ออกแบบชีวิต

ยกตัวอย่างว่าคนที่จนในปัจจุบันหลายกรณีอดีตเคยรวยระดับมหาเศรษฐี แล้วสรุปหลักว่าจนมีสถานเดียวคือปรานี รวยมีสถานเดียวคือให้ ให้ง่ายได้ง่าย ให้มากได้มาก ให้ด้วยความตัดใจได้แบบหนึ่ง ให้ด้วยความเต็มใจได้อีกแบบหนึ่ง เราจึงเลือกออกแบบชีวิตของเราเองได้

ครูไม่ใหญ่ว่าไม่ว่าตรุษไทย ตรุษจีน หรือตรุษฝรั่ง ก็แปลว่าอายุเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งปี ต้องสร้างบารมีให้ยิ่งใหญ่กว่าปีที่ผ่านมา ให้ตรวจดูว่าตั้งแต่ตรุษจีนปีก่อนถึงปีนี้สั่งสมทาน ศีล ภาวนาเต็มกำลัง หรือทำตามอารมณ์ เพราะเราคือผู้ออกแบบชีวิตในภพเบื้องหน้า อยากได้รูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ต้องสั่งสมทานศีลภาวนาให้ครบ

บุญเป็นบ่อเกิดความสุขความสำเร็จ ทุกวันนี้ใช้บุญเก่าที่มีแต่จะหมด เรายังมีกิเลสจึงต้องเกิดอีกหลายภพ ต้องออกแบบชีวิตภพหน้าว่าอยากมีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ บริวาร ด้วยการให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนาและชวนคนอื่น ปัจจุบันเป็นผลของอดีต และเป็นเหตุของอนาคต อย่ารังเกียจเมื่อมีคนชวนทำบุญ ครูไม่ใหญ่ได้แค่บุญที่ชวน ส่วนทรัพย์ที่นักเรียนสละไปเป็นสาธารณสถานของกลาง รองรับผู้มาปฏิบัติธรรม เราได้ส่วนบุญแม้ละโลกไปแล้ว

สอนว่าเราเป็นผู้ออกแบบชีวิตในวัฏสงสาร จะให้ยากจน เป็นชนชั้นกลาง ชนชั้นสูง จุลเศรษฐี มหาเศรษฐี หรือบรมเศรษฐีก็มีวิธีการ ถ้ารู้หลักวิชาไม่ยาก เพราะสิ่งดี ๆ เกิดจากการสั่งสมบุญอย่างเดียว บุญจะปรุงแต่งให้ตามที่ตั้งความปรารถนาไว้ตามกำลังบุญ ไม่ใช่พรหมลิขิต ไม่ใช่ฟ้าลิขิต ไม่ใช่ใครลิขิต ช่วง 1893-2011 ถอดได้เป็นบรรทัดเดียวยาว น่าจะเป็นช่วงเปิดภาพให้ดูเพราะภายหลังครูไม่ใหญ่อ้างถึงสิ่งที่ให้ดูเมื่อกี้

โยงว่ามีสิ่งน่าศึกษาเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาที่บันทึกในแผ่นศิลา กว่าจะสืบทอดมาสองพันกว่าปีจนเราได้ทำกองทุนผ้าไตรจีวรไม่ใช่เรื่องธรรมดา บุญทุกบุญต้องทำเพราะเราเป็นผู้ออกแบบชีวิตของเราเอง ไม่ใช่ฟ้าหรือใคร ช่วงราว 990-1104 ไม่มีบรรทัดถอดเสียงที่อ่านได้ (มีแต่คำเพี้ยนปนภาษาต่างประเทศ) จากนั้นว่าให้เขียนแผนผังชีวิตไว้ก่อน แข็งแรง ปลอดภัยจากโรคภัย อายุยืนได้สร้างบารมีนาน ๆ มีสมบัติอัศจรรย์ผุดขึ้นแบบผู้มีบุญในกัปนั้น จนเวลาจะชวนใครมาเอาทรัพย์ก็ไม่มีใครมาเพราะรวยกันหมด

เราคือผู้ออกแบบชีวิต รูปสมบัติต้องมี ทรัพย์สมบัติอย่างน้อยเกิดมาในตระกูลที่มีสมบัติของต้นตระกูล มีบริษัทมีเครือ แต่อย่ามากเกินกว่านั้นจะได้มีเวลาสร้างบารมี มีคุณสมบัติ ความรู้ ความสามารถ ความประพฤติดี มีดวงปัญญาทั้งทางโลกทางธรรม รู้วิธีพัฒนาชีวิตสู่ความบริสุทธิ์หลุดพ้นจากกิเลส เข้าถึงความสุขอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีทุกข์เจือปน เป็นความพึงพอใจสูงสุดของชีวิต ได้นั่งหลับตาศึกษาวิชชาซึ่งเป็นความรู้ที่ยิ่งรู้ยิ่งบริสุทธิ์ และไปถึงจุดหมายปลายทางได้เร็ว

ตายแล้วไม่ได้สูญ ชีวิตไม่ตื้นขนาดนั้น จนหรือรวย มีคนรักหรือไม่ ป่วยหรือแข็งแรง ล้วนมาจากเหตุที่ประกอบไว้ในอดีต อุปสรรคมากแสดงว่าสร้างบุญมาน้อย อุปสรรคน้อยแสดงว่าสร้างบุญมามาก ยกเศรษฐีผู้มีบุญในพระไตรปิฎก ชฎิลเศรษฐี โชติกเศรษฐี เมณฑกเศรษฐี ที่ไม่ต้องทำมาหากิน พอบุญส่งผลภูเขาทองก็ผุดขึ้นมา สรุปว่าเรานี่เองเป็นผู้ออกแบบชีวิต ไม่ใช่พรหม ไม่ใช่ฟ้า ไม่ใช่พระเจ้าองค์ใด ถ้าสั่งสมบุญอย่างดีอนาคตก็ดี หลังจากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที

ครูไม่ใหญ่ว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต ไม่มีใครลิขิตชีวิตเรา ไม่ใช่พรหม ไม่ใช่ฟ้า ขึ้นอยู่กับการกระทำในปัจจุบัน ชาวพุทธโชคดีที่อยู่ในร่มเงาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้รู้แจ้งแทงตลอด ทำให้ดำเนินชีวิตถูกต้อง มีสุขทั้งชาตินี้ หลังตาย และชาติหน้า แนะให้ศึกษาพุทธประวัติ ประวัติพระอรหันต์ และผู้มีบุญที่มีสมบัติมหัศจรรย์ว่าท่านออกแบบชีวิตอย่างไรแล้วเดินตามรอย พระพุทธศาสนาตอบได้ทุกคำถามโดยไม่บังคับให้เชื่อ ให้ใช้เหตุผลตรองจนหาข้อแย้งไม่ได้ พระพุทธเจ้าเป็นเพียงผู้บอกทาง ให้บอกตัวเองเสมอว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต

มีคลิปสั้นตัวละครอยากกินก๋วยเตี๋ยวแล้วได้กินของอร่อยมากมาย ครูไม่ใหญ่ว่านี่คือคนที่ออกแบบชีวิตไว้แล้วด้วยการสั่งสมบุญ (ถอดเสียงคลิปไม่ชัด) เป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจที่ถอดมาจากคำสอนของพระพุทธเจ้า แล้วชวนส่องกระจกออกแบบชาติต่อไป คิ้วชาตินี้ต้องถอนต้องเขียน ชาติหน้าไม่ต้อง ไรผมให้หน้าผากพอดี จมูกโด่งสวย ฟันไม่ต้องดัดไม่ต้องฟอกสี หน้าเต่งตึงไม่มีสิว คอเต็ม รูปร่างสมส่วน สูงต่ำอ้วนผอม และเลือกสีผิวที่ชอบ โดยดีไซน์ด้วยการสั่งสมบุญแล้วเซ็ตโปรแกรมไว้

ครูไม่ใหญ่ชวนดีไซน์ต่อจากตัวเราถึงเสื้อผ้า เครื่องประดับ ชาตินี้ใส่แว่นชาติหน้าไม่ต้องใส่ ปากกา รองเท้า เข็มขัด ที่อยู่ อาหารบนโต๊ะที่มีคนทำให้กิน เงินในกระเป๋า แล้วดูว่าในบ้านเราเป็นที่รักไหม ปกครองบริวารได้ไหม มีคนกระตุกเอวไว้เวลาจะทำบุญหรือต้องแอบทำความดีไหม บอกคนข้าง ๆ ได้ว่าชาติหน้าจะให้หน้าตาเป็นอย่างไร แล้วขยายออกไปเพื่อนบ้าน หมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ประเทศ โลก ทำได้ด้วยการสั่งสมบุญ ทาน ศีล ภาวนา บุญกิริยาวัตถุสิบ ดูว่าชาตินี้ขาดขันติบารมี วิริยบารมีข้อไหนก็เติมข้อนั้น เช่นคนโลเลตั้งใจนั่งสมาธิทุกวันแล้วไม่ทำ ช่วง 2010-2040 ถอดเสียงเพี้ยนซ้ำคำ

การมาสั่งสมบุญด้วยตัวเองคือการออกแบบชีวิตที่ดี บุญทำแทนกันไม่ได้ ละโลกไปแล้วได้แค่บุญที่คนอุทิศไปให้นิดหน่อย การสั่งสมบุญทำได้เฉพาะกายมนุษย์เท่านั้น เทวดา พรหม สัตว์นรก เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉานหมดสิทธิ์ เราคือผู้ออกแบบชีวิต ที่ว่าพรหมลิขิตหรือฟ้าลิขิตไม่จริง อยากเป็นอะไรต้องประกอบเหตุด้วยการสั่งสมบุญ ยกตัวอย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่สร้างบารมีด้วยทรัพย์ อวัยวะ และชีวิตนับชาติไม่ถ้วน พระปัจเจกพุทธเจ้า พระอรหันต์ พระอัครสาวก พระเจ้าจักรพรรดิ จนถึงบรมเศรษฐีอย่างชฎิลเศรษฐี โชติกเศรษฐี เมณฑกเศรษฐี ที่สมบัติเกิดขึ้นอย่างอัศจรรย์ ล้วนต้องสั่งสมบุญมาก่อน ไม่มีพรหมองค์ไหนสั่งให้เป็นได้

ให้จำไว้ว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต แล้วพูดถึงมหาสุวรรณนิธิที่จะใช้หล่อพระธรรมกายประจำตัวในวันคุ้มครองโลก 22 เมษายน มารับได้ทุกวันโดยติดต่อผู้ประสานงาน ยิ่งรับเร็วยิ่งได้นำไปอธิษฐานจิต นึกถึงมหาสุวรรณนิธิไว้กลางกาย กลั่นให้ใสในใจที่หยุดนิ่งทุกวัน บุญเกิดตั้งแต่วินาทีนั้นไปจนถึงวันหล่อ หลับตาลืมตา นั่งนอนยืนเดินก็เห็นมหาสุวรรณนิธิอยู่ตรงกลาง จากดวงสีทองค่อย ๆ แปรเป็นดวงใส ช่วง 752-876 ถอดเสียงรวบเป็นบรรทัดเดียวจึงอาจมีเนื้อหาที่ไม่ได้ถอดออกมา

อีกสี่สิบสองวันจะถึงวันคุ้มครองโลก 22 เมษายน ที่จะหล่อพระธรรมกายประจำตัวไปประดิษฐานภายในมหาธรรมกายเจดีย์หนึ่งแสนองค์ ค่อย ๆ ทยอยหล่อจนครบเจ็ดแสนองค์ภายใน รวมกับสามแสนองค์ภายนอกเป็นหนึ่งล้านองค์ ให้มารับมหาสุวรรณนิธิไปอธิษฐานจิต นึกน้อมไว้ที่กลางกายตลอดสี่สิบสองวันให้แปรเปลี่ยนไปประณีตขึ้น มหาสุวรรณนิธิใสใจก็ใสตาม ใจที่ใสเหมาะเป็นภาชนะรองรับบุญใหญ่ ในสังสารวัฏต้องอาศัยบุญอย่างเดียว ชีวิตใหม่จะเป็นอย่างไรแล้วแต่ใจปรารถนา เราเป็นผู้ออกแบบชีวิต ไม่ใช่พรหม ฟ้า หรือใคร (ช่วง 1538-1629 ถอดเสียงรวบเป็นบรรทัดเดียว)

เมื่อรู้ว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต วันไหนว่างให้หาสมุดมาเล่มหนึ่งแล้วนึกว่าเราต้องการอะไร ส่องกระจกดู ชาตินี้คิ้วต้องถอนต้องเขียน ก็เอากายมาตรฐานคือกายมหาบุรุษมาเทียบ ดูสุขภาพร่างกายชาตินี้ ถ้าออด ๆ แอด ๆ ก็ต้องอธิษฐานจิตให้ดี อยากแข็งแรงกว่านี้ อยากนั่งสมาธิไม่มืด ก็เขียนเป็นข้อ ๆ จะอัศจรรย์ว่าสิ่งที่ต้องสร้างมีเป็นร้อยข้อ แล้วขยายไปเรื่องครอบครัว พี่น้องรักกันดีไหม สนับสนุนการสร้างบารมีไหม ขอให้มีพี่น้องที่ดีไม่ดื้อ มีบริวารดี ช่วงกลางและท้ายถอดเสียงเพี้ยน จากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที

ครูไม่ใหญ่ย้ำเรื่องที่บอกทุกวันว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต อยากเป็นอะไรก็แล้วแต่ใจเรา อยากไปนรกหรือไปสวรรค์ก็แล้วแต่เรา ทั้งอบาย ทุคติภูมิ หรือสุคติภูมิสวรรค์ เราเป็นผู้ลิขิตด้วยการกระทำทางกาย วาจา ใจ ไม่ใช่พ่อแม่หรือใครจะมาลิขิตชีวิตเรา เราลิขิตชีวิตตัวเอง (ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเสียงที่ยาวผิดปกติราวสองนาที)

ครูไม่ใหญ่ว่าจำอะไรไม่ได้ให้จำประโยคว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต เพราะเกี่ยวกับพฤติกรรมทางกาย วาจา ใจ ซึ่งทำแล้วมีผลทั้งสิ้น ผลจะปรากฏในอนาคตและชาติเบื้องหน้า อยากได้ผลดีก็ต้องออกแบบชีวิตให้ดี ถ้าไปคิดว่าพรหมลิขิต ฟ้าลิขิต เทพเจ้าลิขิต ก็จะฝากชีวิตไว้กับสิ่งเหล่านั้น ครูไม่ใหญ่ล้อว่าพรหมที่สี่แยกมีสี่หน้า เวลานอนไม่รู้จะเอาหน้าไหนลง ฟ้าก็เคยเห็นแต่ตะโกนขอบ้านสักหลังก็ไม่ได้ ตัวเราเองต่างหากที่ทำให้บ้านเกิดขึ้น แต่คนมักยกความสำเร็จให้ว่าท่านประทานให้ ผลไม่สำเร็จก็ว่าท่านทดลอง ตายเร็วก็ว่าท่านอยากเอาไปอยู่ด้วย ซึ่งเป็นคำที่ผู้ใหญ่บอกเด็ก จากนั้นถอดเสียงเพี้ยนและหลุดยาวราวสองนาทีครึ่ง ก่อนจบว่าทุกคนในโลกไม่ว่าหญิงหรือชายมีความเสมอภาคที่จะออกแบบชีวิตของตัวเอง แล้วบอกว่าจะไปเมืองจีนกัน ท้ายช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวหนึ่งนาทีครึ่ง

ครูไม่ใหญ่ถามว่าหล่อแล้วหรือยัง แล้วถามทวนว่าใครคือผู้ออกแบบชีวิต พรหม ฟ้า หรือใคร ตอบว่าไม่ใช่ เรานี่แหละคือผู้ออกแบบชีวิต ให้จำประโยคนี้ให้ดี อย่าไปรบกวนใคร จงช่วยตัวเองออกแบบชีวิตก่อน แล้วยกสำนวนภาษาอิตาลีที่ว่าจงช่วยตัวเองก่อนแล้วพระเจ้าจะช่วย พร้อมสำนวนภาษาต่างประเทศอีกอันที่ถอดเสียงหลุดเป็นคำมั่วยาวราวครึ่งนาที ก่อนย้ำให้ตั้งจำประโยคว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต จากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที

ครูไม่ใหญ่สอนว่าก่อนนอนให้ย้ำว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต จำคำนี้ให้ติดข้ามชาติ แล้วนั่งสมาธิทำใจใส นึกถึงบุญที่ทำวันนี้ อธิษฐานจิตย้ำซ้ำเดิมว่าจะออกแบบชีวิตอย่างไร แล้วจึงนอน ตื่นมาก็ย้ำอีก ยกตัวอย่างเคสเมื่อวานที่เป็นนางฟ้ามาเกิด มีทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติฉลาดเรียนเก่ง (ช่วงหนึ่งถอดเสียงขาดเป็นคำเล่าติดขัด) จะเป็นอะไรก็แล้วแต่ใจเรา ไม่ใช่พรหมหรือฟ้าลิขิต แต่ต้องสั่งสมบุญก่อน แล้วเลือกว่าจะเอารูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติอย่างไร ถ้ารูปงาม ฉลาด แต่ทรัพย์น้อยก็จะเรียนสูงแต่เป็นลูกจ้าง หรือจะเอาให้ครบ หรือมักน้อยเอาแค่ขี้เหร่แต่รวยและฉลาด ท้ายช่วงถอดเสียงหลุดเป็นคำมั่วปนภาษาอังกฤษยาวราวสองนาที

ครูไม่ใหญ่สอนให้ตรึงไว้ที่ศูนย์กลางกายทั้งหลับตาและลืมตา ทั้งนั่ง นอน ยืน เดิน ให้ใจใส ถ้าใจใส สุวรรณนิธิและมหาสุวรรณนิธิในตัวก็จะใส ปรากฏที่ศูนย์กลางกายคล้ายดวงธรรมหรือดวงแก้วใส ๆ เมื่อเป็นอย่างนี้ได้ ใจก็เหมาะเป็นภาชนะรองรับบุญใหญ่ที่จะเกิดขึ้น บุญไม่หกไม่หล่น ได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย เวลาสมบัติใหญ่เกิดขึ้นก็จะได้อย่างง่าย ๆ สบาย ๆ อย่าลืมว่าบุญเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จในชีวิตทุกระดับ ตั้งแต่ปุถุชนจนเป็นพระอริยเจ้า เพราะเราคือผู้ออกแบบชีวิต ไม่ใช่พรหม ไม่ใช่ฟ้า หรือใคร ให้จำประโยคนี้ไว้ให้ดี ต่อจากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที

ครูไม่ใหญ่ย้ำประโยคเด็ดว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต ต้องคล่องปากขึ้นใจ ไม่ใช่พรหม ไม่ใช่ฟ้า ไม่ใช่ใครที่ออกแบบชีวิตให้เรา แล้วยกเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดว่าพรหมก็โดนทุบไปแล้ว คนทุบก็โดนทุบตามไปอีก ถามอะไรก็ไม่พูด ตรงกับข่าวพระพรหมที่ศาลท้าวมหาพรหมเอราวัณถูกทุบในวันนั้น (ในที่ถอดได้ไม่ได้เอ่ยชื่อศาลตรง ๆ อนุมานจากวันที่ออกอากาศ) ช่วงต่อมา Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษราวครึ่งนาที แล้วมีราวสองนาทีที่ถอดได้แค่คำว่าออกแบบชีวิต

ครูไม่ใหญ่เล่าว่ามีสัตว์ตัวหนึ่งที่ไม่ได้เลี้ยงไว้แต่ปีนกำแพงข้ามมาเอง เดินผ่านช้า ๆ คุ้นกับครูไม่ใหญ่ ตัวยาวคล้ายจระเข้แต่เล็กกว่า ขึ้นต้นไม้ได้ ดำน้ำได้ ชอบแอบไปกินไก่ ปากยาว แลบลิ้นสองแฉก (ไม่ได้เอ่ยชื่อสัตว์ในที่ถอดได้ อนุมานจากคำบรรยายว่าเป็นตัวเงินตัวทอง) ครูไม่ใหญ่บอกมันว่าหล่อนออกแบบชีวิตของหล่อนมาเอง ต้องเลื้อยคลานเพราะชาติที่แล้วเป็นคนขี้เมา เมาแล้วคลาน และใช้ปากว่าคนโน้นคนนี้เรื่อย ๆ มันหันมามองแล้วพยักหัวเหมือนเข้าใจ (ท้ายช่วง Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษ)

เราคือผู้ออกแบบชีวิต อนาคตจะเป็นอย่างไรอยู่ที่ปัจจุบันนี้ จะรูปสวย รวยทรัพย์ มีวิชา มารยาทดี มีศีลธรรม ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข อายุ วรรณะ ปฏิภาณ มีสิ่งแวดล้อมดี ครอบครัวสนับสนุนการสร้างบารมี บริวารลูกหลานอยู่ในโอวาท ก็แล้วแต่เรา ทั้งหมดขึ้นอยู่กับใจใส ผู้ฉลาดต้องสั่งสมความใสของใจไว้ ให้ดูว่าช่องไหนทำให้ใจใส ช่องนี้ช่องเดียว ท้ายช่วงเสียงถอดหลุดเป็นคำมั่วราวครึ่งนาที

ครูไม่ใหญ่บอกว่าคิดถึงพุทธบุตรจริง ๆ แล้วถามว่าพุทธบุตรคิดถึงครูไม่ใหญ่ไหม ต้องพิสูจน์ที่การกระทำ จากนั้นย้ำประโยค เราคือผู้ออกแบบชีวิต อย่าลืม จะออกแบบชีวิตแบบไหนต้องไปศึกษา ผู้มีปัญญาต้องศึกษาสุดยอดมนุษย์ที่เป็นต้นแบบชีวิตที่ถูกต้อง คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ผ่านการเกิดมานับชาติไม่ถ้วน จนตั้งมโนปณิธานจะตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง ค้นพบวิธีดับทุกข์หลุดพ้นจากกิเลสอาสวะ แล้วนำมาสั่งสอนมนุษย์และเทวดา สร้างบารมีอย่างน้อยสี่อสงไขยแสนมหากัป เราอยู่ในระดับนักเรียนที่ต้องฟังคำสอน อยากเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ออกแบบได้ อยากเป็นพระอรหันต์ก็ทำตามคำสอนเลย ต้องนำมาปฏิบัติ ไม่ใช่คว้ามาคุย

ครูไม่ใหญ่ไล่แบบแผนของชีวิตที่มีเรียงอยู่แล้ว ตั้งแต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า พระอัครสาวก พระมหาสาวก ปกติสาวก พระอริยบุคคลคือพระอนาคามี พระสกิทาคามี พระโสดาบัน อย่างน้อยก็มีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง หรือจะไปเป็นพรหม อรูปพรหม บางคนกลัวเหงาเพราะไม่เข้าใจว่านั่งนิ่ง ๆ มีความสุขกว่า ก็เลือกเป็นชาวสวรรค์ที่มีหกชั้นให้เลือก สวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกายังยินดีในกามสุข มีทะเลาะแย่งแฟน มีแต่งงานหลายแบบคล้ายมนุษย์ มียักษ์ อากาสเทวา รุกขเทวา ภุมมเทวา ให้ดูว่าจะเอาแบบไหน

จะมาเป็นมนุษย์ก็ออกแบบได้ อยากยากจนก็ตระหนี่ อยากเป็นชนชั้นกลางก็ทำบุญพอประมาณ อยากรวยระดับสูงก็ทำให้เยอะ ๆ จะนับถือเทวนิยมก็มีแบบของมัน หรือจะเป็นชาวพุทธก็มีพุทธเทียมกับพุทธแท้ พุทธในทะเบียนบ้านที่ไม่รู้เรื่องเลย ยังดื่มเหล้า เจ้าชู้ เล่นการพนัน ไม่รู้ว่าศีลห้ามีกี่ข้อ ถามศีลห้าแล้วตอบว่าเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา และสุรา

อยากเป็นพระก็มาเป็นพุทธบุตร พุทธบุตรก็มีหลายแบบให้เลือกออกแบบ ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้ตั้งใจจะนำเรื่องผู้สำเร็จ (ถอดได้ว่าพระบังบท ฟังไม่ชัด) มาออกอากาศแต่ทำไม่ทัน เป็นผู้สำเร็จที่อยากเป็นพระอรหันต์แบบม้วนเดียวจบ อายุยืนไปจนถึงพระพุทธเจ้าองค์หน้า ไม่ต้องรับประทานอาหารแบบมนุษย์ ไม่ต้องมียาอายุวัฒนะ ให้ไปติดตามกันภายหลัง ย้ำว่าเราออกแบบชีวิตเองได้ ไม่ใช่พรหม ไม่ใช่ฟ้า หรือใคร แต่ต้องมีความรู้เรื่องเหล่านี้

ครูไม่ใหญ่หยิบประโยคเราคือผู้ออกแบบชีวิต เล่าว่ามีคนถามผู้มีบุญท่านหนึ่งว่ารู้อดีตแล้ว อนาคตจะรู้ได้ไหม คำตอบคือขึ้นอยู่กับปัจจุบันว่าเราทำอย่างไร ถ้าปัจจุบันให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ก็พยากรณ์ล่วงหน้าได้เลยว่าจะหล่อ สวย รวย ฉลาด สมปรารถนา มีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และคุณสมบัติ ทำน้อยได้น้อย ทำปานกลางได้ปานกลาง ทำมากได้มาก ทำแล้วปลื้มทั้งสามกาล สมบัติใหญ่ก็เกิดขึ้น ช่วงราว 1542-1569 ถอดเสียงขาดความ

ไม่ได้แปลว่าจะไม่สงเคราะห์เพื่อนมนุษย์ แต่ต้องให้ทั้งสามอย่าง วัตถุทานคืออาหารและเสื้อผ้า วิทยาทานคือความรู้ไว้ทำมาหากินเหมือนมีสมบัติติดตัว และธรรมทานให้รู้ว่าที่จนไม่ใช่เพราะเกิดมาจน เศรษฐกิจตกต่ำ หรือเคราะห์ แต่เพราะออกแบบชีวิตมาอย่างนั้นในอดีต ครูไม่ใหญ่ศึกษาคำสอนแล้วเห็นว่าทางเดียวที่จะหนีความจนคือสร้างทานบารมี อยากสวยต้องรักษาศีล อยากฉลาดต้องเจริญภาวนาสั่งสมปัญญาบารมี อยากได้บริวารสมบัติต้องชวนคนมาทำความดีด้วย แล้วถามว่าชวนอย่างนี้บ่อย ๆ เหนื่อยไหม

ชวนสร้างบุญเพราะเข็ดกับชีวิตลำเค็ญในชาตินี้ แม้ไม่ลำเค็ญมากแต่ก็ไม่ได้ดั่งใจทุกเรื่อง จะหล่อที่สุดในโลก สวยที่สุด แข็งแรงปลอดภัยจากโรคภัยไข้เจ็บ หรืองามคงวัยเหมือนมหาอุบาสิกาวิสาขาอายุ 120 ยังเหมือนสาวรุ่นอายุ 16 ก็ยังไม่ได้ จะสร้างบารมีก็ไม่สะดวกเพราะเงินได้มาแต่ละบาทแต่ละสตางค์ต้องเหน็ดเหนื่อยอาบเหงื่อต่างน้ำ จึงให้ดูชาตินี้ว่าไม่สมบูรณ์เรื่องใด รูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ บริวารสมบัติ ตระกูล แล้วอธิษฐานล้อมกรอบซึ่งก็คือการออกแบบชีวิต ภพต่อไปไม่เป็นจุลยาจก มหายาจก ปรมยาจก ไม่เป็นจุลทุคตะ มหาทุคตะ ปรมทุคตะ ส่วนจุลเศรษฐีกับมหาเศรษฐีขอตรึกตรองดู แต่ปรมเศรษฐีจึงค่อยยังชั่ว บุญเท่านั้นที่ทำให้สมปรารถนาอย่างผู้มีบุญในกาลก่อน

ผู้เขียนถามว่าเคยคิดอยากมีชีวิตประพฤติพรหมจรรย์จะเป็นไปได้ไหม ครูไม่ใหญ่ชมว่าดีมาก แล้วแต่เรา เราคือผู้ออกแบบชีวิต ไม่มีใครมาลิขิตชีวิตเราได้ ถามต่อว่าลูกชายอายุสิบหกรักบุญมาก เรียบร้อย เคยบวชสามเณรที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวสองครั้งเมื่อปี 48 และบวชที่วัดพระธรรมกายได้รับรางวัลคุณธรรม เคยสร้างบารมีมาอย่างไร ลูกสาวที่เกิดจากสามีชาวญี่ปุ่นคนที่สองรักผูกพันกับสามีคนที่หนึ่งมาก และเขาก็รักเหมือนลูกแท้ ลูกสาวเคยชวนเพื่อนมาวัดทุกวันอาทิตย์แต่ตอนนี้ติดเพื่อนห่างวัด อดีตชาติเป็นอะไร น้อง ๆ ที่ตามมาสร้างบารมีเคยสร้างมาอย่างไร ตัวเองจะมีโอกาสศึกษาวิชชาธรรมกายหรือไม่ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าจะลงมากี่รอบก็แล้วแต่ รอบนี้ต้องกลับไปให้ได้

ครูไม่ใหญ่ต่อจากเพลงว่าเราใช้บุญเก่ากันไปทุกวันทุกอนุวินาที จึงต้องสร้างบุญใหม่ทุกอนุวินาทีทั้งทาน ศีล ภาวนา จึงจะถูกหลักวิชา โดยเฉพาะทานบารมีอย่าขาด ไม่สร้างทานบารมีภพชาติต่อไปจะจน คนรวยในปัจจุบันเพราะสร้างทานมา คนยากจนเพราะไม่สร้าง เป็นเรื่องปกติธรรมดา ทำมามากรวยมาก ทำมาน้อยรวยน้อย เข้าใจแล้วจะไม่น้อยเนื้อต่ำใจหรืออิจฉา เราคือผู้ออกแบบชีวิตว่าจะเป็นจุลเศรษฐี มหาเศรษฐี หรือบรมเศรษฐี ต้องจำแล้วต้องทำ เพราะตายไปแล้วใครทำแทนไม่ได้ นอกจากญาติทำบุญอุทิศมาให้ซึ่งได้บุญนิดเดียว และการสั่งสมบุญหลังตายลำบากกว่าในเมืองมนุษย์มาก