สวนพนาวัฒน์

เล่าถึงพุทธบุตรที่ไปอยู่ศูนย์อบรมสวนพนาวัฒน์ บนยอดดอยสูงจากระดับน้ำทะเลราวหนึ่งพันเมตร ท่านเย็นทั้งกายและใจเพราะปรับเป็นสมณะได้ถูกหลักวิชาและทำความเพียรอย่างเต็มกำลัง ทั้งที่รู้ว่ามีเวลาบวชช่วงสั้น ก็ยังตั้งใจให้ตรงตามวัตถุประสงค์ของการบวชคือทำพระนิพพานให้แจ้ง สลัดตนพ้นจากกองทุกข์ ครูไม่ใหญ่บอกว่านึกถึงท่านเมื่อไรก็นั่งยิ้ม นอนยิ้ม ยืนเดินก็ยิ้ม

นึกถึงพุทธบุตร 50 รูปที่ขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ว่าการบวชครั้งนี้แม้เป็นช่วงสั้นแต่มีคุณค่าและสูงส่ง และถูกวัตถุประสงค์ของการบวช คือชำระกายวาจาใจให้สะอาดบริสุทธิ์ หลุดพ้นจากความทุกข์ ท่านบำเพ็ญสมณธรรมทุกวันทุกคืนอย่างเบิกบาน ผลการปฏิบัติธรรมดีขึ้น ครูไม่ใหญ่บอกว่าไม่มีวันไหนเลยที่ไม่ปลื้มใจเมื่อได้ฟังผลการปฏิบัติธรรมที่ผู้ประสานงานส่งมา

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง บอกว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแต่นุ่งขาสั้น สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้าน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่ง แล้วเล่าว่าวันนี้ที่โรงเรียนลมหนาวจัด จึงเป็นห่วงนักบุญที่ขึ้นไปบำเพ็ญตบะปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์และมิชชั่นฮิลล์ ว่าเอาอุปกรณ์กันหนาวไปพอหรือไม่ ถ้าไม่พอก็ต้องปฏิบัติธรรมให้มากจะได้อบอุ่นใจ และย้ำให้ทบทวนคำว่าสุขดีที่หนึ่งเลย

เล่าว่าเมื่อเดือนมิถุนายน 2547 พี่ชายป่วยเป็นมะเร็งในลำไส้ใหญ่ระยะสุดท้าย ผู้เขียนจึงชวนพี่ชายขึ้นสวนพนาวัฒน์ ตอนแรกพี่ชายไม่ยอมไปเพราะลำไส้ส่วนปลายใกล้ทวารหนักบังคับหูรูดไม่ได้ ทำให้ปวดและถ่ายเป็นเลือดทุก 15 ถึง 30 นาที แต่ทุกคนขอร้องจนตกลงไป พอไปถึงสนามบินเจอพระอาจารย์แล้วยกมือไหว้ อาการปวดก็ทุเลาลงตอนนั้นเลย และพอนั่งเครื่องบินไปด้วยกันได้คุยกัน อาการปวดก็หายไปเลยจนพี่ชายงง

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จเหมือนใส่สูทแต่นุ่งขาสั้น จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วบอกว่าคืนนี้ให้นอนหัวค่ำหน่อยเพราะนอนดึกมาหลายคืน ต่อด้วยกลอนสองประโยคว่าโลกขาดครูย่อมไม่รู้วิชา และโลกขาดดวงตะวันดวงจันทราย่อมไม่มีแสงสว่าง แล้วเล่าว่าคิดถึงคุณครูที่กำลังจะลงจากสวนพนาวัฒน์เพราะหนาวเต็มทน แต่ท่านขอต่อเวลาเพราะกำลังนั่งธรรมะดีและมีแสงสว่างภายในแล้ว

ทุกคนในบ้านช่วยกันนำร่างที่ไร้วิญญาณลงมา มือของน้องยังจับเชือกแน่น ผู้เขียนกับคุณแม่ตั้งสติได้ ไม่ตกใจไม่ร้องไห้ พูดให้น้องนึกถึงบุญทุกบุญ บุญสร้างพระประจำตัว บุญปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์ บุญถวายภัตตาหารและใส่บาตร แล้วนั่งสมาธิส่งบุญทุกบุญที่เคยทำให้น้องตลอดทั้งคืน ด้วยความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก ครูไม่ใหญ่ตั้งคำถามว่าในวันที่ลูกตายน้องตาย เราจะนั่งกันอย่างไร จะนึกถึงองค์พระดวงแก้วหรือนึกถึงน้อง จากนั้นครอบครัวยังนำปัจจัยมาถวายสังฆทานที่วัดพระธรรมกายห้าพันบาท และทำกฐินล่วงหน้าปี 2549 ให้น้องสาวอีกหนึ่งหมื่นบาท และวันที่ 6 พฤศจิกายนซึ่งเป็นวันทอดกฐินก็ไปวัดเพื่อเอาบุญให้น้อง

ปัจจุบันมีผู้รับชมรายการ DMC จากหมู่เกาะโซโลมอนแล้ว โดยมีช่องนี้ช่องเดียว จานดาวธรรมตั้งอยู่ที่เมืองหลวง ผู้มีบุญที่ติดตั้งจานดาวธรรมดูที่นั่นเคยมีโอกาสมาปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าสมาชิกสวนพนาวัฒน์ไปถึงเกาะกินคนแล้ว ไปขยายสมาชิกอยู่ที่ตรงนั้น โดยอาศัยการทำหน้าที่กัลยาณมิตรของกัลยาณมิตรอีกท่านหนึ่ง อย่างนี้เรียกว่าคนเอาได้

ขออนุญาตนำชื่อและภาพของเจ้าของเรื่องมาเผยแพร่ เขาชื่อคุณทอมมี่ ที่ชื่อเป็นฝรั่งเพราะชาวอังกฤษเข้าไปปกครองตรงนั้น ชื่อเสียงจึงเปลี่ยนไป ปัจจุบันอายุ 43 ปี คราวนี้ส่งเทปมาพร้อมภาพการนั่งสมาธิ นั่งกันในบ้านเพราะไม่ได้เอากล้องไปถ่ายข้างนอก ครูไม่ใหญ่บอกว่าอยากเห็นภาพการนั่งสมาธิที่โซโลมอนในเวลาเดียวกับที่สวนพนาวัฒน์ เพื่อจะได้เทียบระหว่างมนุษย์กินคนกับมนุษย์ที่ไม่ได้กินคน ว่าใครจะนั่งเห็นตะวันในกลางกายก่อนกัน

สามีเพื่อนเปิดบริษัททำร่วมกับพี่ชาย เป็นทั้งเจ้าของและผู้จัดการด้วยกันทั้งคู่ ทำงานหนักมากกว่าสามสิบปี ทำตั้งแต่เช้ายันดึกทุกวันจนบริษัทเจริญรุ่งเรืองขยายสาขาเพิ่มสองสามสาขา ช่วยส่งหลานสี่คนซึ่งเป็นลูกของพี่ชายเรียนจบปริญญาโทจากต่างประเทศทุกคน ผลสุดท้ายกลับได้รับคำด่าจากพี่ชายแทน แต่ก็ยังทนทำงานกับพี่ชายอยู่จนถึงทุกวันนี้ แม้มีตำแหน่งและสิทธิเท่าเทียมกันแต่กลับได้รับเงินเดือนเพียงเดือนละสองหมื่นบาท ผิดกับพี่ชายที่ได้รับทุกอย่าง อีกอย่างคือมีนิสัยแปลกคือชอบใช้ของเก่าราคาถูกทั้งที่มีเงินมาก ส่วนเพื่อนของผู้เขียนจะพาลูก ๆ เข้าวัดอย่างสม่ำเสมอ ปิดเทอมก็พาไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ และคอยอบรมสั่งสอนลูกให้รักในบุญ

คุณเปเล่เข้าวัดครั้งแรกปี 2537 มาอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อน จบปริญญาตรีแล้วได้งานที่กัมพูชา ผู้บริหารบริษัทก็เป็นศิษย์วัดพระธรรมกาย วันแรกที่ไปทำงานเห็นภาพมหาธรรมกายเจดีย์จึงอบอุ่นใจมากที่เจอในต่างบ้านต่างเมือง ผู้บริหารชวนดู DMC ในกัมพูชา แล้วส่งไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ กลับมาก็ติดจานดาวเทียมให้พ่อแม่และญาติ ต่อมาบริษัทได้งานก่อสร้างถนนและสะพานที่หมู่เกาะโซโลมอน แม้เปลี่ยนที่ทำงานก็ยังติดตามดู DMC ทุกวันเพราะคิดถึงครูไม่ใหญ่ วันนี้ยังมาไม่ได้จึงขอส่งเสียงผ่านบทเพลงมาก่อน

ครูไม่ใหญ่พาไปสิงคโปร์ ฟังผลการปฏิบัติธรรมของคุณเฉินเผยคุณ (ชื่อถอดเสียง ยังไม่ยืนยันการสะกด) ชาวจีนสิงคโปร์ เคยเป็นผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทยักษ์ใหญ่ในสิงคโปร์ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าผู้ประสานงานไม่ได้ปรุงแต่งคำ ปี 2544 เพื่อนที่เล่นเทนนิสชวนมาฝึกสมาธิที่ศูนย์สิงคโปร์ วันแรกเขาใส่กางเกงขาสั้น ไหว้ไม่เป็น กราบไม่เป็น แต่เมื่อนั่งสมาธิและได้เดินทางมาสวนพนาวัฒน์ จากคนไม่มีศาสนาก็ได้เรียนรู้และตัดสินใจนับถือพุทธเป็นศาสนาแรกในชีวิต เพราะแม้มีตำแหน่ง เกียรติยศ เงินทอง แต่ยังขาดความสุข ครูไม่ใหญ่ว่ายืนยันที่พูดไว้ว่าโลกิยทรัพย์ไม่เคยให้ความสมบูรณ์ของชีวิต จากนั้นเป็นช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ราวหนึ่งนาที

เฉลยเรื่องจะอธิบายบุญให้พ่อเข้าใจ ลูกต้องหากุศโลบายให้ท่านไปปฏิบัติธรรมให้ใจใสก่อน เช่นไปสวนพนาวัฒน์สักเจ็ดวัน อยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดี มีกัลยาณมิตร พี่เลี้ยง และพระอาจารย์คอยแนะนำ เมื่อใจใสแล้วท่านจะค่อย ๆ เรียนรู้เรื่องบาปบุญคุณโทษเอง เมื่อใจเปิดแล้วค่อยบอกเรื่องการสร้างบารมีของลูกและครอบครัว ส่วนคุณแม่ที่รักคุณพ่อจนไม่มีเวลาปฏิบัติธรรม ก็ให้ชวนทั้งสองท่านขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์เจ็ดวันด้วยกัน จะเข้าใจความจริงของชีวิตดีขึ้น แล้วติด DMC ให้ท่านศึกษาธรรมะง่าย ๆ ทุกวัน ใจจะใสและมีความสุขเพิ่มขึ้น

ผู้อำนวยการเขตเล่าต่อว่าได้ไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ครั้งแรกพร้อมคณะครูและผู้บริหารอีก 115 คน (มีบรรทัด jingle คั่น) ตอนแรกยังไม่แน่ใจเพราะต้องเดินทางไกลถึงเชียงใหม่ขึ้นดอย ห่วงความปลอดภัย ส่วนตัวชอบบรรยากาศเขาใหญ่ แต่ลองอนุมัติหนึ่งรุ่นดูก่อน พอไปถึงเห็นสถานที่และบรรยากาศก็ประทับใจมาก ถือเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมที่ดีที่สุดที่เคยไป ทั้งอาหาร ธรรมชาติ เครื่องสมาธิ และธรรมะจากพระอาจารย์และพี่เลี้ยง มั่นใจที่อนุมัติโครงการ แต่ต้องดูแลคณะครูด้วย พอเห็นแสงสว่างลาง ๆ ก็มีภารกิจเรียกไปทุกครั้ง ผลจึงไม่ดีเท่าที่ควร แต่ที่ติดตัวมาคือรู้สึกมีดวงแก้วและแสงสว่างลาง ๆ อยู่ในท้องตลอดเวลา ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นรางวัลที่เงินซื้อไม่ได้

คุณครูท่านที่สองนำวิธีและประสบการณ์ภายในมาสอนลูกศิษย์อย่างมั่นใจ ฝึกสมาธินักเรียนมายี่สิบปี นักเรียนพฤติกรรมและผลการเรียนดีขึ้น เธอไปฝึกที่สวนบัวบ้าง พนาวัฒน์บ้างอย่างน้อยปีละครั้ง ปีนี้ขึ้นพนาวัฒน์ช่วง 30 เมษายนถึง 6 พฤษภาคม 2549 (รุ่นถอดได้ไม่ชัด) หลับตาเบา ๆ วางใจกลางองค์พระจนสว่างเหมือนไม่มีตัวตน มีดวงผุดแล้วรู้สึกถูกดูดเข้าไปในที่สว่างมาก ชุ่มเย็น องค์พระผุดซ้อนสลับกับดวงแก้ว พยายามไม่ตื่นเต้นตามคำสอนหน้าห้องปฏิบัติธรรมว่าเห็นหรือไม่เห็นหยุดนิ่งเฉยได้ไหม ตอนนี้ลืมตาหลับตาก็มีองค์พระแก้วใส ลงชื่อถอดได้ว่า ชูศรี ยันทิพย์ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) ครูไม่ใหญ่แนะว่าต้องรักษาไว้ให้ดี ถ้าไม่ปฏิบัติบ่อยอาจเลือนหาย กลับคืนยาก และความอยากได้อย่างเดิมจะมาบัง ยังมีความรู้ในตัวที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสรู้ให้ศึกษาอีกมาก ได้มาแล้วจงรักษาด้วยชีวิต แล้วชวนอนุโมทนา

ครูไม่ใหญ่ชมคณะที่ร้องเพลงว่าร้องเพราะทุกครั้ง แล้วอ่านจดหมายต่อ ครอบครัวเป็นหนึ่งเดียวกัน หลวงพ่อพานั่งสมาธิทุกคนก็นั่ง สอนเรื่องกฎแห่งกรรมทุกคนก็ฟัง ผู้เขียนได้ไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ตอนแรกหลับตาแล้วมืดไม่เห็นอะไร แต่คิดว่ามาจากฝรั่งเศสแค่ได้นั่งก็สุขใจแล้ว ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นความสันโดษมักน้อยตั้งแต่แรก ถูกหลักวิชา เพราะเริ่มต้นนั่งอย่างมักน้อยแล้วผลจะดีขึ้นไปเรื่อย ๆ

อ่านจดหมายของผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง (ชื่อถอดได้ประมาณว่า นางปราริดา ยังไม่ยืนยันการสะกด) ได้ไปปฏิบัติธรรมกับผู้อำนวยการเขตพื้นที่การศึกษาที่สวนพนาวัฒน์ จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 25 เมษายน 2549 ประทับใจสถานที่กว้างขวาง ร่มรื่น สะอาด ห้องพักห้องน้ำพอเพียง อาคารปฏิบัติธรรมพร้อม อาหารสะอาดอร่อยทุกวัน ไม่เคยคิดว่าจะมีใครสร้างสถานที่พร้อมขนาดนี้เพื่อการปฏิบัติธรรม จึงอยากกราบขอบพระคุณหลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่แทรกว่ากว่าจะหาที่นั่นได้รถพังไปหลายคัน เกือบตกเขาหลายครั้ง ที่วัดร้อนอบอ้าวแต่ที่นั่นเย็นสบาย หลวงพ่อมีความตั้งใจเล็ก ๆ แค่อยากให้ทุกคนเข้าถึงพระธรรมกาย ไม่อยากให้ตายฟรี

จดหมายต่อว่ากลับมาติดจานดาวธรรมที่บ้าน เปิดดูรายการทุกวัน ช่วงเช้าฟังหลวงพ่อสอนสมาธิเบื้องต้นแล้วฝึกไปด้วยก่อนไปทำงาน เมื่อไปพบผู้บริหารโรงเรียนก็เอาบุญมาฝาก เล่าเรื่องการปฏิบัติธรรม และจัดทำโครงการพาผู้บริหารและคุณครูไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ (จำนวนคนและชื่อโครงการถอดเพี้ยน ฟังไม่ชัด) ครูไม่ใหญ่แทรกว่าขึ้นไปใหม่ ๆ สองสามวันแรกคงยิ้มไม่ค่อยออก ใจจริงอยากพาไปให้เร็วกว่านี้แต่มีคนจองขึ้นสวนพนาวัฒน์ต่อเนื่อง และตั้งใจจะพาครูทุกโรงเรียนทุกคนขึ้นไปตามลำดับ

จดหมายเล่าว่าขึ้นสวนพนาวัฒน์ครั้งที่สองก้าวหน้าขึ้น เห็นองค์พระแก้วใสองค์ใหญ่เต็มท้องมีแสงเรือง ๆ ตอนแรกเกรงว่าจะอึดอัดเวลานั่งงอตัวหรือลุกยืนแล้วองค์พระจะเป็นอะไรไหม แต่กลับรู้สึกสบายยิ่งกว่าครั้งแรก ตอนนี้ยังเห็นองค์พระตลอดเวลาที่นึกถึง แม้ขณะพูดหรือเขียนผลการปฏิบัติธรรมนี้ บางครั้งใหญ่ บางครั้งเล็ก ใสเหมือนแก้วเหมือนเพชรจนแวววาว รวมเวลาฝึกสองเดือน ครูไม่ใหญ่บอกว่าอยากให้คุณครูทั้งหลายเขียนผลการปฏิบัติธรรมมาให้อ่านเพราะอ่านแล้วหลับเป็นสุข ในฐานะอาชีพเดียวกัน ถ้าครูทุกคนในโลกเห็นพระอย่างนี้ โลกอาจเปลี่ยนแปลงแล้ว