สภาธรรมกายสากล

เล่าว่ามีผู้มาบอกว่าเกิดเหตุอัศจรรย์ ฝนตกเฉพาะบริเวณหลังคาสภาธรรมกายสากล ตกในช่วงที่พี่ใหญ่บุญชัย เบญจรงคกุล กำลังกล่าวคำถวายผ้ากฐินและวางผ้า ครูไม่ใหญ่ตอนนั้นหูอื้อไปหมดเพราะตะลึงและปลื้มปีติ เพราะท่านทำความปรารถนาที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่บวชและได้คุยกันเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วให้สำเร็จได้ทุกสิ่ง

ถามลูกนักเรียนว่าวันตอกเสาเข็มต้นสุดท้ายนั้นเราทำกันอย่างไร มีการชูรูปหลวงปู่จนหลวงปู่เต็มพื้นที่ ออกจากสภาธรรมกายสากลเต็มไปหมด และได้รับเหรียญปราบมาร จำนวนเหรียญที่แจกเป็นแสนเศษ

ผู้เขียนเล่าว่าตอนหลังโยมแม่ได้รู้จักวัดพระธรรมกายเมื่อปี 2547 วันหนึ่งคุยโทรศัพท์กับโยมแม่ ท่านชวนมาวัด ตอนนั้นผู้เขียนมีความทุกข์อยู่พอดีจึงยอมมา ได้มานั่งสมาธิที่วัดเป็นครั้งแรกในสภาธรรมกายสากล ทำตามคำแนะนำของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่สอนนั่งสมาธิ แล้วมีอาการเหมือนถูกดูดลงไปในกลางท้อง อยู่ ๆ ก็ปรากฏเป็นดวงสว่างลอยขึ้นมา มองต่อไปเรื่อย ๆ ก็เห็นดวงแก้วอีกหลายดวงแล้วก็เห็นองค์พระ จึงหยุดใจไปเรื่อย ๆ

บอกว่าระดับการสอบมีตั้งแต่นักเรียนอนุบาลจนถึงอุดมศึกษา ทหาร ตำรวจ และระดับครูอาจารย์ โดยระดับครูอาจารย์จะสอบรอบชิงชนะเลิศวันเสาร์ที่ 10 ธันวาคม 2548 ที่สภาธรรมกายสากล ต่อไปครูอาจารย์ต้องสอบกันทั่วประเทศเพราะมีเจ็ดแปดแสนเกือบล้านคน ส่วนการจัดสอบระดับทหารตำรวจได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานโล่ให้ผู้ชนะเลิศต่อเนื่องมาทุกปี และผู้ชนะเลิศระดับประเทศของครูอาจารย์ปี 2548 จะได้รับโล่เกียรติยศจากนายกรัฐมนตรี ทักษิณ ชินวัตร

บอกว่าเรื่องที่เตรียมไว้ต้องเลื่อนไปวันพรุ่งนี้ แล้วถามลูกนักเรียนว่าเหลืออีกกี่วันจะถึงวันธุดงค์ปีใหม่ คำตอบคือ 39 วัน จึงย้ำซ้ำเดิมทุกวันว่าต้องรักษาร่างกายให้แข็งแรง อย่าให้เจ็บอย่าให้ป่วยอย่าให้ไข้ แล้วอธิบายว่าที่พักธุดงค์อยู่ห่างจากสภาธรรมกายสากล ใครอยู่ไกลมากยิ่งได้บุญมากเพราะมีโอกาสเดินภาวนา และจะแข็งแรงด้วย ขาถ้าไม่ใช้มันก็จะไม่ยอมให้ใช้ ยิ่งใช้ยิ่งแข็งแรง จึงให้ฟิตร่างกายกันให้ดี ไปฟิตเนสที่ไหนก็ได้ พร้อมกับรักษาจิตใจให้ผ่องใส ปลอดกังวล เพราะเรามาสร้างความใสเพื่อส่งความสุขให้ผู้ที่เป็นที่รักและเพื่อนมนุษย์ในวาระขึ้นปีใหม่ และเปิดศักราชใหม่ในการสร้างบารมีให้ดีกว่าปีเก่า จึงต้องเคลียร์ธุรกิจการงานและการอวยพรให้เสร็จเรียบร้อยก่อน ตั้งแต่ลงทะเบียนวันที่ 29 ธันวาคมจนถึงวันอยู่ธุดงค์ต้องไม่มีเครื่องกังวลใจเลย ในใจมีแต่พระรัตนตรัยและบุญกุศล

ผู้เขียนตั้งใจถือศีลแปดทุกวันพระ วันที่ 28 สิงหาคม 2548 ขณะเดินอยู่ในสภาธรรมกายสากลมีป้าคนหนึ่งซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่อาสาสมัครของวัดมาชวนไปเป็นอาสาสมัคร โดยไม่สนใจเลยว่าลูกพูดไม่ชัดหรือเป็นแรงงานต่างด้าว จึงขออนุญาตเจ้านายไป และได้ไปฟังพระอาจารย์เทศน์สอนซึ่งบอกว่าลูกเป็นเจ้าของวัด คำนี้ทำให้ภูมิใจมาก ลำบากมาตั้งนาน อยู่ ๆ ก็ได้รับเกียรติเป็นเจ้าของบ้านหลังใหญ่ ต่อจากนี้ไม่มีใครดูถูกลูกแล้ว และตั้งใจจะเป็นกัลยาณมิตรชวนเพื่อนชาวพม่าหลายแสนคนมาวัดในปี 2550

ชี้แจงว่าหลังลงทะเบียนธุดงค์จะได้รับของหกชิ้น คือเสื่อสำหรับปูนอน น้ำอานุภาพขวดที่ให้เก็บขวดไว้เติมน้ำที่จุดบริการ บัตรรับปานะซึ่งคูปองหนึ่งใบรับได้สองกล่อง คู่มือการอยู่ธุดงค์ที่มีผังพื้นที่กางวิหารน้อยและจุดบริการ ป้ายชื่อติดวิหารน้อย และวิหารน้อยกับตะเกียง วันเดินทางกลับให้ส่งคืนเสื่อที่กองอำนวยการ ส่วนจุดบริการมีกองอำนวยการที่ด้านข้างพื้นที่พิมพ์พระสำหรับกรณีฉุกเฉิน จุดบริการน้ำดื่มที่จุดธรรมวาลีและแท็งก์น้ำ ระเบียงด้านข้างสภาและประตูชัยฝั่งขวา น้ำร้อนบริการหกโมงเย็นถึงเจ็ดโมงเช้าที่จุดบริการปานะ จุดพยาบาลบนสภาธรรมกายสากล และพื้นที่ตากผ้าชั้นหนึ่งของสภาด้านทิศเหนือแยกชายหญิง