพร้าวแทนน้ำเปล่า เพราะมะพร้าวขึ้นเต็มสองข้างทางริมชายหาด ซึ่งเป็นผลงานของชาวอังกฤษที่ปลูกไว้ตั้งแต่หลังสงคราม น้ำมะพร้าวถือว่าคุณภาพสูงเพราะถูกกรองผ่านรากและลำต้นขึ้นไป และตามท้องถนนจะมีหมาก ใบพลู ปูนขาว วางขายมาก

เล่าว่ากลางคืนซุปเปอร์มาร์เก็ตของเขาคือการจุดเทียนหน้าบ้านขายหมากกันทุกบ้าน เหมือนเมืองไทยห้าสิบหกสิบปีก่อน วันเสาร์อาทิตย์เขาหยุดไปโบสถ์ เพราะชาวอังกฤษและมิชชันนารีเข้าไปเผยแผ่คำสอน ที่นั่นยังไม่มีวัดแต่กำลังจะมี ชาวโซโลมอนเข้าใจว่าถ้าทำบาปแล้วรอไปสารภาพบาปวันอาทิตย์ก็หมดบาปและวันจันทร์เริ่มทำใหม่ได้ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าคงยังไม่ได้บอกให้ครบ เพราะการสารภาพบาปคือการตั้งใจกลับเนื้อกลับตัว ต้องมีหิริโอตตัปปะ ละอายและกลัวผลของบาป และเมื่อล้างบาปแล้วบาปไม่ได้หมดไป ยังอยู่ที่เดิม ต้องมาถ่วงขึ้นอีกทีด้วยการทำบุญ

บอกชื่อเครื่องดนตรีของชาวโซโลมอนคือยูคูเลเล่ และเครื่องเป่าที่เรียกว่าแพนฟลูต จากนั้นถามถึงสัตว์ที่ชาวเกาะนับถือมาก คือปลาฉลามในน้ำทะเลและจระเข้ในน้ำจืด ถึงขั้นเอารูปสัตว์สองชนิดนี้ไว้ในธนบัตรของโซโลมอน ถ้าธนบัตรใบใดไม่มีจระเข้และปลาฉลามจะใช้ไม่ได้

เล่าว่าชาวโซโลมอนรักพวกพ้องและกลุ่มมาก ถูกปลูกฝังความกตัญญูต่อบรรพบุรุษ ถือว่าเป็นหน้าที่ของลูกที่พ่อแม่แก่เฒ่าแล้วต้องดูแล บางประเทศต้องออกกฎหมายบังคับทั้งจำทั้งปรับ แต่ที่นี่ไม่ปรับไม่จำแต่จับกิน เมื่อบรรพบุรุษตายแล้วต้องบูชา นำไปฝังในที่ไกลบ้านเพื่อให้ลูกหลานได้บูชา เพราะเชื่อว่าทำให้ตัวเองมีพลังและโชคดี รบชนะศัตรูได้ และใครแต่งงานแล้วห้ามนอกใจเด็ดขาด ถ้าปันใจจะถูกจับฆ่ากินทันทีทั้งชายและหญิง

เล่าว่าปัจจุบันชาวโซโลมอนท้องถิ่นมีโอกาสได้ดู DMC จากการที่คนไทยไปทำงานที่นั่น ทำให้เกิดความตื่นตัวเรื่องกฎแห่งกรรมและปรโลกในหมู่ชาวโซโลมอนอย่างมาก เขาตื่นเต้นว่ามีการฝันในฝันที่บอกได้ว่าบรรพบุรุษตายแล้วไปไหน ตอนนี้ชาวโซโลมอนเริ่มหัดนั่งสมาธิและพบความสุขที่ไม่เคยเจอมาก่อน แล้วทิ้งท้ายไว้ว่าเขากินใคร กินเมื่อไร กินอย่างไร กินกับอะไร กินเพื่ออะไร ให้ติดตามตอนต่อไป

เล่าต่อว่าเวลามีน้องใหม่ก็ตั้งวงกัน รุ่นพี่จะถ่ายทอดวิชาให้รุ่นน้องที่เป็นนักเรียนใหม่ ทั้งเรื่องการทำลายซากศพซึ่งพวกเขาถือว่าเป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ สมัยนั้นยังไม่มีเตาก็ย่างกันแถวนั้น ไปตลาดซื้อเนื้อมาย่างกินกับเหล้า กินไปคุยไปแต่เนื้อไม่หมดสักที และยังอร่อยด้วย จากนั้นเข้าเรื่องเผ่ากินคนที่ลดจำนวนลงไปมากแต่ก็ยังไม่หมด ยังมีอยู่ในหุบเขาที่ทางการไปไม่ถึง โดยมีชาวโซโลมอนที่มีชีวิตอยู่ในปัจจุบันให้ข้อมูลมา ซึ่งยืนยันว่าผมสีทองของเขาไม่ได้ย้อม เป็นของแท้ด้วยสายลมและแสงแดดและเผ่าพันธุ์มนุษย์กินคน

ก่อนที่คนผิวขาวจะเข้ามาในเกาะนี้ ประชาชนมีวิถีชีวิตเรียบง่ายแบบนักรบ จะไม่ตั้งถิ่นฐานถาวรที่ใดที่หนึ่ง คล้ายอินเดียนแดงหรือชาวอเมริกันพื้นเมืองที่เคลื่อนย้ายตามฝูงสัตว์เพื่อหาทุ่งหญ้า แต่คนละวัตถุประสงค์กัน เพราะที่นี่เคลื่อนย้ายเพราะกลัวจะถูกฆ่า ไม่มีความไว้ใจต่อกันเลย จึงย้ายไปตามที่ต่าง ๆ เพื่อความปลอดภัยจากเผ่าอื่น

สงครามและการกินเนื้อคนจึงเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตประจำวันของที่นั่นในยุคนั้น เป็นเรื่องธรรมดาของชายหญิงหรือแม้แต่เด็กที่จะกินคนที่ตายแล้ว นักรบที่มีชื่อเสียงเลื่องลือและไปรบชนะมาจะได้รับการยกย่องเป็นหัวหน้าเผ่า แต่ละเผ่ามีสมาชิกอย่างน้อยห้าสิบคนขึ้นไป ผู้นำมีหน้าที่ต่อสู้ปกป้องเผ่าตนเองจากเผ่าอื่น บางครั้งก็มีการตั้งรางวัลให้แต่ละเผ่ามาสู้กัน ฝ่ายชนะจะได้รางวัลและนำผู้ที่ถูกฆ่ากลับไปกินได้ ครูไม่ใหญ่บอกว่าชาวโซโลมอนเล่าไปยิ้มไป ปากแดง ตาแดง ผมสีทองหยิก และยังชวนให้ไปอยู่กับเขาด้วย

ตอบคำถามว่ากินใคร ข้อแรกคือกินคนแปลกหน้าของเผ่า โดยเฉพาะคนขาว เพราะมนุษย์กินคนเห็นว่าคนขาวมีสีผิวต่างจากตัวเองจึงนึกว่าคนขาวไม่ใช่คน เป็นเทพเทวาชั้นบนจุติลงมา จึงกินได้เหมือนสัตว์อื่น ๆ ข้อสองคือกินศัตรูที่ถูกฆ่าตาย บางเผ่าถือว่าเป็นการสืบทอดพลังจากศัตรูด้วย บางทีก็กักเก็บไว้เป็นทาสแล้วทยอยกิน

ตอบคำถามว่ากินเมื่อไหร่ มีทั้งเทศกาลประจำหมู่บ้าน เทศกาลประจำปีกินมนุษย์ สัปดาห์การกินมนุษย์ กินก่อนจะออกรบ อยากกินก็กิน และกินทุกวันทุกเวลา ส่วนกินอย่างไรก็มีทั้งกินสด กินย่าง เผา กินต้ม หรือปรุงเป็นอาหารชนิดต่าง ๆ และคำถามว่ากินกับอะไร คนทั่วไปกินปลากับข้าว กินเนื้อกับมันฝรั่ง แต่มนุษย์กินคนนั้นกินคนกับเผือกและมันแก้ว ซึ่งเป็นพืชที่ดาษดื่นที่นั่น

ตอบคำถามว่ากินเพราะอะไร มีทั้งเพราะหิว เพิ่มพลัง เป็นอาหารหลัก อาหารเสริม อาหารวิตามิน บางเผ่ากินเพราะเป็นการแก้ปัญหาข้อพิพาท บางคนกินเพราะความโกรธอาฆาตแค้นส่วนตัวเพื่อความสะใจให้แค้นคลาย บางทีกินเพื่อเรียกน้ำย่อยเจริญอาหาร และการกินคนยังแสดงถึงอำนาจและความยิ่งใหญ่ ถ้าสามีภรรยาคู่ใดนอกใจกันแล้วจับได้ ไม่ว่าหญิงหรือชายจะถูกลงโทษด้วยการฆ่าให้ตายเพื่อเป็นแบบอย่างแก่คนรุ่นหลัง แล้วเอามาเป็นอาหารกินกับเผือกและมันแก้ว บางเผ่าถือว่าเป็นยากินแล้วอายุยืน ที่น่าแปลกคือมนุษย์กินคนรุ่นปู่ของชาวโซโลมอนยุคปัจจุบันมีอายุยืนถึงร้อยกว่าปี บางคนสูงถึงสองร้อยห้าสิบเซนติเมตรหรือสองเมตรครึ่ง นิ้วมือนิ้วเดียวเท่ากับนิ้วของคนปัจจุบันสามนิ้วซ้อนกัน ใหญ่เท่ากล้วยหอม

ขออนุญาตนำชื่อและภาพของเจ้าของเรื่องมาเผยแพร่ เขาชื่อคุณทอมมี่ ที่ชื่อเป็นฝรั่งเพราะชาวอังกฤษเข้าไปปกครองตรงนั้น ชื่อเสียงจึงเปลี่ยนไป ปัจจุบันอายุ 43 ปี คราวนี้ส่งเทปมาพร้อมภาพการนั่งสมาธิ นั่งกันในบ้านเพราะไม่ได้เอากล้องไปถ่ายข้างนอก ครูไม่ใหญ่บอกว่าอยากเห็นภาพการนั่งสมาธิที่โซโลมอนในเวลาเดียวกับที่สวนพนาวัฒน์ เพื่อจะได้เทียบระหว่างมนุษย์กินคนกับมนุษย์ที่ไม่ได้กินคน ว่าใครจะนั่งเห็นตะวันในกลางกายก่อนกัน

คุณทอมมี่เล่าว่าเคยกินคนมาตั้งแต่อายุสามสี่ขวบ จริง ๆ อาจกินก่อนหน้านั้นแต่ตอนสามสี่ขวบเพิ่งจำความได้ เพราะพ่อแม่ย่างให้กินโดยไม่ได้บอกว่าเป็นเนื้ออะไร แล้วเพิ่งมาบอกทีหลัง บอกว่ารสชาติหวานและนุ่มดี แต่ก็ไม่ได้แปลกเพราะเขากินกันอย่างนี้ทั้งเผ่า พอโตขึ้นบางทีก็เคยฆ่าแล้วมากิน เพราะตอนนั้นที่นั่นยังไม่มีกฎหมายห้ามฆ่าคน แต่จากการที่ได้มารู้จักกับเพื่อนคนไทยที่มาที่นั่นซึ่งมีอัธยาศัยดีมีน้ำใจ และได้ดู DMC ตอนนี้ผมและเพื่อนในเผ่าก็กินไม่ลงแล้ว

มีชาวโซโลมอนอีกท่านหนึ่งชื่อแซม ซึ่งไม่เคยกินคน พอได้ยินครูไม่ใหญ่พูดถึงชาวโซโลมอนเมื่อคืนก็โดดเข้าไปกอดด้วยความดีใจ และบอกว่ารู้สึกมีความสุขที่ท่านทำให้ชาวโลกได้รู้จักประวัติของพวกเรา พูดภาษาไทยว่าอนุโมทนาบุญ สาธุ เป็นชาวโซโลมอนคนแรกของเกาะที่พูดภาษาไทยคำนี้ได้ และบอกว่าทึ่งที่ทราบว่าครูไม่ใหญ่สามารถฝันในฝันบอกได้ว่าบรรพบุรุษของพวกเราตายแล้วไปไหน ตอนนี้ผมหัดนั่งสมาธิและอยากฝันเป็นอย่างครูไม่ใหญ่ด้วย

เล่าถึงชาวโซโลมอนสมัยก่อนที่กินคน อยู่รวมกันเป็นเผ่าราวสามร้อยคนและกินอาหารพร้อมกันทั้งเผ่าเพราะถือว่าเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน บางวันมีเนื้อมาเพียงสองร่างก็ไม่พอเพราะต้องแบ่งให้ทั่วถึง แต่ถ้าเกิดสงครามมีศัตรูตายมากก็มีอาหารเหลือ เนื้อจะเน่าใน 24 ชั่วโมงจึงต้องถนอมด้วยการรมกองไฟประจำเผ่าที่ติดอยู่ตลอดเวลา ทำให้เก็บไว้ได้นานถึงสามเดือน

บอกว่าเกาะของเขาทิวทัศน์สวยงามและชาวเผ่ามีน้ำใจชวนให้ไปอยู่ด้วยกัน ถ้ามองผ่านหน้าตา ผ่านสีผิว ผ่านดวงตาที่ดูแล้วน่าตกใจ เข้าไปถึงกลางดวงใจของเขา จะเห็นว่าจิตใจสูงส่งทีเดียว แล้วเกริ่นว่าวันนี้จะเล่าเรื่องชาวโซโลมอนอดีตมนุษย์กินคนผู้มีหัวใจสูงส่งที่ลุกขึ้นมาทำหน้าที่กัลยาณมิตร

เล่าประวัติชายชาวโซโลมอนอายุยี่สิบเก้าปีที่ฟังชื่อได้ว่าจอน ควาเลมาเน่ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เดิมทำแต่งานหยาบอย่างงานขนของ ต่อมาผู้ดูแลชาวไทยที่ฟังชื่อได้ว่าคุณเปเล่เห็นว่าจิตใจละเอียดขึ้นจึงให้มาช่วยตรวจสอบยอดสินค้าซึ่งต้องการความละเอียด แม้ยังไม่ถนัดต้องช่วยทำอีก แต่ด้วยหัวใจกัลยาณมิตรของผู้ดูแลที่เปรียบเป็นดวงตะวันแห่งโซโลมอน ใครเข้าใกล้ก็ได้แสงสว่าง วันนั้นจึงชวนเขานั่งสมาธิ

เมื่อถามว่าอย่างผมนี่นั่งได้เหรอ ผู้ดูแลก็ตอบว่าคุณมีผิวพรรณที่กลมกลืนกับธรรมชาติและมีดวงใจสูงส่ง ให้สังเกตว่ายามราตรีโลกก็มีสีอย่างนี้แล้วดวงดาวกับดวงจันทร์จึงขึ้นมาสว่าง เพราะฉะนั้นคุณนั่งได้ แล้วให้ดูภาพครูไม่ใหญ่ พอทราบว่าอายุหกสิบเอ็ดปีก็ไม่เชื่อเพราะดูหนุ่มกว่าตัวเอง ต่อมาเขาบอกว่าเวลาทำงาน เดินทางไปในเมือง หรือแม้แต่เวลานอน ก็นึกถึงครูไม่ใหญ่เสมอ รู้สึกว่าท่านอยู่กับตัวตลอดเวลา และขอบคุณที่ทำให้มีความสุข

ทบทวนเรื่องที่ออกอากาศเมื่อวานว่าชายชาวโซโลมอนที่ฟังชื่อได้ว่าทอมมี่ได้เปิดเผยเรื่องราวการกินคนซึ่งเกิดขึ้นก่อนที่กฎหมายห้ามจะออกมาเมื่อยี่สิบสามปีก่อน ภาพที่เห็นเมื่อวานเป็นรอยยิ้มครั้งแรกของเขา และต่อไปก็จะมีครั้งที่สองครั้งที่สาม

สรุปว่าชายชาวโซโลมอนคนนี้ได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้ชาวโซโลมอนด้วยการชวนอดีตมนุษย์กินคนมานั่งสมาธิ และย้ำว่าให้มองผ่านผิวหนังเข้าไปดูหัวใจของเขา ส่วนท่านั่งให้เริ่มจากท่าที่เขาทำได้ก่อน แล้วค่อยขยับมาเอาขาขวาทับขาซ้ายในภายหลัง

อ่านจดหมายชาวหมู่เกาะโซโลมอนอีกท่านหนึ่ง ที่ทยอยส่งจดหมายมาและรวมตัวกันบอกว่าอยากมีสถานที่นั่งสมาธิและดูจานดาวธรรม ผู้เขียนแนะตัวว่าชื่อสตีเฟน บินาลู อายุห้าสิบสองปี ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าชื่อแบบนี้เป็นเพราะอังกฤษเคยเข้าไปปกครอง เขาเล่าว่าหลังได้ดูภาพสวรรค์แล้วตื่นเต้นมาก เพราะไม่เคยมีใครเอาภาพที่ชัดเจนอย่างนี้มาให้ดู ครูไม่ใหญ่บอกว่าภาพที่ให้ดูเป็นเพียงภาพสเก็ตช์ ของจริงดีกว่านี้อีกเยอะ การสะกดชื่อยังไม่ยืนยัน

เล่าข่าวดีว่าที่หมู่เกาะโซโลมอน เกาะแห่งธรรม มีสมาชิกมานั่งสมาธิกันมากมายและบอกต่อกันไปเรื่อย ๆ น่าปลื้มใจ แล้วต่อเรื่องของคุณสตีเฟน บินาลู จากเมื่อวานที่บอกว่าเชื่อทุกอย่างยกเว้นอายุของครูไม่ใหญ่ และจนถึงวันนี้ก็ยังไม่ยอมเรียกหลวงพ่อ ยืนยันจะเรียกหลวงพี่อย่างเดียว

ชื่นชมความตั้งใจดีตั้งใจจริงของคุณสตีเฟนที่ทำได้จริง บอกว่าเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีไม่เพียงของลูกหลานตัวเองแต่ของชาวโลกที่กำลังขาดแคลนตัวอย่างดี ๆ เป็นวีรบุรุษในดวงใจของครูไม่ใหญ่และอาจเรียกได้ว่าเป็นวีรบุรุษคนแรกของเกาะโซโลมอน เพราะเลิกเหล้า บุหรี่ และหมาก ซึ่งติดกันทั้งแผ่นดิน ได้แบบหักดิบ

เล่าว่าเปเล ผู้ที่ครูไม่ใหญ่เรียกว่าดวงตะวันของโซโลมอน พาชาวโซโลมอนออกไปเปลี่ยนบรรยากาศนั่งสมาธิด้านนอกออฟฟิศช่วงหลังพักอาหารเที่ยง ตอนแรกนัดกันไว้สี่ห้าคน แต่พอถึงเวลาจริงมีคนเดินตามไปถึงสิบห้าคน หลายคนยังไม่เคยหัดนั่งสมาธิเลย แสดงว่าคนที่เกาะนี้กระหายการปฏิบัติธรรมมาก เพราะคำสอนแบบนี้ไม่เคยมีบนเกาะเลยตั้งแต่ตั้งเกาะมา การสะกดชื่อเปเลยังไม่ยืนยัน

ชมเพลงที่เพิ่งส่งมาว่าเพราะมาก แล้วอ่านคำบอกเล่าของเบน ชาวโซโลมอนอีกคนหนึ่ง ว่าวันนี้รู้สึกผ่อนคลายมากที่ได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ตอนนั่งสมาธิเห็นดวงอาทิตย์ส่องแสงอยู่ภายใน และอยากหยุดพักอยู่กลางดวงอาทิตย์นั้น ครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่คือตะวันออกกลางกาย

บรรยายภาพว่าแต่ละคนขยับตัวน้อยมาก นั่งกันนิ่ง ตั้งใจกันทุกคน ไม่มีใครยอมลืมตาหรือลุกไปไหน แม้บอกว่าหมดเวลาแล้วก็ไม่ยอมลุกไม่ยอมลืมตา จนต้องไปเขย่าตัวจริง ๆ จึงลุกขึ้น เป็นเครื่องยืนยันว่าใคร ๆ ก็อยากดูตะวันออกกลางกาย

เล่าว่าชาวโซโลมอนชวนเปเลว่าพรุ่งนี้มานั่งสมาธิกันอีก และเวลาเจอเปเลคำถามแรกไม่ใช่ How are you กินข้าวยัง หรือไปไหน แต่เป็น Meditation today วันนี้นั่งสมาธิไหม นั่งที่ไหน กี่โมง หลายคนตั้งใจเดินตามหาเปเลเพื่อถามเรื่องนี้ ส่วนเปเลบอกว่าตัวเองชวนคนไม่กี่คน ที่เหลือบอกต่อกันมาเอง

ครูไม่ใหญ่ทบทวนว่าที่หมู่เกาะโซโลมอนมีกฎหมายห้ามกินคนออกมาแล้วหลายสิบปี แต่ยังพอมีการกินกันตามธรรมเนียมที่ปฏิบัติมา ทั้งเพื่อความสะใจ เป็นออร์เดิร์ฟเจริญอาหาร และเพราะติดในรส แต่ถือว่าน้อยมากแล้ว แล้วทบทวนว่าเราได้ฟังวิธีการกินคนแบบต่าง ๆ จากปากชาวโซโลมอนที่กลายมาเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาซึ่งเล่าออก DMC เป็นธรรมทาน หมายเหตุ: ตัวเลขปีที่ออกกฎหมายในช่วงนี้เสียงเพี้ยนจนยืนยันไม่ได้

อธิบายว่าชื่อเปเล่เป็นชื่อที่คนไทยคุ้นหูจากนักฟุตบอลบราซิลเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่เปเล่คนนี้ไม่ได้เตะฟุตบอล กลับแตะใจเข้าไปสู่ภายใน ปิดตา เปิดใจ มองผ่านแสงสว่างภายในไปสู่เส้นทางชีวิตอมตะ และเป็นจุดเริ่มของสิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นตามมาที่หมู่เกาะโซโลมอน

เล่าว่าเมื่อ DMC ไปปรากฏที่หมู่เกาะโซโลมอน มีนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาเป็นชาวโซโลมอนที่ปฏิบัติธรรมโดยไม่ได้รับคำอธิบายอะไรมาก แล้วเข้าถึงสิ่งที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคนทั่วโลก ที่ไหนมีมนุษย์ที่นั่นก็มีอย่างนี้ แต่ไม่มีใครเฉลียวใจ จนพระมงคลเทพมุนีค้นพบวิชชาธรรมกายและนำคำสอนดั้งเดิมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากลับคืนมา บัดนี้ชาวโซโลมอนก็เข้าถึงแล้ว เป็นจุดเริ่มต้นที่ดวงตะวันออกที่กลางกาย

เปเล่นัดชาวโซโลมอนไว้สี่ห้าคนให้มานั่งสมาธิหลังพักเที่ยงก่อนเข้างานรอบบ่าย แต่พอถึงเวลาเดินตามกันมาถึงสิบห้าคน ซึ่งถือว่ามากเพราะข่าวยังไม่ไปทั่วทุกเกาะ หลายคนไม่เคยหัดนั่งสมาธิเลย ไปขอใช้ลานปูนที่บ้านหลังหนึ่งของชาวโซโลมอน เจ้าของบ้านยิ้มรับทันทีและยังไปหาเสื่อมาให้ปูนั่ง ไม่ทำเสียงรบกวน ได้แต่สังเกตการณ์ว่าการนั่งสมาธิคืออะไร แล้วเปเล่เปิดเพลงของครูไม่ใหญ่ให้ทุกคนสัมผัสบรรยากาศของสมาธิ

ไล่ชื่อชาวโซโลมอนที่ได้ยินมาแล้วห้าคนคือสตีเฟน เบน ทอมมี่ แซม และจอน แล้วเพิ่มคนที่หกซึ่งเพิ่งมานั่งสมาธิครั้งแรก เล่าว่าเห็นพระอาทิตย์อยู่ในตัว มีแสงเจิดจ้าอยู่รอบตัว นั่งสมาธิแล้วมีความสุขมากและจะมานั่งเป็นประจำ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าทุกคนขยับตัวน้อยมาก ไม่มีใครลืมตาหรือลุกไปเดินเล่น ทั้งที่ท่านั่งยังไม่คุ้นและสลับขาผิดข้าง ก็บอกให้เอาท่าที่ถนัดไปก่อน (ชื่อของคนที่หกในเทปสะกดไม่ชัด ยังไม่ยืนยัน)

หลังหมดเวลานั่งสมาธิ ชาวโซโลมอนยังไม่ยอมลุก และชวนเปเล่เองว่าพรุ่งนี้มานั่งกันอีก เวลาเจอเปเล่คำถามแรกคือ Meditation today หลายคนเดินตามหาเปเล่เพื่อถามว่าวันนี้นั่งที่ไหน เวลากี่โมง เปเล่บอกว่าตนชวนไว้ไม่กี่คน ที่เหลือบอกต่อกันแล้วมากันเอง ครูไม่ใหญ่ชี้ให้นักเรียนเก่าฟังว่าทำไมนักเรียนใหม่เผ่าพันธุ์มนุษย์กินคนจึงเห็นตะวันออกกลางกาย เพราะเขาไม่คาดหวังจะเห็นอะไรและไม่รู้ด้วยว่าต้องเห็นอะไร ใจจึงใส ๆ ซื่อ ๆ

สรุปว่าตะวันออกกลางกายทำให้ชาวโซโลมอนมีความสุข แล้วทบทวนชื่อที่รู้จักแล้วอย่างน้อยหกคนคือทอมมี่ แซม จอน เบน สตีเฟน และโทมัส ทั้งที่วันนั้นมานั่งกันถึงสิบห้าคน

เล่ารอบต่อมาที่ออกไปนั่งสมาธินอกสถานที่แม้ฝนตกหนัก อธิบายว่าเกาะมีสองฤดูคือเช้าร้อนบ่ายฝนตกอย่างนี้ทั้งปี ฝนไม่เป็นอุปสรรคแต่กลับเป็นเครื่องปรับอากาศ ขอแค่หลบฝนอย่าให้เปียก ชาวโซโลมอนเดินตามเปเล่ไปหาที่นั่งจนได้บริเวณหน้าห้องเก็บของ แปลว่าที่ไหนก็นั่งได้ถ้าเป็นความดี ก่อนฝนตกอากาศอ้าวเนื้อตัวเหนอะหนัก แต่ทุกคนยังนั่งนิ่ง ใบหน้ามีความสุขจากภายในโดยไม่ต้องตกแต่ง

อ่านคำบอกเล่าของชาวโซโลมอนที่ขอเป็นชาวพุทธ ว่าจะปฏิบัติได้ทุกอย่างตามที่หลวงพ่อสอน ตั้งใจจะเป็นชาวพุทธที่ดี จะศึกษาคำสอนศาสนาพุทธ นั่งสมาธิ และใช้ชีวิตอย่างชาวพุทธ อยากเป็นชาวพุทธอย่างหลวงพ่อ อยากห่มผ้าสีเหลืองส้ม อยากให้หลวงพ่อรับเป็นศิษย์ และอยากมีชีวิตเรียบง่ายได้นั่งสมาธิเหมือนที่หลวงพ่อนั่ง ครูไม่ใหญ่บอกว่าฟังแล้วขนลุกด้วยความปลื้มปีติ

เกริ่นว่าจะเข้าเรื่องประวัติศาสตร์ปัจจุบัน คือผู้ประกาศตัวเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน โดยเล่าว่าเดิมแผ่นดินนั้นเป็นแผ่นดินที่กินคน เพิ่งเลิกกินคนโดยกฎหมายเมื่อ 23 ปีที่ผ่านมา แต่ที่ห่างไกลจากทางการก็ยังกินกันอยู่ ถือเป็นเรื่องปกติ กินเพื่อความสะใจ เพื่อเจริญอาหาร และเพื่อเสริมพลังในตัว แล้วสรุปว่าการกินเนื้อมนุษย์มีมานานทุกยุค ที่ชัดเจนและมีบันทึกไว้คือเรื่องพระยาโปริสาท กินกันตั้งแต่สามัญชนจนถึงพระราชา ก่อนนำเข้าสารคดีตอนที่สี่

ทบทวนเรื่องเมื่อวานซึ่งเป็นเรื่องประวัติศาสตร์ที่ต้องถูกบันทึกไว้บนแผ่นดินโซโลมอนและในพระพุทธศาสนายุคนี้ ว่ามีการประกาศตัวขอเป็นชาวพุทธของชาวโซโลมอนคนแรกด้วยความสมัครใจ

อ่านผลการปฏิบัติธรรมของเบน ฟรานซ์ ผู้ประกาศตัวขอเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2549 เขานั่งสมาธิหนึ่งชั่วโมงครึ่งระหว่างสองทุ่มถึงสามทุ่มครึ่งตามเวลาโซโลมอน ก่อนเวลารายการฝันในฝัน ยังเห็นดวงอาทิตย์ในตัว ไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างนี้มาก่อน การทำสมาธิทำให้รู้สึกเหมือนเป็นชายหนุ่มผู้อยู่ในดินแดนมหัศจรรย์และมีชีวิตที่ดี ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเขากำลังจะบอกว่าเหมือนเทพบุรุษแต่ไม่รู้จะใช้คำอะไร และย้ำว่าดวงอาทิตย์ในตัวสว่างกว่าดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า

อ่านความในใจที่เบน ฟรานซ์ อายุ 29 ปี เขียนถึงครูไม่ใหญ่ ว่าได้รู้เรื่องสมาธิ สวรรค์ นรก หลายเรื่องจากรายการอนุบาลฝันในฝันวิทยา ชอบคำสอนและการปฏิบัติที่หลวงพ่อสอน อยากนั่งสมาธิตลอดเวลาเพราะที่นั่นไม่เคยมีศาสนาพุทธเลย และอยากให้หลวงพ่อไปสอนที่โซโลมอน ครูไม่ใหญ่เสริมว่าบางแห่งมีการปกป้องศาสนิกชนถึงตัว ปิดกั้นปิดหูปิดตาไม่ให้ไปศึกษาหรือเข้าใกล้พระ จนไม่รู้ความจริงเลย แต่ที่โซโลมอนใจของทุกคนกล้าหาญ อยากเรียนรู้ และเปิดกว้าง

เบนเล่าว่าได้นำเรื่องที่ครูไม่ใหญ่แนะนำเมื่อคืนไปเล่าให้เพื่อน ๆ ชาวโซโลมอนฟัง เพื่อนทุกคนตื่นเต้นและบอกว่าเบนโชคดีจังที่ได้คุยกับหลวงพ่อที่อยู่ในทีวี

อ่านรายชื่อผู้ที่ขอเข้าร่วมบททดสอบ คนแรกคือเบน ฟรานซ์ ผู้ประกาศตัวขอเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน ถัดมาคือจอน ควาเลมาเน่ ซึ่งชอบทำหน้าที่กัลยาณมิตร ใช้เวลานอกงานไปชวนคนมานั่งสมาธิเองด้วยความสมัครใจ โดยที่คุณเปเล่ไม่ได้บอกหรือขอร้องอะไรเลย คนที่สามเป็นสมาชิกที่มานั่งปฏิบัติธรรมด้วยกันและตั้งใจขอเข้าร่วมบททดสอบนี้ด้วย

สมาชิกคนที่สี่เป็นผู้ที่นั่งสมาธิเห็นดวงตะวันภายในที่สว่างมากอีกคนหนึ่ง เป็นคนเดิมที่ผู้ชมจำได้คืออดีตมนุษย์กินคนที่มีรอยยิ้มมีเสน่ห์ ยิ้มแล้วทำให้โลกสดใส เขาเป็นผู้เปิดเผยเมนูเด็ดและเปิดเผยว่ากินคนมาตั้งแต่จำความได้สามสี่ขวบจนอายุยี่สิบกว่า และเลิกเมื่อ 23 ปีที่ผ่านมาเพราะมีกฎหมายออกมา ตอนนั้นกินกันเป็นเรื่องปกติไม่ได้คิดอะไร เขาใช้เวลานอกงานแอบไปนั่งสมาธิจนคุณเปเล่ไปพบเข้า (ชื่อของเขาที่ถอดเสียงได้ยังไม่ยืนยันการสะกด)

บอกว่าจะมีการให้ผู้ชมโหวตขึ้นมาว่าใครชัดเจน แต่ไม่ได้แปลว่าใครแพ้ใครชนะ แล้วอ่านรายชื่อคนที่เจ็ดคือเดวิด กาเล ซึ่งเป็นสมาชิกที่ตั้งใจปฏิบัติและขอเข้าร่วมบททดสอบนี้ด้วย ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าคนเหล่านี้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ทั้งหมด

เล่าถึงคุณสตีเฟน บินาลู ที่หักดิบเลิกได้หลายอย่าง แต่มีอย่างเดียวที่บอกครูไม่ใหญ่ตรง ๆ ว่าทำไม่ได้จริง ๆ เขาบอกว่าไม่อยากขัดคำสอน อยากทำตามทุกอย่าง แต่เรื่องนี้มันฝืนหัวใจ ขัดกับดวงตาที่เห็น ทำไม่ได้ เพราะคนโซโลมอนเป็นคนปากกับใจตรงกัน จะให้บิดไม่ได้ (ช่วงนี้เสียงถอดได้ไม่ชัดจนบอกไม่ได้ว่าเรื่องที่เขาเลิกไม่ได้คือเรื่องอะไร)

อีกท่านหนึ่งคือคุณริชาร์ด บราว จากโรงพยาบาล ที่เห็นดวงธรรมและเห็นองค์พระภายใน โดยมีเทพธิดาคนหนึ่งเป็นโค้ชให้ จนถึงวันนี้โค้ชก็ยังเป็นโค้ชอยู่ ขณะที่ริชาร์ด บราว ไปได้ไกลแล้ว โค้ชยังคงทำหน้าที่และยังทำบุญ เวลานั่งสมาธิกันก็ยังมีการงัดข้อกันว่าวันนี้ให้ริชาร์ดก่อน วันต่อไปต้องเป็นของฉัน (ชื่อที่ถอดเสียงได้ยังไม่ยืนยันการสะกด)

เปิดเทปเสียงของชาวโซโลมอนสองท่านที่ส่งผ่านรายการมา มีการกล่าวคำว่าสัมมาอะระหังและอนุโมทนาบุญ พร้อมบอกว่าคิดถึงหลวงพ่อ (ช่วงนี้เป็นเสียงภาษาต่างประเทศปนภาษาไทยที่ถอดเสียงได้ไม่ชัด เนื้อความจึงสรุปได้เท่าที่ได้ยิน)

ชาวโซโลมอนห่างไกลพระพุทธศาสนา ไม่รู้ว่าอะไรดีอะไรชั่ว แต่พอได้รู้จักก็ขวนขวายและปีติใจ แม้ยังอยู่ในขั้นบททดสอบ เทียบกับชาวพุทธที่เป็นเหมือนทัพพีด้ามด้วนจมอยู่ในหม้อแกงแต่ไม่รู้รสแกง ถามว่ามีความกระตือรือร้นเหมือนชาวโซโลมอนหรือเปล่า และวันพรุ่งนี้จะพิสูจน์ว่าใครจะมาวัด

เล่าเรื่องน่าตกใจเมื่อวานของคุณเปเล่ ดวงตะวันแห่งโซโลมอน ผู้ชวนชาวโซโลมอนมานั่งสมาธินอกเวลางาน ทั้งในห้อง หน้าห้องเก็บของ และที่ลานคอนกรีตหน้าบ้านอีกหลังหนึ่ง วันหนึ่งพบว่ามีคนพ่นสีสเปรย์ตัวอักษรไว้ที่ลาน ตอนแรกอ่านได้ไม่ชัดนึกว่าเป็นคำว่า Hell ที่แปลว่านรก ใจไม่ดี แต่พอเดินเข้าไปใกล้กลับเป็น Buddha Hall แปลว่าพุทธสถาน เจ้าของบ้านรู้สึกว่าที่นั่นน่าจะเรียกว่าพุทธสถาน เพราะเห็นคนมานั่งสมาธิกัน ถือเป็นนิมิตหมายที่ดี (ช่วงกลางมีเสียงถอดหลุดราวครึ่งนาที)

ชาวโซโลมอนตอนนี้เกิดคำถามว่าอะไรคือความดีอะไรคือความชั่ว ครูไม่ใหญ่ถามผู้ชมก่อนว่าอยากฟังเพลงไหม และบอกว่าถ้าจะส่งไปให้ชาวโซโลมอนต้องตอบเป็นภาษาอังกฤษ

เบนบอกว่าอยากมาเมืองไทย ชวนผู้ชมสันนิษฐานว่ามาทำไม คำตอบคืออยากมาหาหลวงพ่อและเรียนพุทธศาสนา และเมื่อบวชเป็นพระแล้วจะกลับไปอยู่ที่โซโลมอน เพื่อบอกให้ผู้ชายคนอื่นในโซโลมอนได้บวชเป็นพระด้วย ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าหัวใจของเบนขยายแล้ว จากเดิมเห็นแต่ตัวเอง กลายเป็นอยากแบ่งปันความรู้และความรักให้พี่น้องชาวโซโลมอน

แนะนำโทมัส กิวเซีย หนึ่งในเก้าชาวโซโลมอนที่สมัครใจเข้าร่วมบททดสอบก่อนเป็นชาวพุทธ เขาเล่าว่าวันนี้เห็นดวงอาทิตย์ภายในอีกแล้ว สว่างกว่าดวงอาทิตย์เที่ยงวันบนท้องฟ้า มองไปเรื่อย ๆ ตัวเองก็กลายเป็นดวงอาทิตย์ส่องสว่าง การนั่งสมาธิทำให้มีความสุขทั้งวันและเฝ้ารอจะได้นั่งอีกรอบ เหมือนได้เกิดใหม่ ความโกรธและสิ่งไม่ดีหายออกไป อยากให้ทุกคนในโลกไม่ว่าชาติศาสนาไหนมานั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าคุณเปเล่บอกเพียงให้นั่งหลับตานึกถึงดวงอาทิตย์ ไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไร และเทียบกับทัพพีในหม้อแกงที่ไม่รู้รสแกง (ชื่อโทมัส กิวเซีย สะกดตามที่ได้ยิน ยังไม่ยืนยัน)

โทมัสตอบคำถามว่าอยากบอกอะไรกับคนในโลก ว่าเขาเป็นคนที่มีความสุขมากที่ได้เริ่มชีวิตใหม่กับพระพุทธศาสนา ชีวิตดีขึ้นเมื่อได้รู้จัก และจะรักษาพระพุทธศาสนา ข้อปฏิบัติ และการนั่งสมาธิไว้กับตัวตลอดไม่ว่าไปที่ไหน ครูไม่ใหญ่เรียกว่าถ้อยคำอมตะทางประวัติศาสตร์ เพราะดินแดนนี้เคยได้ชื่อว่าดินแดนมนุษย์กินคน ที่เลิกได้ทั้งด้วยกฎหมายและด้วยความสมัครใจ เพราะมีความสุขภายในคือดวงตะวันออกกลางกายมาทดแทน

บอกว่าผลการปฏิบัติธรรมจากหมู่เกาะโซโลมอนส่งมาเหลือเฟือจนประเทศอื่นยังเข้าคิวไม่ได้ ให้รอก่อน เพื่อให้เห็นว่าคำถามของมนุษย์กินข้าวกับมนุษย์กินคนเมื่อนั่งสมาธิเหมือนและต่างกันอย่างไร แต่ก่อนจะไปถึงตรงนั้นให้ฟังเรื่องแปลกเรื่องหนึ่งก่อน

เล่าผลการปฏิบัติธรรมของเดวิด กาเล หนึ่งในเก้าผู้สมัครทดสอบ ที่โซโลมอนยามค่ำคืนสงบ สงัด และมืดมาก บ้านเรือนมีไฟน้อย ต้องจุดเทียนเหมือนเมืองไทยเมื่อห้าหกสิบปีก่อน คืนวันเสาร์ราวสี่ทุ่มไฟฟ้าที่ออฟฟิศของคุณเปเล่ดับหมด คุณเปเล่ซึ่งมีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งจึงถือโอกาสพาเดวิดมาทดสอบนั่งสมาธิในห้องที่มืดสนิทและเงียบ ให้เดวิดหลับตา ส่วนคุณเปเล่ลืมตาคอยสังเกตว่าจะเกิดอะไรขึ้น ครูไม่ใหญ่แซวว่าอยู่ในแดนอดีตมนุษย์กินคนต้องตื่นตัวเสมอ

คุณเปเล่ศึกษาฝึกฝนตนเองก่อนแล้วชวนคนทำความดี จนเกิดกลุ่มชาวโซโลมอนสามัญชนมานั่งสมาธิ แม้เคยดื่มเคยทำผิดเพราะไม่รู้ พอนั่งแล้วมีประสบการณ์ภายในจนติดใจ เริ่มนั่งในห้องทำงาน หน้าห้องเก็บของ แล้วย้ายไปลานคอนกรีตว่างหน้าบ้านที่อยู่ใกล้บริษัท คุณเปเล่ปัดกวาดทำความสะอาด หลังคาเป็นท้องฟ้ามีต้นมะพร้าวให้ร่มเงา เจ้าของบ้านเฝ้าสังเกตแล้วสรุปว่าคนเหล่านี้มาทำความดี มานั่งเข้าแถวเอง ลืมตาแล้วหน้ามีปีติ คุยกันแต่เรื่องความสุข

บอกว่าเดี๋ยวจะเห็นภาพเจ้าของบ้านทั้งครอบครัว แต่ก่อนนั้นให้ฟังความคิดและคำพูดของเขา ซึ่งไม่มีการชี้นำหรือปรุงแต่ง เพราะชาวโซโลมอนเป็นตัวของตัวเอง รักบอกรัก ไม่รักบอกไม่รัก ชาวพุทธจะได้ข้อคิดจากผู้ที่อยากเป็นชาวพุทธ ซึ่งคิดให้ลานตรงนั้นเป็นพุทธสถานแห่งแรกของโซโลมอน และยังมีความคิดต่อเนื่องไปอีก (ท้ายช่วงมีเสียงถอดหลุดราวครึ่งนาที)

ถ้อยคำของเจ้าของบ้าน (ชื่อที่ได้ยินซ้ำหลายครั้งว่า แดเนียล ซูบู ยังไม่ยืนยันการสะกด): ยินดีที่เห็นชาวโซโลมอนมีความสุขจากการนั่งสมาธิที่ลานบ้านตน ครอบครัวก็ดีใจ เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักศาสนาพุทธและได้เจอชาวพุทธคนแรกในชีวิต คอยเฝ้าดูว่าคนที่มานั่งเป็นอย่างไร จนคุณเปเล่แนะนำให้นั่งสมาธิครั้งแรกสิบนาที รู้สึกผ่อนคลายและอยากนั่งอีก จึงตัดสินใจจะไม่ให้ใครใช้สถานที่ทำอย่างอื่น ให้มีไว้นั่งสมาธิเท่านั้น ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นถ้อยคำประเสริฐจากอดีตมนุษย์กินคนที่แม้ชาวพุทธเองยังทำไม่ได้

ทุกวันพักเที่ยงหลังรับประทานอาหาร ชาวโซโลมอนผู้ยอมผ่านบททดสอบจะเดินมานั่งสมาธิเอง ใครสมัครใจนั่งตรงไหนก็นั่ง ภาพถ่ายตอนที่เขาไม่รู้ตัวแล้วจึงให้ดูทีหลัง และเขายินดีให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกดู ครูไม่ใหญ่ไล่ชมทีละภาพว่าไม่มีการจัดฉากหรือจ้าง ท่านั่งมีหลากหลายตามสบาย บางคนกำลังเล็งดูดวงตะวัน บางคนยิ้มมีความสุข ชวนชาวพุทธในทะเบียนมาดูคนที่อยากเป็นชาวพุทธและทำถูกหลักวิชา

เข้าช่วงผลการปฏิบัติธรรมของบุคคลในประวัติศาสตร์แดนมนุษย์กินคนแห่งหมู่เกาะโซโลมอนอีกคนหนึ่ง ครูไม่ใหญ่เล่าว่านัดนั่งสมาธิที่ Buddha Hall เวลาพักกลางวันแค่ครึ่งชั่วโมงนอกเวลาทำงาน แต่ชาวโซโลมอนเดินทางไปถึงก่อนตั้งแต่เที่ยงยี่สิบ ไปกันเองอย่างอัศจรรย์เพราะอยากนั่งสมาธิ จนคุณเปเล่ไปถึงเป็นคนสุดท้ายทุกครั้ง ทุกคนให้ความสำคัญกับเวลาสมาธิ ใครหายไปวันไหนพอเจอคุณเปเล่ก็รีบเข้ามาขอโทษและบอกเหตุผลเองทั้งที่ไม่มีใครถาม ช่วงต้นเสียงถอดหลุดปนภาษาอังกฤษ ชื่อเจ้าของผลการปฏิบัติธรรมได้ยินว่าบานาบาส ราดอร์ ยังไม่ยืนยันการสะกด

ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าพุทธแท้ดั้งเดิมตั้งแต่สมัยพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นอย่างหนึ่ง พุทธเทียมหรือพุทธในทะเบียนบ้านเป็นอีกอย่าง พุทธแท้ต้องเว้นการฆ่าสัตว์ การลักทรัพย์ การยินดีในคู่ครองของคนอื่น การพูดเท็จ ส่อเสียด คำหยาบ เพ้อเจ้อ เว้นการดื่มน้ำเมาและอบายมุข แล้วเล่าว่าชาวโซโลมอนผู้นี้ซึ่งเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ก็เข้ามาขอร่วมและเป็นนักเรียนที่ดี มานั่งสมาธิสม่ำเสมอทุกครั้ง

แม้หมดเวลาแล้วบานาบาสยังรู้สึกปีติ เดินมาให้คุณเปเล่ดูขนที่ยังลุกอยู่ บอกว่าความเย็นในสมาธิยังอยู่กับตัว ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าบุคคลในประวัติศาสตร์ของหมู่เกาะโซโลมอนกำลังทยอยเห็นดวงตะวันกันมา แล้วเปิดภาพให้ดูทีละภาพว่าเกิดขึ้นจริงไม่ได้จัดฉาก มีภาพบานาบาสปลดกระดุมเสื้อ ภาพพ่ออุ้มลูกมานั่งขัดสมาธิด้วย บางคนกำลังเล็งดวงตะวัน บางคนออกไปนั่งนอกแถว ไม่พูดคุยกันเพราะเวลามีจำกัด ใช้เวลานอกงานมาทำสมาธิ

หลังช่วงเสียงถอดหลุดยาว ครูไม่ใหญ่เอ่ยถึงเบน ฟรานซ์ ผู้ประกาศตัวเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน แล้วเล่าเรื่องจอน ควาเลมาเน่ ยอดกัลยาณมิตรของโซโลมอน ที่ถูกถามว่าเวลาชวนเพื่อนแล้วเพื่อนตอบอย่างไร จอนบอกว่าเพื่อนถามว่าทำไมต้องไปนั่งสมาธิกับคุณ เขาตอบว่าถ้าได้นั่งแล้วจะมีความสุขอย่างที่เขาได้รับ สมาธิช่วยทั้งตัวเขา งาน และครอบครัว นั่งอยู่เฉย ๆ ก็ไม่สร้างปัญหาหรือทะเลาะกับใคร ครูไม่ใหญ่ชวนคิดว่านี่คือคำพูดของคนในแดนอดีตมนุษย์กินคน จอนเล่าว่าเลิกงานกลับบ้านจะทานอาหารกับครอบครัว แล้วชวนทุกคนนั่งสมาธิพร้อมกัน และเมื่อทุกคนเข้านอนก็นั่งคนเดียวอีกครั้ง

บอกว่าวันนี้มีกรณีศึกษาที่จะช่วยให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมดีขึ้น ชื่อเรื่องพี่ชายที่แสนดี และจะมีเรื่องผลการปฏิบัติธรรมของชาวหมู่เกาะโซโลมอน ก่อนนั้นให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน

บอกว่าชาวโซโลมอนแต่ละท่านมีฉายาทั้งสิ้น บานาบาส ราดอร์ คือมนุษย์ขนลุกด้วยความปีติ แล้วเปิดเทปเมื่อวานฟังซ้ำเพื่อทบทวน เหมือนพญาโปริสาทยังทบทวน เล่าว่าคุณเปเล่ใช้ Buddha Hall เป็นพุทธสถานตั้งแต่เที่ยงครึ่งถึงบ่ายโมง มีเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงหลังอาหาร นั่งกายตรงดำรงสติมั่นเหมือนสมัยพุทธกาล ชาวโซโลมอนพยายามมาก่อนเวลาตั้งแต่เที่ยงยี่สิบและจองแถวหน้า ใครหายไปก็จะมารายงานตัวกับคุณเปเล่ว่ายุ่งจริง ๆ แต่พรุ่งนี้จะไป บานาบาสหนึ่งในเก้าบุคคลประวัติศาสตร์เป็นนักเรียนที่ดีมานั่งสมาธิสม่ำเสมอ

ครูไม่ใหญ่ชวนคิดว่ามนุษย์กินคนยังเห็นดวงตะวันภายในได้ มนุษย์กินข้าวจะเห็นไม่ได้ได้อย่างไร แล้วเล่าว่าชาวโซโลมอนกินข้าววันละมื้อตอนเที่ยงเพราะข้าวแพง แต่ตัวยังล่ำบึก ระหว่างวันเคี้ยวหมากแก้หิวเพลิน ๆ เขาไม่รู้สึกทรมานเพราะเป็นเรื่องปกติ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเขาหัดเป็นคนกลางของกลางมานานแล้ว

เข้าเรื่องผลการปฏิบัติธรรมของโรเบิร์ต แมฟฟิตตี้ ผู้ได้ฉายาว่าผู้เปิดเผยและใกล้ชิดธรรมชาติที่สุด เพราะเวลานั่งสมาธิไม่ใส่เสื้อ ให้ผิวกายสัมผัสธรรมชาติ ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตั้งฉายาให้แต่ละคนเรียงกันมาเป็นแถว และแปลกที่ตรงกับอัธยาศัยของแต่ละคน โรเบิร์ตอายุ 23 ปี มาที่ Buddha Hall เป็นประจำ มาถึงก่อนคนอื่นและนั่งแถวหน้าสุดเสมอ

ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าชาวโซโลมอนแต่ละคนมีถ้อยคำอันประเสริฐไม่เหมือนกัน ฟังมาทีละคนแล้วไม่มีการปรุงแต่งหรือชี้นำ คิดอย่างไรพูดอย่างนั้น ปากกับใจตรงกัน จึงไม่ควรมองเพื่อนมนุษย์แค่ผิวกายว่าผิวสีช็อกโกแลต ผมหยิก หรือดวงตาดุดัน แต่ให้มองดวงปัญญาที่ใช้ภาษาเป็นสื่อของใจ แม้ไม่ใช่ทุกถ้อยคำจะเป็นถ้อยคำเพชร แต่แหล่งที่มาคือความบริสุทธิ์จากภายใน

หนูน้อยสามคนอายุสิบสามปีที่ข้ามมาเยี่ยมญาติช่วงปิดเทอมรู้ข่าวแล้วขอร่วมด้วย จึงต้องมีบททดสอบเพิ่มสำหรับเด็กว่ายังเป็นเด็กจะขอเป็นชาวพุทธได้หรือไม่ ถ้าหลับตาเห็นแต่ลืมตาไม่เห็นก็ยังไม่ผ่าน ชื่อเกาะของเด็กฟังไม่ชัด ครูไม่ใหญ่ชอบภาษาอังกฤษแบบประหยัดไวยากรณ์ของที่นั่น เสียงบางช่วงถอดหลุด

ผู้สัมภาษณ์ชาวโซโลมอนไม่ใช่คุณเปเล่ แต่เป็นอีกคนหนึ่งจากอีกประเทศที่ส่งข้อมูลมา (ชื่อถอดได้ว่าคุณจร ยังไม่ยืนยันการสะกด) ผู้สัมภาษณ์เองก็ทึ่งว่าจะดูแค่รูปร่างภายนอกไม่ได้ ถ้อยคำที่ตอบเป็นเครื่องวัดดวงปัญญาเหมือนดึงสายบัวขึ้นจากสระ แม้ครูไม่ใหญ่อยู่ในเมืองพุทธก็ยังไม่ค่อยได้ยินชาวพุทธพูดอย่างนี้ จึงชวนดูตัวเองว่าเป็นพุทธแท้หรือพุทธเทียม พุทธในทะเบียนบ้าน ถ้าไม่ศึกษาคำสอนปฏิบัติไม่ถูก อาจพลัดไปสู่เทวนิยมและพลาดมรรคผลนิพพาน ท้ายช่วงเสียงถอดหลุดยาวราวหนึ่งนาทีครึ่ง

เมื่อวานเวลาห้าทุ่มของโซโลมอน ตรงกับหนึ่งทุ่มเมืองไทย คุณเปเล่นั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ มีชาวโซโลมอนสามคนเดินเข้ามาในออฟฟิศ ตอนแรกนึกว่ามาเอาของ แต่นานไปไม่มีใครออกไป หันไปดูจึงเห็นว่ามานั่งสมาธิทั้งที่เป็นเวลาพักผ่อน นั่งไปครึ่งชั่วโมงจนถึงช่วงถ่ายทอดสดรายการโรงเรียนอนุบาลตอนห้าทุ่มครึ่ง

ตะวันออกไม่ไกล แค่ศอกเดียวจากปลายจมูก ครูไม่ใหญ่สรุปว่าควรนำประวัติศาสตร์พุทธศาสนาในเกาหลีมาศึกษาเพื่อไม่ให้ผิดพลาดในเมืองไทยและดินแดนพุทธอื่น ไม่ต้องทะเลาะกันเรื่องคำภาวนาและวิธีการ แค่หลับตาให้ขนตาชนกันเบา ๆ ไม่คิด ไม่ทำอะไร ง่วงก็ปล่อยให้หลับ เมื่อยก็ขยับ ฟุ้งก็ลืมตานิดหนึ่ง ตัวอย่างชาวโซโลมอนที่ติดตามกันมาหลายวันยืนยันว่าวิธีนี้เป็นสากล ทุกคนทำได้ ไม่ขัดแย้งความเชื่อ ไม่ต้องเปลี่ยนศาสนา เหมือนอากาศที่ทุกชาติทุกภาษาหายใจได้

จากตรุษจีนข้ามไปเกาหลีแล้วไปหมู่เกาะโซโลมอน วิธีปฏิบัติแบบบอกกันตรง ๆ ไม่ซ่อนเป็นปริศนาธรรมได้รับความนิยมมาก เพราะความเชื่อเดิมไม่เคยให้ความสุขขนาดนี้ เกริ่นว่าจากบทเพลงและการนึกถึงเป้าภายใน เกิดการเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่กับจอน ควาเลมาเน่ และบุคคลประวัติศาสตร์เก้าคนที่อยากเป็นชาวพุทธชุดแรกของโซโลมอน ถ้อยคำมาจากประสบการณ์ไม่มีการปรุงแต่ง ฟังแล้วเกิดแรงบันดาลใจว่ามนุษย์กินคนยังทำได้ มนุษย์กินข้าวทำไมจะทำไม่ได้ แต่ก่อนนั้นทบทวนทอมมี่ ธิรา ผู้เปิดเผยเมนูการกินเนื้อมนุษย์

คิดถึงชาวโซโลมอนมาก โดยเฉพาะบุคคลประวัติศาสตร์ชุดแรกที่ปรารถนาเป็นชาวพุทธและขอเข้าบททดสอบ วันนี้จะมีเรื่องของคุณแซมที่ตั้งใจพูดเมื่อวานแต่หมดเวลาก่อน แต่ก่อนนั้นจะทบทวนจอน ควาเลมาเน่ ให้นักเรียนใหม่รู้จัก และเปิดบรรยากาศด้วยเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์

คุณแซมกลับมาแล้วมาหาคุณเปเล่เพื่อนั่งสมาธิด้วย เล่าว่าหลับตาแล้วลืมทุกสิ่ง นึกถึงลูกบอลขนาดราวสามนิ้ว ราวครึ่งชั่วโมงลูกบอลที่มืดก็สว่างขึ้นเฉย ๆ เหมือนมีคนเปิดสปอตไลท์กลางลูกบอล ครูไม่ใหญ่ขยายว่าอยู่ดี ๆ คืออยู่เฉย ๆ ทำเฉย ๆ ก็สว่างเฉย ๆ แต่พอเห็นแล้วแซมไม่เฉย ตกใจลืมตาทุกอย่างหายหมด แซมรู้สึกว่าสมาธิง่ายมาก เหมือนอยู่อีกโลกที่เป็นอิสระ ทำงานมีความสุขขึ้น

ครูไม่ใหญ่บ่นว่าเรื่องมาเยอะเป็นกระตั้กจนเลือกไม่ถูก แล้วเกริ่นถึงดินแดนมนุษย์กินคนที่ตอนนี้ลงมือปฏิบัติธรรมและได้ผลดีกว่ามนุษย์กินข้าว แต่ก่อนจะไปถึงให้มาพบดวงตะวันกันก่อน

ครูไม่ใหญ่เล่าภาพหญิงนั่งริมทะเลตามหาตะวันที่จมหายไป แล้วหลับตาปิดตาเปิดใจพบตะวันสว่างอยู่กลางท้องตัวเอง แล้วโยงถึงชาวโซโลมอนอดีตมนุษย์กินคนที่ฟังเมื่อวาน คุณแซมบอกว่าแสวงหาบางอย่างที่จะเชื่อมกับความสุขมาตลอดชีวิต เคยคิดว่ากินคน ดื่มเหล้า เต้นรำ จะเป็นจุดเชื่อมแต่ไม่ใช่ สุดท้ายพบว่าไม่ต้องทำอะไร หลับตาเฉย ๆ ใจหยุดคือจุดเชื่อมกับความสุขที่แท้จริง มีถ้อยคำเด็ดที่มนุษย์กินข้าวไม่มี แล้วเกริ่นว่าการกินคนไม่ใช่เฉพาะชนเผ่า แม้พระราชาอย่างโปริสาทก็กิน วันนี้ตอนที่สิบสี่

ภาพและคำเล่าของลีล่า หญิงชาวโซโลมอนที่ได้เป็นผู้แปลเพลงของหลวงพ่อเป็นภาษาพิจิน เธอชอบทุกประโยคในเพลงเพราะเนื้อหาดี ได้ดูมิวสิกวิดีโอแล้วชอบมาก เพื่อนชื่อเมอรินด้าเต้นเก่งกว่า ฟังเสร็จก็เต้นหมุนไปมา จังหวะเหมาะกับนำไปเต้นในงานต่าง ๆ และช่วยให้นั่งสมาธิดีขึ้น แปลเป็นภาษาพิจินได้หลายเพลงแล้ว ครูไม่ใหญ่ชมว่าลีล่านั่งสมาธิสวยสมกุลสตรี และเมอรินด้าเป็นผู้มีดนตรีในหัวใจ การสะกดชื่อทั้งสองยังไม่ยืนยัน ช่วงท้ายมีบรรทัดฮัมซ้ำ แล้วช่องว่างราว 3549-3684 วินาทีที่ไม่มีหลักฐานว่าเป็นอะไร

ทบทวนเรื่องคุณแซมที่เคยเล่า (แบ่งเวลาทบทวนให้นักเรียนใหม่ตามที่เกริ่นไว้) คุณแซมกลับจากเกาะมาลาอิตามาหาคุณเปเล่ดวงตะวันแห่งโซโลมอนเพื่อนั่งสมาธิ นึกลูกบอลขนาดสามนิ้ว ราวครึ่งชั่วโมงลูกบอลสว่างขึ้นเหมือนมีสปอตไลท์ ตกใจลืมตาแล้วหายหมด รู้สึกว่าสมาธิง่าย เหมือนอยู่ในโลกอิสระ ครูไม่ใหญ่ขยายว่าทุกคนเสมอภาคในการนั่งสมาธิ ทำงานมีความสุขขึ้น และสมาธิทำให้รักครอบครัวมากขึ้น ถ้าทุกครอบครัวรักกันโลกนี้จะมีความสุข

หลังช่วงเสียงเพี้ยนราวสองนาที ครูไม่ใหญ่ว่าตอนนี้แทบลืมไปแล้วว่าหมู่เกาะโซโลมอนเคยเป็นดินแดนมนุษย์กินคน กลายเป็นเกาะสวรรค์ของชาวโซโลมอนเพราะเริ่มมีประสบการณ์ภายในกันมาก สมาชิกหลักร้อยนับเฉพาะหัวหน้าครอบครัว เขากลับไปเล่าให้คนในบ้านฟังว่ามะพร้าวเปลี่ยนเป็นแก้วบ้างเป็นดวงตะวันบ้าง แล้วอ่านข้อความของชาวโซโลมอนชื่อจอนแวร์ (ยังไม่ยืนยันว่าเป็นคนเดียวกับที่ตอนก่อนเรียกจอน ควาเลมาเน่) ขอบคุณที่หลวงพ่อพูดถึงในรายการ นั่งสมาธิราว 20 นาทีเห็นลูกมะพร้าวกลมใสสว่างเหมือนดวงอาทิตย์แล้วเห็นต่อเนื่องไปจนครบ 40 นาที เดิมไม่ขยันทำงาน นั่งสมาธิแล้วกลับกระตือรือร้นทั้งนั่งสมาธิและทำงาน ครูไม่ใหญ่แย้งความเชื่อว่านั่งสมาธิแล้วขี้เกียจ

ครูไม่ใหญ่ชวนไปดูชาวหมู่เกาะโซโลมอนผู้มีหัวใจใส ฟังแล้วไม่ได้เชื่อทันทีแต่ลงมือทำจนมีผลการปฏิบัติ ประโยคที่ออกมาจากประสบการณ์ภายในจะทำให้อัศจรรย์ใจว่าถ้ามนุษย์ทุกคนทำได้จะเลิกรบ เลิกขัดแย้ง รักและสามัคคีกัน แล้วชวนทบทวนคำพูดของเบน ฟรานซ์ ช่วงราวนาทีครึ่งต่อจากนั้นมีบรรทัดถอดเสียงน้อยมาก ครูไม่ใหญ่ว่าใครมีประสบการณ์ภายในจะรู้สึกคล้ายกัน หลัก ๆ เหมือนกัน ต่างกันแค่ปลีกย่อย

เบน ฟรานซ์ขอบคุณหลวงพ่อที่ให้กำลังใจ อยากฟังเรื่องสมาธิอีกจนถึงสมาธิที่แท้จริง เขาเข้าใจว่าความหมายจริงของสมาธิคือการทำความสะอาดหัวใจจากสิ่งไม่ดีทั้งหลาย (to clean the heart) ครูไม่ใหญ่ว่าชาวพุทธยังคิดไม่ค่อยได้ แต่ความรู้นี้ออกมาจากความไม่คิด เขาว่าสมาธิควรเป็น first priority ที่ทุกคนทำทุกวัน เงินทำความสะอาดหัวใจไม่ได้แต่สมาธิทำได้ ถ้าทุกคนทุกชาติทุกศาสนานั่งสมาธิทุกวันโลกจะดีขึ้น ครูไม่ใหญ่ว่าแดนมนุษย์กินคนกลายเป็นดินแดนสูงส่งแล้ว เขาอยากผ่านบททดสอบแล้วเดินทางไปเกาะอื่นของโซโลมอนเพื่อสอนสมาธิ ถ้าปราศจากสมาธิชีวิตมนุษย์ก็ไม่มีอะไร ครูไม่ใหญ่เทียบกับคำว่าโมฆบุรุษในพระไตรปิฎก หลังจากนั้นราวสองนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง

ครูไม่ใหญ่ว่าวิถีชาวพุทธต้องเริ่มตั้งแต่เยาว์วัย แล้วเล่าว่าที่หมู่เกาะโซโลมอนยังไม่มีพุทธศาสนา ชาวเกาะอยากเป็นชาวพุทธมากและกำลังหาครูไปสอนวิถีพุทธ เป็นดินแดนอดีตมนุษย์กินคนที่เคยเล่าเมนูเด็ดไปแล้ว ครูไม่ใหญ่พูดติดตลกว่าถ้าไปอยู่โดนกินไม่กี่คนพุทธศาสนาก็ตั้งได้ แต่ตอนนี้เลิกกินมายี่สิบกว่าปีแล้ว บ่นว่าเวลาจะหมดทุกที แล้วชวนฟังเทป หลังจากนั้นเกือบสองนาทีมีบรรทัดถอดเสียงเพียงบรรทัดเดียว

เทปทบทวนเรื่องชาวโซโลมอนสลับกับครูไม่ใหญ่อธิบาย ปลายธันวาคมมีคนมานั่งสมาธิเพียงสามคน คุณเปเล่คนไทยที่ไปทำงานที่นั่นชวนมาที่ออฟฟิศทุกวันพุธ แต่เขามาถามทุกวันจนต้องเปิดห้องให้นั่งช่วงพักเที่ยง สตีเฟนประกาศเลิกบุหรี่เลิกเหล้า ตอนนี้ไปทำงานที่เกาะมาลาอิตา เบน ฟรานซ์ขอเป็นชาวพุทธคนแรกของเกาะเมื่อ 18 มกราคม 2549 ได้รับบททดสอบ แล้วมีคนมาสมัครอีกหลายรอบ เจ้าของบ้านยินดีให้ใช้ลานคอนกรีตที่พ่นสีว่า Buddha Hall และมานั่งด้วย ชาวเกาะบอกต่อจนต้องเพิ่มรอบ นั่งวันละสามรอบรวมรอบถ่ายทอดสดตอนเที่ยงคืน ผลที่เห็นคือเลิกบุหรี่ เหล้า ฆ่าสัตว์ ยิ้มง่าย ขยันขึ้น หัวหน้างานชาวต่างชาติถามคุณเปเล่ว่าทำอะไรกับลูกน้อง คนไทยบางคนหันมานั่งด้วยและเกิดความเอื้อเฟื้อ บางคนเห็นดวงสว่างภายใน บางคนเริ่มจากนึกลูกมะพร้าวจนใส ทุกคนรู้จักหลวงพ่อ อยากให้มาที่นั่น ท้ายเทปมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำราวสองนาที

อีกแปดวันถึง 18 กุมภาพันธ์จะครบหนึ่งเดือนที่ชาวโซโลมอนต้องพิสูจน์ว่าผ่านบททดสอบเป็นชาวพุทธหรือไม่ ครูไม่ใหญ่แซวว่าน่าเอาชาวพุทธมาทดสอบบ้าง แล้วทบทวนเรื่องทอมมี่ ธิรา ที่เล่าไปเมื่อ 27 มกราคม ทอมมี่เคยกินเนื้อมนุษย์ตั้งแต่เด็กจนอายุยี่สิบจนมีกฎหมายห้าม เป็นคนพูดน้อยจนคนนึกว่าพูดไม่ได้ ดุ ไม่ยิ้ม โกรธแล้วเงียบ พอรู้จักชาวพุทธก็ยิ้มครั้งแรก เป็นหนึ่งในเก้าคนแรกที่ขอเป็นชาวพุทธ นั่งสมาธิทุกวันจนพูดมากขึ้น ยิ้มทักทาย Hello my friend ไม่โกรธอีกเลย ทอมมี่เล่าว่านึกถึงลูกมะพร้าวแล้วมีความสุข สมาธิช่วยทั้งปัญหาส่วนตัวและครอบครัว กลับไปชวนภรรยานั่งด้วย และถามว่าทำไมนั่งแล้วเห็นหัวกะโหลก พร้อมดูภาพก่อนรู้จัก DMC

รายงานของคนไทยที่ทำงานที่หมู่เกาะโซโลมอน ว่าหัวหน้าชาวต่างชาติชมผลการปฏิบัติของชาวเกาะและถามว่าเขานั่งวันละกี่ชั่วโมง ทำให้ฮึดสู้เพราะไม่ค่อยได้นั่ง ทั้งที่รู้เรื่องสมาธิมากกว่าก็ต้องไม่แพ้ ครูไม่ใหญ่ว่าผลการปฏิบัติของมนุษย์กินคนไปถึงมนุษย์กินข้าวแล้ว วันก่อนระหว่างรอคิวในเมืองลองหลับตานึกดวงแก้วในกลางท้องเฉย ๆ สองสามนาทีโดยไม่เห็นเป็นรูปร่าง ใจไม่วอกแวก แล้วเห็นจุดหนึ่งสว่างวาบ ความเบาสบายพรั่งพรูออกมาจนตกใจลืมตาเหมือนเดวิด กาเล หลับตาอีกรอบไม่เห็นอะไรเพราะไม่ได้ทำเหมือนเดิม แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ต้นช่วงมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ ชื่อผู้รายงานถอดเสียงไม่ได้

ครูไม่ใหญ่ว่าเวลาหมดเร็ว ต้องเลือกระหว่างเรื่องพญาโปริสาทกับโซโลมอน แล้วเลือกโซโลมอน มีบรรทัดเดียวยาวราวสองนาทีว่าเป็นสัญญาณเข้าสู่รายการหมู่เกาะโซโลมอน อดีตมนุษย์กินคน จากนั้นเล่าว่าเมื่อคืนภาพงานมาฆบูชาที่วัดพระธรรมกายถูกเผยแพร่ไปทั่วโลกทางจอ DMC ทั้งมนุษย์กินข้าวและอดีตมนุษย์กินคนได้ร่วมกิจกรรม ภาพที่สวยงามที่สุดในโลกไม่ใช่เพชรใหญ่เท่าภูเขา ทับทิม ภูเขา ทะเล หรือดวงอาทิตย์ดวงจันทร์ แต่คือคนดีจำนวนมากมารวมกันทำความดีอย่างสงบ เงียบ งดงาม มีระบบระเบียบ

คุณเปเล่ ดวงตะวันแห่งโซโลมอน แจ้งชาวโซโลมอนว่าคืนนี้จะได้เห็นหลวงพ่อ พวกเขามาทันทีโดยไม่กินอาหาร ทั้งที่กินวันละมื้อ อดอาหารแต่อิ่มใจ มาดูโดยยังไม่รู้ว่าเป็นวันอะไร ครูไม่ใหญ่ว่าคนไทยก็ยังไม่รู้ว่าเมื่อวานเป็นวันอะไร เพราะกระแสวาเลนไทน์กลบมาฆบูชาไปหมด ชาวพุทธต้องตื่นตัวทำความกระจ่างว่าวันมาฆบูชาเป็นวันสำคัญ ชาวโซโลมอนอุทานว่าสวยจัง ชาวพุทธมารวมกันมากขนาดนี้เลยหรือ เวลามีการกราบก็กราบตาม ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายที่อดีตมนุษย์กินคนจะก้มกราบจรดพื้น เพราะรู้ว่าพระพุทธเจ้าเป็นผู้ให้แสงสว่างแก่มวลมนุษยชาติ อยากมาร่วมงานแบบนี้ แล้วนั่งดูจนเที่ยงคืน บางคนนั่งสมาธิต่อ

ทบทวนว่าเดวิด กาเล คือคนที่เคยนั่งลืมตาในห้องมืดสองต่อสองกับคุณเปเล่ ซึ่งคุณเปเล่ไม่ได้หวาดระแวงแต่ตั้งใจทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้ดีที่สุด เดวิด กาเล เล่าว่าระหว่างหลวงพ่อนำนั่งสมาธิช่วงจุดโคมมาฆประทีป ตอนเที่ยงคืนเวลาโซโลมอน เขาเห็นในท้องมีพระอาทิตย์ใสสว่างกว่าพระอาทิตย์เที่ยงวัน รู้สึกว่าคืนนี้พิเศษจริง ๆ หลังจากนั้นราวสองนาทีมีบรรทัดเดียวที่ถอดไม่ได้ความ อีกคนหนึ่งซึ่งชื่อถอดเสียงไม่ชัดเล่าว่าคืนนี้นั่งเห็นลูกมะพร้าวที่สวยกว่ามะพร้าวจริงที่เคยเห็นในโลก ครูไม่ใหญ่ว่านักเรียนทั่วโลกชอบฟังคำของชาวโซโลมอนเพราะซื่อ ๆ ใส ๆ เปี่ยมด้วยความสุขจากประสบการณ์ภายใน ฟังแล้วมีกำลังใจ บางคนขอเวลานอกไปนั่งสมาธิ

วันนี้มีชาวโซโลมอนมาขอดูภาพงานมาฆบูชาอีกสิบแปดคน ทุกคนตะลึงแย่งกันถามว่านี่คืออะไร เบน ฟรานซ์ ชาวโซโลมอนคนแรกที่ปรารถนาเป็นชาวพุทธ อธิบายว่าเป็นงานบูชาพระพุทธเจ้า คนทั่วโลกมานั่งสมาธิและจุดโคมร่วมกันแสดงถึงใจที่เป็นหนึ่งเดียว เบนบอกว่ามีความสุขมาก อยากมีส่วนร่วมไปทำทุกอย่างเหมือนพวกเขา ภูมิใจที่มีคนนั่งสมาธิรอบเจดีย์ใหญ่ ภูมิใจในหลวงพ่อสุด ๆ และอยากให้โซโลมอนเป็นอย่างเมืองไทยให้ได้สักวัน ครูไม่ใหญ่ว่าถูกต้อง ให้เริ่มที่เบน ฟรานซ์ กับเพื่อน ๆ ขยายจากศูนย์กลางกายตนเองไปสู่คนที่รักที่อยู่ใกล้

คุณเปเล่เข้าวัดครั้งแรกปี 2537 มาอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อน จบปริญญาตรีแล้วได้งานที่กัมพูชา ผู้บริหารบริษัทก็เป็นศิษย์วัดพระธรรมกาย วันแรกที่ไปทำงานเห็นภาพมหาธรรมกายเจดีย์จึงอบอุ่นใจมากที่เจอในต่างบ้านต่างเมือง ผู้บริหารชวนดู DMC ในกัมพูชา แล้วส่งไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ กลับมาก็ติดจานดาวเทียมให้พ่อแม่และญาติ ต่อมาบริษัทได้งานก่อสร้างถนนและสะพานที่หมู่เกาะโซโลมอน แม้เปลี่ยนที่ทำงานก็ยังติดตามดู DMC ทุกวันเพราะคิดถึงครูไม่ใหญ่ วันนี้ยังมาไม่ได้จึงขอส่งเสียงผ่านบทเพลงมาก่อน

คุณเปเล่เล่าว่าผู้คนที่โซโลมอนส่วนใหญ่น่ารัก ผิวสวยสีดำ ปากแดงเพราะน้ำหมาก ผมหยิกไม่ต้องดัด บางคนตั้งบ้านอยู่ตามป่าเขาในบรรยากาศสวยงาม เงียบสงบทั้งกลางวันกลางคืน เหมาะกับการนั่งสมาธิมาก ครูไม่ใหญ่ทบทวนชื่อชาวโซโลมอนที่เคยเล่า เช่นคุณแซม ทอมมี่ ธิรา จอน ควาเลมาเน่ และเบน ฟรานซ์ผู้ประกาศตนเป็นชาวพุทธคนแรกของเกาะ ช่วงนี้ถอดเสียงปนภาษาอังกฤษจนหลายชื่ออ่านไม่ได้ ท้ายช่วงมีบรรทัดคั่นซ้ำราวหนึ่งนาที

พ่อ แม่ พี่น้องของคุณเปเล่เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงประเภทตามน้ำเป็นส่วนใหญ่ บางทีเต็มที่บางทีไม่เต็มที่ ส่วนตัวคุณเปเล่บางชาติเป็นกองเสบียง บางชาติบวชช่วงสั้น ช่วงยาว หรือบวชตลอดชีวิตทำหน้าที่เผยแผ่ เคยเข้าถึงพระธรรมกายระดับเอาตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ (บางช่วงถอดเสียงขาด) ครูไม่ใหญ่ฝากความรักและปรารถนาดีถึงชาวโซโลมอนทุกคนที่ดู DMC ให้ลืมอดีตที่ผิดพลาดและไม่หันไปทำอีก สั่งสมบุญบารมี ทาน ศีล ภาวนา นั่งสมาธิให้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ช่วยเผยแผ่ให้ชาวเกาะเป็นต้นบุญต้นแบบ ชีวิตจะมีความสุข ตายแล้วปิดอบายไปสวรรค์ ไปดุสิตบุรี และให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ

ครูไม่ใหญ่บอกหลังจบเทปว่าจะนำประวัติของพระพุทธองค์สมัยกำลังสร้างบารมีมาให้ฟังเพื่อจะได้เดินรอยตาม แล้วบ่นว่าเวลาหมดไปเร็ว ชวนไปหมู่เกาะโซโลมอนกันต่อ

เล่าว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อนผู้มีบุญชาวโซโลมอนราวเก้าคนสมัครใจเข้าบททดสอบของการเป็นชาวพุทธ (จริง ๆ มีมากกว่านั้นแต่ไม่ได้อ่านหลายชื่อ) ครบหนึ่งเดือนเมื่อวันเสาร์ที่ 18 กุมภาพันธ์ วันนี้วันจันทร์ที่ 20 กุมภาพันธ์ 2549 บ้านกัลยาณมิตรชาวโซโลมอนส่งตัวแทนผู้เข้าบททดสอบมานั่งฟังรายการ ซึ่งที่นั่นเป็นเวลาราวเที่ยงคืนถึงตีหนึ่ง หลายคนต้องเดินทางไกล เช่นทอมมี่ ธิรา ต้องนั่งรถโฟร์วีลไปจนสุดทางแล้วเดินต่อในป่าลึก ผู้ไปรับ (ชื่อถอดได้ว่าเฮเล ยังไม่ยืนยันการสะกด) เพิ่งเห็นว่าอยู่ไกลขนาดนี้แต่ยังตั้งใจนั่งสมาธิทุกวัน ครูไม่ใหญ่ปลื้มใจ แล้วเข้าบททดสอบที่สองเพื่อยืนยันว่าจะเป็นชาวพุทธที่แท้จริง ไม่ใช่ชาวพุทธเฉพาะในนาม

ครูไม่ใหญ่สรุปว่าชีวิตเลวร้ายของชาวโซโลมอนผ่านไปแล้ว กำลังก้าวสู่ความเป็นผู้เจริญ เป็นผลจากการผ่านบททดสอบและนั่งสมาธิสม่ำเสมอ วิธีง่ายนิดเดียว ลงทุนน้อยประโยชน์สูง คือเอากำลังจากข้าวที่รับประทานทุกวันมาทำใจให้สงบนิ่ง หาดวงตะวันภายในให้เจอโดยมองผ่านลูกมะพร้าวหรืออะไรก็ได้ที่รักผูกพัน นึกถึงได้ง่ายในทุกอิริยาบถ แม้ในห้องน้ำ แล้วค่อย ๆ ก้าวกลับเข้าไปสู่ภายใน แล้วบอกว่าชาวโซโลมอนคนอื่นที่ผ่านบททดสอบหนึ่งเดือนจะไปฟังวันต่อไป ตอบพรุ่งนี้เพราะเวลาไม่พอ

ชาวโซโลมอนอีกคน (ชื่อถอดเสียงไม่ชัด) ว่าการทดสอบนี้ง่ายมาก ครูไม่ใหญ่ขำว่าแปลว่าให้หาข้อที่ยากกว่านี้ เขาว่าชีวิตเปลี่ยนไปจริง ขอบคุณที่ให้โอกาส พร้อมสำหรับขั้นต่อไป ครอบครัวดีใจที่เขากำลังจะเป็นชาวพุทธ ไม่เคยทำผิดบททดสอบเลย การเป็นชาวพุทธที่ดีไม่ใช่เรื่องยาก คนโซโลมอนคงมีความสุขที่ได้เป็นชาวพุทธ การนั่งสมาธิทำให้ผ่านบททดสอบง่ายขึ้น และการทำตามบททดสอบก็ทำให้นั่งสมาธิดีขึ้น เกื้อกูลกัน ปิดด้วยว่ามีความสุขมากและรักหลวงพ่อ

ครูไม่ใหญ่เล่าว่าเพลงนี้ทำกันบ่ายวันเสาร์ นักร้องที่ยังไม่ได้กลับบ้านมาร้องจนได้เพลงออกมา แล้วประกาศกับโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกว่าจะส่งเนื้อให้ไปใส่ทำนองปรุงเอาเองได้ ที่นี่ฟรีสไตล์ พอประกาศไปก็มีส่งมาจากโซโลมอนเป็นที่แรก

ครูไม่ใหญ่พาไปหมู่เกาะโซโลมอนที่ไม่ได้ไปนาน ฟังเรื่องมหัศจรรย์ (ช่วงราวสองนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง) แล้วเล่าว่าเสียงบทสวดมนต์ดังกระหึ่มไปทั่วเกาะแล้ว ครูไม่ใหญ่ค่อย ๆ ทยอยให้บทสวดมนต์ เริ่มจากบทไหว้พระบรมครูก่อน เพราะก่อนจะทำอะไรต้องไหว้ครู บทสวดมนต์เป็นบททดสอบขั้นที่สองว่าจะรับเป็นชาวพุทธหรือไม่ ให้ไปหลายบท ตั้งแต่นะโม ตัสสะ อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ สวากขาโต อิติปิ โส สวดแล้วให้นึกถึงคุณของพระรัตนตรัย

ครูไม่ใหญ่ให้ฟังเสียงสวดมนต์ที่ออกมาจากปากผู้มีบุญที่เกาะโซโลมอน ท่านแรกคือคุณสตีเฟน บินาลู ครูไม่ใหญ่ชมว่าสวดเพราะมาก เทวดาฟังยังชื่นชม ท่านที่สองคืออดีตมนุษย์กินคน คุณทอมมี่ ธิรา ที่ไปสวดในป่าลึกและชวนครอบครัวมาสวดด้วยจนคล่องปากขึ้นใจ ตอนนี้อยากรู้ความหมายแล้ว ครูไม่ใหญ่ว่าจะค่อย ๆ ทยอยให้ ท่านที่สามชื่อถอดเสียงได้คล้าย วิลลี่ กวาลูอู (ยังไม่ยืนยันการสะกด) ครูไม่ใหญ่ว่าเดี๋ยวนี้เลิกแล้ว (คำที่ถอดเสียงได้ไม่ชัด น่าจะหมายถึงการนับถือแบบเดิม) มาให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา สวดมนต์ไหว้พระ ซ้อมกันไปเรื่อย ๆ แล้วชวนสาธุการ เสียงสวดของแต่ละท่านไม่ได้ถูกถอดเสียง และมีบรรทัด jingle คั่นหลายช่วง

ครูไม่ใหญ่ให้เอาภาพมาดู คุณครูทั้งสี่ท่านที่สอนอยู่ในอดีตแดนมนุษย์กินคน คนนำทางก็เคยกินคนมาแล้ว คุณเปเล่พาเข้าไปดูหัวใจที่ยิ่งใหญ่ของคุณครูทั้งสี่ เพราะโรงเรียนตรงนั้นไฟฟ้าและน้ำประปาเข้าไปไม่ถึง อาชีพอื่นเข้าไม่ถึง แต่ครูทั้งสี่เข้าไปถึง ต้องมีหัวใจของผู้ให้แสงสว่างจึงเดินเข้าป่าไปสอนเด็กได้ ทั้งที่เรียนสูง จบปริญญาและมีโอกาสสอนในเมือง แล้วแซวว่าเรียนสูงไม่ได้หมายถึงปีนต้นมะพร้าว เพราะแถบหมู่เกาะโซโลมอนมะพร้าวเยอะ (ชื่อโรงเรียนถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้)

คุณครูทั้งสี่ต่างจากครูทั่วไปในโลกเพราะนั่งสมาธิเป็นปกติ ทุกภาพที่เอามาให้ดูไม่ได้จัดฉาก คุณเปเล่ไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะไปโรงเรียน จึงได้ภาพที่ครูใหญ่นำนักเรียนนั่งสมาธิตามปกติ ครูใหญ่แทนที่จะอยู่ฝ่ายบริหารอย่างเดียวก็ลงมือสอนเอง ครูใหญ่ท่านนี้เป็นครูอยู่ที่นั่น 17 ปี (ชื่อถอดเพี้ยนหลายแบบ) รักระเบียบจึงจัดแถวให้นั่ง เด็กจะใส่เสื้ออะไรมาเรียนก็ไม่มีปัญหา เพราะไม่ได้แข่งกันเรื่องเสื้อผ้าแต่มาเรียนรู้ด้วยสติปัญญา เด็กนั่งสมาธิโดยไม่รู้ตัวว่ามีคนถ่ายภาพ โต๊ะเก้าอี้ตามมีตามเกิดก็เรียนได้

ก่อนเรียนคุณครูทั้งสี่ยอมเสียเวลาเพื่อได้ เพราะปกติเด็กตั้งแต่อนุบาลถึงมหาวิทยาลัยเสียเวลาไปกับความฟุ้งซ่าน เรียนจริง ๆ ไม่กี่นาที จึงให้นั่งสมาธิก่อนเรียนเสมอ และต้องนั่งในท่ามาตรฐาน เด็กนั่งบนโต๊ะเพราะถ้านั่งเก้าอี้ข้างล่างจะนั่งขัดสมาธิไม่ได้ แล้วชี้ให้ดูภาพคุณครูแต่ละท่านนั่งสมาธิด้วย (ชื่อครูถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้) ทั้งสี่ท่านมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ คือหัวใจของผู้ให้แสงสว่าง