ผลการปฏิบัติธรรม

บอกว่าผลการปฏิบัติธรรมจากหมู่เกาะโซโลมอนส่งมาเหลือเฟือจนประเทศอื่นยังเข้าคิวไม่ได้ ให้รอก่อน เพื่อให้เห็นว่าคำถามของมนุษย์กินข้าวกับมนุษย์กินคนเมื่อนั่งสมาธิเหมือนและต่างกันอย่างไร แต่ก่อนจะไปถึงตรงนั้นให้ฟังเรื่องแปลกเรื่องหนึ่งก่อน

หลังช่วงไม่มีถ้อยคำถอดเสียง ครูไม่ใหญ่บอกว่าเวลามีจำกัด ต้องเลือกระหว่างละครพระเตมีย์ตอนที่ 13 กับผลการปฏิบัติธรรมของสองแผ่นดิน คือตัวแทนจากจีนแผ่นดินใหญ่กับตัวแทนจีนเล็กที่ไต้หวัน (สุดท้ายได้ออกอากาศทั้งสองอย่างในตอนนี้) แล้วพูดถึงวัดต้าฉือก่อนเข้าเทป ช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ

หลังคำทักทายผู้ชมรายการ DMC เทปผลการปฏิบัติธรรมของหญิงชาวจีนแผ่นดินใหญ่ชื่อลีเหม่ย กรรมการสมาคมพุทธเฉิงตู มณฑลเสฉวน บอกว่าแม้เป็นชาวจีนแต่รู้สึกว่าวัดพระธรรมกายคือบ้าน มาร่วมงานบุญทุกครั้งพูดว่ากลับถึงบ้านแล้ว เล่าวิธีทำสมาธิคล้ายกวาดบ้าน กวาดจากข้างในออกข้างนอก ส่องดูตามซอกมุมว่ายังมีความตึงของร่างกายหรือขยะของใจหรือไม่แล้วกวาดออก รู้สึกเบาสบาย ต่อมาร่างกายหายไปกลืนกับบรรยากาศ ใจสงบว่างไม่ฟุ้งซ่าน มีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่อ่านถ้อยคำและแทรกความเห็นเป็นระยะ ตามด้วยบรรทัด jingle ซ้ำยาว

ลีเหม่ยเล่าต่อว่าเห็นความสว่างผุดขึ้นกลางใจส่องออกมาจนร่างกายสว่างไปด้วย ตัวกลายเป็นพระเหมือนพระประธานองค์ใหญ่ ขยายออกไปไม่สิ้นสุดจนมองเห็นโลกเล็กนิดเดียว หลังนั่งสมาธิความคิดเฉียบคมขึ้น ทำอะไรก็ง่ายและมีประสิทธิภาพอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนหายใจ ครูไม่ใหญ่ขยายความว่าถ้าทุกคนในโลกเข้าถึงตรงนี้จะไม่ทำสิ่งไม่ดีเอง โดยไม่ต้องมีกฎหมายหรือใครมาบังคับ รู้เองว่าอะไรควรไม่ควร ชีวิตสมบูรณ์ขึ้นและเชื่อมั่นเรื่องบุญมากขึ้นว่าบุญเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จ ช่วงกลางถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ

ผลการปฏิบัติธรรมตัวแทนจีนเล็ก ชายชื่อเหอเจียหย่ง ชาวจีนมาเลเซียอายุ 23 ปี พูดได้ห้าภาษา เคยเป็นผู้นำนักศึกษาทำกิจกรรมฉือจี้ องค์กรพุทธในไต้หวันที่มีสมาชิกกว่าห้าล้านคน ย้ายไปเรียนต่อไต้หวันเพราะอยากพบภิกษุณีเจิ้งเหยียนผู้ก่อตั้งมูลนิธิ ได้เป็นประธานเยาวชนชมรมพุทธฉือจี้ภาคใต้ของไต้หวัน พาเยาวชนดูแลเด็ก คนพิการ ผู้สูงอายุ และผู้ป่วยโรคที่สังคมรังเกียจ วันหนึ่งอาจารย์ในมหาวิทยาลัยพูดขึ้นว่าได้ไปเรียนสมาธิกับพระอาจารย์จากเมืองไทย ครูไม่ใหญ่เปรียบประโยคเด็ดนี้กับน้ำที่รดลงไป ต้นไม้รับแล้วแตกดอก ตอไม้เฉย ๆ ไม่งอก แมวสลัดน้ำหนี คนมีบุญฟังแล้วสะดุดใจ เขาดีใจมากจนมองกระดานไม่เห็นวิชาเรียน จึงไปขอฝึกสมาธิ บอกพระอาจารย์ว่าการเป็นพระโพธิสัตว์ขาดสมาธิไม่ได้ พระอาจารย์ให้เอาขนตาชนกัน

ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะไปเมืองจีนและวันนี้ต้องเร่งเวลา ช่วง 1701-1902 ถอดเสียงได้เพียงบรรทัดเดียว แล้วประกาศว่าวันนี้มีผลการปฏิบัติธรรมของหลวงพ่อชาวจีนรูปหนึ่ง ชื่อถอดเสียงได้คล้าย หลันเหวียนฝ่าซือ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) ครูไม่ใหญ่ออกตัวว่าชื่อเรียกยาก

เทปผลการปฏิบัติธรรมของหลวงพ่อชาวจีน ชื่อถอดเสียงได้ซ้ำ ๆ คล้าย หลันเยี่ยน (ยังไม่ยืนยันการสะกด) บวชมาสามสิบพรรษา ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดต้าฉือ มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกพร้อมท่านต้าเอิน หลังจากนั้นมาทุกครั้ง ประทับใจว่าแม้วัดกว้างใหญ่แต่เป็นระบบระเบียบมาก ญาติโยมเคารพพระ ใส่ชุดขาวสะอาดตา ไม่แปลกใจว่าทำไมมีสาธุชนมาเยอะแต่กลับสงบ เพราะมีหลักปฏิบัติอย่างเดียวกัน ครูไม่ใหญ่ขยายว่าทุกคนที่มาวัดมีความสำคัญที่ทำให้เกิดภาพที่ดี ผู้เห็นเริ่มใสแล้วนำไปสู่การปฏิบัติ แต่ละคนมีส่วนแห่งบุญด้วย พรุ่งนี้วันอาทิตย์จึงให้มากัน

หลวงพ่อผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดต้าฉือเล่าว่าเริ่มจากผ่อนคลายร่างกายให้สบาย ใบหน้าต้องยิ้มก่อน ครูไม่ใหญ่ขยายว่าการผ่อนคลายของหน้าคือมีรอยแย้ม เปลือกตาขนตาพอดีกัน ไม่เกร็งไม่เพ่ง แล้วนั่งขัดสมาธิขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย ปรับกายก่อนแล้วจึงปรับใจ โดยไม่คิดอะไรเลย วางใจไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดตรงจุดตัดกากบาท นึกถึงดวงแก้วกลม ๆ นั่งมองไปสักพักมีแสงสีเหลืองนวลออกมาจากดวง มองไปเรื่อย ๆ แสงกลายเป็นใสไม่มีสี รู้สึกร่างกายพองเบาเย็น ๆ จนเหมือนไม่มีร่างกายและไม่มีความคิดเหลือ เหลือแต่ใจนิ่ง ๆ กับความรู้สึกเป็นสุข ครูไม่ใหญ่ออกตัวว่าชื่อหลวงพ่อเรียกยาก เดี๋ยวต้องถวายชื่อใหม่

หลวงพ่อเล่าต่อว่านั่งมองไปเรื่อย ๆ อย่างสบาย ตรงกลางดวงที่มีแสงใสก็มีองค์พระสีทองเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น ค่อย ๆ ขยายออกและใสขึ้นเรื่อย ๆ จนเป็นองค์พระที่ใหญ่มาก มีสีเหมือนทองแก้วใส ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าคนที่จะใช้คำว่าทองแก้วใสได้ต้องมีประสบการณ์จริง (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาต่างประเทศหลายบรรทัด) แล้วเทียบว่าคนอยู่คนละซีกโลก คนละประเทศ หลับตามองไปที่เดียวกันด้วยวิธีเดียวกันก็เห็นองค์พระเหมือนกัน แสดงว่าประสบการณ์ภายใน ความสุข และพระภายในเป็นของสากลที่ทุกคนเข้าถึงได้ถ้าทำถูกหลักวิชาและมีความเพียร หลวงพ่อเล่าว่าหลังนั่งไม่เพลียไม่เหนื่อย ความสุขความเย็นใจยังค้างอยู่ ครูไม่ใหญ่ขยายว่าเหมือนกิ่งไม้ที่ค้างบนต้นยังไม่หล่นลงมา

ผลการปฏิบัติธรรมอีกท่านบนแผ่นดินจีน เป็นเจ้าอาวาส (ไม่ใช่ผู้ช่วยเจ้าอาวาสอย่างท่านแรก) ชื่อถอดเสียงได้คล้าย กว่างเจิ้งฝ่าซือ และชื่อวัดคล้าย ผู่เจ้า ทั้งสองยังไม่ยืนยันการสะกด บวชได้สิบสี่พรรษา มาร่วมงานบุญใหญ่ที่วัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปีที่แล้ว ครั้งที่สองงานมาฆบูชา 2549 ประทับใจความยิ่งใหญ่แต่สงบและศักดิ์สิทธิ์ของวัด ได้ปฏิบัติธรรมแล้วนั่งสมาธิทุกวันเพื่อทำกายวาจาใจให้บริสุทธิ์ และอยากให้ชาวจีนรู้จักสมาธิ วัดของท่านอยู่บนภูเขา ทิวทัศน์สวย อากาศเย็นสบาย มีญาติโยมมามากจึงมีภารกิจมาก แต่ไม่เคยเว้นการนั่งสมาธิแม้วันเดียว ท่านเริ่มจากปรับร่างกายให้สบายแล้ววางใจที่ฐานที่เจ็ด ทำใจว่าง ๆ นิ่ง ๆ ประคองใจไว้เสมอ ร่างกายจะโล่ง กว้าง เบา สบาย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถ้าใจไม่มาอยู่ในกาย จะมีรถร้อยคันหรือเที่ยวทั่วโลกก็ไม่มีวันรู้จักคำว่าโล่งกว้างเบาสบาย

เจ้าอาวาสวัดจีนเล่าว่าวันที่ใจสงบ แสงสว่างที่เห็นใสจนเปรียบกับสิ่งใดในโลกไม่ได้ ครูไม่ใหญ่ขยายว่าเพชรว่าใสแล้วถ้าเทียบกับความใสนี้เพชรก็คือความทึบ ท่านขอใช้คำว่าแสงสว่างแห่งความบริสุทธิ์ ไม่มีอุณหภูมิเกี่ยวข้อง เป็นทรงกลมใหญ่เท่าดวงอาทิตย์ ส่องสว่างกลางท้องแล้วไปทั่วร่างกายจนเหมือนทะลุออกไปภายนอก ครูไม่ใหญ่ว่าเจอดวงตะวันภายในอีกแล้ว เป็นความสุขที่หาถ้อยคำใดในโลกมากล่าวไม่ได้ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเหมือนจะอธิบายว่าพริกไทยกับพริกเผ็ดต่างกันอย่างไร หรือให้คนใบ้ลองกินของขมแล้วถามว่าอร่อยไหม (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาต่างประเทศหลายบรรทัด) ท้ายเทปท่านกราบขอบพระคุณหลวงพ่อที่แนะนำวิธีให้ทุกคนเข้าถึงความสุขภายใน อวยพรให้สุขภาพแข็งแรง อายุยืนดุจขุนเขา ทำงานพระศาสนาราบรื่นดุจสายน้ำ แล้วให้ดูภาพท่านและสาธุการพร้อมกันทั่วโลก ตามด้วยช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาทีครึ่ง

ผลการปฏิบัติธรรมของคุณไฮดี วันนี้เธอกับกลุ่มสมาคมสตรีนอร์เวย์มานั่งสมาธิร่วมกันอีกครั้ง ห้าสิบนาที สามสิบนาทีแรกทำใจนิ่ง ๆ ไม่คิดอะไร สักพักประสบการณ์สากลเกิดขึ้น ตัวถูกดูดเข้าไปในอุโมงค์อีกครั้ง ครั้งก่อน ๆ จะตกใจเหมือนมีแม่เหล็กยักษ์ขนาดโลกดูด แต่ตอนนี้ชินแล้ว ที่พิเศษคือวันนี้อุโมงค์ไม่มืด ปลายอุโมงค์มีแสงสว่างมากมายชวนให้ติดตาม แสงส่องมาที่ใบหน้า ไม่ร้อน เย็นสบาย ไม่ใช่เย็นแบบน้ำแข็งขั้วโลกเหนือแต่ไม่มีอุณหภูมิ วัดได้ด้วยใจเท่านั้น แสงส่องสว่างจากภายในตัวเหมือนภายในตัวเป็นแหล่งกำเนิดแสง ขยายออกมารอบตัว รู้สึกผ่อนคลายมีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่ว่าความสุขนี้พูดไม่ออกบอกไม่ถูก เป็นประสบการณ์สากล

ผลการปฏิบัติธรรมของทอมมี่ ธิรา ตอนนี้นั่งสมาธิทุกวันไม่เคยขาด วันละสามเวลา สัปดาห์ที่ผ่านมามีพัฒนาการดีขึ้น ไม่เห็นโครงกระดูกแก้วอีกแล้ว เห็นแต่ลูกมะพร้าวใสเป็นแก้ว มีความสว่างในท้อง แต่ก็ไม่เชิงลูกมะพร้าวเพราะเป็นลูกกลม ๆ กลมเหมือนลูกโลก ขนาดกลาง ๆ เหมือนลูกบอล ครูไม่ใหญ่ว่านี่คือลูกแก้วสากลที่อยู่ในท้องทุกคนในโลกแต่ไม่รู้ว่ามี ไม่ขัดกับความเชื่อใด ๆ กลับทำให้เข้าใจคำสอนของศาสดาชัดขึ้น ทอมมี่เล่าว่าเห็นรูปกลมใสแล้วมีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่ว่าใครจะนึกว่าทอมมี่จะพูดคำนี้ แต่ก่อนเขายิ้มไม่เป็น ตอนนี้ยิ้มหล่อ

คุณเติ้งเล่าผลการปฏิบัติธรรม วางใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ค่อย ๆ หลับตาภาวนาสัมมาอะระหัง เวลานั่งไม่เคยมืดเลย มีภาพมาให้ดูตลอด เห็นทิวทัศน์สองข้างทาง เขา ห้วย ลำธาร ตามอาชีพของเขา (ถอดเสียงไม่ชัดว่าอาชีพอะไร เกี่ยวกับป่าบนภูเขา) เหมือนพาใจไปทัวร์ แล้วนึกถึงคำแนะนำของหลวงพ่อว่าเห็นภาพอะไรให้ทำเฉย ๆ ใจจึงนิ่งขึ้น แล้วตกจากที่สูงเหมือนเครื่องบินตกหลุมอากาศ ตอนแรกกลัวแต่เกิดหลายครั้งก็ชิน ถ้าทำตัวเป็นนักวิจัยสงสัยว่าจะเกิดอะไรต่อ ทุกอย่างจะหายไป แต่ถ้าทำเฉย ๆ จะผ่านจุดนั้นไปเห็นแสงสว่างที่มาพร้อมความสุข ครูไม่ใหญ่ขยายว่าแสงอาทิตย์ แสงจันทร์ แสงไฟ ไม่เคยนำความสุขมา แล้วเขาไม่มีลมหายใจ ไม่มีตัวตน ร่างกายหายไป ครูไม่ใหญ่เทียบว่าเมื่อวานได้ยินว่าน้ำหนักหายไป แต่นี่ร่างกายหายไป

ครูไม่ใหญ่พาไปสิงคโปร์ตามที่เกริ่นไว้ ชมว่าเป็นวัดพระธรรมกายอีกวัดหนึ่ง แล้วอ่านจดหมายของคุณหยาง (ชื่อเต็มถอดได้ว่า ยางเทียน หรือ หยางเทียนเหอ ยังไม่ยืนยันการสะกด) ชาวจีนสิงคโปร์ อายุ 52 ปี รับราชการ เคยศึกษาตำราพุทธศาสนาแบบจีนมาสิบกว่าปี อ่านพระสูตรมามาก รู้ดีรู้ชั่วหมดแต่ไม่มีกำลังใจแม้แต่รักษาศีลห้า ยังเที่ยวกลางคืนตลอด ครูไม่ใหญ่เสริมว่าไม่ว่าศึกษาแบบไหน ถ้าไม่ลงมือปฏิบัติก็ไม่มีกำลังใจเอาชนะใจตัวเอง เมื่อสองปีก่อนเพื่อนแนะนำให้ไปฝึกสมาธิที่ศูนย์ในสิงคโปร์ (ชื่อศูนย์ถอดเพี้ยน) เริ่มแล้วสบายทั้งกายและใจจึงติดใจ ศรัทธาพามาร่วมงานบุญที่เมืองไทยครั้งแรกเมื่อปี 2547 (ชื่องานถอดเพี้ยน) ประทับใจความเป็นระเบียบ กลับไปจึงนั่งสมาธิทุกวันอย่างน้อยวันละชั่วโมง ปล่อยใจนิ่งที่ศูนย์กลางกายไม่คาดหวังจะเห็นอะไร นิ่งนานขึ้นก็เห็นความสว่างเหมือนหลอดไฟในท้อง ใจมีความสุขสงบอยู่ภายใน

จดหมายคุณหยางต่อ ใครไม่สบายใจให้ใจจรดกับศูนย์กลางกายไว้ ประเสริฐนัก ทำให้เบิกบานสบายใจตลอดวัน ยิ่งได้ฟังธรรมจากครูไม่ใหญ่ทุกวันผ่าน DMC ก็เปลี่ยนนิสัยที่ไม่ดีได้สำเร็จ รักษาศีลห้าได้ครบถ้วนบริบูรณ์ หยุดเที่ยวกลางคืนได้เด็ดขาด ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ภรรยาและลูกชายประหลาดใจจนอยากลองมานั่งสมาธิบ้าง ครูไม่ใหญ่สรุปว่าโลกจะเปลี่ยนแปลงอยู่ที่เราเปลี่ยนแปลงก่อน ถ้าเราเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น โลกก็จะดีขึ้น เริ่มจากผู้ใกล้ชิดก่อน

ต่อด้วยประสบการณ์ของภรรยาคุณหยาง ก่อนหน้านี้ไม่เคยสนใจพระพุทธศาสนา ไม่สนใจศึกษาธรรมะหรือนั่งสมาธิเลย ชอบร้องเพลงซึ่งร้องเพราะมาก ชอบเต้นรำและเที่ยวเล่นกับเพื่อนฝูง (บางบรรทัดถอดปนภาษาต่างประเทศ) แต่แล้วก็รีบมาถวายภัตตาหารพระและฝึกสมาธิ เธอเล่าว่าเริ่มจากปรับร่างกายทุกส่วนให้สบาย ทำใจนิ่ง ๆ บ่อยครั้งก็ฟุ้ง แต่ภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อย ๆ จนใจไม่คิดอะไร ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเริ่มจากความคิดไปสู่ความไม่คิด แล้วอยู่ดี ๆ ก็เห็นความสว่างรอบตัวเหมือนแสงอาทิตย์ส่องลงมาในห้อง เหมือนบ้านไม่มีหลังคาไม่มีฝาผนัง จนต้องลืมตาดูว่าลืมปิดม่านหรือเปล่า ช่วงถัดมาถอดเพี้ยนปนภาษาต่างประเทศอ่านไม่ได้ ท้ายช่วงเธอบอกว่าชอบนั่งสมาธิแล้ว และอยากแนะนำว่านั่งสมาธิไม่ยาก

ฟังผลการปฏิบัติธรรมของผู้มีบุญชาวสวีเดน ผู้เขียนเป็นกัลยาณมิตร อายุ 53 ปี (ชื่อถอดเสียงว่า สภิษฐ์ หรือ สถิต พันธุวัฒนา ยังไม่ยืนยันการสะกด) ครูไม่ใหญ่ให้ทายว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วจดหมายเฉลยว่ามาแต่งงานกับสามีชาวสวีเดนได้สามปี ช่วงแรกไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ภาษาสวีเดน อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ครูไม่ใหญ่ว่าคนเป็นใบ้ยังนั่งยิ้มได้ แต่คนพูดได้แล้วสื่อสารไม่รู้เรื่องเป็นทุกข์อย่างหนึ่ง ทั้งพ่อแม่และน้อง ๆ ก็พากันตายจากไปหมด ผู้เขียนเครียดจัด มืดทุกด้านจนอยากฆ่าตัวตาย ครูไม่ใหญ่เตือนว่าฆ่าตัวตายร้ายกว่าฆ่าคนอื่น นอกจากติดคุกยังไปอบาย ท้ายช่วงถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษอ่านไม่ได้

จดหมายของกัลยาณมิตรจากสวีเดนต่อ (บรรทัดแรกถอดขาดความ) สามีรักมากจึงบังคับห้ามนอนดึกเด็ดขาด ต้องนอนให้ได้แปดชั่วโมงและคอยจับเวลาเหมือนนักกีฬา แต่ผู้เขียนดู DMC แล้วคิดว่าเวลาของชีวิตจะมีคุณค่าเมื่อได้นั่งสมาธิเท่านั้น จึงแอบย่องตอนกลางคืนตอนสามีหลับไปนั่งที่ห้องโถงบ้าง ตามมุมมืดบ้าง สุดท้ายพบว่าที่สงบที่สุดในบ้านคือห้องน้ำ เข้าไปปิดไฟให้มืดแล้วนั่ง ครูไม่ใหญ่ว่าคนที่มีคนคอยห้ามกลับรักการนั่ง ส่วนคนที่นั่งสะดวกสบายกลับไม่ค่อยทำ เวลาทองคือช่วงก่อนสามีตื่นกับหลังสามีหลับ ยิ่งดึกยิ่งดี ถ้าสามีไม่อยู่บ้านยิ่งวิเศษ ทุกครั้งที่มีเวลาแม้เพียงห้านาที ระหว่างรอรถเมล์ หรือยาวเป็นชั่วโมงก็ใช้นั่งสมาธิ และได้รับความสบายและความสุขทุกครั้ง

ผู้เขียนนั่งสมาธิทุกวัน ขณะหนึ่งภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อย ๆ สักครู่คำภาวนาเงียบหายไปคล้ายหลับแต่ยังรู้ตัวมีสติ รู้สึกนิ่งมาก เบามาก สบายอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนไม่มีมือไม่มีเท้า แล้วเห็นดวงดาวดวงเล็ก ๆ อยู่ไกล ๆ ใสและนวลสวย รู้สึกชุ่มเย็นไปหมด ทำใจสบายดูไปเรื่อย ๆ จากดวงนั้นก็เห็นองค์พระขนาดเล็กใสมากจนเห็นชัดเจน เย็นซาบซ่านทั้งกายและใจ เหมือนเวลาไปหายใจใกล้ ๆ เครื่องปรับอากาศ โล่งไปหมด มีความสุขแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต ท้ายช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที

เมื่อฝึกสมาธิแล้ว เพื่อน ๆ ทักว่าหน้าตาสดใสขึ้น ความคิดคำพูดเป็นระเบียบไม่สับสน จากที่เคยเป็นคนน้อยเนื้อต่ำใจก็มีใจเข้มแข็งองอาจขึ้น มีพลังแห่งความสุข วันหนึ่งเจ็บหัวใจมากรีบไปโรงพยาบาล หมอตรวจแล้วบอกว่าเป็นโรคกระเพาะ ให้ยาโรคกระเพาะกลับบ้าน แต่ก็ไม่หายเพราะเป็นที่หัวใจ มีบางจังหวะที่หัวใจหยุดเต้นกะทันหัน จึงพยายามเอาใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย ท่องสัมมาอะระหัง นึกถึงบุญที่ทำทุกบุญ แล้วอาการก็ดีขึ้นโดยไม่ต้องกินยา เพื่อน ๆ บอกว่าคนอื่นเป็นอาการนี้มักไม่รอด ยิ่งมั่นใจในบุญ ตั้งแต่ทำบุญกับหมู่คณะและนั่งสมาธิ สุขภาพแข็งแรงขึ้นจนลืมไปว่าเป็นโรคหัวใจ

ผู้เขียนไม่รู้ว่าปัจจัยมาจากไหน มีให้ทำบุญได้ตลอดเวลาที่ต้องการ ได้รับมหาสุวรรณนิธิแล้วน้อมไว้กลางท้อง ภาวนาเบา ๆ เห็นมหาสุวรรณนิธิสว่าง ไม่ว่าจะนั่ง นอน ยืน เดิน ก็เห็นอยู่ตลอด ใจสบายมาก ครูไม่ใหญ่ว่าทำถูกหลักวิชา จะมีภาชนะรองรับบุญใหญ่ ผู้เขียนกราบขอบคุณครูไม่ใหญ่ที่เมตตา เวลาฟังครูไม่ใหญ่สอนจะร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง เพราะในชีวิตไม่มีใครสอนวิธีเตรียมตัวก่อนตาย ตอนนี้มีกำลังใจ ไม่ท้อแท้ อยากสู้ชีวิต ไม่คิดฆ่าตัวตายอีกแล้ว สามีที่เคยกีดกันก็ดูอ่อนลง ได้มาดูหลวงพ่อตอนพูดถึงสวีเดนวันแรก พอเพลงภาษาไทยดังขึ้นสามีตื่นเต้นมาก นั่งอ่านซับไตเติลแล้วร้องตามไปตลอดเพลง (ช่วงนี้ถอดปนภาษาต่างประเทศ) ตอนนี้สามีและผู้เขียนจะเดินทางมาร่วมงานหล่อพระธรรมกายแสนปลื้มปี 2549 ด้วย ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะเปิดเพลงต้นฉบับให้สามีของเธอฟัง

ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้วันพระ มาฟังผลการปฏิบัติธรรมเพื่อให้เห็นพระในตัวกันดีกว่า พระเห็นพระ เณรเห็นพระ โยมเห็นพระ เมืองไทยไปมาหลายวันแล้ว วันนี้ไปเดนมาร์ก ไปโคเปนเฮเกนแสนสวย จากนั้นเป็นบรรทัด jingle ซ้ำราวสองนาที

ครูไม่ใหญ่อ่านผลการปฏิบัติธรรมของเด็กชายวัย 14 ปี เรียนเกรด 8 อยู่โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ก่อนเกิดแม่ฝันว่าได้ขอลูกจากพระสงฆ์ ชื่อเล่นและชื่อพ่อแม่ถอดไม่ชัด (ยังไม่ยืนยันการสะกด) แม่เป็นคนไทย ครูไม่ใหญ่แซวว่าชื่อแม่ใกล้เคียงกับดุสิตบุรี พ่อมีอาชีพทำช็อกโกแลตเป็นรูปต่าง ๆ เช่นรูปเต่า กระต่าย ครูไม่ใหญ่เล่าถึงขนมช็อกโกแลตที่มีชื่อของเดนมาร์ก เป็นลูกกลมพอดีคำ รสหวานมันเหนียวเหมือนคาราเมล ท้ายช่วงถอดเพี้ยนราวครึ่งนาที

ตอนนี้แม่ปลื้มใจสุดขีด เพื่อนที่โรงเรียนรู้กันหมดว่าจะบวช เพื่อนไม่เคยเห็นพระจึงถามว่าเป็นพระต้องทำอะไร ตอบได้แค่ห่มเหลือง โกนผม ไม่ฉันข้าวเย็น ตอนนั่งสมาธิแรก ๆ ไม่นึกอะไร ใจค่อย ๆ นิ่งแล้วมีแสงสว่างเป็นดวงกลมวิ่งไปมาวูบวาบข้างหน้าคล้ายดาวตก รู้สึกสบายมากจึงติดใจสมาธิ นั่งบ่อยขึ้น คืนหนึ่งภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อย ๆ เห็นดวงกลมขนาดเท่าลูกเทนนิสลอยขึ้นมา ใสสว่างเหมือนสปอตไลต์ หรือเหมือนคืนเดือนหงาย ลอยขึ้นมาสามดวงแล้วมารวมตัวกันที่กลางท้อง ตัวเย็น ตกใจจึงลืมตา มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก รุ่งขึ้นรีบเล่าให้แม่ฟังว่ามีอะไรไม่รู้อยู่ในท้อง เป็นลูกกลม ๆ ใส ๆ สว่าง ๆ ขอให้แม่พาไปหาหมอตรวจท้อง ครูไม่ใหญ่เล่าประกอบอย่างขบขัน แม่ตื่นเต้นเพราะไม่เคยเห็น แล้วดีใจสาธุ

หลังมาวัดนั่งสมาธิ เด็กชายใจเย็นขึ้น เตือนตัวเองได้ เช่นไม่สูบบุหรี่ สมัครใจเชื่อฟังแม่ ไม่อยากเถียง คำว่าครับแม่ติดปาก ครูไม่ใหญ่ขยายว่าเดิมเรียกแม่ครับ พอแม่สั่งก็ตอบครับแม่ แม่ชมว่าเปลี่ยนไป แม่อยากให้ทำอะไรใจก็บอกว่าทำไว้เถอะเพราะแม่รักเราอยากให้เป็นคนดี เจอผู้ใหญ่ เจอคนไทย เจอพระก็ยกมือไหว้ การเรียนคะแนนดีขึ้นเยอะ แนะนำเพื่อนให้นั่งสมาธิ ขอบพระคุณหลวงพ่อที่สอนธรรมะ ใจดีมีเมตตา ทำให้ปรับปรุงตัวไปมากและได้ทำสิ่งดี ๆ เพื่อแม่ หลวงพ่อเป็นขวัญใจวัยรุ่นที่นั่น จากนั้นครูไม่ใหญ่ชี้ภาพเด็กชายกำลังซ้อมท่องขานนาคเตรียมบวชสามเณรในเดือนกรกฎาคม อายุ 14 ปี (ชื่อเด็กถอดเพี้ยน สะกดไม่ได้) ผู้ร่วมรายการสาธุ

ครูไม่ใหญ่ชวนไปฟังผลการปฏิบัติธรรมจากเดนมาร์ก เทปเปิดด้วยภาพเมืองโคเปนเฮเกนแสนสวยและชื่อสถานที่ที่ถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ออก จากนั้นเป็นบรรทัด jingle ที่ Whisper ถอดซ้ำราวหนึ่งนาทีครึ่งคั่นก่อนเข้าเนื้อจดหมาย

เจ้าของจดหมายเป็นชายชาวเดนมาร์ก (ชื่อเมืองที่อยู่ถอดเพี้ยน) ภรรยาเป็นคนไทยที่เขาว่าสวยที่สุดในโลก ชื่อถอดได้ว่าสมพิศ แต่ก่อนไม่ได้นับถือศาสนาใด เมื่อรู้จักภรรยาเมื่อสี่ปีก่อนก็ค่อย ๆ เรียนรู้พุทธศาสนา ภรรยาพาไปทำบุญและคุยกับพระที่วัดไทยในเดนมาร์กเสมอ ครูไม่ใหญ่ชมว่าถูกหลักวิชา สามีภรรยาต้องเป็นกัลยาณมิตรให้กัน คำว่าแต่งงานเป็นคำสูงส่ง แต่งคือทำให้ดีขึ้น งานคืองานสร้างบารมี เหมือนแต่งตัวแต่งหน้าให้สวยขึ้น

ต้นช่วงถอดเพี้ยนราวครึ่งนาที จากนั้นเขาเล่าว่าได้ยินเสียงหลวงพ่อแล้วใจสบายทันที นั่งสมาธิได้นานเป็นชั่วโมง เริ่มจากปล่อยวางทุกอย่าง ปล่อยใจลงมาที่กลางท้อง ทำใจโล่ง ๆ ว่าง ๆ ไม่คิดอะไร ภาวนาสัมมาอะระหังสบาย ๆ สักครู่คำภาวนาหายไปเองเหมือนหยุดอัตโนมัติ รู้สึกโล่งโปร่งเบาสบาย แล้วร่างกายสว่างเท่าดวงอาทิตย์ มีความสุขตลอดการนั่ง ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเป็นไปตามหลักวิชา และสงสัยว่าทำไมชาวโลกไม่นั่งสมาธิทั้งที่ตรงนั้นเป็นอู่แห่งทะเลความสุข บางคนตายฟรีไม่รู้ว่าความสุขที่แท้จริงเป็นอย่างไร ใครได้นั่งสมาธิถือว่ามีบุญมาก

ผลการปฏิบัติธรรมของเด็กชายกับคุณแม่จากญี่ปุ่น คุณแม่เป็นคนเขียน เป็นคนไทยอยู่ญี่ปุ่นมายี่สิบปี แต่งงานกับสามีชาวญี่ปุ่น มีลูกชายหนึ่งคน อายุเจ็ดขวบ ชื่อเล่นถอดได้ว่าเห็มคุง ให้หัดนั่งสมาธิตั้งแต่สองปีก่อนตอนห้าขวบ ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นวิธีที่ถูกต้อง นอกจากให้กำเนิดรูปกายแล้วยังแนะนำให้ถึงธรรมภายใน แรก ๆ นั่งแล้วถามว่าเห็นอะไร ลูกตอบว่าเห็นดวงแก้ว ไอติม ลูกบอล ความมืด คุณแม่ แสงสว่าง และการ์ตูนเต็มท้องเพราะชอบดูการ์ตูน เมื่อเห็นการ์ตูนซานตาคลอสแจกของขวัญก็ขอของขวัญ แม่บอกว่าต้องนั่งสมาธิภาวนาสัมมาอะระหังนาน ๆ ถ้าเห็นองค์พระให้ขอกับองค์พระเอง

ลูกนั่งสมาธิทุกวันและช่วยทำการบ้านทำงานบ้าน ล้างจาน เช็ดกระจก แปรงฟัน มือทำไปใจนึกถึงองค์พระไปด้วย รู้สึกสะอาดทั้งภายนอกและภายใน ส่วนคุณแม่การนั่งสมาธิเปลี่ยนชีวิตหลายอย่าง จากคนใจร้อนขี้โมโห ชอบตีลูก เวลาสามีทำอะไรไม่ถูกใจก็งอน (ช่วงนี้ถอดเสียงปนคำต่างประเทศเพี้ยนหลายบรรทัด) แต่นั่นเป็นอดีตแล้ว มานั่งดูหลวงพ่อซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสุข รู้จักประมาณ รู้คุณค่าความเป็นคน เป็นภรรยาที่ดีของสามี เป็นแม่ที่ดีของลูก ซึ่งถือว่าวิเศษที่สุด

เข้าช่วงผลการปฏิบัติธรรม วันนี้มาจากอเมริกา เป็นของพระอาจารย์ที่ได้ยินชื่อมานาน (ชื่อยืนยันในช่วงถัดไป) ท่านส่งเรื่องราวมาเป็นธรรมทาน ยืนยันเป็นพยานว่าพระธรรมกายมีจริง เข้าถึงได้จริง ทุกคนเข้าถึงได้ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าไม่ใช่การอวดภูมิ ท่านเก็บไว้ลำพังก็ได้ การเปิดเผยในเพศสมณะยากมาก แต่ท่านเห็นประโยชน์ใหญ่ต่อมวลมนุษยชาติทุกชาติทุกภาษาทุกศาสนา จึงแบ่งปันให้นักเรียนทั่วโลกมีกำลังใจและแรงบันดาลใจ ท่านเป็นพุทธบุตรที่รักในเพศสมณะ ตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรมมาตั้งแต่บวชเพื่อสลัดตนให้พ้นกองทุกข์ ผลการปฏิบัติมาปรากฏจากการสั่งสมความบริสุทธิ์เรื่อยมา

ผลการปฏิบัติธรรมของพระอาจารย์ที่ถอดได้ว่า พระปริธรรม ปสันนจิตโต (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เจ้าอาวาสวัดในรัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา (ชื่อวัดถอดเพี้ยน) บวชมา 31 พรรษา อายุ 51 ปี เป็นหัวหน้าสงฆ์ในรัฐ ติดตั้งจานดาวธรรมที่วัดตั้งแต่ปี 2547 และเปิดให้ญาติโยมดูด้วย ประทับใจที่หลวงพ่อบอกว่าคนเกิดมาปฏิบัติเพื่อดับทุกข์ ต้องหยุดต้องนิ่ง ท่านนั่งหลับตาโดยไม่กำหนดนิมิตอะไร แค่กำหนดจิตไว้กลางท้อง พอใจนิ่งสักพักก็เห็นหลวงปู่วัดปากน้ำลอยเข้ามาอยู่ในตัว รู้สึกสบายเหมือนอยู่ในอวกาศที่เบาโล่งไม่มีตัวตน ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าท่านไม่คาดหวังว่าจะเห็นอะไร แค่ทำใจให้บริสุทธิ์นิ่ง ๆ

ครูไม่ใหญ่พาเข้าสู่ผลการปฏิบัติธรรมของกัลยาณมิตรชื่อ แอน หัว ทิ เล (สะกดตามที่ถอดได้ ยังไม่ยืนยัน) ให้นักเรียนทายว่าเป็นชาวอะไร มีคนทายฝรั่งเศส แอฟริกา อาร์เจนตินา ฮอลแลนด์ นิวซีแลนด์ แล้วเฉลยว่าเป็นชาวเวียดนามที่อยู่ในเยอรมนี ก่อนเปิดสปอตสิ่งที่แสวงหาให้ดู

ครูไม่ใหญ่ขยายความสปอตว่าคนแสวงหาไปเรื่อย เข้าใจว่าทรัพย์จะทำให้ชีวิตสมบูรณ์ก็ไม่ใช่ ไปเที่ยวทะเล น้ำตก ต่างประเทศก็ไม่ใช่ สุดท้ายรู้ว่าสิ่งที่แสวงหาอยู่ตรงนี้ คือศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เหนือสะดือสองนิ้วมือ ได้ยินเพียงคำนี้ก็ถือว่ามีบุญหู บุญตา บุญใจแล้ว ถ้าไม่มีคนบอก Know How นี้ บางทีหากันจนตายฟรี เกิดมาหาใหม่ก็ตายฟรีซ้ำนับภพนับชาติไม่ถ้วน แค่รู้ว่าอยู่ตรงนี้ก็เข้าถึงความสุขที่ยิ่งใหญ่ได้ ดังที่จะได้ฟังจากผลการปฏิบัติธรรมของแอน หัว ทิ เล

ครูไม่ใหญ่ถามความหมายชื่อ แอน หัว ทิ เล ถอดได้ว่า รักทะเล สาวงามแห่งทะเล ดอกไม้ทะเล ตีความว่าได้เข้าถึงสิ่งที่แสวงหาภายใน สดชื่นเหมือนเดินในน้ำตื้นชายทะเล เธอเป็นชาวเวียดนามที่เลือกมาแล้วหลายชาติแต่ใช่อยู่ชาติเดียวคือไทยแลนด์ แล้วอ่านจดหมายต่อว่า คุณแม่เป็นชาวเวียดนาม เดินทางมาประเทศลาวในช่วงสงครามของประเทศ เพราะมีการบังคับให้เปลี่ยนศาสนา คุณแม่คิดว่านับถือพระพุทธศาสนามาตั้งแต่ปู่ย่าตายาย จะให้ไปนับถือศาสนาอื่นอย่างไรก็ไม่ยอม

จดหมายของแอน หัว ทิ เล ต่อ คนต่างชาติต่างภาษามาอยู่เยอรมนี มีปัญหาก็ไม่รู้จะไปคุยกับใคร จึงดื่มเหล้าดับกลุ้มจนปลายปี 2547 สามีติดตั้งจานดาวเทียมเพื่อติดตามข่าวเมืองไทย จูนไปจูนมาก็พบช่องจานดาวธรรม ทำให้เลิกสิ่งที่ไม่ดีและมาศึกษาธรรมะ นั่งสมาธิทุกวัน (ช่วงนี้ถอดเพี้ยนบางบรรทัด) ปี 2549 เธอกับสามีมาเมืองไทย ได้ร่วมงานมาฆบูชา และขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนแห่งหนึ่งของวัด (ถอดได้ว่า สวนมณาวัด ยังไม่ยืนยัน) ประทับใจอาหาร สถานที่ และบุคคล ได้ถือศีลแปดครั้งแรกในชีวิต และเข้าใจความสำคัญของการนั่งสมาธิมากขึ้น ครูไม่ใหญ่บอกว่าช่วงนี้ผู้มีบุญไปอยู่ที่สวนนั้นกัน หวังว่าจะเอาดวงธรรมใส ๆ มาฝาก

ผลการปฏิบัติธรรมของแอน หัว ทิ เล ต่อ เธอไม่ถนัดนั่งขัดสมาธิ จะเหยียดขาก็ไม่สุภาพ อยากนั่งในท่ามาตรฐาน ได้รับคำแนะนำให้นึกว่าตัวเองไม่มีขา จึงตั้งจิตอธิษฐานขอบารมีครูบาอาจารย์แล้วนึกว่าไม่มีขา แรก ๆ ยังปวดอยู่ ครูไม่ใหญ่เสริมขำ ๆ ว่ากิ้งกือขาเยอะกว่าคงปวดกว่าเรา จากนั้นเธอตัดใจว่าจะปวดก็ช่างมัน ครูไม่ใหญ่ว่าถูกหลักวิชา นั่งช่างมันไปสักพัก อยู่ ๆ ก็เห็นจุดสว่างใส ๆ เหมือนดวงดาวอยู่ในท้อง ความสว่างขยายจนรู้สึกเหมือนตัวเราเป็นองค์พระ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าเมื่อปล่อยวางทุกสิ่ง ไม่ผูกพันแม้ขาและร่างกายของเรา ก็จะเข้าถึงสิ่งนี้อย่างแน่นอน

แอน หัว ทิ เล เล่าว่ากายเบามาก ครูไม่ใหญ่เสริมว่าดวงจันทร์บนฟ้าขยายไม่ได้ แต่ดวงจันทร์ภายในท้องขยายได้ เธอตัวเบาเหมือนจะลอยขึ้น ตื่นเต้นมาก สงสัยว่าใช่หรือเปล่า ฝันไปหรือเปล่า จึงลืมตาดู ครูไม่ใหญ่แนะว่าคราวหลังให้ดูให้จบก่อน พอรู้ว่าไม่ได้ฝันก็หลับตาใหม่ ทำใจนิ่ง ๆ ที่ศูนย์กลางกายเหมือนเดิม ไม่คิดอะไรเหมือนมีเราคนเดียว ความสว่างก็ขยายขึ้นเหมือนดวงอาทิตย์ดวงใหญ่ จนมีองค์พระขึ้นมามากมายนับไม่ถ้วน เธอทำเป็นไม่สนใจ ไม่ตื่นเต้นเพราะกลัวหาย นั่งดูเฉย ๆ อมยิ้มไปเรื่อย ๆ ครูไม่ใหญ่ชวนให้ลองทำอย่างนี้คืนนี้

พระอาจารย์สวดสัพเพให้เลิกนั่ง เธอเสียดายมากเพราะกำลังนั่งสบาย พอจบ คนที่นั่งข้าง ๆ หันมาถามว่าทำไมร้องไห้ เธอบอกว่าเป็นปีติจนน้ำตาไหลเปียกหน้าโดยไม่รู้ตัว เหมือนเอาชนะทุกข์ได้ เดินออกจากที่มืดมาสู่ความสว่าง ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าใจที่ปีติขยายมาสู่ระบบประสาทกล้ามเนื้อ น้ำตาเย็นจึงไหลพรั่งพรูออกมาเอง เธออยากบอกคนทั้งโลกว่านั่งสมาธินี่แหละมีความสุขที่สุด ความสุขที่สุดอยู่ที่หยุดนิ่งภายในตัว เป็นความรู้สากลที่ทุกคนเข้าถึงได้ และวิธีสร้างสันติภาพของโลกง่ายแค่ทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ

ครูไม่ใหญ่เล่นคำว่าคนที่บอกว่าเห็นใจเธอ ใจตัวเองยังไม่เคยเห็นเลย ต้องเห็นใจตัวเองก่อน แอน หัว ทิ เล เล่าต่อว่ากลับมาเยอรมนีก็นั่งสมาธิทุกวัน เลิกงานกลับถึงบ้านก็รีบไปนั่ง (ช่วงนี้ถอดเพี้ยน) ครูไม่ใหญ่เตือนให้หาเวลาพักผ่อนบ้าง สามีก็มานั่งด้วยกัน นั่งเสร็จเธอยกนิ้วโป้งให้สามีว่าเยี่ยม แล้วชวนมาอนุโมทนาบุญ สามีก็สาธุ จากนั้นเธอเปลี่ยนไปมาก รู้สึกเย็นสบายตลอดเวลา มีปัญหาที่ทำงานก็เฉย ภาวนาสัมมาอะระหังอย่างเดียว ใครจะทำอะไรก็ตามใจ ยิ้ม ๆ มองพระไปเรื่อย ๆ ความนิ่งเกิดขึ้นเอง แต่ก่อนเวลากลุ้มต้องดื่มเหล้าแทนน้ำ เดี๋ยวนี้หักดิบไปนานแล้วเพราะแก้กลุ้มด้วยการทำสมาธิ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าปฏิเสธสมาธิก็แปลว่ายอมรับความกลุ้ม ชอบเซ็ง เครียด เบื่อ กลุ้ม

ผลการปฏิบัติธรรมของสามีของแอน หัว ทิ เล เขานั่งในความสงบแล้วตัวก็หายไป บางครั้งเหมือนตัวจะหล่นตกเหว จนตกใจสะดุ้งลืมตา เอามือไปจับภรรยาข้าง ๆ บางครั้งมือเท้าหายไป บางครั้งเห็นดวงสว่างใส มีความสุขมากจนไม่อยากเลิกนั่ง ครูไม่ใหญ่ว่าเมื่อสามีภรรยาต่างบอกว่ามีความสุขไม่อยากเลิกนั่ง สิ่งดี ๆ จะเกิดขึ้นในครอบครัว เป็นครอบครัวสวรรค์แล้ว สามีบอกเธอเสมอว่าเห็นหรือไม่เห็นก็ไม่เป็นไร สมาธิเป็นหน้าที่ของมนุษย์ทุกคนที่ต้องปฏิบัติ ตอนนี้เขาเริ่มพูดบ่อย ๆ ว่าสุขจังเลย และอยากบวชดูชีวิตในพระพุทธศาสนาที่เป็นสมาธิภาวนาไปตลอดชีวิต

ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนทายว่าสองสามีภรรยาเถียงกันเรื่องอะไรตอนดูจานดาวธรรม เฉลยว่าสามีบอกว่าหลวงพ่ออายุหกสิบกว่าแล้ว เธอเถียงว่าหน้าใสขนาดนี้จะอายุหกสิบได้อย่างไร ไม่เชื่อ ครูไม่ใหญ่เสริมว่าตอนนี้ยังป่วยอยู่หน้าจึงยังไม่ค่อยใส เธอรู้สึกโชคดีที่ได้เจอหลวงพ่อแม้จะสายไป ครูไม่ใหญ่ว่าสายพอดี ถ้าไม่เจอไม่รู้ชีวิตจะเป็นอย่างไร หลวงพ่อเป็นที่หนึ่งในดวงใจ ตั้งแต่มาเจอจานดาวธรรมก็ไม่เคยตกบุญเลยสักบุญ แล้วพาไปดูภาพเจ้าของผลการปฏิบัติธรรม แอน หัว ทิ เล กับสามี

ครูไม่ใหญ่ชวนเทียบหน้าใหม่ตอนอายุห้าสิบกับหน้าเก่าตอนสิบหก ถ้าใจใสหน้าก็ใส หน้าเก่าก็เป็นหน้าใหม่ แล้วอ่านผลการปฏิบัติธรรมของนักเรียนอนุบาลหน้าใหม่จากเยอรมนีว่าเพิ่งเจอ DMC โดยบังเอิญ ครูไม่ใหญ่ว่าไม่ใช่บังเอิญแต่บุญบันดาล เมื่อพบ DMC สิ่งดี ๆ ก็เข้ามาในชีวิต คือแม้โดนด่าแต่ยังยิ้มได้ และร้องไห้แบบสุขชะมัด น้ำตาเย็นไหลแบบมีความสุข ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยสัมผัส ครูไม่ใหญ่ขีดเส้นใต้คำดี ๆ ของเธอ

ผลการปฏิบัติธรรมต่อ ตอนวันวานอันขมขื่น ก่อนหน้านี้ชีวิตคู่ระหว่างเธอกับสามีชาวเยอรมันไม่ค่อยลงรอยกัน ครูไม่ใหญ่เล่าแทรกว่ามีฝรั่งเข้ามาที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมต่างประเทศ (ศูนย์นิวเจอร์ซี) ถามว่าคนไม่แต่งงานอยู่กันได้อย่างไร ครูไม่ใหญ่ว่าถามผิดคน ควรถามว่าคนแต่งงานอยู่กันได้อย่างไร เพราะหน้าชื่นอกตรม กลางวันระรื่นกลางคืนน้ำตาไหล รักกันใหม่ ๆ คุยเรื่องน่ารัก นานไปคุยเรื่องไม่น่ารัก สมัยครูไม่ใหญ่เป็นนักศึกษาเห็นกี่คู่ก็เลิกกันหมด และยกตัวอย่างเงินร้อยบาท อยู่คนเดียวใช้ได้ร้อย มีสองคนเหลือห้าสิบ มีลูกก็หารลงไปเรื่อย ๆ

เธอเล่าว่าสามีร้ายมาก ครูไม่ใหญ่ว่าต้องชื่นชมสามี แต่เมื่อเขาร้ายมาจะให้อยู่เฉยก็ไม่ได้ เล่าแทรกว่าฝรั่งหลายชาติรักหญิงไทยมาก แต่อยู่ไปบอกว่าทำไมดุจัง มีคู่หนึ่งภรรยาเรียนมวยไทย ก้านคอจนสามีต้องหนีเข้าห้องน้ำร้องว่ายอมแพ้ แล้วแนะว่าจะดึงสามีจากคอมพิวเตอร์ต้องมีวิธี ยิ้ม พูดเย็น ๆ สรรเสริญไปเรื่อย ๆ อย่าขัดคอให้ยอตะบัน เดี๋ยวก็เลิกเล่นคอมพิวเตอร์เอง บางทีเธอถามด้วยความห่วงใยว่ากินข้าวหรือยัง สามีตอบกวน เธอก็สวนกลับ อุณหภูมิในครอบครัวร้อนมาก ต่างคนต่างเครียด เลยออกไปเที่ยวนอกบ้านแบบตัวใครตัวมัน (ถอดเสียงเพี้ยนช่วงหนึ่ง)

วันหนึ่งสามีกดหาช่องทีวีเป็นร้อยช่อง จู่ ๆ รายการ DMC ก็ปรากฏ ขณะถ่ายทอดพิธีบูชามหาธรรมกายเจดีย์ เห็นองค์พระธรรมกายมากมายบนเจดีย์ ภาพนั้นเหมือนถูกสแกนเข้าไปในใจ อยากสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวมาก อธิษฐานว่าถ้ามีบุญขอให้ได้สร้าง วันหนึ่งขณะขัดกระจกทำความสะอาดและนึกถึงองค์พระบนเจดีย์ ก็เห็นองค์พระสีทองเต็มท้องเรียงกันเหมือนในทีวี ตับไตไส้พุงหายไปหมด หยุดกึกถือผ้าค้างไว้ อัศจรรย์ใจ ต่อมาสามีเอาเงินไปใช้หนี้เพื่อน 300 ยูโรทั้งที่จำไม่ได้ว่าเป็นหนี้ตอนไหน เพื่อนโทรให้เธอไปรับเงินคืน จึงได้เงินก้อนนี้ราว 15,000 บาทไปสร้างพระพอดีโดยสามีไม่รู้ ครูไม่ใหญ่ว่าใจใสแล้วสมบัติก็ไหลมาเทมา

จากวันนั้นเธอตั้งใจดู DMC ช่องเดียว เมื่อเห็นหลวงพ่อทางหน้าจอก็ก้มลงกราบทันที คิดในใจว่าจะมาหาหลวงพ่อ สงสัยว่าทำไมท่านใสขนาดนี้ ไม่เหมือนพระทั่วไป ครูไม่ใหญ่แซวว่าจอมันใส พอฟังธรรมะก็ได้รู้วิธีจัดการปัญหาชีวิตแบบใหม่ ก่อนหน้านี้ถ้าสามีฉุนเฉียวปล่อยผรุสวาจาออกมา เธอก็ปล่อยอาวุธกลับทันที แต่ตอนนี้เอาคำสอนมาใช้ ใจเย็น ไม่พูดมาก เมื่อบทสนทนาเข้าขั้นวิกฤตเกือบถึงจุดเดือด เธอก็จะ... แล้วครูไม่ใหญ่เปิดเพลงยิ้ม

เมื่อบทสนทนาถึงขั้นวิกฤตเกือบทะเลาะ เธอก็ยิ้ม ยิ้มอย่างเดียว สามีจากโกรธกลายเป็นหัวเราะก๊าก ถามว่าฉันกำลังว่าเธออยู่ เธอยิ้มทำไม เธอไม่ตอบได้แต่ยิ้ม ยิ่งด่ายิ่งยิ้ม ตั้งแต่นั้นเขาจึงไม่ด่าอีกเลย ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าด่าแล้วอีกฝ่ายไม่โกรธ คนด่าก็เสียเวลา เสียความตั้งใจ เสียความมั่นใจว่าคำพูดไม่มีพลังพอ และผิดหวังเองเพราะอีกฝ่ายไม่หงุดหงิดอย่างที่หวัง จึงเลิกเอง ครอบครัวก็สงบ เธอจึงได้ปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิตามที่หลวงพ่อสอนทุกวัน

ตอนนั่งสมาธิเธอทำใจสบาย ๆ วางใจเบา ๆ ที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ภาวนาสัมมาอะระหัง นึกถึงบุญสร้างพระ 300 ยูโร จู่ ๆ ใจก็ปลื้มมาก รู้สึกตัวเริ่มหมุนช้า ๆ ตอนแรกกลัวเพราะไม่คุ้นเคย แต่ทำใจนิ่งเบา ๆ เห็นเหมือนเมฆสีขาวกลางกายเปลี่ยนสีไปเรื่อย ๆ ตัวเบาโล่งเหมือนอยู่ในโลกคนเดียว แล้วมีวงกลมเล็ก ๆ เหมือนน้ำวนมาดูดดวงใจไปอย่างเร็ว ใจหลุดเข้าไปในดวงเล็กประมาณเมล็ดงาแต่ใสชุ่มช่ำ อีกใจก็กลัวใจหาย กลัวไม่กลับมา กลัวตาย สักพักดวงแก้วค่อย ๆ ขยายออกจนรู้สึกว่าร่างกายไม่มี มีแต่ใจกลมกลืนกับความสุข เธอร้องไห้และพูดดัง ๆ ว่า นี่หรือความสุข ความสุขเป็นอย่างนี้เอง หามาตั้งนานเพิ่งเจอ

ครูไม่ใหญ่ว่าเธอผ่านชีวิตมามาก ประโยคนี้ไม่ธรรมดา สิ่งที่แสวงหามาตลอดชีวิตคือความสุข แต่ไม่รู้ว่ามีลักษณะอย่างไร พอเจอจึงรู้ ชาวโลกจะรวยขนาดไหนก็ไม่รู้จักความสุข จึงไม่มีเหตุผลที่จะขี้เกียจนั่ง ออกจากสมาธิเธองงว่าเวลาผ่านไปสามชั่วโมงเหมือนแป๊บเดียว ตัวเบาเดินเหมือนจะลอย แต่ก่อนหลงคิดมาตลอดสี่สิบสองปีว่าความสุขอยู่ที่เงินทอง บ้าน รถ และการอยู่อย่างสุขสบาย ซึ่งเธอมีครบแล้วตามภาษาชาวโลก ครูไม่ใหญ่ว่า 42 ปีเกินครึ่งของอายุขัยเฉลี่ย 75 ปีที่หลงคิดเหมือนชาวโลก แต่ตอนนี้เจอแล้ว ความสุขอยู่ในตัวเรานี่เอง เดินอ้อมหาเสียไกล

นั่งสมาธิได้เดือนที่สามถึงสี่ หมอเยอรมันระดับโลกที่เคยตรวจถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไปกินอะไรมา เธอว่าไม่ได้กินยาอะไร นั่งสมาธิอย่างเดียว หมอส่ายหัวหัวเราะ ตอนนี้หายปวดไมเกรน หายคันตามตัว หายปวดหน้าอก หายปวดกระดูก ยาพิเศษคือนั่งสมาธิและทำบุญต่อเนื่อง ยิ่งนั่งยิ่งรู้ว่าปัญหาชีวิตต้องแก้ที่จิตใจ ครูไม่ใหญ่ขยายว่าเสียทรัพย์ไปแล้วอย่าให้เสียกำลังใจหรือเสียความสงบของใจ ให้นิ่งไว้แล้วสิ่งดีจะค่อย ๆ แก้ไขได้ เธอที่เคยหยุดไม่ได้ เดินหน้าท้าชนตลอด ตอนนี้การหยุดใจแก้ได้ทุกอย่าง ชีวิตครอบครัวเปลี่ยนหน้ามือเป็นหลังมือ พอเธอเปลี่ยน สามีก็เปลี่ยนตาม จะเปลี่ยนโลกต้องเริ่มที่ตัวเรา จะให้โลกมีความสุขต้องหาความสุขในตัวให้เจอก่อน

เธอเคยคิดในใจว่าใครจะสั่งให้ทำอะไรก็ได้ ยกเว้นผู้ชายคนนี้คือสามี ไม่ใช่พ่อแม่หรือญาติพี่น้อง ไม่มีวันสยบ จนวันหนึ่งความคิดเปลี่ยน ได้ยินเสียงบอกว่า ทำเถอะนะลูก ซ้ำอีกหลายครั้ง คืนหนึ่งจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาสามีอย่างองอาจ ก้มกราบขอขมา รู้สึกชนะแล้ว ความรู้สึกไม่ดีที่มีต่อเขาหมดไป เหมือนหลุดจากความคิดเดิมที่ห่อหุ้มใจให้ทุกข์ สบายใจขึ้นมาก แต่ก่อนคบเพื่อนกินเหล้าเที่ยวดิสโก้ แต่วันนี้เพื่อนชวนก็ไม่ไป เพื่อนโกรธหาว่านั่งสมาธิจนบ้า เธอตอบว่าไม่ได้ไปเที่ยวดิสโก้เธค แต่มีที่ท่องเที่ยวอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ครูไม่ใหญ่แนะว่าใครชวนไปเที่ยวหรือดื่มให้ตอบอย่างนี้ ฉันฝึกสมาธิทำให้ครอบครัวมีความสุข ฉันเลือกวิธีนี้

เธอถามสามีว่าตอบด้วยความสุจริตใจ ทุกวันนี้ฉันเป็นบ้าหรือเปล่า สามีตอบว่า เธอไม่ได้บ้าหรอก เธอเป็นคนดีที่หนึ่งเลย ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนว่าพร้อมกันไปทั่วโลก เธอไม่ได้บ้าหรอก เธอทำอย่างนี้ดีที่หนึ่งเลย ตอนนี้สามีรักเธอมาก แต่ก่อนไม่ให้เงินและไม่ให้รู้ว่าได้เงินเดือนเท่าไร ตอนนี้เปิดตัวเลขรายได้ให้ดูหมดและให้เงินตลอด เธอกราบขอบพระคุณหลวงพ่อที่ทำให้มีวันนี้และได้รู้จัก DMC ตั้งใจสร้างบารมีไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ให้ได้ ครูไม่ใหญ่ให้ดูภาพเธอกับสามีที่เยอรมนี ว่าจากคู่กัดมาเป็นคู่รัก (ชื่อเธอถอดได้ว่า มาลี นามสกุลยังไม่ยืนยันการสะกด) หลังจากนี้เป็นบรรทัด jingle ช่วงพักยาว

ครูไม่ใหญ่ถอดความเพลงว่าเมื่อหลับตาเบา ๆ ผ่อนคลายสบาย หยุดใจภายใน เห็นดวงสว่างไสว เห็นองค์พระภายใน ความสุขที่แท้จริงก็พรั่งพรูมาแบบบอกไม่ถูก แล้วเข้าผลการปฏิบัติธรรมของลูกพระธรรมชื่อคุณอวัสดา เบลลี่ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) จากเมืองเชฟฟิลด์ ประเทศอังกฤษ แต่งงานกับสามีชื่อเดวิด มีลูกชายชื่อน้องเบลล์อายุ 13 ปี ก่อนวันเกิดไม่กี่วันในปี 2548 คิดในใจว่าอยากทำบุญที่บ้านในวันเกิด แต่อยู่ไกลถึงอังกฤษจะไปหาพระที่ไหน นอนก่ายหน้าผากมองออกนอกหน้าต่าง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าน่าสงสาร ต้องไปสร้างวัดที่นั่นแล้ว วันต่อมาเพื่อนคนไทยนำโบรชัวร์ของวัดเจริญภาวนา แมนเชสเตอร์ มาให้ จึงชวนสามีและลูกชายตามหาวัดทั้งวัน พอเจอวัดก็อุ่นใจดีใจบอกไม่ถูก วันที่ 24 กันยายน 2548 ได้ทำบุญวันเกิดกับพระที่บ้านเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาอยู่อังกฤษ มีทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศมาร่วม หลายคนดีใจมากเพราะไม่เคยเห็นพระมาก่อน (ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเป็นภาษาอังกฤษเพี้ยนปน)

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคนที่อยู่ต่างแดนเห็นพระแล้วอยากทำบุญตลอด แต่บางทีคนอยู่เมืองไทยเห็นพระจนเกลื่อนจึงไม่เข้าใจความรู้สึกตรงนี้ เห็นจนชินแล้ว บางทีเดินเฉย ๆ ไม่รู้จักพระ บางทีไปดิสเครดิตพระก็มี ซึ่งเป็นการทำลายศรัทธาของพุทธศาสนิกชนและพระพุทธศาสนา เป็นทางมาแห่งมหานรกทีเดียว แต่คนที่ไม่ได้เห็นพระมานานก็ดีใจ

วันนั้นลูกขอของขวัญวันเกิดจากสามี บอกว่าดาร์ลิ่งจ๋า ไม่อยากได้แหวนเงินทองอะไรเลย ครูไม่ใหญ่ถามผู้ชมให้ทายว่าเธอขออะไร แล้วเฉลยว่าขอติดจานดาวธรรมเป็นของขวัญวันเกิดเท่านั้น สามีตอบโอเค เปิด DMC สองวันแรกมีแต่ภาพไม่มีเสียง แต่ก็นั่งดูทุกรายการเงียบ ๆ เหมือนหนังเงียบ ครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าช่วงนั้นให้มีแต่ภาพเพื่อเปิดโอกาสให้ผู้ชมจินตนาการอย่างอิสระ เธอไม่รู้ว่าพระที่เห็นเป็นใคร จนเห็นรายการที่เขียนว่าหลวงพ่อตอบปัญหา ก็คิดว่าพระรูปนี้คงเป็นเจ้าอาวาส และสงสัยว่าพระที่ใส่แว่นในอีกรายการหนึ่งเป็นใคร ทำไมพูดไม่เสร็จเลย

พอต่อสัญญาณเสียงได้ ลูกก็นั่งสมาธิน้อมใจตามเสียงหลวงพ่อ ตอนแรกนั่งมืดอยู่หลายวันแต่ไม่สน ขอแค่ได้นั่งนิ่งสงบไปเรื่อย ๆ ต่อมาเห็นแสงสว่างแวบคล้ายฟ้าแลบอยู่ตรงหน้าสองวัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าแค่นี้ก็ได้บุญมากกว่าสร้างวัด โบสถ์ วิหาร เพราะเป็นทางมรรคผลนิพพาน ถ้าอยู่นาน ๆ ยิ่งได้บุญมาก ต่อมามือเริ่มหาย ตัวเริ่มหาย เหมือนถูกกลืนเข้าไปในบรรยากาศ แม้มีความสุขมากก็ทำเฉย ๆ ครูไม่ใหญ่ว่าถูกหลักวิชา แล้วตัวก็ยืดขยายออกไป บริเวณท้องพอง ๆ กลวง ๆ อีกสองวัน ไม่ว่าจะเห็นหรือไม่เห็นก็ไม่สน ขอให้ได้นั่งสมาธิไม่ยอมขาด

วันหนึ่งเหมือนตกลงไปในเหว หล่นวูบลงไป แม้ตกใจมากก็ยังครองสติได้ สักครู่ก็เห็นดวงสว่างเหมือนพระอาทิตย์ ขนาดเท่าฟองไข่ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าได้ยินคำนี้หลายครั้งจากนักเรียนทั่วโลกหลายชาติ ศาสนา เผ่าพันธุ์ ที่นั่งสมาธิฝึกใจหยุดนิ่ง บางคนว่าเท่าฟองไข่แดงของไก่ ทำไมไม่เปรียบกับมะนาว ผลส้ม หรือลูกปิงปอง คำนี้ออกมาเองเพราะไปถึงตรงนั้นแล้วเปรียบกับอะไรไม่ได้ จากนั้นมีแสงสว่างอยู่กลางท้อง ความสุขพรั่งพรูพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เป็นความสุขที่ไม่มีทุกข์เจือปน เหมือนความทุกข์ออกจากตัวไปกองไว้หน้าบ้าน ครูไม่ใหญ่ถามว่าอยากทำอย่างนั้นบ้างไหม เอาทุกข์ไปใส่ถังขยะ ในบ้านจะเหลือแต่ความสุข ถ้าทุกคนในโลกทำอย่างนี้ทุกครอบครัวจะมีความสุข

18 ตุลาคม 2548 เป็นวันพระขึ้น 15 ค่ำ หลังนั่งสมาธิต่อเนื่องมาได้ครึ่งเดือนกว่า ลูกขออนุญาตสามีถือศีล 8 ครูไม่ใหญ่ว่าค่อย ๆ ขยับจากศีล 5 มาศีล 8 นั่งหลับตาเบา ๆ ทำใจนิ่ง ๆ สักครู่ตัวก็เบาขึ้น แล้วเห็นองค์พระใส ๆ ขนาดเท่าฝ่ามือลอยมา ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นประสบการณ์ที่ทุกคนไปถึงแล้วเล่าเหมือนกัน ท่านเหมือนมีชีวิต ละมุนละไมเหมือนน้ำ ลอยมาระดับเดียวกับศูนย์กลางกาย หันหน้าไปทางเดียวกับตัวลูก แล้วลอยเข้ามาในผนังท้องรวมเป็นหนึ่งเดียวกับตัว ท่านใสมาก ไม่กระด้าง ลูกปลื้มปีติจนเก็บความรู้สึกไว้ไม่อยู่ แล้วเข้าเพลงคั่น

ลูกปลื้มจนยกมือพนมอาราธนาทั้งที่หลับตาว่าอยู่กับลูกนาน ๆ อย่าไปไหนนะเจ้าคะ พูดจบท่านก็หายไปเลย ครูไม่ใหญ่สอนว่าตอนนั้นอย่าไปพูด ให้ดูเฉย ๆ ไปเรื่อย ๆ อย่าเพิ่งไปลำพึงรำพัน ให้จบก่อนออกลืมตาแล้วค่อยว่ากัน ปัจจุบันลูกยังเห็นอยู่ เห็นดวงสว่างเหมือนพระอาทิตย์อยู่ภายใน ไม่มืดตื้อมืดมิดอีกต่อไป

สำหรับสามีสบายมาก เมื่อพระอาจารย์ให้เขียนผลการปฏิบัติธรรมในใบสอบถาม ข้อ How do you feel สามีตอบว่า Peaceful สงบ ข้อ What do you see ตอบว่าเห็นแต่ความมืด Black Black ลูกหันไปบอกสามีว่าไม่เป็นไรดาร์ลิ่ง เมื่อก่อนฉันก็นั่งมืดเหมือนเธอนี่แหละ แต่สักวันหนึ่งเธอจะเหมือนฉัน ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นคำที่สามีภรรยาพูดคุยกันด้วยคำที่ไพเราะที่สุด และประโยคนี้เป็นจุดเริ่มต้นแห่งความสว่างของคู่ชีวิต ความสว่างจะทำให้ชีวิตมีความสุขและพาไปสวรรค์ด้วย ส่วนลูกชายน้องเบลล์ตอบ How do you feel ว่า Happy และตอบว่าเห็นลูกฟุตบอล ครูไม่ใหญ่แซวว่ากำลังจะบอลโลกอยู่แล้ว ลูกเห็นสีขาวแต่พ่อเห็นสีดำ

เมื่อก่อนลูกกับสามีทะเลาะกันบ่อยมาก อยู่ว่าง ๆ สองคนชีวิตราบรื่นเกินไป ลูกเป็นฝ่ายชวนทะเลาะเพราะหงุดหงิดง่าย โมโหง่าย ชอบตวาดสามี จนสามีชาวต่างประเทศรำพึงว่าทำไมผู้หญิงไทยดุจัง ครูไม่ใหญ่แซวเรื่องพลังสตรี แต่นั่นเป็นอดีต หลังนั่งสมาธิลูกมีความสุข ไม่หงุดหงิด พูดจาดีมีเหตุผล สามีเห็นการเปลี่ยนแปลงจึงมานั่งสมาธิด้วย ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าใครคนหนึ่งในสองคนเปลี่ยนไปทางดี การเปลี่ยนแปลงจะขยายไปสู่คนข้างกายเพราะทำอะไรก็อยู่ในสายตาเขาตลอด เหมือนเรื่องเมื่อวานที่ยิ่งด่ายิ่งยิ้ม ลูกชายก็เริ่มสวดมนต์กราบพระและกราบพ่อแม่ก่อนนอนทุกคืน ครูไม่ใหญ่ว่าลูกครึ่งเกิดต่างประเทศแต่มีวัฒนธรรมกราบพ่อแม่ก่อนนอนไม่ใช่เรื่องธรรมดา

เมื่อได้รับความสุขก็อยากแบ่งความสุขให้คนอื่น ทำข้อมูลเกี่ยวกับ DMC ไปให้ทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จัก และติดจานให้ ลูกสิบนิ้วประนมกราบหลวงพ่อ จะทำหน้าที่เต็มความสามารถเต็มพลังสุดชีวิตเพื่อเผยแผ่วิชชาธรรมกาย ครูไม่ใหญ่เปิดภาพเธอนั่งอยู่ในเต็นท์จำลองวิหารใหญ่ พลังสตรีที่ตอนนี้เป็นพลังที่ดีแล้ว และภาพครอบครัวเบลลี่ทั้งบ้าน สาธุ

ครูไม่ใหญ่บอกว่าเข้าสู่ช่วงผลการปฏิบัติธรรมของคุณกรวิทย์ เอี่ยมธรรมสุจริต จากชิคาโก และบอกว่าเปิดรายการด้วยคำว่าสวัสดีที่หนึ่งเลย (ชื่อยังไม่ยืนยันการสะกด Whisper ถอดได้ใกล้เคียงกันสามครั้ง)

คุณกรวิทย์เล่าว่าเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาจากชิคาโก อเมริกา อายุ 69 ปี เข้าวัดมาแปดปี เคยเป็นที่ปรึกษาหน่วยงานระดับสูงของรัฐอิลลินอยส์และที่ปรึกษานายกเทศมนตรีเมืองชิคาโก ปัจจุบันเกษียณและป่วยเป็นมะเร็งในเม็ดเลือด หลายคนบอกว่าถ้าเป็นคนอื่นคงไปนานแล้ว ถ้าไม่รู้จักการนั่งสมาธิ ย้อนไปปี 2541 ได้ต้อนรับพระอาจารย์จากเมืองไทยที่มาเผยแผ่พระพุทธศาสนาในชิคาโก ท่านเคยเป็นนิสิตวิศวะจุฬา (ชื่อพระอาจารย์ฟังไม่ชัด) จึงได้รู้จักการนั่งสมาธิเข้าถึงพระธรรมกายครั้งแรก หลับตาแล้วเห็นแม่ชีชุดขาวเดินเข้ามายื่นดอกไม้สีเหลืองสดให้ เห็นอย่างนี้ถึงสามครั้ง นำไปปรึกษาพระอาจารย์ ท่านให้ดูรูปคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ปรากฏว่าเป็นคนเดียวกับที่เห็นในสมาธิ จากนั้นชีวิตจึงเบนเข็มหันมาช่วยสร้างวัดที่ชิคาโกและนั่งสมาธิต่อเนื่อง

ช่วงแรกวางใจเฉย ๆ สัมผัสความสงบนิ่งในท้อง มีความสุขเพลินจนลืมตามาอีกทีผ่านไปสองสามชั่วโมงถึงห้าชั่วโมง กลับไปนั่งที่บ้านต่อ ปีติจนน้ำตาไหล วันหนึ่งเห็นดวงดาวใสสว่างมีประกายในท้อง พอใจจรดกลางดาวก็ขยายจากเล็กเป็นใหญ่ นับแต่นั้นตื่นตีสี่ครึ่งมานั่งทุกวัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าใครจะไปเมืองนอกต้องทำดาวให้เป็นก่อน ในกลางดาวที่ขยายเห็นศูนย์ห้าศูนย์ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าห้าศูนย์คือหน้า หลัง ซ้าย ขวา และตรงกลาง อยู่ในกลางศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ใครจะไปเมืองนอกอย่างน้อยต้องเห็นสักศูนย์หนึ่ง ถ้าไม่ได้ไม่ให้ไป

ใจมุดเข้าไปในกลางห้าศูนย์ เห็นองค์พระใส ๆ ผุดขึ้นมาทีละองค์ กลางองค์พระมีจุดเล็ก ๆ เหมือนปลายท่อที่มีน้ำรั่ว องค์พระผุดออกมาเยอะมาก มีความสุขอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน เดินไปไหนมองเข้าไปในท้องก็เห็นองค์พระใสอยู่ข้างใน ทั้งหลับตาและลืมตา เหมือนมีของอยู่ในกระเป๋าเสื้อไม่ต้องกลัวหาย เคยเห็นก้อนน้ำแข็งใหญ่ใส ๆ แต่เทียบกับองค์พระภายในแล้วองค์พระใสแจ๋วกว่า จึงเข้าใจที่หลวงพ่อบอกว่าใสยิ่งกว่าใสเป็นอย่างไร ท้ายช่วงเสียงขาดเข้าเพลง

ต่อมามีอาการแน่นหน้าอก ไปหาหมอ หมอบอกว่าเป็นมะเร็งในเม็ดเลือด ได้ยินกับหูแต่รู้สึกเฉย ๆ เพราะใจอยู่กับองค์พระ ไม่ได้อยู่กับมะเร็ง หมอแปลกใจว่าทำไมมีกำลังใจดีผิดกับผู้ป่วยคนอื่น เขาคิดว่าโรคภัยไข้เจ็บเป็นหน้าที่ของหมอ ส่วนจิตใจเป็นหน้าที่ของตัวเอง เวลานั่งสมาธิจะนึกเข้าไปที่ศูนย์อากาศตรงกลางห้าศูนย์ (หน้าธาตุน้ำ ซ้ายธาตุไฟ ขวาธาตุลม ตรงกลางอากาศ) เห็นจุดใสเล็กเท่าปลายเข็ม ใจหยุดแล้วเห็นองค์พระผุดขึ้นมา นึกกราบนิมนต์ให้ท่านคุ้มครอง แล้วตัวเองหายเข้าไปในกลางองค์พระ เห็นตัวเองเป็นตัวใส ๆ บางครั้งนึกเล่น ๆ ว่ามีปัญหาเรื่องเลือด ถ้าองค์พระเข้าไปอยู่ในเลือดจะเป็นอย่างไร องค์พระก็ย่อเข้าไปอยู่ในเลือดจริง ๆ นึกว่าตรงไหนไม่ปกติขอให้ปกติ องค์พระก็วูบไปตรงนั้น แต่ไม่รู้ว่าทำถูกหรือเปล่า ท้ายช่วงเสียงเพี้ยนราวครึ่งนาที

คุณกรวิทย์เล่าว่าแปลกที่ร่างกายไม่เป็นอะไรเลย ผมไม่ร่วง ขนสักเส้นก็ไม่ร่วง ทั้งที่ต้องไปเจาะเลือดให้คีโม ถูกเข็มแทงสัปดาห์ละสองครั้งติดต่อกันสองปีจนมือพรุนไปหมด แต่ไม่เคยทุกข์ร้อนกังวลใจ ยังคิดว่าตัวเองแข็งแรงและต้องหายขาด ถ้าถึงที่ตายก็เป็นไปตามกฎแห่งกรรม แพทย์บอกเขาว่าแค่คุณนึกว่าไม่เป็นอะไร คุณก็หายจากโรคไปแล้ว 70 เปอร์เซ็นต์ ยาช่วยได้แค่ 30 เปอร์เซ็นต์ ครูไม่ใหญ่อ่านซ้ำเน้นว่านี่คือมะเร็งในเม็ดเลือด เขาจึงคิดว่าจะนั่งเครียดไปทำไม

ครูไม่ใหญ่ย้ำว่านั่งเครียดไปทำไม นึกถึงองค์พระดีกว่า คุณกรวิทย์กล้าบอกว่าการปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระธรรมกาย ถ้าศึกษาให้รู้และทำจริงจังจนใจหยุดนิ่ง แก้ชีวิตได้สารพัด เวลากังวลก็หยุดใจเข้ากลาง นึกถึงองค์พระ ความกังวลหลุดไปเหมือนล้างจานจนสะอาดเอี่ยม ใช้คอนเซ็ปต์นี้ดูแลตัวเองจนหมอทุกท่านอัศจรรย์ใจ หลวงพ่อบอกว่าปฏิบัติธรรมได้ทุกเวลาทุกสถานที่ เขาก็ลองแม้ตอนเข้าห้องน้ำ ทำใจนิ่ง ๆ ไปก็เห็นองค์พระ ครูไม่ใหญ่เปรียบเหมือนตั้งน้ำแล้วจุดไฟ เดี๋ยวน้ำก็ร้อนเอง อยู่ตรงไหนเดี๋ยวก็เป็นสมาธิเอง แต่ต้องเอาดวงใสให้ได้อย่างน้อย

คุณกรวิทย์ขอถามว่าที่ทำอย่างนี้ถูกต้องหรือไม่ เพราะไม่ได้อยู่ใกล้ครูบาอาจารย์และกัลยาณมิตรที่จะแนะนำ ครูไม่ใหญ่ตอบว่าหยุดใจนิ่งตรงกลางอย่างเดียว ไม่ต้องทำอะไรนอกจากนี้ มีอะไรให้ดูก็ดูไปเรื่อย ๆ ถูกต้องแล้ว ทำต่อไปจะดียิ่งขึ้น จะได้มีที่พึ่งของตัวเอง เขากราบขอบคุณหลวงพ่อที่เผยแผ่วิชชาธรรมกายและเปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันให้ชาวโลกทุกชาติศาสนา จากนั้นครูไม่ใหญ่เปิดรูปของเขาผู้เข้าถึงพระธรรมกายในตัว และรูปคู่กับภรรยา ช่วงงานกฐินและสร้างวัด แล้วอนุโมทนาสาธุ

ผู้เขียนเล่าผลการปฏิบัติธรรมว่าหลับตาเบา ๆ เอาใจไปที่ศูนย์กลางกาย แป๊บเดียวรู้สึกตกวูบ ๆ ไม่ถึงพื้นสักที ตกใจไม่รู้จะทำอย่างไรต่อจึงลืมตาขึ้น แต่ก่อนนั่งแล้วปวดหลังปวดขา (ช่วงนี้ถอดเพี้ยน) พอได้นั่งสมาธิต่อมา เวลาจะปวดขาก็คิดว่าขาไม่ใช่ของเรา ข้อไม่ใช่ของเรา หลังไม่ใช่ของเรา ปล่อยใจนิ่ง ๆ สบาย ๆ ก็ลืมเจ็บลืมปวดไปเลย

ผู้เขียนเล่าว่าตอนแรกแม่ (คุณยายของน้องสกาย) บอกว่าไม่มีเวลาดู แต่พอติดจานแล้วเวลามันมี แม่อายุ 71 ปี สาวลาวในโอไฮโอ ตื่นเช้ามาสวดมนต์นั่งสมาธิทุกวัน เล่าว่าหลังดู DMC สองอาทิตย์ นั่งภาวนาสัมมาอะระหังตามเสียงหลวงพ่อไปเรื่อย ๆ สักพักเห็นดวงแก้วลอยมา ใสแจ่มแจ้ง ใหญ่กว่าไข่ (คำเปรียบถอดเพี้ยน) ตกใจรีบออกจากสมาธิไปถามเจ้าหน้าที่ศูนย์ว่าทำไมในท้องมีดวง จะทำอย่างไรดี ต่อมาดวงแก้วดวงเก่าหายไป ดวงใหม่ก็ผุดออกมาเรื่อย ๆ ตอนนี้คุณยายมีความสุขมาก ฝากขอบคุณครูไม่ใหญ่ที่มีจาน DMC ทำให้รู้เรื่องกฎแห่งกรรมจนไม่มีทุกข์ใจอีก ขอให้หลวงพ่ออายุยืน ๆ

อีกคนคือปู่คำ (นามสกุลถอดเพี้ยน) อายุ 83 ปี อยู่รัฐเดียวกัน ผู้เขียนตามตื้ออยู่สองปีกว่ากว่าจะติดจานได้ ชวนทีแรกปู่บอกไม่เอา ถามว่าทำไมไม่ติด ปู่ตอบว่าไม่มีเงิน จึงบอกว่าไม่เป็นปัญหาจะติดให้เลย ถ้าติดแล้วดีอยากทำบุญก็ไปทำที่วัด ติดตั้งแล้วจูนง่าย จูนปุ๊บก็เจอครูไม่ใหญ่นั่งยิ้ม ปู่เห็นแล้วชื่นใจ ปิดบ้านนั่งสมาธิเงียบ แล้วมาขอบใจหลาย ๆ บอกว่านั่งสมาธิไปราวสองนาทีเห็นแสง เห็นครูไม่ใหญ่มานั่งสมาธิอยู่ในท้อง แล้วท่านก็หายไปเพราะงานเยอะ แทนที่ด้วยองค์พระเล็ก ๆ เห็นเกศ ปาก แขน ขา จนเห็นทั้งองค์ ขยายขึ้นและเรียงเป็นแถวขึ้นมา สว่างเหมือนพระอาทิตย์ ดูไปเรื่อย ๆ สุขใจอีหลี ตอนนี้ปู่นั่งสมาธิทุกวัน วันธรรมดาถือศีลห้า วันพระถือศีลแปด ดู DMC ทุกวัน หน้าตาแก้มใสแม้อายุ 83 และฝากบอกว่าคิดถึงครูไม่ใหญ่ จะตั้งใจนั่งสมาธิไม่ให้ขาด ท้ายช่วงมีบรรทัด jingle คั่น

ครูไม่ใหญ่บอกว่าช่วงผลการปฏิบัติธรรม ขอให้ฟังเพลงประเทศของฉันก่อน ต่อจากตอนก่อนที่เปิดเรื่องตุรกีด้วยเพลงเดียวกัน

ผลการปฏิบัติธรรมที่ภรรยาชาวไทยเขียนมาเล่าเรื่องสามีชาวตุรกี ชื่อถอดได้ว่าอาเมด ดูมาส (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เขาเชื่อในพระผู้เป็นเจ้า เชื่อว่าต้องเป็นคนหัวใจสะอาด บอกว่าไม่เกลียดใครเลยสักคนในโลก ถึงไม่รักก็ไม่เกลียด เวลาเห็นต่างเรื่องงานก็ถกกันบนโต๊ะ งานจบคือจบ ให้อภัยทุกคน อาเมดเป็นวิศวกรระดับผู้บริหารของบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ ดูแลลูกน้องที่อายุมากกว่าทั้งสิ้น พูดได้ห้าภาษา ได้รับเลือกให้ทำมาตรฐานข้อสอบวัดความถนัดทางคณิตศาสตร์ของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอเมริกา เป็นคนนิ่ง ชัดเจน มีเหตุผล ไม่พูดเรื่องไร้สาระ แต่มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นที่ทำให้ภรรยาสงสัยมาก

ครอบครัวกลายเป็นแฟนคลับ DMC ทันที เมื่อมีโอกาสไปอเมริกา สถานที่แรกที่ตัดสินใจไปคือศูนย์สาขาของวัด (ชื่อศูนย์ถอดเพี้ยน) เมื่ออาเมดเห็นพระประธานก็ก้มลงกราบทันที บอกว่าพระแบบนี้เลยที่ผมเห็น แม้ไม่เคยนั่งสมาธิมาก่อน กลับตุรกีก็เริ่มนั่งสมาธิทุกวันโดยไม่คาดหวังว่าต้องเห็นอะไร บอกเพียงว่านั่งแล้วตัวเบาเหมือนจะลอยได้ตลอดเวลา รู้สึกสว่างทุกครั้ง บางครั้งเห็นคริสตัลใส ๆ ไหลออกมาเป็นสายเหมือนน้ำพุ มีความสุขมาก

ภรรยาถามอาเมดว่าหลวงพ่ออายุเท่าไร เขาทายว่าสัก 30 แล้ว 35 พอเฉลยความจริงก็ทึ่งตะลึง ว่านั่งสมาธิแล้วเป็นอย่างนี้นี่เอง เขาบอกว่าผมเลิฟหลวงพ่อจังเลย เห็นปุ๊บก็ชอบทั้งสีหน้าแววตาลีลาท่าทาง แต่เคยกลัวว่ามาทางนี้มาก ๆ พระเจ้าจะว่าไหม ครูไม่ใหญ่ตอบว่าไม่หรอก ท่านชื่นชมอนุโมทนา ชีวิตของอาเมดอยู่กับเหตุผลมาตลอด แม้เป็นมุสลิมก็ชอบเรื่องกฎแห่งกรรมมาก อยากส่งเคสมาถามหลวงพ่อว่าเคยเป็นชาวพุทธมากี่ชาติแล้ว ภรรยาปิดท้ายว่าเคยคิดว่าชีวิตสมบูรณ์พร้อมทั้งความรู้ ตำแหน่ง เงินทอง ครอบครัวไม่เคยทะเลาะกัน จนมารู้ความจริงของชีวิตจึงรู้ว่าเป็นความพร้อมแค่เปลือก ทุกวันนี้ทั้งครอบครัวนั่งสมาธิเป็นประจำ ศาสนาไม่เป็นอุปสรรคขวางกั้นความสุขจากสมาธิเลย

ครูไม่ใหญ่ให้ทบทวนว่านั่งเครียดหรือเปล่า บอกไปสองรอบแล้ว แล้วเข้าผลการปฏิบัติธรรมของเด็กหญิงคริสตินา ชื่อเล่นทีนา อายุ 15 ปี เรียนชั้น ม.3 ที่เมือง Southport ประเทศอังกฤษ (นามสกุลถอดได้ไม่ชัด) แม่เป็นคนไทย พ่อเป็นชาวอังกฤษ มีน้องชายแสนซนสองคนคือแซม 13 ขวบ กับวิลเลียม 8 ขวบ ก่อนเข้าวัดที่แมนเชสเตอร์เป็นเด็กชอบว่าน้องและชอบเตะน้องมาก ใจร้อน ไม่ฟังใคร ปี 2547 ได้มาวัด พระอาจารย์สอนนั่งสมาธิ จึงนึกถึงสิ่งที่ชอบคือไอศกรีมกลม ๆ หลายสีหลายรส สีค่อย ๆ หายไป ไอศกรีมเปลี่ยนเป็นดวงกลมใสลงมาอยู่กลางท้อง มีความสุขตลอดเวลา

หลังนั่งสมาธิคริสตินาเปลี่ยนไปมาก เรียบร้อยขึ้น ใจนิ่งคิดอะไรก็ออก จำแม่น เรียนเก่งขึ้น ใช้ได้สี่ภาษาคืออังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน และไทย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าภาษาเป็นสื่อของใจ ได้ใบประกาศเรียนดีตลอด โรงเรียนเอาผลการเรียนไปประกวดกับโรงเรียนอื่นและยกเป็นตัวอย่าง ตอนนี้ช่วยแม่ล้างจาน ดูดฝุ่น อ่านหนังสือให้น้องฟัง เลิกเตะน้องแล้ว เวลาน้องดื้อก็ให้ขนม ให้ดู DMC ร้องเพลงให้ฟัง หรือให้น้องนั่งสมาธิแทนการโดนเตะ ก่อนนอนพาน้องสวดมนต์และกราบคุณแม่ ครอบครัวไม่ทะเลาะกัน เข้าใจและรักกันมากขึ้น

ต้นช่วงเป็นเสียงพูดคุยที่ถอดเพี้ยน แล้วเป็นคลิปที่เด็กหญิงคริสตินาพูดเอง อายุ 15 ปี เรียนชั้น ม.3 ที่ Stanley High School เมือง Southport ประเทศอังกฤษ (ชื่อโรงเรียนถอดจากเสียง ยังไม่ยืนยัน) มีความสามารถพิเศษด้านคอมพิวเตอร์ เก่งจนครูให้ทำเว็บไซต์ของโรงเรียน เก่งศิลปะและการแสดง ทั้งเล่นเป็นคนดี คนร้าย คนบ้า สัตว์ เต้น ร้องเพลง เล่นเปียโน ตอนแรกคุณแม่พาเข้าวัด พระอาจารย์สอนให้นึกพระจันทร์กลม ๆ ขาว ๆ แต่บอกว่านึกอะไรก็ได้ จึงนึกไอศกรีมกลม ๆ หลายสี เห็นเล็ก ๆ ไกล ๆ ทีละนิด ต่อมาคุณแม่บวชเป็นอุบาสิกาแก้ว ใจนิ่งขึ้น รักษาศีลแปด นั่งจนเห็นลูกแก้วกลม ๆ สีขาว มองไปมองมาก็ลงมาอยู่กลางท้อง มีความสุขตลอดเวลา เรียนเก่งขึ้น จำแม่น ใจเย็นขึ้น (ช่วงท้ายมีบรรทัด jingle และบรรทัดเพี้ยนคั่น) ปิดท้ายว่ารักหลวงพ่อมาก

กลับเข้าช่วงผลการปฏิบัติธรรม จดหมายของคุณแม่ชาวลาวอายุ 48 ปี (ชื่อถอดได้ว่า ดาริวัล สุวรรณราศี ยังไม่ยืนยันการสะกด) ย้ายมาอยู่ปารีส ฝรั่งเศส 30 ปี พบรักกับสามีชาวลาวที่นั่นและมีลูกสาวสามคน บอกว่าเป็นครอบครัว DMC ติดรายการกันทั้งบ้านจึงไม่มีปัญหาแย่งรีโมท ดูช่องนี้ช่องเดียว (แทรกสปอต DMC ช่องนี้ช่องเดียว The only one channel) เล่าว่าตอนจูนหาคลื่นไปเรื่อย ๆ ไม่มีช่องไหนโดนใจ พอเจอ DMC เห็นผ้าเหลืองก็โดนใจทันทีเหมือนฟ้าลิขิต เห็นพระนั่งอยู่ในจอแล้วชุ่มชื่นหัวใจ อบอุ่นเหมือนอ้อมกอดพ่อแม่ ครูไม่ใหญ่อ่านไปแซวไปว่าไม่ทราบองค์ไหน

อ่านจดหมายต่อ บุคคลที่ปรากฏในจอ DMC คือครูไม่ใหญ่ ผู้เขียนบอกว่าคงมีบุญร่วมกันมา หลังเจอ DMC คืนนั้นไม่อยากนอนเลย การได้เห็นพระเป็นเรื่องพิเศษเพราะอยู่ที่นั่นเกือบ 30 ปีไม่เคยเจอพระ ครูไม่ใหญ่ว่านี่คือหัวใจชาวพุทธ เห็นสัญลักษณ์พระพุทธศาสนาแล้วปลื้มปีติ จากนั้นเล่าว่าเดิมบ้านมีสงครามเล็ก ๆ บ่อย ๆ ตั้งแต่ชิงรีโมท ลูกสาวสามคนนิสัยต่างกัน คนหนึ่งเชื่อมั่นตัวเองสูงหัวชนฝา คนหนึ่งขี้งอแงชอบน้อยใจ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่าพูดว่าชอบน้อยใจ เพราะตัดคำว่าเล่น ๆ ออกแล้วจะเป็นทุกข์ อีกคนอารมณ์ศิลปิน แต่หลังเจอ DMC ทุกคนเป็นหนึ่งเดียวกัน เป็น Single Mind

ครูไม่ใหญ่ชมคณะที่ร้องเพลงว่าร้องเพราะทุกครั้ง แล้วอ่านจดหมายต่อ ครอบครัวเป็นหนึ่งเดียวกัน หลวงพ่อพานั่งสมาธิทุกคนก็นั่ง สอนเรื่องกฎแห่งกรรมทุกคนก็ฟัง ผู้เขียนได้ไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ตอนแรกหลับตาแล้วมืดไม่เห็นอะไร แต่คิดว่ามาจากฝรั่งเศสแค่ได้นั่งก็สุขใจแล้ว ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นความสันโดษมักน้อยตั้งแต่แรก ถูกหลักวิชา เพราะเริ่มต้นนั่งอย่างมักน้อยแล้วผลจะดีขึ้นไปเรื่อย ๆ

ขณะนั่งฟังธรรมผู้เขียนหัวเราะแบบสุด ๆ แล้วใจหยุดกึกเหมือนดิสก์เบรก ขาค้างอยู่กลางอากาศ แล้วเห็นดวงกลางท้องและเห็นองค์พระ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่านี่เป็นเครื่องยืนยันว่าในสมัยพุทธกาลฟังธรรมแล้วบรรลุธรรมได้ง่าย คือฟังแล้วใจหยุด ไม่ว่าอิริยาบถไหนวิธีการไหน ก็เข้าถึงสิ่งที่มีอยู่แล้วในตัว พระมีอยู่แล้วในตัวมนุษย์ทุกคนตั้งแต่เกิด ผู้เขียนไม่ได้ตั้งใจจะเห็น ไม่ได้เล็ง ไม่ได้คาดคิด แต่ตั้งใจฟังธรรมก็เห็นเอง

ผู้เขียนแปลกใจว่าอะไรอยู่ในท้อง จึงขยับตัวแรง ๆ ให้แน่ใจ โยกซ้ายทีขวาทีดูว่าองค์พระจะหล่นไหม ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าอ่านตามที่เขียนมา ไม่ได้แต่งเอง ปรากฏว่าท่านไม่หล่น พี่เลี้ยงบอกให้รักษาองค์พระไว้ดี ๆ ผู้เขียนปีติจนน้ำตาไหล ดีใจว่าองค์พระไม่ได้เข้าถึงยากอย่างที่เคยเข้าใจ ขนาดหัวเราะอยู่แต่ใจหยุดท่านก็มาปรากฏให้เห็น ต่อจากนั้นมีบรรทัดที่ Whisper ถอดซ้ำ คุณผู้ชาย ยาวครึ่งนาทีและบรรทัด jingle ช่วงพัก

ผู้เขียนตั้งใจนิ่ง ๆ ที่กลางท้อง องค์พระที่เคยเห็นตอนหลับตา พอลืมตาท่านหายไป เห็นเป็นดวงกลม ๆ เท่าลูกฟุตบอล เหมือนก้อนเมฆลอยขึ้นมา ตรงกลางใสเป็นจุดสว่างแล้วขยายออก มีความสุขมากตลอด ใจสบาย ไม่หงุดหงิด ไม่โกรธ ไม่เครียด ไม่เหงา ไม่อิจฉาริษยา ครูไม่ใหญ่แซวว่าเธอว่ามาเยอะเลย

หลังนั่งสมาธิลูก ๆ เรียนดีขึ้นตามลำดับ ได้เกรดเอเป็นประจำ นิสัยเปลี่ยนจากใจร้อน เอาแต่ใจ หงุดหงิด งอแง เป็นสาวน้อยที่มีเหตุมีผล ลูกสาวคนเล็กนั่งเห็นดวงใสสว่างกลางท้องและเล่นดนตรีได้ ผู้เขียนดีใจที่หลวงพ่อนำเรื่องพระพุทธเจ้ามาให้คนรู้พระคุณ ทั้งครอบครัวจะช่วยงานพระพุทธศาสนาแบบถวายชีวิต ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นครอบครัวพุทธแท้ ครอบครัว DMC และครอบครัวธรรมกาย เปลี่ยนจากสมรภูมิเป็นสันติสุข สนามรบเป็นสนามรัก แล้วแนะนำสมาชิกครอบครัวจากรูปถ่าย คุณพ่อ (ชื่อถอดไม่ชัด) คุณแม่ผู้เขียน และลูกสาวอายุ 21 ปี 15 ปี และ 14 ปี (ชื่อถอดได้ว่า ดอรินา อาริยะดา มยุรา ยังไม่ยืนยันการสะกด) แล้วชวนเปิดเพลงครอบครัวสวรรค์ให้

ต้นช่วงได้ยินท่อนหนึ่งว่าเห็นอะไรบางอย่างวางอยู่ที่ร้านอาหารไทย ลูกดีใจที่รู้ว่ามีวัดใกล้บ้าน จึงได้ไปวัดที่ชิคาโกเป็นครั้งแรก (ชื่อวัดถอดได้ว่า เผาหนา ยังไม่ยืนยัน ต้นท่อนถอดเพี้ยนเป็น jingle และยังไม่ชัดว่าเป็นท่อนของเรื่องไหน) แล้วครูไม่ใหญ่ทบทวนผลการปฏิบัติธรรมจากต่างประเทศสัปดาห์นี้ คนแรกหัวเราะแล้วเห็นธรรม คนที่สองมีหนึ่งสมองหนึ่งมือ ฟังธรรมแล้วปลงตกในชีวิตจนเห็นองค์พระ ทศกัณฐ์ยี่สิบมือยังไม่เห็น เธอเป็นยอดนักสู้ ตอนแรกทุกข์จนอยากตาย พอหมอบอกว่าต้องตายก็ทุกข์เพราะอยากไม่ตาย ความอยากเป็นสมุทัยบ่อเกิดแห่งทุกข์ ครูไม่ใหญ่ว่าไม่ต้องทุกข์ใจ ควรปีติภาคภูมิใจ เพราะคนอายุยืนร้อยปีแต่ไม่เคยเห็นองค์พระในตัวคือตายฟรี อายุสั้นหรือยาวไม่สำคัญเท่าเห็นพระภายในแล้วหรือยัง

ครูไม่ใหญ่ย้อนถึงกัลยาณมิตรที่อยู่ลิกเตนสไตน์ (ชื่อถอดเพี้ยน) ที่เล่าผลการปฏิบัติธรรมไว้ว่าเป็นบุคคลน่าชื่นชม ควรเพิ่มปีติภาคภูมิใจที่เกิดมาชาตินี้ได้เห็นพระภายใน คนที่ยังไม่เห็นต่างหาก แม้ได้ทรัพย์สินเงินทอง ลาภ ยศ สรรเสริญ อำนาจวาสนา ก็ยังไม่ชื่อว่าสมหวังในชีวิตโดยแท้ ต่อเมื่อหลับตาแล้วไม่มืด เห็นดวงธรรม เห็นพระภายใน ปีติและความภาคภูมิใจที่แท้จริงจะเกิดขึ้นเอง

เริ่มจดหมายผลการปฏิบัติธรรมของคุณแม่ชาวไทยในอเมริกา ติดจาน DMC เมื่อปี 2547 แล้วชอบฟังตอนหลวงพ่อนำนั่งสมาธิ นั่งวันละหนึ่งชั่วโมงทุกวัน ช่วงแรกฟุ้ง พอปล่อยใจเบา ๆ ภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อย ๆ ใจรวมแล้วรู้สึกโล่งว่าง ตัวพองเบาเป็นหนึ่งเดียวกับมวลอากาศ ไม่มีตัวตน ตัวขยาย ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าคนอยู่คนละประเทศไม่เคยคุยกันแต่เล่าเหมือนแกะออกจากพิมพ์เดียวกัน แปลว่าประสบการณ์นี้เป็นสากล ทุกชาติทุกภาษาทุกศาสนาทำได้ ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ผิดประเพณี ไม่ผิดความเชื่อทางศาสนา ใจหยุดนิ่งแล้วความอุ้ยอ้ายหายไป ตัวเบาจะลอยได้

คุณแม่มีลูกสาวสองคน คนโตชื่อเล่นถอดได้ว่า ชอนนี่ เรียนเกรดหก คนเล็กชื่อดีดี เรียนเกรดหนึ่ง ครูไม่ใหญ่เล่นว่าไม่รู้ว่าดีดีแปลว่าอะไร คุณแม่แนะนำชอนนี่นั่งสมาธิครั้งแรกให้หลับตานิ่ง ๆ นึกถึงดวงแก้วใส ๆ ดวงหนึ่งกลางท้อง ครูไม่ใหญ่ชวนคิดว่าถ้าพ่อแม่ทุกบ้านบอกลูกอย่างนี้จะเกิดอะไรขึ้น สักพักชอนนี่เอียงตัวไปมา บอกว่ามีดวงแก้วใสหลายดวงขึ้นมาเรื่อย ๆ It keeps coming up mommy เธอคิดว่าตัวเองเห็นผิดเพราะแม่บอกให้นึกดวงเดียว จึงขยับตัวพยายามกดดวงแก้วลง คุณแม่บอกว่าไม่ต้องกด ให้มองดวงล่างสุดตรงกลางไปเรื่อย ๆ ปล่อยให้ขึ้นมา

คุณแม่ถามโดยไม่ชี้นำว่าเห็นอะไร ชอนนี่บอกว่าเห็นองค์พระสีทองเท่าฝ่ามือ ครูไม่ใหญ่ว่าแปลว่าในตัวทุกคนมีพระอยู่ แต่เราเข้าใจแค่ผิวเผินว่ามีตับไตไส้พุง คุณแม่ยังสงสัยว่าเป็นจินตนาการ จึงให้ชี้ว่าเห็นตรงไหน ชอนนี่ชี้บริเวณท้อง คุณแม่จับนิ้วชี้กับนิ้วกลางของลูกมาทาบเหนือสะดือ ชอนนี่บอกว่าพอดีเป๊ะ คือเหนือสะดือสองนิ้ว ครั้งต่อมาเห็นองค์พระสีทองนั่งสมาธิบนดอกบัวสีใสขอบชมพู หลังนั่งครั้งแรกเข้ามากราบแม่แล้วบอกว่ามามี้จ๋า หนูมีความสุขมาก ๆ หนูรักมามี้ รักหลวงพ่อ และรักวัดพระธรรมกาย ครูไม่ใหญ่ชวนคิดว่าถ้าลูกทุกบ้านพูดอย่างนี้แม่จะชื่นใจแค่ไหน

ก่อนหน้านี้ชอนนี่ซนและดื้อ มีความคิดเป็นของตัวเอง หลังนั่งสมาธินิ่งขึ้น เรียบร้อย อ่อนโยน ว่านอนสอนง่าย เรียนได้เอตลอด ครั้งหนึ่งครูยังอ่านคำถามไม่จบชอนนี่ก็ยกมือตอบถูก บอกว่ารู้คำตอบเพราะศูนย์กลางกายบอก คุณแม่ให้ชอนนี่สอนน้องดีดีนั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่ชวนคิดว่าในบ้านที่มีพี่น้อง แทนที่จะทะเลาะกัน แย่งหนังสือพิมพ์กันจนแม่ปวดหัว กลับมีพี่สอนน้องให้หลับตาเบา ๆ มองไปที่ศูนย์กลางกาย ต่อด้วยบรรทัด jingle ช่วงพัก

คุณแม่ถามดีดีตอนหลับตาว่าเป็นอย่างไร ดีดีตอบว่ามีดวงแก้วใส ๆ ขึ้นมาช้า ๆ ทีละดวง แล้วมีองค์พระสีทองขึ้นมากลางดวงแก้ว ทั้งแม่และพี่สาวไม่ได้ชี้นำเลย องค์พระสีใสเปลี่ยนเป็นสีทองเริ่มจากพระเกศลงมาจนเต็มองค์ ขยายจากเท่าฝ่ามือเป็นเท่าตัวหนู เท่ารถ เท่าฟ้า ใหญ่กว่าฟ้า จนบอกว่า Infinity แล้วค่ะแม่ คุณแม่แปลกใจที่เด็กห้าขวบใช้คำยาก ดีดีตอบว่าเพราะใหญ่กว่าทุกอย่างในโลก และกว้างเกินกว่าที่หนูจะบอกได้ เวลาไปวัดครูถามว่าใครเห็นองค์พระยกมือ ดีดียกมือทุกครั้งแล้วพูดว่าทำไมต้องถามด้วย เพราะคิดว่าทุกคนน่าจะเห็นเหมือนเธอ และถามแม่ว่าทำไมแม่ไม่เห็นเหมือนหนู

หลังนั่งสมาธิ ดีดีขยันกราบพระ กราบแม่ รักวัด รักบุญ กลัวบาป ไปวัดก็วิ่งช่วยงานวัดทั้งวัน กลับมาบอกว่าวันนี้ได้บุญหมื่นกว่าพอยต์ แม่ถามว่ารู้ได้อย่างไร ดีดีบอกว่าองค์พระนับบุญให้หนู ช่วยงานบ้านได้ 60 พอยต์ ช่วยงานวัดได้ 200 พอยต์ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าคำพูดอย่างนี้ออกมาจากใจที่ไร้เดียงสา แม่ไม่มีโอกาสชี้นำ ดีดีชอบฟังเสียงหลวงพ่อ บอกว่าเหมือนเสียง Heaven เสียงสวรรค์

ตั้งแต่ติด DMC ลูกพบแต่สิ่งดี เดิมคุณแม่หัวร้าย ปากร้าย ตอนนี้สงบใจเย็นลงมาก เรื่องงานเดิมกับเจ้านายเป็นไม้เบื่อไม้เมา ขึ้นเงินเดือนแต่ละทีลำบากแสนเข็ญ ตอนนี้เจ้านายมาดีด้วยแล้วขึ้นเงินเดือนให้หลายเท่า สามีจากที่ไม่เคยเชื่อเรื่องบุญบาปก็เริ่มไปวัด สวดมนต์ ศึกษาธรรมะ ได้บ้านหลังใหม่ ลูกทั้งสองเป็นเด็กดี ครอบครัวมีความสุขจนตั้งตัวไม่ทัน และตั้งใจจะขยายจานธรรม ท้ายช่วงครูไม่ใหญ่บอกชื่อผู้เขียน (ถอดได้ว่า สุนี ยืนวานิช ยังไม่ยืนยันการสะกด) แล้วให้ดูภาพดีดี พี่ชอนนี่ และคุณแม่ ชมว่าเป็นสุดยอดคุณแม่ สุดยอดพี่สาว สุดยอดน้องสาว

แรก ๆ นั่งสมาธิรู้สึกเครียดเพราะช่วงนั้นมีปัญหาหลายอย่าง ในที่สุดใจค่อย ๆ สงบ ผลการปฏิบัติก้าวหน้า หลับตามองลงไปในที่ที่พิเศษกลางกาย มองนิ่ง ๆ สบาย ๆ จนใจสงบ แล้วเห็นลูกบอลกลม ๆ ตรงกลางท้องเหนือสะดือสองนิ้วมือ เริ่มจากดวงเล็กเหมือนดวงดาวใส ขยายเท่าลูกองุ่น ส่องแสงสว่างจากภายใน ใสสะอาด กลมกลืนกับลูกบอลจนไม่รู้สึกว่ามีตัวเอง มีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่ว่าเธอเจอแล้วว่าความสุขคืออะไรอยู่ตรงไหน ถ้าทุกคนในโลกพูดอย่างนี้วันนี้ โลกก็เปลี่ยนแปลงแล้ว ตอนนี้หลับตาปั๊บก็กลับไปจุดกึ่งกลางได้เลย จับจุดได้วันไหนก็สุขวันนั้น ลูกบอลใสเป็นพยานยืนยันว่าในตัวมีสิ่งพิเศษ เธอว่าสมาธิเป็นของขวัญพิเศษ อยากให้คนรอบตัวที่เครียดลองนั่งสมาธิ เพราะไม่มีทางรู้จนกว่าจะลงมือปฏิบัติเอง ทุกเช้าเริ่มวันใหม่ด้วยความสุขจากสมาธิ มีอุปสรรคก็ผ่านไปได้ และสมาธิทำให้หลับอย่างเป็นสุข

ผลการปฏิบัติธรรมของลูกที่อยู่เนเธอร์แลนด์ สามีเป็นสามีในอุดมคติ ไม่ขัดใจภรรยา ลูกอยากไปวัดไทยก็ไปด้วยและชอบมาก เพื่อนชวนไปผับก็ตอบว่าขอไปวัดดีกว่า ครูไม่ใหญ่แซวว่าพูดให้ภรรยาได้ยินหรือเปล่า เป็นศิลปะเอาใจภรรยา ตัวลูกเองเคยไปงานบวชของพี่ชายราวปี 2533 แต่ไม่ได้สนใจ จนปี 2548 สามีจูนหาทีวีเมืองไทยให้แล้วเจอช่อง DMC บอกว่าช่องนี้เป็นที่รวมแห่งความดี

ส่วนตัวแม่เองเวลานั่งสมาธิจะนึกดวงแก้วสองดวงที่อยู่กับรูปคุณยายอาจารย์ วางใจนิ่ง ๆ สักพักเห็นองค์พระนั่งอยู่กลางดวงแก้ว พร้อมความรู้สึกวูบวาบ ตัวเบาลอยได้เหมือนนั่งบนเครื่องบิน บางครั้งเห็นแสงสว่างเหมือนดวงอาทิตย์อยู่รอบ ๆ พอลุ้นว่าจะเกิดอะไรต่อ องค์พระก็หายไปเลย ลองนั่งใหม่แบบไม่คิดอะไร สักพักก็เห็นใหม่ องค์พระสวยงามมาก ปีติ อิ่มใจแบบใส ๆ จากนั้นเสียงเพี้ยนเป็นบรรทัดซ้ำยาว

ผู้เขียนอายุ 44 ปี อยู่เนเธอร์แลนด์ ทำงานเป็นผู้จัดการบริษัท มีลูกชายอายุ 21 ปี (ชื่อถอดเพี้ยน) น้องสาวอายุ 43 ปียังส่งปัจจัยไปทำบุญเสมอ ปลายปี 47 จูนเจอช่อง DMC ดีใจที่ได้เห็นภาพหลวงพ่ออีกครั้ง แม่กับลูกชายนิสัยคล้ายกัน คิดมาก มักโกรธ โมโหร้าย หุนหันพลันแล่นถึงขั้นลงไม้ลงมือ วันหนึ่งเข้าใจกันคนละอย่าง คุยไปคนละทิศจนน้ำเสียงแข็งขึ้น ลูกชายภายนอกสงบเหมือนหิมะบนยอดภูเขาไฟฟูจิแต่ข้างในจวนระเบิด สองแม่ลูกหันหลังเข้าห้องปิดประตูไม่พูดกันตลอดสามสัปดาห์ แม่ยังแอบดูแลลูกแต่ติดทิฐิว่าเป็นแม่ผู้ให้กำเนิด ช่วงนั้นหันมาให้เวลากับ DMC นั่งสมาธิฟังหลวงพ่อมากขึ้น

ผลการปฏิบัติธรรมจากเนเธอร์แลนด์ต่อ นั่งสมาธิฟังหลวงพ่อ หลับตาเบา ๆ วางใจที่ศูนย์กลางกาย รู้สึกในท้องไม่มีตับไตไส้พุง นึกองค์พระไปเรื่อย ๆ เพลินไม่เมื่อย ใจสงัด โล่งโปร่งเบาสบาย เรื่องค้างใจกับลูกกลับมาแต่ใจนิ่งกว่าเก่าจึงคิดได้ชัดว่าความเป็นแม่ไม่ได้ทำให้คิดถูกเสมอไป จึงเป็นฝ่ายไปคุยกับลูกชายก่อนในรอบสามสัปดาห์ ครูไม่ใหญ่ชมว่าใครออกจากความโกรธก่อนคนนั้นชนะ ลูกชายร้องไห้บอกว่าไม่ได้โกรธแม่แต่น้อยใจ อธิบายว่าน้อยใจคือความสุขในใจที่เคยเต็มเปี่ยมเหลือกระจิดเดียว ความทุกข์เข้ามาแทนที่ แล้วลูกชายเข้ามากอดแม่ทั้งน้ำตา

ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าถ้าพูดประโยคเดียวกันนี้ตั้งแต่วันแรกก็หมดเรื่อง ไม่ต้องทุกข์ทั้งแม่ทั้งลูกไปสามอาทิตย์ หันหลังแล้วหันกลับมาพูดเลย ผู้เขียนขอบคุณหลวงพ่อที่สอนให้รู้จักความสงบของใจ ถ้าไม่เข้าใจตัวเองก็ยากจะเข้าใจคนอื่น ใจไม่อยู่กับตัวไม่มีสติก็ทำผิดพลาดง่าย ตอนนี้เดินไปขอโทษลูกชายก่อนได้เสมอ หัวใจของความเป็นแม่อยู่เหนือการแพ้ชนะทางอารมณ์ ครูไม่ใหญ่เสริมว่าโกรธแปลว่าแพ้ทั้งคู่ ใครออกจากความโกรธก่อนชนะก่อน ออกพร้อมกันก็ชนะพร้อมกัน

ลูกชายสารภาพภายหลังว่าช่วงไม่พูดกันก็อึดอัด อยากเข้ามากราบขอโทษแม่ แต่แม่เอาแต่เมิน ต่อมาลูกชายก็ดู DMC และนั่งสมาธิ (บางช่วงถอดเพี้ยน) ภาวนาสัมมาอะระหังอย่างเดียว รู้สึกใจสบาย ชุ่มเย็นแต่อบอุ่น นึกถึงเจดีย์สีทองเพราะใหญ่ดีนึกง่าย ตัวเบาจนหายไป เหมือนนั่งอยู่คนเดียวในโลก ไม่ปวดไม่เมื่อย เห็นแสงสว่างเหมือนตอนเช้า แล้วเห็นดวงแก้วใสสว่างนิ่ง ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าดวงใสเป็นของสากลที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคน แต่ใจไม่นิ่งก็ไม่เห็น

ลูกชายกลับเมืองไทยช่วงสั้น ๆ แม่เดินทางตามมา ลูกชายมารับที่สนามบิน เดินเข้ามาก้มกราบเท้าแม่ที่พื้นสนามบินต่อหน้าคนมากมาย แล้วถามว่าแม่สบายดีไหม คิดถึงแม่ แม่ตื้นตันจนน้ำตาไหล ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์หนึ่งในล้าน ตอนนี้ลูกชายกำลังเตรียมตัวบวชในโครงการอุปสมบทครั้งแรกของยุโรป รุ่นที่หนึ่ง (ชื่อวัดถอดได้ว่าแอนเวิร์ฟ ยังไม่ยืนยัน) เป็นการบวชที่แม่ไม่ได้ขอ เขาอยากบวชให้แม่เอง ไม่มีการจ้างหรือต่อรองจึงได้บุญเต็มที่ ส่วนน้องสาวของผู้เขียนหักดิบเลิกเหล้าเบียร์ได้เด็ดขาด นั่งสมาธิทุกวันวันละ 30-45 นาทีและเริ่มมาวัดวันอาทิตย์ ครอบครัวคิดพูดทำไปทางเดียวกัน ครูไม่ใหญ่ขยายว่าถ้าขยายจากบ้านไปหมู่บ้าน จังหวัด ประเทศ จนทั่วโลก สันติสุขก็เกิดกับโลก ปิดท้ายจดหมายว่าจะทุ่มเททำหน้าที่ชวนคนทำบุญ

อ่านจดหมายของผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง (ชื่อถอดได้ประมาณว่า นางปราริดา ยังไม่ยืนยันการสะกด) ได้ไปปฏิบัติธรรมกับผู้อำนวยการเขตพื้นที่การศึกษาที่สวนพนาวัฒน์ จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 25 เมษายน 2549 ประทับใจสถานที่กว้างขวาง ร่มรื่น สะอาด ห้องพักห้องน้ำพอเพียง อาคารปฏิบัติธรรมพร้อม อาหารสะอาดอร่อยทุกวัน ไม่เคยคิดว่าจะมีใครสร้างสถานที่พร้อมขนาดนี้เพื่อการปฏิบัติธรรม จึงอยากกราบขอบพระคุณหลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่แทรกว่ากว่าจะหาที่นั่นได้รถพังไปหลายคัน เกือบตกเขาหลายครั้ง ที่วัดร้อนอบอ้าวแต่ที่นั่นเย็นสบาย หลวงพ่อมีความตั้งใจเล็ก ๆ แค่อยากให้ทุกคนเข้าถึงพระธรรมกาย ไม่อยากให้ตายฟรี

จดหมายต่อว่าเมื่อเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวก็มีที่พึ่งทางใจ จากที่ได้พบเห็นวันแรกทำให้ศรัทธาหลวงพ่อมาก เห็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ ทำเพื่อชาวโลกไม่ได้ทำเพื่อตนเอง ความคิดแบบนี้ไม่เคยเกิดมาก่อนเพราะสื่อและข่าวต่าง ๆ ทำให้ไม่สนใจเลย แต่ฝึกปฏิบัติธรรม 5 วันบนสวนพนาวัฒน์มีความสุข ปีติเบิกบานอย่างที่ไม่เคยได้รับ เสียดายที่มาช้า ครูไม่ใหญ่ตอบว่ายังทัน จากนั้นได้ดูรายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทาง DMC ชอบที่ใช้สื่อเทคโนโลยีทันสมัยสอดคล้องกับธรรมะเข้าใจง่าย (ครูไม่ใหญ่เขินที่ถูกชมและบอกว่าตัวเองเป็นแค่ครูฝึกสอนระดับอนุบาล) ทำให้ไม่อยากทำบาป ทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนผู้บริหารและครูติดจานดาวธรรมทั้งที่บ้านและโรงเรียน อยากให้ผู้บริหารและครูในจังหวัดมีความสุขแบบนี้ เพราะความสุขของครูจะส่งไปถึงนักเรียนทั้งจังหวัด

จดหมายต่อว่ากลับมาติดจานดาวธรรมที่บ้าน เปิดดูรายการทุกวัน ช่วงเช้าฟังหลวงพ่อสอนสมาธิเบื้องต้นแล้วฝึกไปด้วยก่อนไปทำงาน เมื่อไปพบผู้บริหารโรงเรียนก็เอาบุญมาฝาก เล่าเรื่องการปฏิบัติธรรม และจัดทำโครงการพาผู้บริหารและคุณครูไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ (จำนวนคนและชื่อโครงการถอดเพี้ยน ฟังไม่ชัด) ครูไม่ใหญ่แทรกว่าขึ้นไปใหม่ ๆ สองสามวันแรกคงยิ้มไม่ค่อยออก ใจจริงอยากพาไปให้เร็วกว่านี้แต่มีคนจองขึ้นสวนพนาวัฒน์ต่อเนื่อง และตั้งใจจะพาครูทุกโรงเรียนทุกคนขึ้นไปตามลำดับ

จดหมายต่อว่าผู้บริหารที่กลับจากสวนพนาวัฒน์ประชุมร่วมกันแล้วสรุปว่าต้องช่วยกันแก้ภาพลักษณ์ของธรรมกาย ส่วนผลการปฏิบัติธรรมของตัวเอง ระยะแรกยังไม่เห็นอะไรแต่มีความสุขมาก จิตสงบขึ้น ผ่านไปสามสี่วันเริ่มเห็นแสงสว่างเรือง ๆ ภายในท้อง กำหนดเป็นดวงแก้วได้ใสบ้างไม่ใสบ้าง ตัวเบาโปร่งโล่งสบาย วันสุดท้ายขณะนั่งสมาธิมีความสุขมากจนขนลุกทั้งตัว ปีติจนน้ำตาเย็นไหลออกมาเองนานจนเสื้อเปียก ชุ่มใจ อิ่มใจจนบอกไม่ถูก ครูไม่ใหญ่แทรกว่าขนาดครูที่ชำนาญการสอนยังอธิบายความสุขนี้ยาก เหมือนเอาตัวไปแช่อยู่ในแหล่งความสุข

จดหมายเล่าว่ากลับบ้านแล้วฝึกนั่งสมาธิทุกวันวันละ 30-45 นาที โดยฟังหลวงพ่อสอนนั่งสมาธิตอนเช้ามืด เสียงหลวงพ่อนุ่มเบามีพลังเมตตาสูง ฝึกก่อนไปทำงานทุกวัน ฝึกได้ราวหนึ่งเดือน ระหว่างขับรถไปทำงานจะสวดมนต์ไปด้วยทุกครั้ง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าภารกิจเยอะไม่ใช่ข้ออ้างที่จะไม่สวดมนต์ทำวัตร มือเท้าขับรถ ปากสวด ใจนึกถึงพระได้พร้อมกัน อยู่ดี ๆ ก็เห็นองค์พระใส ๆ กลางท้อง แปลกที่เห็นเฉพาะตอนขับรถ (ครูไม่ใหญ่แซวว่าต้องขับรถไฟจะได้เห็นนาน) บางวันเห็นดวงแก้วใสองค์พระใส บางวันไม่เห็นอะไร ต่อมาสามีเห็นนั่งสมาธิบ่อยก็มานั่งด้วยทุกวัน และเปิดดู DMC เองทั้งที่เดิมไม่ยอมเปิด (ช่วงเรื่องสามีถอดเพี้ยนบางคำ)

จดหมายเล่าว่าขึ้นสวนพนาวัฒน์ครั้งที่สองก้าวหน้าขึ้น เห็นองค์พระแก้วใสองค์ใหญ่เต็มท้องมีแสงเรือง ๆ ตอนแรกเกรงว่าจะอึดอัดเวลานั่งงอตัวหรือลุกยืนแล้วองค์พระจะเป็นอะไรไหม แต่กลับรู้สึกสบายยิ่งกว่าครั้งแรก ตอนนี้ยังเห็นองค์พระตลอดเวลาที่นึกถึง แม้ขณะพูดหรือเขียนผลการปฏิบัติธรรมนี้ บางครั้งใหญ่ บางครั้งเล็ก ใสเหมือนแก้วเหมือนเพชรจนแวววาว รวมเวลาฝึกสองเดือน ครูไม่ใหญ่บอกว่าอยากให้คุณครูทั้งหลายเขียนผลการปฏิบัติธรรมมาให้อ่านเพราะอ่านแล้วหลับเป็นสุข ในฐานะอาชีพเดียวกัน ถ้าครูทุกคนในโลกเห็นพระอย่างนี้ โลกอาจเปลี่ยนแปลงแล้ว

บอกว่าวันนี้จะทำรายการเร็วหน่อยไม่ให้นอนดึก เพราะพรุ่งนี้ต้องรับบุญตั้งแต่สี่โมงครึ่ง ชวนว่าวันอาทิตย์อย่าอยู่บ้าน ให้มาติวเข้มปฏิบัติธรรมที่วัด ใครอยู่ใกล้วัดไหนไปวัดนั้น แฟนวัดพระธรรมกายก็มานั่งร่วมกันให้เกิดพลัง ถ่ายทอดออก DMC สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้มีบุญทั่วโลก แล้วแนะนำผลการปฏิบัติธรรมของกัลยาณมิตรจากเยอรมนี (ชื่อถอดได้ว่า วทินี คลอสเทอร์ฮูเบอร์ ยังไม่ยืนยันการสะกด) ว่ามาไกลทีเดียว

หลังช่วงที่ถอดเพี้ยน มีเสียงทักสวัสดีชาวอิหร่านทุกคน ครูไม่ใหญ่ว่าการนั่งสมาธิไม่ขัดแย้งกับความเชื่อดั้งเดิมและเป็นของสากล เล่าว่าคุณพ่อชาวอิหร่าน (ชื่อฟังไม่ชัด) มีความสุขมากทั้งภรรยาและลูกสาว ลูกสาวเคยดึงเส้นผมตัวเองจนหลุดร่วงพ่อแม่เป็นห่วง เมื่อพ่อแม่นั่งสมาธิ ลูกสังเกตแล้วมานั่งตาม หลับตาพริ้มหน้ายิ้ม นิสัยดึงผมก็หายไป แล้วชมเด็กชายสหัสชัยว่าเป็นเด็กเก่งและดีเพราะเลี้ยงด้วย DMC ที่รวมความดีไว้

คำเล่าต่อ เธอทำงานออฟฟิศ รู้สึกซ้ำซากจำเจน่าเบื่อ เหมือนอยู่ไปวัน ๆ พอเบื่อมากก็หงุดหงิด รอให้เกิดเรื่องทะเลาะ ลุกลามถึงบ้าน ระบายอารมณ์กับสามีเป็นระยะ จนกลุ่มคนจากประเทศไทยมาแนะนำสมาธิ เธอสนใจและไปเริ่มทันที ที่นั่นการนั่งสมาธิกำลังเป็นกระแสในกลุ่มไฮโซ เธอเคยฝึกสมาธิแบบอินเดียมาประมาณหนึ่งปี แต่พอมาฝึกวิธีนี้ การนั่งแบบเก่าก็เอาไว้ข้าง ๆ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเป็นคำของเธอเอง กลุ่มพระไทยเป็นแค่ทางผ่านประสบการณ์

ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นถ้อยคำอันประเสริฐที่ให้แสงสว่างสู่ดวงใจมวลมนุษยชาติ ก่อนหน้านี้ฝ่ายชายคือคุณพ่อชาวอิหร่าน (ชื่อฟังได้ราว โซตานี ยังไม่ยืนยัน) วันนี้ได้อีกท่านเป็นฝ่ายหญิงชาวอิหร่านที่ส่งผลการปฏิบัติธรรมมาเล่าให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาฟัง สาธุ แล้วชวนคิดว่าถ้าทุกคนในโลกเป็นอย่างคุณพ่อท่านนั้นกับคุณลิดา (ท้ายช่วงถอดเพี้ยนเป็นคำซ้ำยาว)

ต่อจากบรรทัด jingle ช่วงพัก ครูไม่ใหญ่ทักสลามและสวัสดีชาวอิหร่านทุกคน แล้วอ่านจดหมายของคนไทยในอิหร่านชื่อคุณอรุณ พึ่งบัว (ยังไม่ยืนยันการสะกด) ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าชื่อพึ่งบัวไพเราะเพราะดอกบัวเป็นดอกไม้แห่งการตรัสรู้ธรรม และเป็นดอกไม้ชนิดเดียวที่พระธรรมกายยอมให้อยู่บนพระเศียร เธอมาทำงานกับฐานทัพอากาศอิหร่าน (ปีที่มาถอดไม่ครบ) แต่งงานกับสามีชาวอิหร่าน มีลูกสาวหนึ่งคนที่จิตใจแข็งแบบอิหร่านแต่บุคลิกนุ่มนวลแบบไทย ครูไม่ใหญ่ว่าเสน่ห์หญิงไทยคือนุ่มนวลแต่มีพลังเหมือนสำลีหุ้มเหล็ก เธอรักอิหร่านเหมือนบ้านหลังที่สอง

ครูไม่ใหญ่อ่านผลการปฏิบัติธรรมของชายชื่อที่ถอดได้ว่า จอร์ท (น่าจะเป็น จอร์จ ยังไม่ยืนยันการสะกด ; ต่อจากคำทักทายชาวกรีกและเป็นคนที่คุณใบอ่อนชวน) เขาเล่าว่าคุณใบอ่อนเคยชวนฝึกสมาธิแต่ยังไม่ตัดสินใจ บอกว่าเมื่อถึงเวลาคงได้นั่ง ไม่นานเวลานั้นก็มาถึงเมื่อแฟนทิ้งไปหลังคบกันหนึ่งปี ทั้งโกรธ เหงา เจ็บปวดยิ่งกว่าอุบัติเหตุใดที่เคยเจอ ยังรักเขาอยู่ ร้องไห้และเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย รู้สึกเหมือนมีคนตายจากไป ใครคุยด้วยก็ไม่ได้ยิน ช่วงนั้นเป็นเดือนกุมภาพันธ์ฤดูแห่งความรัก หัวใจเหมือนกุหลาบเฉา คุณใบอ่อนถามว่าอยากหายเฉาไหม จะมีคลาสสมาธิที่ออฟฟิศ จะช่วยให้ค้นพบตัวเอง คำพูดนี้ปลุกให้ตื่นขึ้น ครูไม่ใหญ่แทรกว่ามีเพื่อนมนุษย์อีกมากที่ต้องการคำแนะนำดี ๆ อย่างนี้ เขาจึงตัดสินใจมาฝึกสมาธิทันที

คุณจอร์จ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เล่าว่าตั้งใจฝึกสมาธิหลายเดือน พอนั่งก็ผ่อนคลายทุกส่วน แขนขาไร้ความรู้สึก เห็นแสงสว่างจ้าไม่มีสี สัมผัสความใสสะอาดเหมือนน้ำที่กลางกาย หนึ่งเดือนต่อมาเห็นจุดแสงชัดขึ้น บางครั้งเหมือนละอองดาวตกมาที่ตัว ต่อมาเห็นพระภิกษุรูปหนึ่งในท้อง คือผู้ค้นพบทางเดินของใจเจ็ดฐาน มั่นใจเพราะเคยเห็นรูปท่านที่ออฟฟิศของคุณใบอ่อน ใบหน้าดูเข้มงวด ครูไม่ใหญ่บอกว่าเป็นใครไม่ได้นอกจากพระเดชพระคุณหลวงปู่ แต่เขาไม่กลัว ยิ่งมองยิ่งมีความสุข ท่านใส่ผ้าที่สว่างมาก (เขาไม่รู้จักคำว่าจีวร) องค์ท่านสว่างเหมือนมีชีวิต รู้สึกสว่างเหมือนพระอาทิตย์ไปทั่วหมด

คุณจอร์จเล่าว่าสิ่งแปลกที่สุดคือครั้งหนึ่งเห็นคนหน้าตาเหมือนตัวเองนั่งสมาธิอยู่ในท้อง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าของจริงมีอยู่แล้วในตัว แค่หลับตา (ช่วงถัดมา Whisper ถอดคำซ้ำยาว) เขารู้สึกตกหลุมรักตัวเอง เพราะไปรักคนอื่นแล้วผิดหวัง แต่ตกหลุมรักสิ่งภายในที่ไม่เคยทำร้ายหัวใจ ทำให้มีแต่ความสุข อยากเป็นคนดีในทุกสิ่งที่ทำ

คุณจอร์จเล่าว่าตอนนี้นั่งสมาธิทุกวันวันละสามเวลา การวางใจไว้ที่กลางตัวเหมาะกับเขาที่สุด สนุกกับสมาธิ หลังนั่งรู้สึกปลอดภัย สงบ มีความสุข ใจเข้มแข็งขึ้น กล้าบอกว่าเป็นคนดีขึ้นกว่าเดิม คุณค่าของสมาธิทำให้ไปแนะนำคนอื่นมานั่งด้วยได้ถึงสิบห้าคนแล้ว พิสูจน์ว่าสมาธิรักษาอารมณ์เจ็บปวดในใจได้เร็วขึ้น แต่ก่อนเวลาไม่สบายใจจะไปภูเขาหรือทะเล ครูไม่ใหญ่แทรกเล่นทายให้นักเรียนตอบต่อประโยค ใครตอบได้สองบาท แล้วเฉลยว่าตอนนี้ภูเขาหรือทะเลหมดความหมายแล้ว เพราะการอยู่กับตัวเองภายในดีที่สุด

คุณจอร์จบอกว่าการนั่งสมาธิเปลี่ยนแปลงชีวิต รู้สึกเลิฟหลวงพ่อธัมมชโย ครูไม่ใหญ่แทรกเล่นคำ I love you ขอบคุณหลวงพ่อสำหรับบทเรียนสมาธิ คิดว่าทุกคนควรนั่งสมาธิเพราะจะเป็นคนดีขึ้น รู้สึกโชคดีและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก เพื่อนทุกคนทักว่าเห็นเขายิ้ม เบิกบาน ไม่หวาดระแวงผู้อื่นเหมือนก่อน ขอสารภาพกับหลวงพ่อว่าตอนนี้ไม่เหงาและไม่โกรธแฟนอีกแล้ว ขอบคุณที่ช่วยให้หายอกหัก อยากมาเมืองไทยกับคุณใบอ่อนเพื่อกราบหลวงพ่อที่ทำให้สิ่งเลวร้ายออกไปหมดสิ้น และหวังว่าวันนั้นจะมาถึงเร็ว ๆ นี้ ครูไม่ใหญ่ปิดว่าเดี๋ยวนี้เขามีชีวิตใหม่แล้ว ก่อนเข้าเพลง

ครูไม่ใหญ่สรุปว่าคุณจอร์จ (ในที่ถอดช่วงนี้ได้ยินเป็น จ๊อต ยังไม่ยืนยันการสะกด) หายอกหักแล้ว ตกหลุมรักตัวเองแล้ว ตอนนี้เขามาช่วยงานพระอาจารย์ที่สอนเรื่องสมาธิ (ชื่อพระอาจารย์และประเทศในที่ถอดฟังไม่ชัด) แล้วชวนอนุโมทนาสาธุการกับเขา และบอกว่าถ้าทุกคนในโลกตกหลุมรักตัวเอง พรุ่งนี้โลกก็จะเปลี่ยนแปลงแล้ว ก่อนเข้าเพลง

ครูไม่ใหญ่บอกว่าเสียงเด็ก ๆ กล่อมให้หลับสบายดี แล้วอ่านจดหมายผลการปฏิบัติธรรม ผู้เขียนแนะนำตัวว่าชื่อที่ถอดได้ว่า พัทยา นามสกุลถอดไม่ชัด (ยังไม่ยืนยันการสะกด) อายุ 67 ปี จากซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา อยู่ที่นั่นมาสิบสองปี ระหว่างนั้นครูไม่ใหญ่แทรกว่านึกชื่อประธานาธิบดีอเมริกาในเรื่องแบ่งโลกออกแล้วว่าคือรูสเวลต์ คู่กับเชอร์ชิลล์และสตาลิน จดหมายเล่าต่อว่าเริ่มชีวิตนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ครั้งแรกที่เห็นหลวงพ่อยิ้มแล้วพูดรู้สึกเคารพนับถือ ฟังคำสอนแล้วอยากลงมือทำตามทันที รู้สึกอบอุ่นเหมือนเคยเห็นหลวงพ่อมานานแล้ว

จดหมายเล่าต่อว่าในที่สุดใจหยุดฟุ้ง เริ่มมีแสงสว่างจ้าจนคิดว่ามีใครเปิดไฟมาส่อง ตอนแรกแสงยังกระจัดกระจาย พอนิ่ง ๆ แสงรวมตัวเป็นดวงกลมเล็ก ๆ สีนวล ดูไปเรื่อย ๆ ดวงก็เปลี่ยนเป็นดวงใหม่ขึ้นมาให้ดูเรื่อย ๆ สักพักก็เห็นองค์พระใส ๆ สวย ๆ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าอ่านตามที่เขียนมา เห็นแล้วมีความสุขมาก ยิ่งมองยิ่งง่าย

ครูไม่ใหญ่อ่านจดหมายผลการปฏิบัติธรรมของคุณครูที่ถอดชื่อได้ว่าเบญจา ปัญญาคม (ยังไม่ยืนยันการสะกด) อายุ 53 ปี อยู่เมืองที่ถอดเพี้ยนในประเทศเดนมาร์ก ตอนอยู่เมืองไทยเป็นครูมาสิบห้าปี ได้รางวัลครูดีเด่นประจำปี 2529 ของโรงเรียนบ้านที่ถอดชื่อโรงเรียนและจังหวัดไม่ได้ สอนเด็กอนุบาล อาชีพครูเป็นเกียรติที่ภาคภูมิใจที่สุด เพราะคุณพ่อเป็นครูใหญ่ เช้า ๆ เห็นพ่อแต่งชุดครูออกไปสอน บุคลิกสงบน่ารื่นรมย์ฝังใจมาก สมัยนั้นครูได้เงินเดือนละ 450 บาท แต่พ่อมีความสุขกับงาน ใจสูงส่ง ให้ลูกอ่านหนังสือพิมพ์ให้ฟังตั้งแต่ ป.2 และบอกว่าโตขึ้นต้องเป็นครูให้ได้เหมือนพ่อ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าปลูกฝังกันตั้งแต่เยาว์วัย เหมือนตอนครูไม่ใหญ่ผ่านแถวยุวชนแล้วมีเด็กบอกว่าโตขึ้นผมจะบวช เล่นกับเพื่อนก็ขอเล่นเป็นครูเสมอ ไฟล์จบกลางจดหมายที่วินาที 3491 ด้วยบรรทัด jingle ส่วนที่เหลือของจดหมายไม่อยู่ในไฟล์

เข้าจดหมายผลการปฏิบัติธรรม (ครูไม่ใหญ่บอกท้ายเรื่องว่าผู้เขียนอายุ 52 ปีอยู่อเมริกา) ผู้เขียนขายฮอตดอก ติดจานดาวธรรมเมื่อปี 2547 แต่ก่อนตื่นเก้าโมงเช้าเพราะเหนื่อยจากงาน พอติดจานแล้วตื่นเช้าได้ไม่ง่วงไม่เหนื่อยทั้งที่นอนน้อย เพื่อดูรายการถ่ายทอดสดจากเมืองไทย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถ้าไม่มีเวลาก็ตัดบางส่วนออก แล้วขับรถส่งลูกไปโรงเรียนและรีบไปร้าน สิ่งที่ไม่ลืมเลยคือกำหนดใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าถ้าตั้งใจปฏิบัติธรรมจะไม่มีอะไรเป็นอุปสรรค

ผู้เขียนเล่าว่ากำหนดใจไว้ที่ศูนย์กลางกายเรื่อย ๆ ต่อมารู้สึกมีแรงดึงดูดเข้าไปกลางตัวจนเกิดแสงสว่าง ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนว่าใครเคยถูกดึงดูดบ้าง แล้วปรากฏพระพุทธรูปสีทองเหมือนพระธรรมกายเรียงซ้อนกันเป็นแถว ต่อมาเหลือองค์เดียวติดอยู่กับตัว ขายฮอตดอกหรือทอดเฟรนช์ฟรายก็ไม่เป็นอุปสรรค กายขยายใหญ่เป็นแก้วใส มีแสงสว่างครอบตัว รู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระแก้วใสสวยเหมือนเพชร ใจเบิกบานเหมือนดอกไม้กำลังบาน อมยิ้มเองโดยไม่ได้ตั้งใจ เป็นอิสระหลุดจากเครื่องพันธนาการ ไม่เคยคิดว่าจะได้พบสิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าสิ่งมหัศจรรย์ในกินเนสบุ๊กมีแต่คนสัตว์สิ่งของ แต่มหัศจรรย์ที่เห็นพระในตัวต่างกันเลย

แม้ไม่มีเวลาส่วนตัวเพราะใช้เวลากับงานเป็นส่วนใหญ่ แต่เสร็จงานที่ร้านไม่ว่าดึกแค่ไหนก็กลับมานั่งสมาธิทุกวันไม่เคยขาด นึกถึงคำหลวงพ่อที่ให้รักษาองค์พระยิ่งชีวิต หลังศึกษาธรรมะชีวิตดีขึ้นมาก เนื้องอกที่มดลูกเมื่อไปตรวจอีกครั้งพบว่าหายไปแล้ว คุณหมองงว่ามีสิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้น ร้านฮอตดอกขายดีมากจนลูกค้าต้องยืนต่อแถว ครูไม่ใหญ่แซวว่าต้องปิ้งทีละอันต้องหาเครื่องมาช่วย และสามีกับลูก ๆ ก็มาปฏิบัติธรรมและไปวัดด้วยกัน

ผู้เขียนเล่าว่าลูกสาวตอนเล็กดื้อ หัวแข็ง ไม่เชื่อฟัง ใจร้อน แต่เมื่อนั่งสมาธิก็ได้ลูกสาวคนใหม่ แล้วให้ลูกเล่าเอง ลูกสาวอายุ 13 ปี (ชื่อจริงถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยันการสะกด ชื่อเล่นน่าจะเป็นหยก) เล่าว่าแม่ให้นั่งสมาธิเป็นประจำ วันอาทิตย์นั่งนานถึง 45 นาที ไล่ไปตามฐานต่าง ๆ เห็นดวงสว่างที่กลางท้องเหมือนพระอาทิตย์ มีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าประสบการณ์ภายในและความสุขเป็นของสากล ธรรมะเปลี่ยนชีวิตเธอได้ เธอเล่าว่ามองย้อนไปแล้วเกลียดตัวเองมากเพราะเคยตะโกนใส่พ่อแม่และพี่ชาย อยากได้ทุกอย่าง ร้องไห้ฟูมฟายจนกว่าจะได้ และเคยทำร้ายตัวเองด้วยการข่วนแขน หยิก ตบหน้าตัวเอง จากนั้นสัญญากับตัวเองว่าจะเปลี่ยน เริ่มจากเรื่องเล็กแล้วใหญ่ขึ้น รู้ว่าเป็นคนสมบูรณ์แบบไม่ได้แต่ตั้งใจจะเปลี่ยน ครูไม่ใหญ่ว่าแค่นี้ก็สุดยอดแล้ว

ครูไม่ใหญ่ชมว่าผู้ส่งผลการปฏิบัติธรรม (ชื่อถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยันการสะกด) อายุ 52 ปีจากอเมริกาแบ่งปันให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก ภาพเธอกำลังทอดฮอตดอกโดยกำหนดใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย ใครได้กินฮอตดอกของเธอจะได้ดวงตาเห็นธรรมตามไปด้วย ชื่อร้านถอดเพี้ยน ภาพเด็กหญิงลูกสาวอายุ 13 ปีที่ชีวิตเปลี่ยนไปในทางดีขึ้น เธอรู้ว่ามนุษย์ไม่สมบูรณ์แต่มีกำลังใจพัฒนาตัวเอง น่าชื่นชมที่อายุแค่ 13 ปีอยู่อเมริกาแต่คิดได้อย่างนี้ ภาพน้องหยก (ชื่อเล่นตามที่ถอดได้) นั่งสมาธิสวยสง่างาม การ์ดที่เขียนว่าไม่มีของขวัญชิ้นใดจะดีเท่าบอกว่ารักแม่แค่ไหน แล้วภาพกราบเท้าพ่อแม่ ครอบครัวธรรมะ ครอบครัวแสงสว่างของโลก

ผลการปฏิบัติธรรมของผู้หญิงชาวต่างชาติ อายุ 41 ปี ชื่อถอดได้ราว มาทา เดมอค หรือมาตี้ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) งานคือเขียนโปรแกรมซอฟต์แวร์ให้หุ่นยนต์สองตัวที่ส่งไปสำรวจดาวอังคาร ถ่ายรูปและเก็บข้อมูลเช่นรังสี ลักษณะของหิน ตรวจหาสิ่งมีชีวิตนอกโลก และเป็นจุดเริ่มต้นการส่งมนุษย์ไปดาวอังคาร โครงการใช้ทุนสูงมาก หุ่นยนต์ตัวละประมาณ 400 ล้านเหรียญสหรัฐ ครูไม่ใหญ่คิดเป็นเงินบาทตัวละราวหมื่นห้าพันล้าน สองตัวสามหมื่นล้าน แล้วหยอกว่าในบ้านใครมีสักตัวไหม

ต้นช่วงเป็นเสียงผู้ชายพูดว่ายังไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนนุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน แล้วกลับมาอ่านจดหมายต่อ ใช่เลย นี่คือสิ่งที่แสวงหามานาน มาถูกที่แล้ว แม้ครั้งแรกยังไม่เห็นอะไร ครูไม่ใหญ่ว่าเห็นคือของแถม ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร แต่เธอรู้สึกใจสงบและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ครูไม่ใหญ่ว่าขนาดวิศวกรนาซ่ายังบอกไม่ถูก จากนั้นเธอมานั่งสมาธิที่วัดพระธรรมกายแคลิฟอร์เนียสัปดาห์ละสองวัน

วิธีที่เธอนั่งคือหายใจเข้าออกช้า ๆ ผ่อนคลาย วางใจไว้กลางท้อง ถ้ามีความคิดแทรกก็ภาวนาสัมมาอะระหัง ต่อมาเห็นดวงแก้วที่กลางท้องมาเอง ชัดใสตลอดเวลา ถ้าอากาศร้อนศูนย์กลางกายจะใสเย็น ถ้าอากาศหนาวกลางท้องจะอบอุ่น ครูไม่ใหญ่ว่าผสมกันพอดี บางครั้งรู้สึกร่างกายใสเป็นแก้ว มองเข้ากลางไปเรื่อย ๆ ดวงแก้วขยายใหญ่จนคลุมตัว แล้วเห็นพระธรรมกายเกตุดอกบัวตูม ขาวใสสว่าง นุ่มนวลเหมือนมีชีวิต ทั้งที่ไม่ได้คาดหวังมาก่อน

สามเณรเล่าว่านั่งธรรมะโดยตั้งตัวตรง หลับตาเบา ๆ ทำใจนิ่ง ๆ นุ่ม ๆ ตามเสียงหลวงพ่อไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวขยายกว้างมากจนรู้สึกว่าตัวหายไปกลืนกับบรรยากาศ ครูอธิบายว่านั่นคือใจเริ่มบริสุทธิ์ ธาตุที่บริสุทธิ์เข้าแทนที่ธาตุที่ไม่บริสุทธิ์ กายที่หนักจึงรู้สึกเบาขึ้น ความทุกข์ลดลงและความสุขเพิ่มขึ้น

สามเณรเล่าว่ามองเข้าไปในแสงสว่างแล้วเห็นดวงแก้วใส ๆ ประมาณพระจันทร์เต็มดวง สว่างเหมือนยืนอยู่กลางดวงอาทิตย์ นั่งดูไปเรื่อย ๆ ก็มีความสุขมากจนไม่อยากได้อะไรอีกเลย อยากแต่จะนิ่งอยู่ตรงนั้น และอยากให้ชาวโลกทุกคนได้พบความสุขอย่างนี้บ้าง ครูย้ำว่าชีวิตเกิดมาเพื่อหยุดนิ่งอย่างเดียว ถ้าเกิดมาแล้วไม่หยุดนิ่งก็เท่ากับเกิดมาฟรีตายฟรี