วิทยาธร

ตอบว่าปัจจุบันที่ภูเขาควายยังมีผู้สำเร็จอยู่จำนวนหนึ่ง อยู่ในถ้ำภายในภูเขาและใช้วิชาบังธาตุไม่ให้ใครเห็น คนทั่วไปจะเห็นเป็นผนังหินไม่เห็นประตูถ้ำ ผู้ที่จะเห็นท่านได้ต้องมีอาคมแบบเดียวกันแม้ไม่ได้เป็นผู้สำเร็จ หรือเคยทำบุญร่วมกันมา หรือท่านปรารถนาจะให้เห็นเอง ส่วนพระเกจิอาจารย์ที่สามีนับถือนั้นได้แสงสว่างและมีคาถาอาคมผสม ย่นหนทางได้จนดูเหมือนหายตัว แต่ยังเหาะไม่ได้ เมื่อมรณภาพแล้วไปเป็นวิทยาธรชั้นสูง

อธิบายว่าผู้สำเร็จมีหลายพวก บางพวกมีเป้าหมายจะบรรลุธรรมแต่ยังติดอยู่ในฤทธิ์ บางพวกไม่มีเป้าหมายเพราะเพลินในฤทธิ์ที่ทำอะไรเหนือมนุษย์ได้ บางพวกปรารถนาให้อายุยืนเพื่อรอพบพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ต่อไป บางพวกตายแล้วไปเป็นวิทยาธร และบางพวกที่ได้ฌานสูงตายแล้วก็ไปพรหมโลก

ตอบว่าพ่อของลูกไปเป็นภุมเทวาชั้นล่างในช่วงแรก ต่อมาได้รับบุญที่อุทิศไปให้จึงมีสภาพดีขึ้น เป็นบริวารเทวดาที่มีศักดิ์ใหญ่ แม่ของลูกไปเป็นเทพธิดามีวิมานทองชั้นดาวดึงส์เฟสสาม อยู่ชานเมืองออกไป พ่อของสามีไปเป็นวิทยาธรชั้นสูงบนสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกาเพราะใจยังผูกพันกับเรื่องอาคม ส่วนแม่สามีไปเป็นเทพธิดามีวิมานทองชั้นดาวดึงส์เฟสสอง ทุกท่านได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วและจะได้รับบุญจากผืนดินที่เคยเป็นเจ้าของ โดยลูกหลานต้องตั้งใจอุทิศบุญไปให้

เล่าว่าที่กรุงพาราณสีมีธิดาเศรษฐีผู้งดงามมาก บิดาหวงแหนจึงให้อยู่บนปราสาทชั้นที่เจ็ดกับทาสหญิงรับใช้เพียงคนเดียว วันหนึ่งนางเปิดหน้าต่างรับลม มีวิทยาธรเหาะผ่านมาเห็นแล้วหลงใหลจึงเข้าไปอยู่ร่วมกับนางฉันสามีภรรยา นางจึงตั้งครรภ์และปกปิดไว้ กระทั่งครบสิบเดือนก็คลอดทารกเพศชาย แต่เพราะกลัวมารดาบิดาจึงจำใจสั่งให้หญิงรับใช้เอาเด็กใส่ภาชนะ ปิดให้แน่นหนา วางพวงดอกไม้ไว้เบื้องบน แล้วนำไปลอยในแม่น้ำ ถ้าใครถามก็ให้บอกว่าเป็นพิธีกรรมของนายหญิง

สรุปว่าโชติกเศรษฐีสมบูรณ์ด้วยโลกิยทรัพย์และอริยทรัพย์ มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง รวยจนเบื่อ แจกเท่าไรก็ไม่หมด ถึงจุดอิ่มตัวก็ออกบวช และสมบัตินี้ยกเป็นมรดกให้ใครไม่ได้เลย เพราะผู้ที่จะรองรับต้องมีบุญพอ ๆ กับท่าน ไม่ว่าจะเป็นทายาท ญาติ หรือตกเป็นของหลวงก็หมดสิทธิ์ สุดท้ายจึงอันตรธานไป แล้วเปรียบว่าเมื่อเราปลูกต้นไม้วันนี้มันยังไม่ออกผล ก็ให้รดน้ำต่อไปเรื่อย ๆ สักวันหนึ่งเราลืมไปมันก็มีดอกมีผล ที่ปลูกปั๊บโตปุ๊บนั้นเป็นวิทยากลของวิทยาธร แต่เรื่องบุญต้องสั่งสมกันไป

ตอบว่าลุงป้าสองท่านที่มาจากอีกหมู่บ้านคืออดีตพ่อแม่ของลูกจริง ๆ ตอนตายจากถูวอก็มาเกิดใหม่ทันทีโดยไม่ได้วนเวียนอยู่ก่อน จึงจำเรื่องราวในอดีตได้ และลูกก็คือลูกสาวของท่านจริง ส่วนลุงที่เคยบอกว่าลูกเป็นลูกสาวมาเกิดนั้นตายแล้วไปเป็นบริวารของภุมเทวาสายวิทยาธร เพราะใจผูกกับเรื่องเจ้าทรงผีสิง ตอนนี้อยู่ตามซอกเขาเก่าและต้องทำตามคำสั่งของวิญญาณที่เขาใช้ให้ทำ ได้รับบุญที่อุทิศไปให้ก็มีสภาพดีขึ้นกว่าเดิมหน่อยหนึ่งเพราะบุญยังไม่มากพอ

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าลูกสาวคนเล็กผูกคอตายแต่ไม่ตายเพราะกรรมในอดีต คือเคยไปนับถือทรงเจ้า เคยไปจ้างหมอไสยเวทให้ไปทำร้ายคู่อริ และฆ่าสัตว์เซ่นสรวงพร้อมสุรา ทั้งหมูเห็ดเป็ดไก่และสุราไปเซ่นสรวงแก่ผีสางเจ้าทรงต่าง ๆ เมื่อตายจากชาตินั้นก็ไปเป็นบริวารของอาจารย์วิทยาธรท่านหนึ่งอยู่ระยะหนึ่ง แล้วจึงมาเกิดในชาตินี้ รวมกับกรรมที่ชอบไล่ลูกหลานให้ไปผูกคอตายเวลาที่โกรธแล้วสบถออกไป กรรมทั้งสองนี้จึงทำให้มีอาการทางจิตซึมเศร้าแบบอ่อน ๆ และคิดทำร้ายตัวเอง

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าชายชุดขาวที่ลูกสาวคนโตเห็นเดินอยู่ในบ้านหลายครั้งคือเพื่อนซี้ที่เป็นบริวารของอาจารย์วิทยาธร มาเยี่ยมเป็นครั้งคราวและมารอเพื่อจะรับกลับไปอยู่กับอาจารย์วิทยาธรอีก ผู้ชายที่เห็นนั่งอยู่ในรถก็คือเพื่อนซี้คนเดียวกัน ส่วนผู้หญิงชุดขาวที่เด็กข้างบ้านเห็นมาสระผมให้คือเพื่อนหญิงของเพื่อนซี้ ซึ่งเป็นบริวารของอาจารย์วิทยาธรอีกคนหนึ่งของลูกสาวคนเล็ก ตอนเป็นบริวารมีทั้งเพื่อนหญิงเพื่อนชาย ที่เด็กข้างบ้านเห็นได้เพราะเด็กจิตอ่อนจึงตรงกันกับผู้หญิงชุดขาวนั้น มาให้เห็นก็เพื่อมาเยี่ยมลูกสาวคนเล็กและหยอกล้อเด็กเท่านั้น ตามวิสัยของบริวารอาจารย์วิทยาธร