ที่สุดแห่งธรรม

นำเจริญมรณานุสติว่าคิดถึงความตายวันละสองเวลา หลับตากับลืมตา หายใจเข้าหนึ่งครั้งออกอีกหนึ่งครั้ง จะทำให้ชีวิตเรามีความไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต ขวนขวายสั่งสมบุญบารมีอย่างเต็มที่ พยายามชำระกายวาจาใจให้สะอาดบริสุทธิ์ผ่องใส และใจจะเป็นภาชนะที่อัดแน่นด้วยพลังบุญอันยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จทุกระดับ ตั้งแต่ปุถุชนจนเป็นพระอริยเจ้า และการก้าวไปสู่ที่สุดแห่งธรรมก็ต้องอาศัยพลังบุญนี้

ทบทวนต่อว่ามีพิธีเทคอนกรีตปิดยอดโดมมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีในปี 2540 และวันที่ 31 ตุลาคม 2547 มีพิธีปลูกต้นสนรอบสระมหาเศรษฐีทะเลบุญ แล้วย้ำว่าบุญเหล่านี้จะเป็นแหล่งแห่งบุญอยู่ในตัว เป็นที่พึ่งของเราไปทุกภพทุกชาติตราบถึงที่สุดแห่งธรรม จะพึ่งตัวเองได้ เป็นที่พึ่งให้ผู้อื่นได้ ชาตินี้อย่าขี้เกียจสร้างบุญ อย่าเอาไว้ก่อน เพราะไปพึ่งใบบุญใครมันเจ็บกระดองใจ

ผู้เขียนบอกว่าสิ่งที่ภูมิใจที่สุดในชีวิตยังไม่ใช่การได้ปริญญาโทสองใบหรือความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่สิ่งสำคัญคือโชคดีที่ได้มาเข้าใจหลักวิชาที่จะอยู่ในวัฏสงสารอย่างปลอดภัยและมีความสุข ได้เกิดมาสร้างบารมีกับพระเดชพระคุณหลวงพ่อและหมู่คณะ และมีเป้าหมายจะตามติดไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม

อธิบายว่าจากจักรแก้วจะมีแนวโยงสาย เรียกว่าสายทรัพย์สายบุญ ไม่ใช่สายสิญจน์ เป็นสายทรัพย์ที่เกิดจากสายบุญ โยงจากจักรแก้วไปทั่วงาน สาธุชนผู้มีบุญจะนั่งเป็นช่อง ๆ และทุกคนจะต้องได้จับสายนี้ทั้งหมด เพื่อให้ได้มีสายบุญเดียวกัน จะไปสู่ที่สุดแห่งธรรมด้วยกัน พักระหว่างทางที่เดียวกัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่าเพิ่งตัดสายเพราะเห็นเป็นสายทรัพย์

ถามว่าใครไม่ได้มาบ้าง แล้วสอนว่าบุญมีไว้ให้สร้าง เมื่อเราเกิดมาสร้างบุญบารมีก็ต้องสร้างบุญบารมี วันเวลาที่เหลืออยู่ในโลกนี้ไม่นาน ความตายไม่มีนิมิตหมาย เพราะฉะนั้นการสร้างบารมีรอไม่ได้เลย อย่ารอช้ากันเลย เมื่อเราสร้างบุญสร้างกุศลเราก็จะเป็นผู้มีบุญ เมื่อมีบุญก็จะมีสมบัติไว้เป็นอุปกรณ์ในการสร้างบารมีในภพต่อไป อย่าไปยินดีกับชีวิตลำเข็ญ ภพชาติต่อไปต้องรวยไปจนถึงที่สุดแห่งธรรมจึงจะถูกหลักวิชา เหมือนท่านโชติกเศรษฐี

บอกว่าไทยธรรมของเรานี่ยิ่งใหญ่จริง ๆ ปลื้มจังเลย นึกทีเดียวได้ทีละหลายแสนองค์ แต่ถ้านาน ๆ ทำทีละองค์สององค์ นึกได้สิบองค์ก็ตายแล้ว จึงเป็นเรื่องที่ต้องศึกษาเพราะชีวิตนี้มีแต่บุญกับบาปที่เกี่ยวข้องกับเรา ต้องรู้ว่าอะไรเป็นบาปจะได้ไม่ทำ อะไรเป็นบุญจะได้ทำ แล้วเราจะอยู่ในวัฏสงสารเพื่อสร้างบารมีไปสู่ที่สุดแห่งธรรมอย่างมีความสุขสบาย มีสมบัติจักรพรรดิแบบท่านโชติกเศรษฐีหลาย ๆ ครั้ง ครูไม่ใหญ่บอกว่าถ้ามีครั้งเดียวไม่เอา เพราะจะไปสู่ที่สุดแห่งธรรมต้องมีบุญเยอะ ต้องมีสมบัติจักรพรรดิชาติถัดไปอีก มีแล้วทำ มีแล้วทำ เรียกว่าเป็นกิเลสส่วนตัวคืออยากทำบุญเยอะ ๆ

ตอบว่าลูกได้รู้จักอดีตสามีตั้งแต่ท่านยังบวชครั้งแรก เพราะเคยเจอกันมาก่อนในอดีตในสถานที่ซ้ำ ๆ กันเหมือนปัจจุบัน เป็นผังเก่า ในอดีตลูกกับท่านเคยเป็นเพื่อนร่วมสร้างบารมีกับหมู่คณะ อยู่ไปอยู่มาจากเพื่อนก็กลับมาเป็นคู่รักและอยู่ด้วยกันช่วงสั้น ๆ ระหว่างอยู่ร่วมกันสามีมักอธิษฐานเสมอว่าสาธุขอให้ได้บวช อยากบวชจัง ดังนั้นต่อมาสามีจึงมักหนีไปบวชเสมอ จึงติดนิสัยเบื่อ ๆ อยาก ๆ ข้ามชาติมา ทำให้อยู่ร่วมกันในลักษณะแปลก ๆ ดังกล่าว แนะให้ร่วมอนุโมทนาในการบวชของท่านไปเลย โดยทำคล้ายพระนางพิมพาที่ตัดใจอนุโมทนาเมื่อเจ้าชายสิทธัตถะออกบวช ซึ่งจะทำให้ลูกได้มีส่วนแห่งบุญที่ท่านบวชด้วย อย่าไปอธิษฐานว่าเมื่อไรพ่อแม่ลูกจะได้อยู่ด้วยกัน ให้คิดว่าท่านไปดีแล้วก็อนุโมทนาสาธุ แล้วเราจะไปอยู่ร่วมกันที่สุดแห่งธรรม

ดุสิตบุรีเป็นเขตของสวรรค์ที่เป็นที่ชุมนุมของบรมโพธิสัตว์ มีทั้งพระอริยเจ้า นิยตโพธิสัตว์ที่ได้รับพุทธพยากรณ์แล้ว และอนิยตโพธิสัตว์ที่ปรารถนาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแต่ยังไม่ได้รับพุทธพยากรณ์ เรื่องที่คุยกันบนนั้นมีแต่เรื่องการสร้างบารมี วงบุญพิเศษคือหมู่คณะที่มุ่งจะพ้นวัฏฏะ เพราะเบื่อหน่ายที่เกิดมาทีไรก็แก่ เจ็บ ตายทุกที เมื่อค้นพบว่ากิเลสอาสวะอยู่เบื้องหลังก็สร้างบารมีให้เต็มเปี่ยมเพื่อกำจัด อีกกลุ่มมุ่งไปสู่ที่สุดแห่งธรรม คือมุ่งไปที่ต้นแหล่งกำเนิดของกิเลสอาสวะทั้งหมด และย้ำว่าเกิดมาทีไรเราก็นึกเรื่องเก่าไม่ออก บางคนฟังแล้วรู้สึกแปลกแต่ก็ชอบ

บอกว่าไม่มีที่ไหนในโลกที่นับวันถอยหลังตั้งแต่วันปีใหม่ว่าใครสั่งสมบุญทุกวัน มีที่โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาแห่งเดียว เพราะอยากให้นักเรียนทั่วโลกสั่งสมบุญให้ถูกหลักวิชชาสมกับที่เกิดมาเป็นมนุษย์ และเพราะยังต้องเดินทางไกลไปสู่ที่สุดแห่งธรรม ชีวิตเราไม่ควรลำเค็ญเหมือนชาตินี้ ต้องมีอุปกรณ์ในการสร้างบารมีให้พร้อมเหมือนผู้มีบุญในกาลก่อน ยกคำที่ว่าอย่าดื้อไม่ยอมรวยเสียเลย แต่ไม่เอารวยฟรีที่มีทรัพย์แล้วไม่รู้จะทำอะไร ทางเดียวคือสั่งสมบุญอย่างสม่ำเสมอ

สอนให้สามเณรอธิษฐานจิตว่าให้บุญนี้ไปเชื่อมโยงสายสมบัติ ให้มีสิ่งแวดล้อมคือหมู่ญาติพวกพ้องบริวารเพื่อนฝูงที่เป็นบัณฑิตนักปราชญ์ เกื้อกูลการสร้างบารมีไปทุกภพทุกชาติจนถึงที่สุดแห่งธรรม ให้ประสบความสำเร็จในชีวิต ธุรกิจ การงาน ส่วนสามเณรตัวน้อยที่ยังอยู่ในวัยศึกษาก็ให้สำเร็จการศึกษาเป็นบัณฑิตนักปราชญ์ ให้สิ่งดี ๆ เข้ามาใกล้ สิ่งไม่ดีให้ห่างไกล และให้เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลก สอนต่อว่าหลังอธิษฐานให้อุทิศบุญกุศลไปยังบรรพบุรุษและผู้มีอุปการะ ไม่ว่าท่านจะมีชีวิตอยู่หรือละโลกไปแล้ว รวมทั้งผู้ที่เราเคยล่วงเกินทางกายวาจาใจจนเป็นคู่กรรมคู่เวรกันมา ก็แบ่งบุญไปให้ ใครมีทุกข์มากให้ทุกข์น้อยลง แล้วแผ่เมตตาจิตให้สรรพสัตว์ทั้งหลายที่เกิดในกำเนิดทั้งสี่ คืออัณฑชะในฟองไข่ ชลาพุชะ สังเสทชะ และโอปปาติกะที่เกิดปุ๊บโตปั๊บ ไม่มีประมาณทั่วทุกจักรวาล

ตอนนี้ขยับพ้นยุคโปรโมชั่นมาเป็นยุคช่วยกันสร้างให้เสร็จ จะได้รองรับงานปีหน้าซึ่งอีกราวหนึ่งปีจะใช้งาน เราลงมาเกิดเพื่อสร้างบารมีและปฏิบัติภารกิจ เพราะมีเป้าหมายไปสู่ที่สุดแห่งธรรม บางคนถามว่าเป็นมหายานหรือเปล่าเพราะมหายานว่าจะเข้านิพพานเป็นคนสุดท้าย ครูไม่ใหญ่ตอบเล่น ๆ ว่าไม่ใช่มหายานแต่เป็นอัครบรมมหายาน (คำที่ได้ยินในถอดเสียง พูดสนุก อย่าถือสา) แต่เป้าหมายเอาจริง

การมาเกิดเป็นมนุษย์แม้อยู่นอกคุกก็ยังเหมือนอยู่ในคุก ต้องหลุดไปให้ได้และไม่หลุดไปลำพัง ต้องสั่งสมบุญบารมีเต็มที่ อย่างน้อยให้บรรลุธรรมภายใน เข้าถึงพระธรรมกายและศึกษาวิชชาธรรมกาย จะรู้ว่าความปรารถนาไปสู่ที่สุดแห่งธรรมเริ่มเมื่อไรเพราะอะไร มหารัตนวิหารคดจะเป็นจุดที่ทำให้พุทธบุตรและพุทธบริษัทสี่เป็นหนึ่งเดียวเหมือนดวงตะวันดวงเดียว ภาพการชุมนุมที่เป็นระเบียบแพร่ไปทั่วโลกผ่านจานดาวธรรม คนเห็นจะเกิดคำถาม แสวงหาคำตอบ เกิดศรัทธาปฏิบัติธรรม สันติสุขภายในขยายเป็นสันติภาพโลกเป็นลูกโซ่ เหลืออีกหนึ่งอาทิตย์ ให้ไปตามผู้มีบุญมาช่วยกัน

ครูไม่ใหญ่บอกว่าชอบมากคนที่อยากไปสู่ที่สุดแห่งธรรม พักกลางทางที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ เพราะได้อยู่ในสังคมของบัณฑิตนักปราชญ์ พระโพธิสัตว์ตามแบบแผนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่สร้างบารมีสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ไม่ใช่หมดกิเลสแล้วกลับลงมาเกิดใหม่ ซึ่งเหมือนลูกไก่ที่ออกจากไข่ร้องเจี๊ยบแล้วจะกลับเข้าไปอยู่ในฟองไข่ไม่ได้ง่าย ๆ (ช่วงหนึ่ง Whisper ถอดปนภาษาอื่น) ครูไม่ใหญ่จะเดินรอยตามมหาปูชนียาจารย์ ส่วนทำไมต้องชอบ ไม่บอก

ครูไม่ใหญ่ทวนท่อนถ้าเธอจะไปกับฉัน ว่าอย่างไรก็ต้องว่าตามกัน แล้วถามว่าอะไรมันที่สุด คือการสร้างบารมี เรามาเกิดเพื่อสร้างบารมีไปสู่ที่สุดแห่งธรรม จะพักกลางทางเฉพาะที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ไม่แวะพักภพอื่น ทั้งภพมนุษย์ ภุมมเทวา รุกขเทวา อากาสเทวา นาค ครุฑ คนธรรพ์ วิทยาธร ดาวดึงส์ หรือยามา เพราะเวลามันมากเกินไป ดุสิตบุรีเป็นที่ชุมนุมของพระโพธิสัตว์ทั้งที่ยังไม่ได้รับพุทธพยากรณ์และที่ได้รับแล้วซึ่งจะตรัสรู้ในอนาคตแน่นอน รวมถึงพระอริยบุคคล วงบุญพิเศษเหมือนวัดอยู่บนสวรรค์ มีมหาสมณเทพบุตรและสมณเทพบุตร อยากรู้จักต้องทำใจหยุดใจนิ่งและศึกษาวิชชาธรรมกาย

ครูไม่ใหญ่ทวนท่อนถ้าเธอจะไปกับฉัน ว่าอย่างไรก็ต้องว่าตามกัน แล้วบอกว่าจะชวนสร้างบุญบารมีอย่างเดียว เพื่อเป็นผู้มีบุญมาก อุปสรรคน้อย มีความสุขความสำเร็จ บุญมากไปตัดรอนวิบากกรรมวิบากมารจากชาติก่อนให้หนักเป็นเบาเบาเป็นหาย ตายแล้วไปสวรรค์ เป้าหมายคือที่สุดแห่งธรรมจึงต้องมีบุญมาก ต้องมีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติเป็นอุปกรณ์ ไม่ตระหนี่ ไม่วิตกกังวลอนาคต ต้องตอกย้ำซ้ำทุกวันเพราะลืมง่าย เปรียบกับอาหารเช้าที่ใช้ได้แค่ถึงเที่ยง บุญใช้ไปก็หมดไปจึงต้องสร้างใหม่เรื่อย ๆ อย่าคิดว่าทำมามากแล้ว ถ้ามีบุญพอจริงเราไปนิพพานแล้ว ไม่ต้องมานั่งอยู่อย่างนี้

ต่อจากเพลง ว่าถ้าเธอจะไปกับฉันก็ต้องว่าตามกัน ฉันจะชวนเธอไปสู่ที่สุดแห่งธรรม สั่งสมบุญทุกบุญตลอดชีวิต ขอให้มีความสุขความสำเร็จในชีวิตทุก ๆ ชาติตราบถึงที่สุดแห่งธรรม

ครูไม่ใหญ่ชวนมาวัดว่าไม่ไกลหรอก เราไม่ได้เดินมา อยู่บ้านก็นั่งเฉย ๆ อยู่บนรถก็นั่งเฉย ๆ เท่ากัน แต่นั่งบ้านไม่ถึงวัด นั่งรถสามสี่ชั่วโมงข้ามจังหวัดถึงวัดแล้ว อยู่ต่างประเทศนั่งบ้านสิบชั่วโมงกับนั่งบนเครื่องบินสิบชั่วโมงก็เท่ากัน ที่ไกลที่สุดคือที่สุดแห่งธรรมซึ่งยังไม่มีใครไปถึง แต่หมู่คณะเราตั้งใจจะไปให้ถึงด้วยความเพียรต่อเนื่องนับภพนับชาติไม่ได้ ไม่เคยเปลี่ยนมโนปณิธานนี้ ในโลกใบนี้จึงไม่มีที่ไหนไกล แปลว่ามาได้

หลวงพ่อกล่าวว่าถ้าจะไปด้วยกันต้องว่าตามกัน จะชวนไปสู่ที่สุดแห่งธรรม มีที่พักกลางทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ จะชักชวนให้สั่งสมบุญทุกบุญไม่ให้ตกบุญแม้แต่บุญเดียวจนหมดอายุขัย เพื่อให้บุญเป็นบ่อเกิดแห่งความสุขความสำเร็จ อุดมด้วยรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติไปทุกภพทุกชาติ

ท่านเทพบุตรอยากให้สมาชิกทุกคนในบ้านตั้งใจสั่งสมบุญทุกบุญด้วยความปีติเบิกบานใจ และย้ำซ้ำ ๆ ว่าให้อธิษฐานสร้างบารมีติดตามมหาปูชนียาจารย์และหมู่คณะไปทุกภพทุกชาติตราบถึงที่สุดแห่งธรรม ทุกครั้งที่ทำบุญแล้วก็ขอให้อุทิศส่งบุญไปให้ท่านด้วย ตัวท่านจะคอยเฝ้าดูการสร้างบารมีของทุกคนอยู่ที่ดุสิตบุรี เสมือนว่าไม่ได้อยู่ห่างไกลกันเลย

ใครถามว่าท้อไหม ตอบว่าไม่เคย คำว่าท้อไม่มีในหัวใจ ไม่มีวันทำให้เหนื่อยใจ ขอเป็นขุนรบของหลวงพ่อแบบไร้ข้อแม้ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม