จานดาวธรรมและการออกอากาศผ่านดาวเทียม

แนะให้พักผ่อนทำภาวนา ง่วงก็นอน เพื่อตอนเช้าจะได้ไปใส่บาตรด้วยกายและใจที่สดชื่นเบิกบาน ถ้าจะอยู่คอยดูการถ่ายทอดจนตีสองก็จะเหนื่อย เพราะภาพทุกภาพที่ออกไปนั้นผ่านจานดาวธรรมไปทั่วโลก หน้าเราต้องสดใสเบิกบาน และช่วงนี้รักษาศีลอยู่จะไปแต่งหน้าทาปากก็ไม่ได้ ต้องให้เบิกบานด้วยศีล

ครูไม่ใหญ่แจ้งว่าได้รับทราบมาว่าวิหารน้อยคงไม่ได้ตามเป้า แต่จะไม่โทษใคร ต้องสั่งสมบุญขึ้นอีกให้มากกว่านี้เพื่อให้ผู้รับผิดชอบงานรอบคอบขึ้นและโรงงานที่ผลิตวิหารน้อยมีอารมณ์รับผิดชอบขึ้น เล่าว่าผู้ประสานงานยืนยันทุกครั้งว่าจะสร้างทันเพราะกระจายไปตามโรงงานต่าง ๆ และได้แจ้งผ่านจานดาวธรรมทุกวันรวมทั้งวันอาทิตย์ แต่สุดท้ายโรงงานกลับบอกว่าทำไม่ทัน

ห้ามคิดห้ามพูดเรื่องราวทางโลกหรือเรื่องที่เป็นข้าศึกต่อการกุศล ทุกอย่างที่พูดคิดทำต้องเกื้อกูลการปฏิบัติธรรมและการเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ชี้ว่าชาวโลกไม่รู้ว่าวันสิ้นปีควรทำอะไร จึงจัดงานเลี้ยง ดื่มเครื่องดองของเมา กลายเป็นทางมาแห่งบาปและอบายมุข แต่พวกเรามาเป็นหมู่คณะเพื่อเป็นบุคคลประวัติศาสตร์ เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลก เพราะทุกสิ่งที่ทำจะถ่ายทอดผ่านจานดาวธรรมไปสู่สายตาผู้มีบุญทั่วโลก

ครูไม่ใหญ่เล่าว่าดินแดนนั้นรอคอยมาเป็นพันปี ตั้งแต่เปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาก็ถ่ายทอดไปทุกภูมิภาคทั่วโลก ที่ตะวันออกกลางโดยเฉพาะบาห์เรนรับได้ชัดเจน ผู้ชมค่อย ๆ ศึกษาจนเกิดกุศลศรัทธา เปิดบ้านกัลยาณมิตร รวมกลุ่มปรึกษาหารือกันจนได้นิมนต์พุทธบุตรไปเยี่ยมไปแสดงธรรม กระทั่งปลูกศรัทธาให้เกิดความอยากบรรพชาเป็นสามเณรในคราวนี้

ผู้เขียนจดหมายอยู่ที่บาห์เรน เล่าว่าตามดูจานดาวธรรมไม่ขาด เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันพันธุ์แท้มาร่วมสองปีแล้ว ครั้งแรกที่ได้ดูจานดาวธรรมก็ได้พบคุณครูไม่ใหญ่ในจอทีวีและประทับใจมาก จนต้องหยุดทำงานทุกอย่างเพื่อตั้งใจฟังหลวงพ่อเล่าเรื่องกฎแห่งกรรม ประทับใจเสียงหลวงพ่อจนไม่อยากกินข้าว น้ำตาไหล และบอกคนรอบข้างทุกคนอย่างภาคภูมิใจว่า DMC ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

ทั้งคู่เป็นลูกมหาเศรษฐีจึงไม่เคยต้องกังวลเรื่องทำมาหากิน จนกระทั่งคุณแม่ของเพื่อนเสียชีวิตลงด้วยโรคชรา และหลังจากนั้นอีกหกปีคุณพ่อของเขาก็เสียชีวิตด้วยโรคตับอักเสบประกอบกับมีอายุมากแล้ว ตอนเสียชีวิตอายุเจ็ดสิบกว่าปี หลังจากนั้นเขาจึงได้รู้ว่ามรดกที่ควรจะได้รับถูกพี่สาวโยกย้ายเป็นของตัวเองหลายส่วนแล้ว เหลือไว้ให้เขาแค่เพียงนิดเดียว เขารู้สึกเสียใจแต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร จึงพยายามดิ้นรนทำธุรกิจอื่นโดยไม่คาดหวังว่าจะพึ่งพามรดกของพ่อ ขณะนี้กำลังมุ่งมั่นที่จะได้ทำงานติดตามคณะรัฐมนตรีของประเทศบาห์เรน เขาและภรรยามีลูกด้วยกันสี่คน เป็นชายสามคน หญิงหนึ่งคน ทุกคนเป็นเด็กดีและน่ารัก ภรรยาของเขารักและห่วงใยผู้เขียนเสมอ โทรศัพท์คุยกันทุกสัปดาห์ เธอเป็นชาวมุสลิมที่ชอบดู DMC ตอนที่มีการแปลเป็นภาษาอังกฤษ บอกว่าชอบหลวงพ่อมาก แค่ได้เห็นก็มีความสุขมีพลังใจ และชอบนั่งสมาธิมากเพราะมันง่ายนิดเดียว แค่หลับตาพริ้ม ๆ นั่งหน้ายิ้ม ๆ ก็หยุดได้แล้ว

ผู้เขียนเคยทำงานต้อนรับมาร่วมยี่สิบปี รักงานด้านนี้มาก แต่พออายุมากขึ้นจึงมาเปิดบริษัททัวร์ขายตั๋วเครื่องบิน เคยมาร่วมงานบวชอุบาสิกาแก้วแล้วก็ห่างวัดไป จนได้ติด DMC ที่บ้านจึงกลับเข้าวัดอีกครั้ง ครั้งแรกที่กลับมาได้ไปถวายปัจจัยหลวงพ่อที่ออฟฟิศระดมทุน โดยแจ้งผ่านพระอาจารย์และเจ้าหน้าที่พนักงานต้อนรับ ประทับใจการต้อนรับอย่างอบอุ่นจนรักและศรัทธาท่านมาก แล้วกลับมาร่วมบุญกับทีมงานต้อนรับทุกงานบุญ ค้นพบว่าทั้งหมดของชีวิตคือบุญนั่นเอง จึงตั้งใจรับบุญทุกบุญที่หลวงพ่อและหมู่คณะมอบให้อย่างทุ่มเทสุดชีวิต แม้บางครั้งแทบไม่มีเงินติดตัวเพราะฝากแบงก์ไว้ไม่ได้เบิกมา ได้ช่วยงานเปิดบ้านกัลยาณมิตรหลังแรกของบาห์เรน และร่วมบูชาเสาแก้ว 300 ต้น ต้นละ 100 บาท

พูดถึงการขยายจานดาวธรรมไปถึงหมู่เกาะโซโลมอน ซึ่งอยู่ในทวีปโอเชียเนีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย แบ่งการปกครองเป็นเก้าจังหวัดกับหนึ่งเขตเมืองหลวง คนท้องถิ่นแดนนี้เคยเป็นมนุษย์กินคน ล่าหัวมนุษย์เอามาย่อด้วยสมุนไพรทำเป็นเครื่องประดับ มีการรักษาด้วยธาตุและมีเวทมนตร์อย่างแบล็กเมจิก และอยู่ใกล้ปาปัวนิวกินี ใกล้กันจนข้ามเกาะไปกินกันได้

ปัจจุบันมีผู้รับชมรายการ DMC จากหมู่เกาะโซโลมอนแล้ว โดยมีช่องนี้ช่องเดียว จานดาวธรรมตั้งอยู่ที่เมืองหลวง ผู้มีบุญที่ติดตั้งจานดาวธรรมดูที่นั่นเคยมีโอกาสมาปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าสมาชิกสวนพนาวัฒน์ไปถึงเกาะกินคนแล้ว ไปขยายสมาชิกอยู่ที่ตรงนั้น โดยอาศัยการทำหน้าที่กัลยาณมิตรของกัลยาณมิตรอีกท่านหนึ่ง อย่างนี้เรียกว่าคนเอาได้

บอกว่าการที่ต้นโพขึ้นได้เป็นสัญญาณแห่งความปีติ เพราะมีการบวชที่ตรงนั้นเป็นครั้งแรกของโลกตะวันออกกลาง และต้องเรียกว่าเป็นครั้งแรกของพุทธันดรนี้ ตะวันออกกลางเป็นดินแดนทะเลทรายที่หาต้นไม้ขึ้นเองได้น้อยมาก แต่กลับมีต้นโพซึ่งเป็นต้นไม้ตรัสรู้เกิดขึ้นในประเทศแถบนี้มากมาย ตั้งแต่ซาอุดีอาระเบียที่ขึ้นตามถนนหนทางและรอบบ้านจนถึงชายทะเล จอร์แดนขึ้นตามถนนและอาคารบ้านเรือน โอมานขึ้นแม้แต่บนดาดฟ้า อิสราเอลขึ้นมากตามท้องถนนจนเป็นต้นไม้ประจำเมือง สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ขึ้นเยอะมากโดยเฉพาะในเขตที่เจริญ และในบาห์เรนก็มี แม้แต่หน้าบ้านกัลยาณมิตรที่จัดงานบวชก็มีต้นโพเกิดขึ้น สามเณรรูปหนึ่งอายุ 13 ขวบบอกว่าที่นี่ใกล้จะหน้าร้อนแล้ว ถ้าร้อนที่นี่ก็จะร้อนมาก ๆ จึงอยากให้ดินแดนนี้มีความร่มรื่นชุ่มชื่นดังพุทธันดรที่แล้วกลับคืนมา ครูไม่ใหญ่บอกว่าน่าชื่นใจ และตอนนี้จานดาวธรรมขยายไปทั่ว จานสีดำใหญ่ ๆ รับได้หมด พอเปิดปุ๊บก็เจอ

อ่านจดหมายที่ส่งมาจากเมืองอัลโคบาร์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย ครูไม่ใหญ่หยอกว่าลายมือเห็นแล้วจะนึกว่าเป็นภาษาอาหรับเพราะไม่ได้เขียนภาษาไทยมานาน สันนิษฐานว่าเป็นเพราะเจ้าของจดหมายเป็นพ่อครัว มือคุ้นเคยกับการจับตะหลิวผัดนู่นผัดนี่ จึงเขียนลายมือเหมือนผัดกับข้าว เขาไปอยู่ที่นั่นห้าปี ทำงานเป็นหัวหน้าพ่อครัวร้านอาหารซีฟู้ด เมื่อก่อนไม่มีช่อง DMC ตอนนี้มีจึงได้ดูทุกวัน ทำให้รู้สึกสบาย เมื่อก่อนไม่ได้ดูไม่ได้ฟังพระท่านเทศน์ แต่ตอนนี้ต้องดูทุกวัน

พ่อครัวเล่าว่าเมื่อก่อนสวดมนต์ไม่เป็น ไม่รู้เรื่องศาสนา ตอนนี้มีช่อง DMC ทำให้เข้าใจภาษาศาสนามากขึ้น ทำสมาธิเป็น และรู้ว่าบาปบุญคุณโทษกับนรกสวรรค์มีจริง จึงหนีห่างจากอบายมุขทุกชนิด หักดิบเลิกเหล้าโดยเด็ดขาด ทำให้สุขภาพดีขึ้นมาก และขอให้ DMC เป็นแสงสว่างส่องทางให้ชาวโลก จดหมายลงชื่อชายไทยอายุ 37 ปี อยู่ที่นั่นตั้งแต่ปี 2001 รวมห้าปีแล้ว ครูไม่ใหญ่สรุปว่าไม่ธรรมดา เดี๋ยวนี้ DMC เข้าไปถึงในครัวแล้ว เมื่อก่อนอยู่ในห้องรับแขก แล้วไปห้องนอน ตอนนี้เข้าห้องครัว

บอกว่า DMC ยินดีจะเป็นบันไดให้ช่องอื่นข้ามไป ให้ทำความดีเข้าไปเถิด เมื่อก่อนคนบอกว่าธรรมะน่าเบื่อ แต่จริง ๆ ไม่น่าเบื่อเลย นี่เราคุยธรรมะกันในช่วงไพรม์ไทม์ซึ่งเป็นเวลาสำคัญ คนเหนื่อยจากงานกลับมาก็ปิดช่องอื่นหมดแล้วหันมาดู ในหมื่นช่องมีเพียงช่องเดียวอย่างนี้ และช่องนี้ดูฟรีไม่มีรายเดือน ใครจะเอาไปติดก็ตามสะดวก

เริ่มอ่านจดหมายที่ขึ้นต้นด้วยประโยคผมอยากจะทำทุกอย่างให้คุณ ผู้เขียนเป็นผู้นำบุญอยู่ที่ประเทศเบลเยียม สร้างบารมีกับหมู่คณะมาได้ประมาณหนึ่งปีแล้ว ขอความเมตตาให้คุณครูไม่ใหญ่ฝันในฝันแก้ข้อข้องใจให้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าตอนนี้จานดาวธรรมไปถึงเอสกิโมแล้ว และเล่าว่าผู้เขียนมาอยู่ธุดงค์ไม่ได้จึงให้น้องสาวมาอยู่ธุดงค์คราวนี้แทน นับว่าฉลาดหาบุญ

ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยและนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทุกที่ ทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วพูดถึงเสียงที่ไม่ค่อยออกและปัญหาจานดาวธรรมที่บางจุดหาสัญญาณไม่ติด

ภาพเหล่านี้จะถูกบันทึกในจดหมายเหตุของการขยายแสงสว่างแห่งธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไปยังโลกตะวันออกกลาง ประเทศแรกคือบาห์เรน จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยถ้าไม่มีการเริ่มต้นศึกษาความจริงของชีวิตผ่านจานดาวธรรม จนสรุปว่าควรมีการบวชสามเณรถือศีลสิบเป็นครั้งแรกที่บาห์เรน โดยประเทศบาห์เรนให้เกียรติและให้โอกาสเพื่อนมนุษย์ทำความดีตามความเชื่อในศาสดาที่ตัวได้ศึกษามา

ประสบการณ์ภายในที่สามเณรมาแบ่งปันถูกส่งไปทุกภูมิภาคทั่วโลกเป็นกำลังใจ หลายคนฟังไปแล้วก็หลับตาทำตามไปด้วย หลายท่านก่อนหน้านี้ทำแล้วไม่ได้ผล แต่พอฟังประสบการณ์ภายในของสามเณรประวัติศาสตร์ก็ได้ผลด้วย ครูไม่ใหญ่ปีติยินดีว่าการบวชคราวนี้ไปกันเป็นทีมจริง ๆ และเรื่องราวจะไปถึงที่ใดก็มีการปฏิบัติควบคู่กันไประหว่างฟัง บางช่วงก็ลืมตามาดูครูไม่ใหญ่แล้วรีบหลับตาเอาหูฟัง มองเข้าไปอยู่ภายใน

ลูกใช้เวลาปรับตัวกับครอบครัวใหม่เพราะแตกต่างจากบ้านหลังแรกมาก เจ้าของบ้านชอบไปวัดและใจดี มีกันสามคนคือพ่อ แม่ และลูกชายวัยหนึ่งขวบ ทำให้ลูกมีโอกาสได้รู้เรื่องกฎแห่งกรรมและความจริงของชีวิต ที่นี่เปิด DMC ตลอดมากกว่าครึ่งวัน มีเสียงบรรยาย เสียงธรรมะ เสียงสวดมนต์เช้าเย็นและบูชาเจดีย์ดังก้องไปทั่วบ้าน ลูกจึงได้เป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และรู้สึกอบอุ่นเมื่อมีภาษาลาวปรากฏบนหน้าจอจานดาวธรรม ได้รู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกก็ได้ทำหน้าที่ต้อนรับ ได้คอยต้อนรับหลวงพ่อ ได้เห็นวัดที่สวยงามยิ่งใหญ่และมหาธรรมกายเจดีย์ ได้รับงานอาสาสมัคร มีเพื่อนมากมาย ไม่มีใครดุด่า ไม่เคยพลาดเลยแม้แต่บุญเดียว ได้ร่วมหล่อองค์พระในวันที่ 22 เมษายน 2548 และปลื้มใจมากตอนที่อยู่ในช่วงส่ง DMC ฝันในฝันซึ่งหลวงพ่อถามว่ามีคนลาวมาหรือเปล่าและเปิดเพลงยิ้มภาษาลาว จึงมั่นใจว่าหลวงพ่อต้องเห็นลูกแน่ ๆ

เล่าว่าปัจจุบันชาวโซโลมอนท้องถิ่นมีโอกาสได้ดู DMC จากการที่คนไทยไปทำงานที่นั่น ทำให้เกิดความตื่นตัวเรื่องกฎแห่งกรรมและปรโลกในหมู่ชาวโซโลมอนอย่างมาก เขาตื่นเต้นว่ามีการฝันในฝันที่บอกได้ว่าบรรพบุรุษตายแล้วไปไหน ตอนนี้ชาวโซโลมอนเริ่มหัดนั่งสมาธิและพบความสุขที่ไม่เคยเจอมาก่อน แล้วทิ้งท้ายไว้ว่าเขากินใคร กินเมื่อไร กินอย่างไร กินกับอะไร กินเพื่ออะไร ให้ติดตามตอนต่อไป

คำถามนั้นฝังใจกาตูนมาตลอด เฝ้ารอวันที่ตัวเองจะสามารถไปบอกมานับได้ ครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่าคำถามที่ว่าชาวพุทธไม่สอนให้เข้าวัดหรือ แปลว่าเดี๋ยวนี้สอนให้หันหลังเดินออกจากวัดหรือเปล่า จนเมื่อปี 2548 กาตูนได้รู้จักกับ DMC ตอนแรกก็ไม่รู้ว่า DMC คืออะไรแต่ก็ติดตามดูทุกวัน ดูไปแล้วก็นึกถึงคำถามที่ค้างคาใจมาแปดปี ตอนนี้มีข้อมูลพร้อมแล้วจึงเดินทางไปหามานับอีกครั้ง ถามว่าคุณยังอยากรู้เรื่องศาสนาพุทธอยู่หรือเปล่า

คุณทอมมี่เล่าว่าเคยกินคนมาตั้งแต่อายุสามสี่ขวบ จริง ๆ อาจกินก่อนหน้านั้นแต่ตอนสามสี่ขวบเพิ่งจำความได้ เพราะพ่อแม่ย่างให้กินโดยไม่ได้บอกว่าเป็นเนื้ออะไร แล้วเพิ่งมาบอกทีหลัง บอกว่ารสชาติหวานและนุ่มดี แต่ก็ไม่ได้แปลกเพราะเขากินกันอย่างนี้ทั้งเผ่า พอโตขึ้นบางทีก็เคยฆ่าแล้วมากิน เพราะตอนนั้นที่นั่นยังไม่มีกฎหมายห้ามฆ่าคน แต่จากการที่ได้มารู้จักกับเพื่อนคนไทยที่มาที่นั่นซึ่งมีอัธยาศัยดีมีน้ำใจ และได้ดู DMC ตอนนี้ผมและเพื่อนในเผ่าก็กินไม่ลงแล้ว

ครูไม่ใหญ่บอกว่าเรื่องกฎแห่งกรรมนี้แม้คนไม่เชื่อก็ยังอยากรู้คำตอบ ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าโชคดีที่มีกัลยาณมิตรในจังหวัดสมุทรสาครเป็นเจ้าภาพติดจานดาวธรรมให้ ได้ดูรายการต่าง ๆ ที่ล้วนมีประโยชน์ ให้ความรู้ทางธรรมะ ภาพสวย เพลงธรรมะฟังแล้วสบายใจ คิดว่าจานดาวธรรมเป็นสิ่งที่ดีมาก อยากให้ในประเทศไทยติดจานดาวธรรมเป็นแสนเป็นล้านจาน เพราะเด็ก ๆ ที่ได้ดูจะซึมซับสิ่งที่ดีไว้ในดวงใจตั้งแต่เล็ก โตขึ้นจะเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณธรรมและสังคมจะสงบสุขร่มเย็น

เปิดกรณีศึกษาจากฮาวาย เจ้าของเรื่องเล่าว่าเคยมีความเชื่อว่าทำบุญกฐินแล้วอายุสั้น แม้ลึก ๆ อยากทำก็ไม่กล้า จึงทำแต่บุญอื่นเช่นสร้างโบสถ์ วิหาร กองบวช ครูไม่ใหญ่อธิบายว่ากฐินทำได้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์จนละโลก คนใบ้ บ้า ปัญญาอ่อนก็ทำได้ อายุสั้นหรือยาวไม่เกี่ยวกับบุญกฐิน แต่ตายแล้วไปดี เมื่อได้คำตอบจากพระอาจารย์และกำลังทุกข์เรื่องครอบครัว จึงตัดสินใจทำกฐินบรมมหาจักรพรรดิ 2548 เป็นครั้งแรก สร้างพระธรรมกายประจำตัว ติดจานดาวธรรมจนติดใจ และเปิดร้านของตัวเองให้เป็นที่ปฏิบัติธรรมเย็นวันเสาร์ ตรงกับเวลาที่เมืองไทย

คำตอบ: การเป็นต้นหนดูเข็มทิศให้เรือทำโป๊ะจับปลาทำให้โรคภัยเกิดง่าย มีส่วนในปาณาติบาต ชาติต่อไปอายุอาจไม่ยืนเหมือนชาตินี้ ความจำเสื่อมมาจากมุสาเวลาค้าขาย พูดไม่ได้ ตาเห็นข้างเดียว และต้องเจาะท้องให้อาหาร มาจากกรรมฆ่าสัตว์เป็นอาหารหรือมีส่วนในการฆ่า เช่นจับหมูมัดใส่เข่ง ส่วนที่ลูกเปิดธรรมะจากจานดาวธรรมให้ดู ท่านรับรู้แต่ไม่เข้าใจ เพราะความจำเสื่อมจากมุสาและน้ำเมา แต่ใจก็น้อมไปทางกุศล การใส่มือให้ทำบุญและอนุโมทนาทำให้กระแสบุญกระทบใจให้ชุ่มชื่น แต่รับรู้ได้ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์

เปิดจานดาวธรรมครั้งแรกเห็นพระภิกษุรูปหนึ่งในจอแล้วขนลุกซู่ ครูไม่ใหญ่แซวว่าน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ แล้วเล่าว่าเป็นภาพตอนบวชใหม่อายุยี่สิบกว่า เจ้าของบ้านชอบฟังธรรมะของครูไม่ใหญ่มากเพราะให้กำลังใจสู้ชีวิต ครูไม่ใหญ่พูดถึงจิตวิญญาณครูที่ว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอ จากความประทับใจนึกถึงเพื่อนคนไทยที่ต้องการธรรมะ จึงขยายไปบ้านต่อ ๆ ไปในเมืองโอซาน จังหวัดคยองกี และกรุงโซล ผู้คนแจ้งขอติดจานจนต้องสั่งเพิ่ม ทุกคนบอกว่าเหมือนมีวัดมาอยู่ในบ้าน และอยากช่วยกันขยายจานและทอดผ้าป่าสร้างศูนย์ปฏิบัติธรรมหรือวัดไทย

ผู้ดำเนินรายการชวนดูสกู๊ปเกาหลี (ช่วงต้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสามนาที) อากาศติดลบประมาณสิบองศา แต่ด้วยความพยายาม บ้านของเจ้าของบ้านและเพื่อนบ้านได้ชมช่อง DMC เป็นแห่งแรกในเกาหลี วันที่ 30 ธันวาคม 2548 คณะพระอาจารย์ติดจานดวงที่สอง 2 มกราคม 2549 ดวงที่สาม แล้วเดินทางเข้ากรุงโซลติดดวงแรกของกรุงโซลซึ่งเป็นดวงที่สี่ของเกาหลี คนไทยที่นั่นต้องต่อสู้ทำมาหาเลี้ยงครอบครัว ปรับตัวกับอากาศหนาวและอาหาร ไกลวัดแต่ยังผูกพัน DMC ทำให้กายห่างแต่ใจไม่ห่าง พระอาจารย์ที่ไปติดบอกว่าเป็นครั้งแรกที่ได้มาเผยแพร่พระพุทธศาสนาให้คนไทยในเกาหลี ชื่อเจ้าของบ้านแต่ละหลังถอดเสียงไม่ชัด

หมอนวดพอใจกับคำตอบจึงหยุดพิธี น้องชายที่มาช่วยตอนฝังหลุมกลับบ้านแล้วไม่ยอมนอนบ้าน สามวันต่อมาแม่พาขับรถมาบ้านหมอนวด น้องชายบอกว่ามีคนสั่งให้หยุดรถสามครั้ง พอถึงหมอนวดเสกพริก เกลือ หอม กระเทียม ข้าวสาร สาดใส่ มีเสียงจากปากน้องชายว่าเรียกจิตผมมาทำไม ผมไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วล้มหงายหลัง หมอนวดใช้เท้าเหยียบท้อง น้องชายรู้สึกตัวงงว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ครูไม่ใหญ่แทรกว่ามั่วไปหมด หลังจากนั้นผู้เขียนไปบวชชีสิบวัน แล้วแสวงหาความรู้จนมาจบที่จานดาวธรรมที่กัลยาณมิตรใกล้บ้านมาติดตั้งให้ รักษาอุโบสถศีลทุกวันพระ ลูกสาวเข้าวัดก่อนกับกัลยาณมิตรที่มานวด พอรถใกล้เขตวัดน้ำตาปีติไหลไม่หยุดเหมือนกลับบ้านเดิม ต่อมาพาลูกชายสองคนมาถือธงนำขบวน พยายามชวนหมอนวดให้ศึกษาแต่เขาไม่ค่อยพอใจ

ครูไม่ใหญ่ประกาศสกู๊ปพิเศษเกาหลีตะวันออกไม่ห่างไกลตอนที่สอง รายงานว่ากิจกรรมต้อนรับศักราชใหม่ในเกาหลี นอกจากเจ้าของบ้านผู้มีบุญติดตั้งจานดาวธรรมเพื่อมีธรรมะไว้ในบ้าน ยังชวนชาวพุทธไทยในพื้นที่ใกล้เคียงมาร่วมตักบาตรเช้าวันที่ 1 มกราคม 2549 ผู้ร่วมงานให้สัมภาษณ์ว่าอยู่มาหลายปีไม่เคยมีพระเข้ามาเกาหลีเลย ขนลุกซู่ซ่า ปลื้มปีติ และหวังว่าพุทธศาสนาแบบไทยจะมาเผยแผ่ในเกาหลี ความสามัคคีเกิดขึ้นพร้อมคำมั่นว่าจะสถาปนาวัดไทยเป็นศูนย์รวมใจชาวพุทธในเกาหลี เจ้าของบ้านชาวเกาหลีมาร่วมและฝากความในใจ ท้ายสกู๊ปว่าวันนี้เกาหลีมีดาวธรรมแล้ว บางช่วงถอดเสียงเพี้ยนเป็นภาษาอื่นอ่านไม่ได้

ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะมีข้อมูลเพิ่มจากพระพม่าที่อยู่ในเกาหลี คั่นด้วย jingle แล้วอ่านข้อความของพระจันทิมา พระพม่านิกายเถรวาทอายุ 36 ปีเท่าอายุวัดพระธรรมกาย บวชเณรตั้งแต่เด็ก บวชพระได้ 15 พรรษา เคยอยู่วัดในเมืองไทยสี่ปีจึงใช้ภาษาไทยได้ เดินทางไปประเทศพุทธสิบประเทศ ดูแลวัดพม่าในเกาหลีมาเจ็ดปี ช่วงตรุษจีนหมู่คณะวัดพระธรรมกายมาติดตั้งจานดาวธรรมให้ ได้ดูรายการแล้วประทับใจ ทึ่งว่าหลวงพ่อเผยแผ่ธรรมะได้กว้างไกลและเป็นผู้ประพันธ์เพลงตะวันออกไม่ห่างไกล ครูไม่ใหญ่แทรกว่ารายการทำกันเองอย่างฝืน ๆ ยังต้องการผู้สนับสนุน และท่านเห็นว่าธรรมะที่สอนจะทำให้คนทั้งโลกชีวิตดีขึ้น

ผู้เขียนนึกได้ว่าเพื่อนคนไทยคนหนึ่งเคยไปทำบุญที่วัดในเมืองแมนเชสเตอร์ (ชื่อวัดถอดเสียงไม่ชัด) และชวนสร้างพระพร้อมให้ที่อยู่วัดไว้ จึงโทรไปวัด ได้สร้างพระและติดจานดาวธรรมดวงแรกของเมืองดอนคาสเตอร์ พระอาจารย์มารับเรื่องสร้างพระและนำจานดาวธรรมมาติดให้ถึงบ้าน หลังมีจานดาวธรรมพาแม่สามีมาดูและแปลให้ฟัง ใบหน้าแม่สามีสดใสขึ้น อารมณ์ขุ่นมัวลดลง หลังบรรทัด jingle สั้น ๆ จดหมายปิดว่าจะลุยทำหน้าที่กัลยาณมิตรอย่างเต็มที่ อยากให้ทุกคนรู้เป้าหมายชีวิตที่แท้จริงอย่างที่ได้รู้จากช่อง DMC

ทบทวนจากวันที่ 3 กุมภาพันธ์ จดหมายพระจันทิมา พระชาวพม่านิกายเถรวาท อายุ 36 ปี บวชที่พม่าตั้งแต่เด็ก เคยอยู่วัดในไทยสี่ปีจึงใช้ภาษาไทยได้ เดินทางไปประเทศพุทธสิบประเทศเพื่อเรียนรู้ความต่างของเถรวาทกับมหายาน ดูแลวัดพม่าในเกาหลีมาเจ็ดปี ช่วงตรุษจีนหมู่คณะวัดพระธรรมกายมาติดตั้งจานดาวธรรมให้ ประทับใจที่ธรรมะเผยแผ่กว้างไกล งงว่าไม่มีโฆษณาแล้วใครสนับสนุน อยู่เกาหลีจึงรู้ว่าคนเกาหลีหันไปนับถือศาสนาอื่นเพราะขาดการสอน โบสถ์อยู่ในเมืองแต่วัดอยู่ป่าเขาด้วยปัญหาการเมืองในอดีต และเห็นด้วยกับข้อสิบเอ็ดที่ให้ช่วยกันปกป้องพระพุทธศาสนา เรื่องพระศาสนาอย่าวางอุเบกขา กลางช่วงมีบรรทัดเพี้ยน

หลวงพ่อบอกว่าน่าจะให้เบน ฟรานซ์มาพูดที่สภาธรรมกายสากล เขาว่าจะศึกษาให้ลึกก่อนแล้วจะไป เห็นคนมากมายสวดมนต์นั่งสมาธิพร้อมกันผ่าน DMC แล้วรู้สึกดีมาก นึกไม่ถึงว่าจะมีสถานที่อย่างนี้ในโลก อยากให้โซโลมอนมีชาวพุทธเยอะแบบนั้น ครูไม่ใหญ่ว่านี่ยืนยันสิ่งที่คุณยายอาจารย์เคยบอกว่าต้องมารวมกันปฏิบัติธรรมอย่างเป็นระบบแล้วแพร่ภาพทางจานดาวธรรมให้คนทั่วโลกเกิดแรงบันดาลใจ แล้วบอกเบนให้คอยดูวันมาฆบูชาวันจันทร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ จะเห็นลานธรรมเต็มด้วยผู้มาจุดมาฆประทีป และให้ดูดวงในตัวต่อไปด้วยใจเป็นปกติ มีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ส่งการบ้านมา

ชาวไทยในสฟาลบาร์นิมนต์พระภิกษุวัดพระธรรมกายเดินทางไปถึงแล้ว ครูไม่ใหญ่ว่าที่ไหนมีคน พุทธบุตรจะไปถึงที่นั่น ผู้นำบุญพาเดินทางไปพบกัลยาณมิตรหญิงไทยที่อยู่บนเกาะมาสิบปีกับสามีชาวนอร์เวย์ (ชื่อที่ถอดได้ยังไม่ยืนยันการสะกด) มาต้อนรับและจัดสถานที่ นั่งสมาธิเป็นครั้งแรกของเกาะ ทำให้รู้ว่ามีชาวไทยชม DMC อยู่บนเกาะด้วย คนบนเกาะกำลังช่วยกันแจ้งข่าวรายการ DMC ต่อ แล้วดูภาพเกาะเวลาบ่ายสองโมงที่มืดสนิทเพราะเดือนตุลาคมถึงกุมภาพันธ์ดวงอาทิตย์ไม่ขึ้น ดาวธรรมไปถึงที่นั่นแล้ว

ครูไม่ใหญ่ทบทวนบุญที่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาไปช่วยกันสร้างเมื่อวาน ทำใจใสตั้งแต่เช้าจนค่ำ จุดมาฆประทีปเป็นพุทธบูชาและถ่ายทอดผ่านจานดาวธรรมไปทั่วโลก ถือว่าพัฒนาขึ้นอีกระดับแต่ยังไม่สมบูรณ์ เพราะฝนตกหนักจนน้ำท่วมกรุงเทพฯ คนที่มาภายหลังจึงไม่ได้ยินคำแนะนำ ทบทวนลำดับงานตั้งแต่ใส่บาตรตอนเช้า สวดมนต์เจริญภาวนาภาคสาย ถวายสังฆทาน ฟังเรื่องราวของเพื่อนนักเรียน แสดงมุทิตาจิตแก่นักเรียนนิสิตนักศึกษาผู้ชนะการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ผู้มอบรางวัลว่าเป็นปีแรกที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมามอบรางวัลให้เด็ก ภาคค่ำทุกคนใจใสยิ้มสดชื่นเพราะรอคอยมาหนึ่งปี ปีนี้ตั้งใจสร้างบุญให้สมบูรณ์ขึ้น

ครูไม่ใหญ่ว่าถ้ามีคนดีเยอะในประเทศ ไม่ต้องมีตำรวจ โรงพัก อัยการ ศาล เพราะคนมีหิริโอตตัปปะบังคับตัวเอง กฎหมายเกิดจากคนทำชั่วไม่กี่คน ทำให้คนชั่วเป็นคนดีจึงประหยัดสุดประโยชน์สูง พระไม่ได้ใช้งบรัฐบาลเลย ฉันไม่เกินเที่ยง ต่างจากโยมที่กินทั้งวัน สังคมเจียดเศษอาหารเลี้ยงพุทธบุตร แต่พุทธบุตรต้องทำงานใหญ่ ให้สิ่งที่ใครให้ไม่ได้ สร้างเจดีย์ก็ไม่ผิด วัดและศาสนาอื่นทั่วโลกก็สร้าง เงินไม่ใช้ทางบุญก็ใช้ทางบาป แล้วกลับมาที่จดหมาย หลังรู้ความจริงผู้เขียนหันมาเสนอข่าวด้านดีของพระพุทธศาสนา ติดจานดาวธรรม ชีวิตเปลี่ยนไปในทางดี มีความสุขและใจเย็นขึ้น ครูไม่ใหญ่ว่าฟังแล้วหายเหนื่อย

เริ่มอ่านจดหมาย ผู้เขียนติดตั้งจานดาวธรรมเมื่อเดือนสิงหาคม 2548 ติดจานแล้วติดใจ ดูทุกวัน ขาดไม่ได้เหมือนขาดอากาศหายใจ จึงอยากเร่งสร้างบารมีกับครูไม่ใหญ่สุดกำลัง ทำบุญทุกบุญและตั้งใจทำบุญกฐินปี 2549 อีกหนึ่งกองเพื่อบูชาธรรม อธิษฐานให้ครูไม่ใหญ่อายุยืนแข็งแรง แล้วขอเล่าเรื่องของตน ครูไม่ใหญ่แทรกย้อนเรื่องสามียิ้มยากเมื่อวานว่า จริง ๆ เขายิ้มไม่ยากแต่ยังไม่อยากยิ้ม ข้างนอกยิ้มมาเยอะแล้วอยู่บ้านขอหน้าเฉยบ้าง แม่บ้านจึงควรส่งยิ้มให้ก่อน ช่วงนี้มีคำแปลภาษาอังกฤษปนในการถอดเสียง

นับว่าเหลือห้าสิบหกวันจะถึงวันคุ้มครองโลก ให้รักษาใจผ่องใสทั้งสมาชิกเขตในเขตนอก และสร้างบารมีด้วยหลักคน จาน งาน เงิน เข้าวัดอย่ามาคนเดียวให้ชวนกันมาเยอะ ๆ ให้สมาชิกใหม่คุ้นเคยกับการสร้างบารมี เตรียมรองรับบุญใหญ่ในปี 2550 ที่จะอัญเชิญพุทธบุตรทั่วโลกทุกนิกายและสาธุชนรวมเป็นพุทธบริษัทนับล้านมาชุมนุมกัน ช่วยกันขยายจานเพราะภาพบุญวันอาทิตย์และบุญใหญ่จะไปถึงสายตาผู้มีบุญทั่วโลก ขยายจานคือขยายธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ติดจานแล้วจะติดใจ ส่วนงานทางโลกก็ทำให้สำเร็จเป็นทางมาแห่งทรัพย์ควบคู่งานสร้างบารมี สมาชิกเขตในต้องดูแลต้อนรับและประสานงานให้ผู้มีบุญ ทั้งเขตนอกเขตในมีค่าใช้จ่ายต้องทำควบคู่กัน เพื่อเตรียมรับบุญใหญ่และหล่อพระธรรมกายประจำตัว ช่วงท้ายมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำ แล้วราว 1126 ถึง 1245 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง

สามีเป็นเพียงข้าราชการที่ไม่ร่ำรวย (ถอดได้ว่าข้อโดยการ) แต่ทำบุญระดับเต็มกำลังแทบทุกงาน ทั้งงานปี 46 อาคารภาวนา 60 ปี และตกลงกันทำบุญเสาแก้วพันปี ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ชวนคนสร้างพระ ชวนเปิดบ้านกัลยาณมิตร ชวนคนในหมู่บ้านติดจานดาวธรรมได้ 20 จาน ทุกวันอังคารออกเงินเช่ารถพาคนใหม่ไปศูนย์กัลยาณมิตรใกล้บ้าน วันอาทิตย์ต้นเดือนชวนคนนั่งรถมาวัด ก่อนวันมาฆบูชาราวสองสัปดาห์สามีตัดสินใจซื้อรถป้ายแดงคันใหญ่เพื่อรับคนมาวัดให้มากขึ้น ตั้งใจเริ่มใช้วันมาฆบูชา ตัวเลขจำนวนเสาแก้วในบรรทัดถอดเสียงไม่ชัด

ครูไม่ใหญ่ชวนว่าตามกันว่าพรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์ อย่าอยู่บ้าน ไปเข้าวัดฟังธรรม ปฏิบัติธรรม บำเพ็ญบุญ ใกล้วัดไหนหรือเป็นแฟนวัดไหนก็ไปวัดนั้น มาช่วยกันฟื้นฟูพระพุทธศาสนาที่แฟบมานาน เพราะเรามาเกิดเพื่อภารกิจนี้ นอกจากนั่งธรรมะประจำวันจันทร์ถึงเสาร์แล้ว วันอาทิตย์อยากใช้คำว่าต้องมามากกว่าควรมา เพราะนั่งที่บ้านอาจตามใจตัวเองนั่งได้ไม่นาน แต่นั่งรวมกันเป็นหมู่จะมีกำลังใจกัน และพลังหมู่ที่ถ่ายทอดผ่านจานดาวธรรมไปถึงผู้มีบุญทั่วโลกจะสร้างแรงบันดาลใจ ทุกประเทศที่ได้อ่านเรื่องมาล้วนได้แรงบันดาลใจจาก DMC โดยเฉพาะภาพวันอาทิตย์ที่คนจำนวนมากนั่งหลับตาทำสมาธิอย่างเป็นระเบียบ มีแห่งเดียวในโลก

ไม่กี่เดือนที่ผ่านมาถึงเวลาเอาเรือลงท่า แสดงว่าเรือเสร็จระดับหนึ่งแล้ว เธอกับสามีจึงย้ายมาใช้ชีวิตบนเรือเหมือนเป็นบ้าน อยู่ไปตกแต่งไป เรือมีห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องรับแขกหนึ่งห้อง ห้องแยกอีกหนึ่งห้อง จุคนได้ราวแปดคน มีครัวและห้องน้ำในตัว และสิ่งสำคัญที่สุดที่ขาดไม่ได้คือจานดาวธรรม เธอรบเร้าให้สามีรีบติดจานดาวธรรมที่เรือ ซึ่งสามีก็โอเค ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นคู่บุญคู่บารมีที่มีศรัทธาเสมอกัน

ปัจจุบันครอบครัวมีกำลังใจและความหวังขึ้นมาบ้าง กัลยาณมิตรจังหวัดยะลาแนะนำให้ติดจานดาวธรรม ชวนทำทาน รักษาศีล นั่งสมาธิเป็นประจำ ผู้เขียนกับสามียังร่วมจัดโครงการถวายปัจจัยไทยธรรมแด่พระสงฆ์ในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ น่าอัศจรรย์ที่หลังช่วยงานครบสองร้อยหกสิบหกวัด โปรเจกต์ใหญ่ ๆ งานรับเหมาก่อสร้างก็เข้ามา ชีวิตพอมีหวังที่จะได้ทำบุญและใช้หนี้ ปัจจุบันใช้บ้านของตัวเองเป็นที่ประชุมงานและรับรองพระอาจารย์และผู้ประสานงานที่ลงมาปฏิบัติหน้าที่ในจังหวัดชายแดนใต้

เด็กชายเล่าว่าแต่ก่อนเป็นคนสนุกสนานร่าเริง เพื่อน ๆ ชอบมาเล่นที่บ้าน จนพ่อเสียชีวิตด้วยเส้นเลือดในสมองแตก จึงเปลี่ยนเป็นคนเงียบเก็บตัว มีความคิดเป็นของตัวเองมากและเข้าข้างตัวเอง เวลาแม่ใช้งานก็ย้อนถามเสมอว่าทำไมต้องทำ ทำเพื่ออะไร แล้วไง ทำแบบไหน ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นคำถามที่แม่ไม่อยากฟัง ถ้าคำตอบพอใจจึงทำ แม่หนักใจมาก จนตุลาคม 2548 แม่ติดจานดาวเทียมเพื่อดูช่องไทย ช่างถามว่าจะเอาช่องพระไหม แม่ตอบทันทีว่าเอา จึงมี DMC ประจำบ้าน แม่ดูก่อนเพราะเห็นว่าไม่เป็นพิษเป็นภัยแถมเป็นประโยชน์ต่อลูก แล้วชวนลูกนั่งดูพร้อมแปลให้ฟัง เด็กเริ่มคิดได้ว่าสิ่งที่แม่อยากให้เรียนรู้คงเป็นสิ่งดี และอยากนำมาปฏิบัติ

ผลการปฏิบัติธรรมของพระอาจารย์ที่ถอดได้ว่า พระปริธรรม ปสันนจิตโต (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เจ้าอาวาสวัดในรัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา (ชื่อวัดถอดเพี้ยน) บวชมา 31 พรรษา อายุ 51 ปี เป็นหัวหน้าสงฆ์ในรัฐ ติดตั้งจานดาวธรรมที่วัดตั้งแต่ปี 2547 และเปิดให้ญาติโยมดูด้วย ประทับใจที่หลวงพ่อบอกว่าคนเกิดมาปฏิบัติเพื่อดับทุกข์ ต้องหยุดต้องนิ่ง ท่านนั่งหลับตาโดยไม่กำหนดนิมิตอะไร แค่กำหนดจิตไว้กลางท้อง พอใจนิ่งสักพักก็เห็นหลวงปู่วัดปากน้ำลอยเข้ามาอยู่ในตัว รู้สึกสบายเหมือนอยู่ในอวกาศที่เบาโล่งไม่มีตัวตน ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าท่านไม่คาดหวังว่าจะเห็นอะไร แค่ทำใจให้บริสุทธิ์นิ่ง ๆ

จดหมายของแอน หัว ทิ เล ต่อ คนต่างชาติต่างภาษามาอยู่เยอรมนี มีปัญหาก็ไม่รู้จะไปคุยกับใคร จึงดื่มเหล้าดับกลุ้มจนปลายปี 2547 สามีติดตั้งจานดาวเทียมเพื่อติดตามข่าวเมืองไทย จูนไปจูนมาก็พบช่องจานดาวธรรม ทำให้เลิกสิ่งที่ไม่ดีและมาศึกษาธรรมะ นั่งสมาธิทุกวัน (ช่วงนี้ถอดเพี้ยนบางบรรทัด) ปี 2549 เธอกับสามีมาเมืองไทย ได้ร่วมงานมาฆบูชา และขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนแห่งหนึ่งของวัด (ถอดได้ว่า สวนมณาวัด ยังไม่ยืนยัน) ประทับใจอาหาร สถานที่ และบุคคล ได้ถือศีลแปดครั้งแรกในชีวิต และเข้าใจความสำคัญของการนั่งสมาธิมากขึ้น ครูไม่ใหญ่บอกว่าช่วงนี้ผู้มีบุญไปอยู่ที่สวนนั้นกัน หวังว่าจะเอาดวงธรรมใส ๆ มาฝาก

ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนทายว่าสองสามีภรรยาเถียงกันเรื่องอะไรตอนดูจานดาวธรรม เฉลยว่าสามีบอกว่าหลวงพ่ออายุหกสิบกว่าแล้ว เธอเถียงว่าหน้าใสขนาดนี้จะอายุหกสิบได้อย่างไร ไม่เชื่อ ครูไม่ใหญ่เสริมว่าตอนนี้ยังป่วยอยู่หน้าจึงยังไม่ค่อยใส เธอรู้สึกโชคดีที่ได้เจอหลวงพ่อแม้จะสายไป ครูไม่ใหญ่ว่าสายพอดี ถ้าไม่เจอไม่รู้ชีวิตจะเป็นอย่างไร หลวงพ่อเป็นที่หนึ่งในดวงใจ ตั้งแต่มาเจอจานดาวธรรมก็ไม่เคยตกบุญเลยสักบุญ แล้วพาไปดูภาพเจ้าของผลการปฏิบัติธรรม แอน หัว ทิ เล กับสามี

ผู้เขียนอยากทำบุญเหมือนเคยแต่ทำได้จำกัดมาก เฝ้ารอเวลาที่บุญจะส่งให้พ้นภาวะนี้ ยังดีที่มีจานดาวธรรม นั่งเฝ้าดูทุกคืนที่มีถ่ายทอดสด กลางวันภรรยาขายของไปก็ฟังไปด้วย ภาพแอนิเมชันทำให้ร่าเริง เพลงประกอบบางเพลงแม้ได้ยินแต่เสียงภรรยาก็หัวเราะดังลั่นบ้าน ครูไม่ใหญ่ยกตัวอย่างเพลงที่ฟังเสียงแล้วน่าเศร้าแต่ภาพประกอบขบขัน เป็นเพลงที่พูดแทนความรู้สึกของเธอ ผู้เขียนโชคดีที่ญาติจูงมือมาพบหลวงพ่อ ยิ่งได้ดูจานดาวธรรม ความสงบสุขในบ้านก็เกิดขึ้นอย่างถาวร เรื่องที่เล่ามาเป็นเรื่องในอดีต (ชื่อนักร้องในเพลงถอดเพี้ยน)

วันนั้นลูกขอของขวัญวันเกิดจากสามี บอกว่าดาร์ลิ่งจ๋า ไม่อยากได้แหวนเงินทองอะไรเลย ครูไม่ใหญ่ถามผู้ชมให้ทายว่าเธอขออะไร แล้วเฉลยว่าขอติดจานดาวธรรมเป็นของขวัญวันเกิดเท่านั้น สามีตอบโอเค เปิด DMC สองวันแรกมีแต่ภาพไม่มีเสียง แต่ก็นั่งดูทุกรายการเงียบ ๆ เหมือนหนังเงียบ ครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าช่วงนั้นให้มีแต่ภาพเพื่อเปิดโอกาสให้ผู้ชมจินตนาการอย่างอิสระ เธอไม่รู้ว่าพระที่เห็นเป็นใคร จนเห็นรายการที่เขียนว่าหลวงพ่อตอบปัญหา ก็คิดว่าพระรูปนี้คงเป็นเจ้าอาวาส และสงสัยว่าพระที่ใส่แว่นในอีกรายการหนึ่งเป็นใคร ทำไมพูดไม่เสร็จเลย

เมื่อได้รับความสุขก็อยากแบ่งความสุขให้คนอื่น ทำข้อมูลเกี่ยวกับ DMC ไปให้ทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จัก และติดจานให้ ลูกสิบนิ้วประนมกราบหลวงพ่อ จะทำหน้าที่เต็มความสามารถเต็มพลังสุดชีวิตเพื่อเผยแผ่วิชชาธรรมกาย ครูไม่ใหญ่เปิดภาพเธอนั่งอยู่ในเต็นท์จำลองวิหารใหญ่ พลังสตรีที่ตอนนี้เป็นพลังที่ดีแล้ว และภาพครอบครัวเบลลี่ทั้งบ้าน สาธุ

หลังบรรทัด jingle คั่นช่วง เข้าจดหมายกรณีศึกษา ผู้เขียนสมัครเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2547 เพราะไปซื้อวัสดุที่ร้านใกล้บ้านแล้วเห็นร้านเปิดรายการดาวธรรม เกิดอาการโดนใจเหมือนพบสิ่งที่โหยหามานาน จึงติดจานดาวธรรม รู้จักวัดรู้จักหลวงพ่อเหมือนได้เพื่อนแท้ตลอด 24 ชั่วโมง ดวงตาที่เคยแห้งผากบอบช้ำก็ค่อย ๆ สดชื่นขึ้น ครูไม่ใหญ่แซวสำนวนสาวโคราชบ้านเอง ชีวิตของเธอถูกทำร้ายจิตใจเพราะพ่อเป็นครูใหญ่ มีแม่ใหม่หลายคน ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน เจ้าชู้ และกดขี่ครอบครัวอย่างไร้ความเมตตา ครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าเพราะเหตุนี้จึงชอบเป็นครูไม่ใหญ่ สมัยก่อนคมนาคมไม่สะดวก พ่อไปสอนหมู่บ้านไกลนาน ๆ กลับบ้านที เมื่อกลับมาก็ใช้อำนาจบาตรใหญ่สั่งแม่ทำกับแกล้มเรียกเพื่อนมาตั้งวง ถ้าแม่ไม่ตามใจก็โมโหซ้อมแม่ เตะตบตี แม่ต้องวิ่งหนีไปหลบบ้านคนอื่น พ่อก็ตามไปตบตี ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเหตุไม่ได้อยู่ที่เป็นครูใหญ่ แต่เพราะดื่มเหล้าและเจ้าชู้

ผู้เขียนเล่าว่า DMC ช่วยเลี้ยง (หลาน) มาตั้งแต่เกิด นอกจากเป็นขวัญใจคนใหญ่แล้วยังเป็นขวัญใจวัยทองและเด็ก ๆ ก่อนเจอจานดาวธรรมมักไปทำบุญที่วัดใกล้บ้านเป็นประจำ จนมีคนแนะนำให้ติด DMC ได้ฟังธรรมะทั้งวัน ฟังแค่ชื่อก็รู้ว่าดี พอได้มาก็ติดใจ จึงขอให้คุณตาของน้องสกาย (พ่อของผู้เขียน) ติดจานให้ ตาบอกว่าไม่เอา เอามาติดทำไม ผู้เขียนตื้อจนตารำคาญยอมติดให้ แต่ตั้งกฎว่าให้ดูเป็นเวลา เวลานอนอย่าเปิด ปากตอบโอเคแต่ในใจคิดบางอย่างไว้ พอติดแล้วก็เอาโทรทัศน์ไปไว้ในห้องนอน กินข้าวเย็นเสร็จก็เข้าห้องเปิด DMC ตาเข้ามามองแล้วเตือนว่าสัญญากันแล้ว อย่าเสียงดัง ครูไม่ใหญ่หยุดเปิดเพลงคั่นก่อน