วัดปากน้ำภาษีเจริญ

ผู้เขียนเล่าว่าตัวเองคลอดมาได้สามวันคุณแม่ก็เอาไปให้ญาติของท่านเลี้ยงดู อยู่กับญาติและหลานของญาติจนสนิทและผูกพันกันมาก แต่เมื่ออายุได้แปดขวบคุณแม่ก็มารับกลับไปเลี้ยงเอง ส่งเรียนหนังสือจนจบ ม.3 จากนั้นก็มาช่วยคุณพ่อคุณแม่ดูแลกิจการของครอบครัวจนมีเงินเก็บของตัวเอง ต่อมาอายุ 17 ปี ได้ติดตามคุณแม่ไปทำบุญที่วัดปากน้ำเป็นประจำ วัดชวนทำบุญอะไรก็ทำทุกบุญไม่เคยขาด แล้วกลุ่มเพื่อน ๆ ย้ายมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย ผู้เขียนก็ติดตามมาด้วย จนอายุ 28 ปีจึงได้พบรักและแต่งงานมีครอบครัว

สารคดีเล่าภาพประวัติศาสตร์ของโลกที่ยากจะลืมเลือน เมื่อคลื่นแห่งศรัทธาของมหาชนทั้งในและต่างประเทศหลั่งไหลสู่ลานธรรม เพื่อร่วมพิธีเททองคำหล่อรูปเหมือนพระมงคลเทพมุนีองค์แรกของโลก ประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ตรงกับวันเพ็ญมาฆบูชา วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2537 การหล่อด้วยทองคำขนาดหนึ่งเท่าครึ่งขององค์จริงไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนในโลก เพื่อแสดงความกตัญญูกตเวทีระลึกถึงมโนปณิธานอันยิ่งใหญ่ของหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ที่สละชีวิตเป็นเดิมพันจนค้นพบวิชชาธรรมกายที่สูญหายไปหลังพุทธปรินิพพานกลับคืนมาให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลก และเล่าว่าเหล่าสาธุชนทำหน้าที่ยอดกัลยาณมิตรอย่างเต็มที่ทั้งทำเองและชักชวนผู้อื่นทำ เพราะเป็นบุญที่อาจเกิดขึ้นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต

ครูไม่ใหญ่เล่าว่าที่บ้านหลังเล็กที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ขณะที่ท่านนั่งอยู่กับคุณยายอาจารย์ มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งศีรษะเถิก ๆ ขึ้นมานั่งข้างหน้า ยกมือไหว้คุณยายเสร็จก็สนทนาด้วย คุณยายบอกให้เอาบุญไปให้พ่อแม่ที่ตายไปแล้ว และบอกได้ว่าท่านไปอยู่ชั้นนั้นตรงนี้ ครูไม่ใหญ่ตอนนั้นยังไม่ได้บวช ยังเป็นนักศึกษา นั่งพิงเสาฟังอยู่ ปรากฏว่าตอนสุดท้ายผู้ใหญ่ท่านนั้นบอกว่าถึงอย่างไรผมก็ไม่เชื่อว่ามีนรกสวรรค์ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าทุกคนในโลกอยากรู้เรื่องราวความจริงของชีวิตว่าญาติที่ตายไปอยู่ที่ไหน แม้คนที่เชื่อว่าตายแล้วสูญก็ยังอยากรู้

สรุปว่าสัตว์ที่เอามาดองมีทั้งมีเท้ามาก มีเท้าน้อย และไม่มีเท้า ยกเว้นสัตว์สองเท้าเหมือนกัน แล้วอธิบายวิธีรักษาแบบครอบให้เกิดสูญญากาศเพื่อดูดเอาเลือดเสียออก ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตอนอยู่วัดปากน้ำภาษีเจริญเคยทดลองวิธีนี้

เมื่อครั้งยังเป็นสามเณรบุญรอด ท่านได้ไปศึกษานักธรรมบาลีที่วัดปากน้ำภาษีเจริญโดยการสนับสนุนของหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ จนสอบนักธรรมประโยค 3 ได้สำเร็จ และปี 2497 ก็ไปเรียนต่อที่นั่นอีก ท่านบอกว่าที่ท่านมีวันนี้ได้ก็เพราะบารมีของหลวงปู่วัดปากน้ำ ถ้าไม่มีวัดปากน้ำท่านคงไม่ได้ไปอยู่กรุงเทพ

จดหมายเล่าว่าคุณตาหรือน้องเขยของคุณยายเป็นแพทย์ มียศพลเรือจัตวา ตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลทหารเรือ และเป็นน้องชายแท้ ๆ ของแม่ชีที่เป็นหัวหน้าโรงครัวของวัดปากน้ำภาษีเจริญ คุณตาถวายการรักษาหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญตั้งแต่ท่านอาพาธจนมรณภาพ เมื่อผู้เขียนได้ฟังกรณีศึกษาของป้าที่จังหวัดสุพรรณบุรีว่าแม่ชีพี่สาวของคุณตาได้ไปอยู่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษเขตใน ก็ปลื้มใจที่สุด จึงอยากรู้ว่าคุณตาไปที่ใด และเล่าว่าหลวงปู่เคยบอกว่าอาการป่วยรักษาเท่าไหร่ก็ไม่หาย แต่หมอคนนี้มีความกตัญญูรู้คุณ ก็ปล่อยให้เขารักษาไปเถิดจะได้เป็นบุญของเขา คุณตาเสียชีวิตด้วยโรคชราวัย 89 ปี ตรงกับ พ.ศ. 2528

ปัจจุบันแม่ลูกเข้ามาในเส้นทางสร้างบารมี ช่วยรับบุญช่วยงานที่วัดสาขาที่อาซูซ่า เพราะต้องไปช่วยงานน้องชายที่อเมริกา แต่แม่ไม่สบายใจเรื่องน้องชายตลอด เพราะน้องชายมักทำให้แม่ทุกข์ใจ ส่วนคุณตาได้โชคสองชั้น คือได้ไปทำบุญที่วัดปากน้ำเป็นประจำตั้งแต่สมัยหลวงปู่วัดปากน้ำยังมีชีวิต และได้มาทำบุญที่วัดพระธรรมกายตั้งแต่สมัยขุดดินก้อนแรก ทำบุญสร้างวัดไว้จำนวนหนึ่ง (ถอดเพี้ยน) ดูเหมือนเป็นคนมีบุญมาก แต่ก็ทำบาปไปด้วย

ครูไม่ใหญ่ชมเด็กในเพลงว่าน่ารัก แล้วว่าเจ้าของเรื่องเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านมุ่งอินเดียนี้คล้ายครูไม่ใหญ่ ที่เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า นอนนอกชาน ตีสี่เก็บมุ้งแล้วออกจากบ้าน ขึ้นรถโดยสารมาวัดปากน้ำภาษีเจริญเพื่อหาคุณยายอาจารย์โดยไม่มีเงินสักสลึง ตั้งใจว่าถ้ากระเป๋ารถเก็บเงินจะบอกตรง ๆ แล้วจะเดินไป เพื่อนรักที่เรียนธรรมศาสตร์ชวนไปพักด้วยและแบ่งเงินให้ครึ่งหนึ่งได้มาร้อยห้าสิบบาท พักห้องชั้นบนที่ข้างล่างเก็บกระสอบน้ำตาล แมลงสาบเยอะ แล้วเล่าว่าคุณยายอาจารย์ก็ออกจากบ้านแบบนี้ ถอดสร้อยทองคืน ไม่รับเงินที่แม่ให้ ยกที่ดินสมบัติให้น้องชายหมด กลับมาแต่ตัวกับหัวใจกับศูนย์กลางกาย และยอมเป็นคนรับใช้เพื่อเรียนธรรมะกับหลวงปู่วัดปากน้ำ (ตัวเลขบางจุดฟังไม่ชัด)

ครูไม่ใหญ่เทียบกับที่เจ้าของเรื่องได้เห็นแค่ห้องนอน เล่าว่าตอนมาวัดปากน้ำภาษีเจริญ ถามหาที่พักของคุณแม่อาจารย์ลูกจันทร์ตามที่อ่านในหนังสือ ถามทั้งพระทั้งใครในวัดก็ไม่มีใครรู้จัก เดินไปเห็นอุบาสิกาท่านหนึ่งนั่งหันหลังอยู่หน้าหีบศพ ภายหลังจึงรู้ว่าคือคุณยายอาจารย์ (ท้ายช่วงถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ)

ครูไม่ใหญ่บอกว่ายังประทับใจพระมหาเถระผู้ใหญ่อีกรูปหนึ่ง ซึ่งเป็นพระอาจารย์ใหญ่ของครูไม่ใหญ่ ครูไม่ใหญ่เป็นศิษย์ท่านมาตั้งแต่อยู่วัดปากน้ำ (ในที่ถอดไม่ได้เอ่ยชื่อท่าน) เล่าได้เพียงไม่กี่ประโยคก็ถูกตัดด้วยบรรทัด jingle ช่วงพักราวหนึ่งนาที และหลังพักเป็นเรื่องพุทธบุตรชายแดนใต้ ไม่ได้กลับมาเล่าเรื่องนี้ต่อในไฟล์

หลังได้รับมอบหมายเป็นเจ้าอาวาสวัดปากน้ำ ท่านรวบรวมผู้มีบุญมาศึกษาวิชชาธรรมกาย สมมติเรียกที่ตรงนั้นว่าโรงงานทำวิชชา อยู่อย่างเรียบง่าย ใช้ไม้กระดานเก่า ๆ เพราะเวลาอยู่ในโลกไม่นาน แค่มีที่นั่ง ยืน เดิน นอนก็พอ แล้วเอาเวลาศึกษาค้นคว้าวิชชาธรรมกายเพื่อไปที่สุดแห่งธรรม ขจัดกิเลสอาสวะ ไปดับที่ต้นเหตุใหญ่เหมือนดับโรงงานใหญ่แทนที่จะดับหม้อไฟย่อย ๆ แบ่งเป็นสองทีมสองกะ กลางวันหกชั่วโมง กลางคืนหกชั่วโมง สลับหมุนเวียนกันไป ไม่ได้ไปแรมราตรีที่ไหนเลยตั้งแต่บรรลุธรรมกาย

พระเดชพระคุณพระวิสุทธิวงศาจารย์ กรรมการมหาเถรสมาคม รองเจ้าอาวาสวัดปากน้ำภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร กล่าวว่าการจัดงานครั้งนี้เป็นงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชาวพุทธในดินแดนภาคพื้นยุโรป มีพระสงฆ์มาร่วมเกินร้อยรูป พร้อมพระเถระผู้ใหญ่อีกหลายรูปรวมทั้งพระที่ดูแลงานพระธรรมทูตต่างประเทศ และชี้ว่าปีนี้เป็นปีพุทธชยันตี 2600 ปีแห่งการตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

เริ่มต้นจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อครูไม่ใหญ่ของพวกเราบวชมาจากวัดปากน้ำ เพราะฉะนั้นทุกอย่างจึงถอดแบบ มาจากวัดปากน้ำ ทั้งขนบธรรมเนียมประเพณีปฏิบัติต่าง ๆ และกฎระเบียบที่หลวงปู่วัดปากน้ำ พระผู้ปราบมาร ซึ่งเป็นต้นแบบให้พวกเราสร้างบารมีมาถึงวันนี้ ได้วางเอาไว้ ย้ำว่าไม่ได้มาคิดเองด้วยสติปัญญาของตัวเอง หลวงปู่วางกฎวางระเบียบที่วัดปากน้ำไว้อย่างไรก็ทำตามนั้น

ประการที่สองคือ เมื่อประสบปัญหาก็ไม่ต้องไปไกล ไปกราบสมเด็จพระอุปัชฌาย์ คือสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ รวมทั้งพระเถรานุเถระที่เป็นครูบาอาจารย์อยู่ที่วัดปากน้ำเป็นประจำ ท่านก็เมตตาตอบให้ทีละเรื่อง เรื่องแรกที่กราบถวายคือ หลวงปู่เคยสอนคุณยายอาจารย์และพระรุ่นเก่าไว้ว่า เวลาจะทำงานให้พระศาสนา มีความจำเป็นที่จะต้องรวมทีมพุทธบริษัทสี่ให้ได้ คือทั้งภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา และต้องได้จำนวนมากด้วย

เมื่อวันแรกที่มีทีวีเกิดขึ้นในประเทศไทย มีผู้เอาทีวีมาให้หลวงปู่ดูที่วัดปากน้ำ เพราะถือเป็นนวัตกรรมใหม่ อันยอดเยี่ยม หัวค่ำมีข่าวท่านก็ดู แต่พอสามทุ่มมีละคร หลวงปู่ตบเข่าแล้วพูดว่าชิบหายใหญ่แล้ว ทุกคนในที่ประชุมเงียบหมด เพราะธรรมดาหลวงปู่พูดเพราะ วันนั้นเหมือนฟ้าผ่ามากลางเที่ยง เมื่อมีคนไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านตอบว่าอบายมุขมันเข้าไปถึงห้องนอนได้แล้ว แต่พระยังเทศน์อยู่ในศาลาวัด อย่างนี้แพ้แล้ว เท่ากับเป็นการเตือนโดยปริยายว่าท่านไม่อยากให้อบายมุขเข้าวัด แล้วนี่มันเข้าถึงห้องนอน

หลวงพ่อหนักใจที่จะตอบ เพราะเรื่องทานท่านรู้ยิ่งกว่า เรื่องรักษาศีลท่านเป็นมหาเถระและเป็นอาจารย์ ของหลวงพ่อเอง เรื่องการเทศน์ก็ศึกษามาจากท่าน เรื่องธรรมภาวนาก็เรียนมาจากวัดปากน้ำ จึงต้องตอบชัด ๆ ว่าเรื่องธรรมะต่าง ๆ ลอกเอามาจากวัดปากน้ำทั้งหมด ไม่ได้มีปัญญาไปคิดเอง ท่านก็ซักต่อว่าแล้วอะไรที่ทำให้พิเศษขึ้นมา ก็ต้องควักใจตอบว่านโยบายในการสร้างวัด ทั้งเรื่องภาวนาและภาคปริยัติ นักธรรมบาลี ล้วนเป็นหลักสูตรของคณะสงฆ์ทั้งหมด ถ้าจะมีต่างก็คือเรื่องเดียว