สวนพนาวัฒน์

เล่าถึงพุทธบุตรที่ไปอยู่ศูนย์อบรมสวนพนาวัฒน์ บนยอดดอยสูงจากระดับน้ำทะเลราวหนึ่งพันเมตร ท่านเย็นทั้งกายและใจเพราะปรับเป็นสมณะได้ถูกหลักวิชาและทำความเพียรอย่างเต็มกำลัง ทั้งที่รู้ว่ามีเวลาบวชช่วงสั้น ก็ยังตั้งใจให้ตรงตามวัตถุประสงค์ของการบวชคือทำพระนิพพานให้แจ้ง สลัดตนพ้นจากกองทุกข์ ครูไม่ใหญ่บอกว่านึกถึงท่านเมื่อไรก็นั่งยิ้ม นอนยิ้ม ยืนเดินก็ยิ้ม

นึกถึงพุทธบุตร 50 รูปที่ขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ว่าการบวชครั้งนี้แม้เป็นช่วงสั้นแต่มีคุณค่าและสูงส่ง และถูกวัตถุประสงค์ของการบวช คือชำระกายวาจาใจให้สะอาดบริสุทธิ์ หลุดพ้นจากความทุกข์ ท่านบำเพ็ญสมณธรรมทุกวันทุกคืนอย่างเบิกบาน ผลการปฏิบัติธรรมดีขึ้น ครูไม่ใหญ่บอกว่าไม่มีวันไหนเลยที่ไม่ปลื้มใจเมื่อได้ฟังผลการปฏิบัติธรรมที่ผู้ประสานงานส่งมา

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง บอกว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแต่นุ่งขาสั้น สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้าน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่ง แล้วเล่าว่าวันนี้ที่โรงเรียนลมหนาวจัด จึงเป็นห่วงนักบุญที่ขึ้นไปบำเพ็ญตบะปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์และมิชชั่นฮิลล์ ว่าเอาอุปกรณ์กันหนาวไปพอหรือไม่ ถ้าไม่พอก็ต้องปฏิบัติธรรมให้มากจะได้อบอุ่นใจ และย้ำให้ทบทวนคำว่าสุขดีที่หนึ่งเลย

เล่าว่าเมื่อเดือนมิถุนายน 2547 พี่ชายป่วยเป็นมะเร็งในลำไส้ใหญ่ระยะสุดท้าย ผู้เขียนจึงชวนพี่ชายขึ้นสวนพนาวัฒน์ ตอนแรกพี่ชายไม่ยอมไปเพราะลำไส้ส่วนปลายใกล้ทวารหนักบังคับหูรูดไม่ได้ ทำให้ปวดและถ่ายเป็นเลือดทุก 15 ถึง 30 นาที แต่ทุกคนขอร้องจนตกลงไป พอไปถึงสนามบินเจอพระอาจารย์แล้วยกมือไหว้ อาการปวดก็ทุเลาลงตอนนั้นเลย และพอนั่งเครื่องบินไปด้วยกันได้คุยกัน อาการปวดก็หายไปเลยจนพี่ชายงง

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จเหมือนใส่สูทแต่นุ่งขาสั้น จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วบอกว่าคืนนี้ให้นอนหัวค่ำหน่อยเพราะนอนดึกมาหลายคืน ต่อด้วยกลอนสองประโยคว่าโลกขาดครูย่อมไม่รู้วิชา และโลกขาดดวงตะวันดวงจันทราย่อมไม่มีแสงสว่าง แล้วเล่าว่าคิดถึงคุณครูที่กำลังจะลงจากสวนพนาวัฒน์เพราะหนาวเต็มทน แต่ท่านขอต่อเวลาเพราะกำลังนั่งธรรมะดีและมีแสงสว่างภายในแล้ว

ทุกคนในบ้านช่วยกันนำร่างที่ไร้วิญญาณลงมา มือของน้องยังจับเชือกแน่น ผู้เขียนกับคุณแม่ตั้งสติได้ ไม่ตกใจไม่ร้องไห้ พูดให้น้องนึกถึงบุญทุกบุญ บุญสร้างพระประจำตัว บุญปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์ บุญถวายภัตตาหารและใส่บาตร แล้วนั่งสมาธิส่งบุญทุกบุญที่เคยทำให้น้องตลอดทั้งคืน ด้วยความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก ครูไม่ใหญ่ตั้งคำถามว่าในวันที่ลูกตายน้องตาย เราจะนั่งกันอย่างไร จะนึกถึงองค์พระดวงแก้วหรือนึกถึงน้อง จากนั้นครอบครัวยังนำปัจจัยมาถวายสังฆทานที่วัดพระธรรมกายห้าพันบาท และทำกฐินล่วงหน้าปี 2549 ให้น้องสาวอีกหนึ่งหมื่นบาท และวันที่ 6 พฤศจิกายนซึ่งเป็นวันทอดกฐินก็ไปวัดเพื่อเอาบุญให้น้อง

ปัจจุบันมีผู้รับชมรายการ DMC จากหมู่เกาะโซโลมอนแล้ว โดยมีช่องนี้ช่องเดียว จานดาวธรรมตั้งอยู่ที่เมืองหลวง ผู้มีบุญที่ติดตั้งจานดาวธรรมดูที่นั่นเคยมีโอกาสมาปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าสมาชิกสวนพนาวัฒน์ไปถึงเกาะกินคนแล้ว ไปขยายสมาชิกอยู่ที่ตรงนั้น โดยอาศัยการทำหน้าที่กัลยาณมิตรของกัลยาณมิตรอีกท่านหนึ่ง อย่างนี้เรียกว่าคนเอาได้

ขออนุญาตนำชื่อและภาพของเจ้าของเรื่องมาเผยแพร่ เขาชื่อคุณทอมมี่ ที่ชื่อเป็นฝรั่งเพราะชาวอังกฤษเข้าไปปกครองตรงนั้น ชื่อเสียงจึงเปลี่ยนไป ปัจจุบันอายุ 43 ปี คราวนี้ส่งเทปมาพร้อมภาพการนั่งสมาธิ นั่งกันในบ้านเพราะไม่ได้เอากล้องไปถ่ายข้างนอก ครูไม่ใหญ่บอกว่าอยากเห็นภาพการนั่งสมาธิที่โซโลมอนในเวลาเดียวกับที่สวนพนาวัฒน์ เพื่อจะได้เทียบระหว่างมนุษย์กินคนกับมนุษย์ที่ไม่ได้กินคน ว่าใครจะนั่งเห็นตะวันในกลางกายก่อนกัน

สามีเพื่อนเปิดบริษัททำร่วมกับพี่ชาย เป็นทั้งเจ้าของและผู้จัดการด้วยกันทั้งคู่ ทำงานหนักมากกว่าสามสิบปี ทำตั้งแต่เช้ายันดึกทุกวันจนบริษัทเจริญรุ่งเรืองขยายสาขาเพิ่มสองสามสาขา ช่วยส่งหลานสี่คนซึ่งเป็นลูกของพี่ชายเรียนจบปริญญาโทจากต่างประเทศทุกคน ผลสุดท้ายกลับได้รับคำด่าจากพี่ชายแทน แต่ก็ยังทนทำงานกับพี่ชายอยู่จนถึงทุกวันนี้ แม้มีตำแหน่งและสิทธิเท่าเทียมกันแต่กลับได้รับเงินเดือนเพียงเดือนละสองหมื่นบาท ผิดกับพี่ชายที่ได้รับทุกอย่าง อีกอย่างคือมีนิสัยแปลกคือชอบใช้ของเก่าราคาถูกทั้งที่มีเงินมาก ส่วนเพื่อนของผู้เขียนจะพาลูก ๆ เข้าวัดอย่างสม่ำเสมอ ปิดเทอมก็พาไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ และคอยอบรมสั่งสอนลูกให้รักในบุญ