ความตระหนี่

สรุปว่าเราเกิดมาสร้างบารมีไม่ใช่เพื่อวัตถุประสงค์อื่น การให้เท่านั้นเราจึงจะได้มา ความตระหนี่คือการไล่ทรัพย์ ที่อดอยากยากจนลำเค็ญก็เพราะตระหนี่ จึงต้องสั่งสมบุญไปเพราะยังต้องเกิดอีกหลายภพหลายชาติตราบใดที่ยังไม่หมดกิเลส เมื่อมีทรัพย์แล้วอย่าตระหนี่ ให้อธิษฐานว่าเมื่อรวยแล้วขอให้ไม่ตระหนี่ มีหัวใจดุจบรมโพธิสัตว์ที่ปรารถนาต่อการให้ และขอให้มีเนื้อนาบุญผู้เป็นอายุปสาธนะมารับทาน ให้บริจาคแล้วปลื้มปีติยินดีทั้งสามกาล คือก่อนทำ ขณะทำ และหลังทำ

ตอบว่าคุณอาเริ่มต้นชีวิตด้วยความร่ำรวยเพราะเคยทำทานในพระพุทธศาสนา และบุญที่เคยสงเคราะห์โลกสงเคราะห์ญาติมาส่งผลในช่วงแรกของชีวิต แต่มีวิบากกรรมในชาติหนึ่งที่เป็นพี่คนโตแล้วยึดทรัพย์มรดกของพี่น้องไว้เมื่อพ่อแม่ตาย แบ่งให้พี่น้องเพียงเล็กน้อย อีกทั้งชาตินั้นมีนิสัยตระหนี่ เวลาปล่อยเงินกู้เมื่อลูกหนี้ไม่มีเงินใช้ก็ยึดทรัพย์ ตายแล้วถูกเจ้าหน้าที่พาตัวไปยมโลกของมหานรกขุมหนึ่ง กำลังโดนจับฟาดลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยกรรมฆ่าตัวตาย แต่ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็ได้รับการหย่อนผ่อนโทษลงมา

บอกว่าครั้งนี้ครูไม่ใหญ่รับเป็นเจ้าของจักรแรกคนเดียว กำลังคิดอยู่ว่าจะเปิดโอกาสให้ใครมีส่วนบุญบ้างไหม ขอคิดดูก่อนเพราะตอนนี้ยังหวงแหนตระหนี่บุญอยู่ เพราะชอบจักรที่นำขบวนซึ่งเล็กหน่อยแต่ก็อยู่หน้า ส่วนจักรถัดไปจะได้ทำบุญมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วแต่ว่าจะสมมติตัวเลขเอาบุญกันขนาดไหน

สอนว่าถ้ามีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ พอทำแล้วผังจนก็ถูกรื้อไปและผังรวยเข้ามาแทนที่ ผังจนกับผังรวยจะชิงช่วงกันอยู่อย่างนี้ ความตระหนี่มาคู่กับผังจนเสมอ ถ้าเราตระหนี่จริง ๆ ผังจนก็เสร็จโปรแกรมแล้วจนไปเรื่อย ๆ ส่วนผังรวยมาคู่กับการให้ คือทานที่นำออกไปด้วยความปีติเบิกบาน ผังรวยก็จะเกิดขึ้น จึงบอกว่ายอมรวยเสียเถิด อย่าไปอนุรักษ์ความจนไว้เลยเพราะจนไม่ดี

ตอบว่าผู้เขียนต้องเปลี่ยนที่ทำงานบ่อยและเปิดร้านอาหารแล้วถูกเพื่อนโกงจนต้องปิดกิจการ เพราะกำเนิดนี้เคยตระหนี่ เวลาจะทำบุญอะไรก็คิดนาน ผลัดไปก่อน ชาตินี้บุญจึงส่งผลไม่ต่อเนื่อง เมื่อบุญไม่ส่งผล กรรมอื่นก็ได้ช่องแทรกส่งผลก่อน เช่นกรรมที่เคยไปโกงคนอื่นไว้ในอดีตมาส่งผลในชาตินี้ จึงถูกเขาโกงกลับ

เจ้าของร้านค้ามาทวงเงินค่าอุปกรณ์ พ่อไม่มีเงินให้ แม่จึงต้องนำเงินทองของมีค่าที่เคยเก็บไว้ไปขายเพื่อใช้หนี้ แต่ก็ยังไม่พอ ทำให้ฐานะตอนนั้นฝืดเคืองมาก แม่จากคนที่เคยชอบทำบุญไปวัดไม่เคยขาด กลายเป็นคนตระหนี่ ไม่ยอมทำบุญ และมักจะพูดว่าทำไปตั้งมากมายไม่เห็นมีอะไรดีขึ้น บุญไม่เห็นช่วย

ตอบว่าผู้เขียนถูกพ่อเกลียดและหาว่าเกิดมาทำให้ครอบครัวยากจน เพราะในอดีตเคยรวยและตระหนี่ บางครั้งก็อารมณ์ร้าย ชอบเฆี่ยนตีลูกหลานและบริวารในเรือน วิบากกรรมนี้ตามมาส่งผล และที่มักถูกพ่อจับคอกระชากเอาหัวฟาดกับฝาผนังและประตู ก็เพราะชอบทำร้ายลูกหลานและบริวารในชาติดังกล่าวมาส่งผล

สรุปให้นักเรียนใหม่รู้จักว่าเธอสร้างบารมี 25 ปีไม่เคยขาดบุญ เป็นคนหาเรื่องทำบุญทุกวัน แจกขนม แจกอาหาร แจกทุน ทั้งพระทั้งฆราวาส แต่ตัวเองรับประทานนิดเดียว ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเธอรู้ว่าสมบัติที่มีอยู่มาจากบุญเก่า และบุญเก่าที่ใช้ทุกวันก็มีวันหมด จึงต้องสร้างบุญใหม่เอาบุญต่อบุญเพื่อเอาสมบัติต่อสมบัติ ย้ำว่าทำบุญแล้วไม่มีการอับจนอย่างเด็ดขาด คนจะยากจนเมื่อมีความตระหนี่และไม่ได้ทำบุญ

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่คุณแม่ต้องไปเป็นคนรับใช้และลำบากตั้งแต่เล็ก ๆ เพราะทำทานมาน้อยและมีทิฐิ กับกรรมในอดีตตอนเด็ก ๆ ที่ชอบใช้พ่อแม่ว่าพ่อทำหน่อย แม่ทำนี่หน่อย ซึ่งพ่อแม่ก็ไม่ได้คิดอะไร แม้โตขึ้นแต่งงานมีลูกแล้วก็ยังใช้ท่านให้ทำนั่นทำนี่บ่อย ๆ เพราะติดที่ใจ โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของท่าน บวกกับกรรมที่ตระหนี่ไม่ค่อยได้ทำทานมารวมส่งผลด้วย จะแก้ไขก็ต้องเลิกตระหนี่ สั่งสมบุญให้เยอะ ๆ แล้วอุทิศบุญทุกบุญให้กับบิดามารดาที่ตัวเคยไปล่วงเกินท่านไว้ ทำบ่อย ๆ หนักก็จะเป็นเบา เบาก็จะหาย ส่วนเรื่องคุณพ่อให้สั่งสมบุญให้มากและอธิษฐานจิต และชื่นชมที่ลูกนำสิ่งดี ๆ มากราบเรียนพ่อด้วยความรักและความเคารพ ไม่ใช่การไปสอนท่าน จะให้แล้วพ่อจะเอาหรือไม่เอาก็แล้วแต่พ่อ

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่ลูกต้องมาเป็นคนใช้ในบ้านหลังแรกที่ไม่มีคุณธรรมเลย เพราะกรรมในอดีตในชาติที่ได้มาปฏิบัติธรรมกับหมู่คณะ ชาตินั้นลูกได้เป็นเศรษฐีบุตรี เป็นลูกเศรษฐี เคยร่ำรวย แต่มีกรรมแห่งความตระหนี่ในบางชาติ กับกรรมที่ดุด่าคนรับใช้ในบ้าน รวมกับกรรมมีมานะทิฐิในชาติเดียวกันมารวมส่งผล กรรมพวกนี้กำลังคอยช่องว่างอยู่ พอเราทำวิบากกรรมที่เป็นกระแสแห่งบาป มันก็ดูดเข้ามารวมส่งผลทันที จึงเป็นอย่างปัจจุบันนี้

เฉลยว่าแม่เกิดในตระกูลที่มีฐานะ เคยรวยเพราะบุญเก่ามี แต่มีความตระหนี่ ไม่ค่อยได้ทำทาน จึงทำให้ชาตินี้ลำบากยากจน ไม่ใช่ความสมดุลของโลกอย่างที่เขาว่ากัน ที่มีสามีเจ้าชู้ทั้งสองคนก็เพราะกรรมเจ้าชู้ในสมัยที่แม่เป็นผู้ชายมาส่งผล จึงได้สามีที่เป็นภาพของตัวเองในอดีต และการเป็นเนื้องอกในมดลูกก็เป็นเศษกรรมเจ้าชู้ของแม่ในชาติที่เป็นผู้ชายมาส่งผล ส่วนความฝันเห็นหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายก่อนผ่าตัดนั้นเป็นกุศลนิมิตที่เกิดจากบุญที่ลูกมาช่วยงานที่วัดจริง ๆ ถ้าไม่ได้บุญจากลูกก็มีสิทธิ์ที่กรรมปาณาติบาตในชาติอื่นจะมาเสริมแล้วเป็นมะเร็งเดินทางออกจากกายมนุษย์ไป

ตอบว่าแม่ได้ใช้กรรมมาหลายชาติแล้ว ชาตินี้เป็นเพียงเศษกรรม อีกทั้งในอดีตยังมีความตระหนี่จึงทำให้ยากจนและมีชีวิตลำบาก แล้วสอนกลับกันว่าถ้าสั่งสมบุญไว้มาก เกิดมาก็มีฐานะมั่งคั่งเป็นที่ชุมนุมของสมบัติด้วยอานุภาพแห่งบุญ

คำตอบ: ธรรมเนียมให้ลูกผู้ชายไปหาทรัพย์เองไม่เป็นปัญหาถ้าเคยสร้างทานบารมีมา ไปหาแล้วจะเจอทรัพย์ แต่พ่อมีความตระหนี่ในชาติก่อนจึงเกิดในที่อย่างนี้แล้วต้องอดทน ครูไม่ใหญ่ว่าทนแล้วอดก็อด ทำทานดีกว่าจะได้ไม่ต้องอด แม่มีกรรมคล้ายพ่อ คือเคยดื้อกับพ่อแม่เมื่อท่านสอนให้ทำความดี และมีความตระหนี่จนไม่มีบุญรองรับสมบัติของตายาย ทำให้ตายายแม้มีลูกสาวคนเดียวก็ไม่อยากให้ ความตระหนี่ร้ายมาก หวงคือไล่ทรัพย์ ให้คือเรียกทรัพย์

พระราชบิดามารดาของพระเจ้าสุตโสมได้ยินเสียงแซ่ซ้องแล้วทราบเรื่อง ทรงกริ้วเพราะเสียดายทรัพย์ และน้อยพระทัยที่พระโอรสไม่มาเฝ้าก่อนกลับเรียกพราหมณ์มาแสดงธรรม ละครแทรกข้อคิดว่าพ่อแม่ยิ่งชรายิ่งต้องการการเอาใจ อาการปั้นปึ่งคือโรคน้อยใจ ลูกแก้ได้ด้วยการอยู่ใกล้ปรนนิบัติถามไถ่ และคนตระหนี่เห็นคนที่ตนรักให้ผู้อื่นก็ไม่พอใจ แก้ได้ด้วยการพลอยยินดีเมื่อเห็นคนอื่นให้

ครูไม่ใหญ่โยงกลับเรื่องพระราชบิดาของพระเจ้าสุตโสมว่าความตระหนี่แก้ได้ด้วยความไม่ตระหนี่เท่านั้น บรรยากาศวันตักบาตรเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทุกคนอิ่มในบุญซึ่งอิ่มอกอิ่มใจต่างจากอิ่มก๋วยเตี๋ยว แล้วไอเดียใส ๆ แตกออกมาว่าจะตั้งกองทุนสร้างที่พักสำหรับพระภิกษุ ชาวเกาหลีที่มาร่วมงานก็อยากรู้ว่าพระไทยและคนไทยมาทำอะไร

สามีที่ปัญญาไม่ดี ลำบากตั้งแต่เล็ก ถูกมัดรมพริก มีดตาลหล่นใส่เท้า เป็นหิด และปัจจุบันเป็นโรคปอดชื้นบ่อย เพราะในอดีตเป็นเศรษฐีที่อารมณ์เสียแล้วระบายใส่ลูกหลานบริวาร จับเด็กที่ทำผิดมามัดตี เอาพริกใส่กะลารมควันลงโทษ เคยโกรธจนปามีดใส่เด็กที่หลบทันแต่โดนเท้า มีวจีกรรมด่าด้วยคำหยาบจึงเป็นหิด ปล่อยบริวารและสัตว์เลี้ยงนอนที่อับชื้นจึงเป็นโรคปอด ดื่มสุราก่อนอาหารวันละกรึ๊บ ครูไม่ใหญ่คำนวณว่าตลอดชีวิตหลายขวด จึงปัญญาไม่ดี และตระหนี่จึงลำบากมาก ส่วนที่ได้ทำงานดีกับผู้ใหญ่เพราะชาตินั้นเคยช่วยญาติบ้างช่วงสั้น ๆ ผู้ใหญ่รักเหมือนแม่กับลูกเพราะเกื้อกูลกันในปัจจุบัน แต่ช่วงสั้นจึงต้องตกงาน

แม่คลอดลูกง่ายทุกคนเพราะบุญสงเคราะห์ญาติในอดีต แม่ชอบทะเลาะกับคนรอบข้างเพราะสั่งสมโทสจริต ทั้งที่พื้นใจดีมาก ขี้หงุดหงิดแต่ใจดี ปากร้ายแต่ใจดี คนมักเห็นแต่ปากร้าย ไม่ได้มีบุพกรรมอะไรกัน ลูกต้องเป็นกัลยาณมิตรด้วยใจเยือกเย็นอดทน อธิบายเรื่องบุญบาปให้ฟังบ่อย ๆ แม่จะค่อย ๆ ดีขึ้น ส่วนที่ลูกต้องทำงานหนักเลี้ยงน้องตั้งแต่เล็กแม้เพิ่งหายป่วย เพราะชาติก่อนก่อนพบหมู่คณะชอบพูดว่าคนจะรวยได้ต้องหนึ่งสมองสองมือ ขยันเท่านั้น ไม่ได้ทำทาน ตระหนี่ จึงเกิดในครอบครัวฐานะไม่ดีและทำงานหนัก ครูไม่ใหญ่ว่าความคิดนั้นถูกระดับหนึ่งแต่ไม่สมบูรณ์ ส่วนการดูแลน้องจนจบการศึกษาเป็นบุญสงเคราะห์ญาติในปัจจุบัน ชาติต่อไปจะมีคนคอยดูแล

แฝดคนพี่ชีวิตไม่ค่อยประสบความสำเร็จเพราะความตระหนี่ นาน ๆ ทำทานทีก็ไม่ถูกเนื้อนาบุญและทำไปงั้น ๆ ไม่ค่อยทำทาน มีนิสัยชอบโกง แล้วมาทำอย่างนี้อีกในปัจจุบันจึงติดคุก ส่วนผู้เขียนต้องไปเยี่ยมในคุกเพราะเป็นคนจิตใจงาม สงสาร และทำหน้าที่เอื้อเฟื้อสงเคราะห์ เป็นเหตุปัจจุบัน ไม่ได้มีวิบากกรรมอื่น (บางบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน) แฝดพี่เคยสร้างบุญกับหมู่คณะแบบกองเสบียงที่นาน ๆ ทำทีอย่างเสียไม่ได้ ผู้เขียนต้องทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้เขาได้ศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมของตนแล้วรีบแก้ไขโดยด่วน

ผู้เขียนนอนกอดหลานที่ป่วยจนตายตอนอายุไม่ถึงสิบขวบ ไม่ได้บาปอะไร เป็นกรรมเก่าของหลานที่เคยฆ่าสัตว์โดยเฉพาะลูกสัตว์ไว้มาก จึงตายตั้งแต่เยาว์วัย หลานไปเกิดเป็นมนุษย์ทันที ไม่ได้เป็นกุมารทองตามที่คนทรงบอก และเป็นมนุษย์แล้วจึงรับบุญไม่ได้ พี่ชายคนที่สามยากจนเพราะอดีตเคยรวยแต่ตระหนี่ ไม่ทำทาน ไม่ช่วยเหลือพี่น้อง ที่ไม่ชอบผู้เขียนเพราะฝังใจว่าผู้เขียนทำให้ลูกเขาตาย ไม่ได้มีวิบากกรรมร่วมกันในอดีต ให้ทำดีกับเขาเรื่อย ๆ อย่าถือโกรธ สักวันเขาจะเห็นความดี ส่วนผู้เขียนมีสามีหลายคนที่ดื่มเหล้า เจ้าชู้ เล่นพนัน ทำร้ายร่างกาย เป็นภาพในอดีตของตัวเองสมัยเป็นผู้ชายที่คบคนพาลนักเลงสุรา เจ้าชู้ เล่นพนัน เมาแล้วทำร้ายภรรยา ที่ปีนหน้าต่างตกหลังหักสะโพกหลุด เพราะอดีตเป็นเจ้ามือการพนัน ตามทวงหนี้นักพนันแล้วทำร้ายจนหลังหัก สะโพกฟกช้ำ

ต้องสอนให้คนจนรู้ว่าจนเพราะอดีตชาติเคยรวยแต่ประมาท มีความตระหนี่ เสียดายทรัพย์ในการทำความดี และเบื่อต่อเนื้อนาบุญ จะแก้ต้องรื้อผังจนด้วยการบริจาค เมื่อยังไม่มีเงินมากก็ทำแบบบัณฑิตผู้ครองเรือน ใช้แรงกายทำมาหากิน ส่วนหนึ่งเลี้ยงชีพ อีกส่วนนำไปทำบุญในเนื้อนาบุญคือผู้มีศีล ยิ่งบริสุทธิ์มากบุญยิ่งมาก จึงต้องให้ครบทั้งอภัยทาน วัตถุทาน วิทยาทาน ธรรมทาน หรือสอนให้นั่งสมาธิเพราะสมาธิเป็นบ่อเกิดของปัญญา เธอว่าถ้าใช้วิธีเดิมจะช่วยทุกคนให้สุขไม่ได้ ครูไม่ใหญ่ว่าคนจนมีสองประเภท จนเพราะไม่มีให้ข้าวปลาอาหารก็ประทังได้แต่ไม่รวยขึ้น กับจนเพราะไม่พอ ยกภูเขาทองให้ก็ยังอยากได้อีกลูก

ผู้เขียนต้องเป็นชาวนาลำบากตั้งแต่เล็ก ถูกไล่ออกจากบ้านและไล่ที่ทำกินเพราะในอดีตมีความตระหนี่ ทิฐิมานะ ใจร้าย ชาติหนึ่งเป็นเศรษฐีมีที่ดินมาก เคยไล่ลูกนาออกจากที่ของตนเพราะไม่จ่ายค่าเช่า และประมาทในการดำเนินชีวิต ไม่ค่อยทำทาน ครูไม่ใหญ่ว่าฟังมาหลายร้อยเคสจะเห็นว่าชีวิตในสังสารวัฏรวยสลับจนไปเรื่อย ๆ ชาติไหนประมาทชาติต่อไปก็จน พอขวนขวายแสวงบุญก็กลับมารวย ส่วนที่เจ้าของนายกบ้านให้เปล่าเพราะชาติที่เป็นเศรษฐีเคยช่วยญาติที่หมดเนื้อหมดตัวให้มาอยู่ในที่ดินของตน แต่ไม่ได้ทำบุญด้วยที่ดิน และให้ญาติอาศัยเพียงชั่วคราว ชาตินี้แม้มีที่ทำกินก็ต้องเป็นที่ดินเช่า

คุณยายเป็นโรคสมองเสื่อม เบาหวาน หัวใจ น้ำท่วมปอด ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าโรคสมองเสื่อมมาจากกรรมที่ถอดเสียงได้ไม่ชัด ส่วนเบาหวาน หัวใจ และน้ำท่วมปอดมาจากกรรมฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ที่คุณยายอยากทำบุญแต่ไม่ได้ทำเพราะเกรงใจแม่ซึ่งถือเงินของท่านไว้ เพราะอดีตไม่เข้าใจเรื่องบุญและตระหนี่ มักทำแค่อนุโมทนาบุญคนอื่นแต่ไม่ยอมทำเอง แต่ขอจับเงินที่คนอื่นเอามาทำบุญด้วย จึงได้เป็นเจ้าของเงินแต่ไม่มีโอกาสใช้เงินตัวเองทำบุญ คุณแม่ก็จะมีวิบากคือเกิดชาติหน้าจะลำบากยากจน จะแก้ก็ต้องเป็นกัลยาณมิตรให้ท่านทำบุญเป็น แต่ไม่ง่าย คุณยายเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงแต่ไม่ต่อเนื่อง

ท้ายเพลง ครูไม่ใหญ่สรุปว่าถ้าตระหนี่ หวงแหนทรัพย์ ไม่นำออกบริจาคทาน ก็จะได้เป็นยาจก อยากจะรวยก็ต้องให้ แล้วบอกว่างานใหญ่ ๆ เป็นเรื่องปกติของเรา ยกตัวอย่างงานหนึ่งที่ถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ถึงวันที่ 31 มกราคม (ชื่องานและตัวเลขช่วงนี้ถอดเพี้ยนอ่านไม่ได้) และบวชอุบาสิกาแก้วหนึ่งแสนคนถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ วันที่ 7-9 สิงหาคม 2542 ถามว่ามีที่ไหนในโลกทำแบบนี้บ้าง เราทำกันมาแล้วทั้งสิ้น เรื่องเยอะ ๆ เป็นปกติ

ถ้าตอนนี้ทรัพย์น้อยแต่หัวใจเกินร้อยก็ไปชวนคนอื่นทำความดี คนที่ไปชวนมีสามประเภท บางคนมีบุญเก่าพอก็ตอบรับชื่นใจ บางคนเฉย ๆ ขอคิดดูก่อน บางคนปฏิเสธเพราะความตระหนี่หรือคิดช้า คนตระหนี่จะมีข้ออ้าง เช่นวัดนี้รวยแล้ว บอกให้ไปทำกับวัดจนในจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ถอดได้ว่าสองร้อยหกสิบหกวัด) ก็ว่าไกล บอกให้ช่วยวัดร้างก็ไม่ทำ ความตระหนี่บดบังไว้ แล้วยังบอกตัวเองว่าเป็นชาวพุทธ จึงต้องตอกย้ำกันทุกวันว่าเรามาเกิดเพื่อสร้างบารมี

ผู้เขียนมีปมด้อยคิดว่าพ่อแม่ไม่รัก ถูกส่งไปอยู่กับญาติทำงานหนักเหมือนคนรับใช้ เพราะในอดีตตอนเป็นลูกชอบด่าว่าพ่อแม่ แม้ท่านอายุมากแล้วก็ยังใช้ท่านเหมือนคนรับใช้ และเวลาเป็นแม่ก็ชอบด่าลูกด้วยถ้อยคำแรง ๆ ทำให้ลูกน้อยใจคิดว่าแม่ไม่รัก ชีวิตทำงานลำบากเป็นลูกจ้างรับใช้บ้านเขาเรื่อยไปเพราะกรรมใช้พ่อแม่เหมือนคนรับใช้ ไม่ได้ดูแลยกย่องท่าน รวมกับความตระหนี่ทำทานน้อยจึงลำเค็ญ แต่มีคนส่งให้เรียนถึง ป.7 เพราะเคยมีบุญส่งเสริมลูกหลานบริวารให้มีการศึกษาอยู่บ้าง

เฉลย ช่วงท้ายชีวิตผู้ป่วยแทบทุกคนเป็นหลายโรคพร้อมกัน เพราะเมื่อจะหมดอายุขัยสังขารใกล้แตกดับ ระบบในร่างกายรวน กำลังบุญใกล้หมด โรคที่มีอยู่ในกายจึงได้ช่องแทรก คุณพ่อลำบากในวัยต้นและพี่น้องไม่รัก เพราะในอดีตช่วงต้นชีวิตตระหนี่ ไม่ทำทาน และทำทานโดยไม่เคารพ คือทำไปงั้น ๆ ไม่ตั้งใจอธิษฐาน จึงไม่มีญาติมาห้อมล้อม ครูไม่ใหญ่สอนว่าอย่าตระหนี่ อย่าหวงแหนทรัพย์ ให้ใช้ทรัพย์สร้างบุญ ส่วนปลายชีวิตสุขสบายได้สร้างบุญมาก เพราะบุญทำทานในชาติอื่นมาส่งผลช้า และในชาตินั้นภายหลังยินดีในการทำบุญ ชาติต่อไปจะได้บุพการีที่ดี ครอบครัวบัณฑิตนักปราชญ์และกัลยาณมิตรที่สนับสนุนการสร้างบารมี ปิดอบายไปสวรรค์

คนมักเกี่ยงมักเลี่ยงและพูดตัดรอนกำลังใจตัวเองและผู้อื่น เช่นบอกว่าวัดนี้รวยแล้ว ถ้าวัดรวยแปลว่านั่นคือศาสนสมบัติและพระพุทธศาสนายังเจริญรุ่งเรือง สมภารเอาทรัพย์ของศาสนาไปขายไม่ได้ วัดรวยแต่สมภารจน ครูไม่ใหญ่หยอกองค์ที่อยู่ในจอว่าหน้าตาจนไม่ลง การห้ามตัวเองและห้ามคนอื่นไม่ให้ทำบุญคือความตระหนี่ทรัพย์ตัวเองและหวงแหนทรัพย์ผู้อื่น เวลาวิบากส่งผลจะจนถาวรจนยั่งยืน ถ้าบอกว่าวัดนี้รวยแล้ว วัดจนยังมี 266 วัดสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ และยังมีวัดร้างที่ต้องสร้างขึ้นใหม่ ชวนไปทำก็ไม่ทำ พูดไปเรื่อยนอกจากไม่ได้บุญยังได้วิบากกรรม (ช่วงกลางมีบรรทัดถอดซ้ำเพี้ยนยาว)

เตือนว่าทำบุญแล้วอย่าประมาทว่าทำไว้เยอะแล้วขอพักก่อน หรือขอคิดดูก่อน การคิดดูก่อนแปลว่ายังลังเล ยังมีความตระหนี่หวงแหนทรัพย์ การหวงแหนทรัพย์คือการไล่ทรัพย์ ไล่ความสุขความสำเร็จออกไป ส่วนการให้คือการเรียกความสุขและความสำเร็จในชีวิตมาอยู่ใกล้ตัว เป็นเรื่องที่ต้องทบทวนทุกวัน