พญาโปริสาท

เล่าว่าเรื่องคนกินคนไม่ใช่เรื่องใหม่ มีมานานตั้งแต่สามัญชนไปจนถึงพระราชา แล้วเกริ่นเข้ามินิซีรีส์เรื่องพญาโปริสาท คนกินคน ตอนที่หนึ่ง ซึ่งเป็นเรื่องของพระราชาผู้กินเนื้อมนุษย์ที่มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์

มินิซีรีส์เปิดด้วยข้อคิดว่าเมื่อสร้างกรรมก็กลายเป็นวิบาก แต่ผู้ที่เคยผิดพลาดถ้ายอมเชื่อฟังกัลยาณมิตรก็กลับตนเป็นคนดีได้ แล้วเข้าเรื่องชายหนุ่มสองคนที่มาพบกันในกระท่อมร้างริมทาง ต่างเปิดเผยว่าเป็นราชโอรส คนหนึ่งมาจากนครพาราณสีแขวงกาสี อีกคนจากนครอินทปัตย์แขวงกุรุ ทั้งคู่มุ่งไปเรียนที่สำนักอาจารย์ทิสาปาโมกข์เมืองตักกสิลาเหมือนกัน จึงตกลงเดินทางร่วมกันและเรียกกันว่าท่านพี่

ทั้งสองถามทางจากชาวบ้านจนถึงเมืองตักกสิลาในตอนเย็น เข้าไปแสดงตัวและมอบทองคำแท่งเป็นค่าเล่าเรียน ค่ากิน ค่าที่พัก อาจารย์รับไว้ในสำนักตามประสงค์ เล่าถึงกติกาของสำนักที่ราชกุมารและสามัญชนเท่าเทียมกันหมด ใครทำผิดกฎถูกลงโทษเสมอกัน จึงมีชื่อเสียงไปทั่วทุกภูมิภาค

ครูไม่ใหญ่ชวนผู้ชมลองสันนิษฐานว่าราชกุมารคนไหนจากสองแคว้นจะกลายเป็นผู้กินคน กินใคร และกินอย่างไร แล้วให้ติดตามตอนต่อไป

บอกว่าเวลาจำกัด จึงให้เลือกอย่างเดียวระหว่างเรื่องพญาโปริสาทคนกินคนตอนที่สามความยาวสามสิบนาที กับกรณีศึกษากฎแห่งกรรมที่ยาวทีเดียว แล้วให้ผู้ชมออกเสียง ผลคือเลือกกรณีศึกษา จึงเข้าสู่ช่วงกรณีศึกษาต่อ (ชื่อเรื่องพญาโปริสาทในเสียงถอดเพี้ยนหลายแบบ ยังไม่ยืนยันการสะกด)

ก่อนเข้าเรื่องชาวโซโลมอนคนแรกที่ขอเป็นชาวพุทธ ทบทวนว่าเดิมชาวโซโลมอนกินคนด้วยหลายเหตุผล กินเพื่อความสะใจ กินเป็นอาหารเสริม และกินเพราะติดในรส ตอนนั้นยังไม่รู้ความจริงว่ามนุษย์ไม่ควรกินมนุษย์ด้วยกัน ย้ำว่าการกินคนมีมาทุกยุคและทุกระดับชั้น ตั้งแต่สมาชิกเผ่า หัวหน้าเผ่า จนถึงพระราชา แล้วโยงเข้าเรื่องพญาโปริสาทตอนที่สาม

เกริ่นว่าจะเข้าเรื่องประวัติศาสตร์ปัจจุบัน คือผู้ประกาศตัวเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน โดยเล่าว่าเดิมแผ่นดินนั้นเป็นแผ่นดินที่กินคน เพิ่งเลิกกินคนโดยกฎหมายเมื่อ 23 ปีที่ผ่านมา แต่ที่ห่างไกลจากทางการก็ยังกินกันอยู่ ถือเป็นเรื่องปกติ กินเพื่อความสะใจ เพื่อเจริญอาหาร และเพื่อเสริมพลังในตัว แล้วสรุปว่าการกินเนื้อมนุษย์มีมานานทุกยุค ที่ชัดเจนและมีบันทึกไว้คือเรื่องพระยาโปริสาท กินกันตั้งแต่สามัญชนจนถึงพระราชา ก่อนนำเข้าสารคดีตอนที่สี่