ยิ้มแล้วรวย

ย้ำว่าต้องแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้มให้ครบทุกคนทุกแห่ง ทั้งในบ้านและนอกบ้าน เพราะยิ้มแล้วรวยเป็นเรื่องจริง ใครขายของแล้วยิ้มก็มีหวัง แล้วเกริ่นข่าวว่าปกติช้างชนช้างเรียกว่ายุทธหัตถี แต่ข่าวนี้เป็นช้างเหยียบช้าง แปลกดี และในงานนั้นมีจา พนม ยีรัมม์ ไปร่วมด้วย

บอกว่าไม่เหมือนกันหรอก เดี๋ยวมาศึกษากันต่อ แต่ตอนนี้เข้าสู่เคสสัตว์ดีดีกว่าเพราะเวลาไม่ทันแล้ว ที่จะให้ดูโชติกเศรษฐีตอนที่สองจุดหนึ่งก็ไม่ทัน จึงเข้าสู่รายการเคสสัตว์ดีเรื่องผมเกิดกลางวงไพ่ โดยเปิดรายการด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย

อธิบายว่ารวยแล้วต้องเอามาทำอะไรจึงจะเรียกว่ารวยอย่างมีคุณค่าและสูงส่ง คือมีทรัพย์เพื่อสร้างความดีและสนับสนุนให้คนอื่นทำความดีในทุกวิถีทางตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถ้ายังคิดสองอย่างนี้ไม่ออกก็อย่าเพิ่งรวย ให้ไปคิดให้ออกก่อน แล้วปลอบนักเรียนใหม่ว่าอย่าเพิ่งตกใจเมื่อเจอถ้อยคำแปลก ๆ เพราะที่นี่ย่อยทุกอย่างให้ง่าย คนทำงานมาเหนื่อยเพลียเครียดแล้วมาเปิดจานดู อย่าให้เครียดต่อ ให้คลายดีกว่า

ครูไม่ใหญ่บอกว่านี่คือหลักวิชาที่ต้องศึกษากันไว้ แล้วชวนเข้าสู่กรณีศึกษาเรื่องเด็กหญิงภูเขา บ๊ายบายบ้านนามาสร้างบารมี พร้อมเปิดเพลงยิ้มแล้วรวยเข้าช่วง

เจ้าของจดหมายเป็นคนไทยที่อยู่ประเทศเยอรมนี เข้าวัดเมื่อมิถุนายน 2548 โดยจูนพบสัญญาณดาวธรรมโดยความบังเอิญ จึงได้มาสร้างบารมีต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน และตั้งใจขอสร้างบารมีไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ แล้วเข้าเรื่องราวของครอบครัวตัวเอง

พ่อเป็นชาวบางแคหน้าตาดี แต่งงานกับแม่ที่เป็นชาวบางมด แล้วย้ายไปอยู่สลัมคลองเตย ชีวิตส่วนใหญ่หมดไปกับการดื่มเหล้าสูบบุหรี่และหาเรื่องชกต่อย เป็นนักเลงคุมซอยประจำสลัม เมาแล้วอาละวาดต่อยตีกัน ทำให้ครอบครัวเสียเงินเสมอ ทั้งยังพาผู้หญิงมาให้แม่เห็นเป็นประจำ บั้นปลายไปอยู่กับภรรยาน้อย ขณะเล่าเรื่องท่านอายุ 78 ปี

แม่เป็นคนดี มีอาชีพค้าขาย มีลูกกับพ่อเจ็ดคน หญิงห้าชายสอง ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนที่สี่ ตลอดชีวิตพบแต่ความลำบาก ต้องหาบเร่ขายผักผลไม้ออกจากบ้านตั้งแต่ตีสามกลับหลังสองทุ่ม เสียสละให้ทุกคนในบ้านกินก่อนแล้วตัวเองกินคนสุดท้ายจนหลับฟุบคาชามข้าว ต่อมามีหัวหน้าจับกังท่าเรือคลองเตยมาชวนไปเป็นหัวหน้าคุมคนงานนับพันคน แต่ตัวท่านก็ต้องแบกหามเองด้วย ทำงานหามรุ่งหามค่ำจนล้มป่วยด้วยความดันสูงและเบาหวาน

ปี 2543 แม่ป่วยเป็นต้อทั้งสองข้าง ไปรักษาด้วยการลอกต้อออก แต่รักษาได้เพียงสามวันตาทั้งสองข้างก็บอดสนิท ต่อมาลื่นล้มก้นกระแทกพื้นกลายเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งตัวต้องอยู่บ้านเฉย ๆ ซ้ำยังทราบข่าวร้ายว่าลูกชายเสียชีวิตด้วยอาหารเป็นพิษ จึงตรอมใจจนความดันและเบาหวานกำเริบ และเสียชีวิตเมื่ออายุ 66 ปี

ผู้เขียนเกิดและอยู่ในสลัมคลองเตย ไม่ได้เรียนหนังสือจนอายุ 11 ขวบจึงถูกเกณฑ์เข้าโรงเรียนเทศบาล เรียนจบแค่ ป.1 ก็ออกมาค้าขายหางานช่วยแม่ อายุ 12 ปีไปรับจ้างก่อสร้างแบกอิฐหินปูนทราย ได้เงินมาเท่าไรก็ให้แม่หมด อายุ 17 ปีไปเป็นลูกจ้างจับกังท่าเรือคลองเตยช่วยแม่ซึ่งเป็นหัวหน้าจับกังอยู่

แม่ทาบทามหนุ่ม ๆ มาให้แต่งงาน แต่ผู้เขียนไม่ได้รักจึงยิ่งใกล้วันแต่งยิ่งเซ็ง ตัดสินใจให้ชายจับกังเรือคนหนึ่งที่นับถือเป็นพี่ชายพาหนีไปอยู่ต่างจังหวัด แต่เหมือนหนีเสือปะจรเข้ เพราะเมื่อตั้งท้องได้หกเดือนจึงรู้ว่าเขามีภรรยาอยู่แล้ว แม่ของเขาก็ด่าด้วยคำหยาบทุกวัน ทนไม่ได้จึงกลับมาอยู่กับพ่อแม่ คลอดลูกสาวแล้วเขาตามมาอยู่ด้วยไม่นานก็หนีไปอีก

อายุ 18 ปีมีหนุ่มมาจีบมากมายแต่ผู้เขียนไม่ชอบใคร แล้ววันหนึ่งถูกคนงานที่ท่าเรือคนหนึ่งข่มขืน แต่ไม่เอาเรื่องและไม่ขอยุ่งเกี่ยวอีกเพราะเขามีภรรยาแล้ว จนอายุ 20 ปียังไม่มีงานเป็นหลักแหล่ง ลูกสาวโตขึ้นเรื่อย ๆ แม่ก็ตกงานเพราะทะเลาะกับผู้คุม ช่วงนั้นไปสมัครงานที่ไหนก็ไม่มีใครรับ ต้องอดข้าวกันทั้งบ้านสองสัปดาห์ กินแต่หน่อไม้ทุกวัน

แม่ไปถามเพื่อนบ้านว่ามีงานอะไรให้ลูกทำบ้าง จะเป็นคนทำความสะอาดหรือคนรับใช้ก็ได้ แต่เพื่อนบ้านพาไปขายบริการ ผู้เขียนทำงานนั้นราวสองปีจนตั้งท้องได้สี่เดือนโดยไม่รู้ว่าพ่อเด็กเป็นใคร ในที่สุดจึงทำแท้ง

คืนหนึ่งตกดึกผู้เขียนฝันว่ามีเด็กผู้ชายมานั่งอยู่บนท้องแล้วพูดว่า แม่ใจร้าย แม่ฆ่าหนูทำไม ผู้เขียนตอบในฝันว่าแม่จำเป็นเพราะไม่มีเงิน กลัวลูกจะอดอยาก เด็กนั้นจึงพูดว่าหนูจะเกิดเป็นลูกชายคนเดียวของแม่ให้ได้

ผู้เขียนตอบตกลงกับชายที่มาจีบว่าจะแต่งงานด้วย เขาจึงบินมาแต่งงานแล้วพาไปอยู่ประเทศเยอรมนีเมื่อผู้เขียนอายุ 25 ปี ปี 2535 อายุ 30 ปีจึงตั้งครรภ์กับสามีและคลอดออกมาเป็นลูกชาย

เมื่อลูกชายอายุเจ็ดขวบ ผู้เขียนทราบข่าวว่าสามีแอบไปมีภรรยาน้อย ตอนแรกทำใจไม่ได้จึงทำทุกอย่างเพื่อประชดสามีแม้แต่หันกลับไปขายบริการอีกครั้ง แต่สามีก็ไม่แคร์และไม่ยอมให้แตะเนื้อต้องตัว จึงเจ็บช้ำน้ำใจมากและยื่นคำขาดว่าระหว่างฉันกับเธอคนนั้นคุณจะเลือกใคร สามีอึกอักแล้วบอกว่าเธอไปก็ไปแต่ขอลูกชายไว้ ก่อนจะเดินกลับมาบอกว่าฉันเลือกเธอ

สามีบอกว่าเลือกภรรยาและลูก แต่ต่อมาไม่นานก็กลับไปคบภรรยาน้อยอีก ซ้ำร้ายลูกชายประสบอุบัติเหตุถูกรถบรรทุกชนกระแทกกับขอบฟุตปาธริมถนนข้างบ้าน บาดเจ็บสาหัส เลือดคั่งในสมอง หัวใจหยุดเต้นถึงห้าครั้ง หมอช่วยไว้ได้แต่ต้องรักษาในโรงพยาบาลนานถึงแปดเดือน ทุกวันนี้ร่างกายซีกขวาใช้งานไม่ได้ ต้องนั่งรถเข็นมาห้าปีและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

สามีคิดได้ว่าถ้าทั้งสองคนตายก่อนแล้วลูกจะอยู่ได้อย่างไร จึงชวนทำบุญ ฝากเลี้ยง ทำประกัน และทำพินัยกรรม แต่ต่อมาก็ชวนผู้เขียนฆ่าตัวตายกันทั้งครอบครัว ซึ่งผู้เขียนไม่เห็นด้วย

มิถุนายน 2548 ผู้เขียนให้ช่างมาติดตั้งจานดาวเทียมเพื่อดูละครไทย แต่ช่างจูนไปจูนมาแล้วไปเจอช่อง DMC โดยความบังเอิญ จึงติดตั้งให้เสร็จ ทำให้ทุกวันนี้ผู้เขียนเป็นแฟน DMC และเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา

ผู้เขียนชวนสามีและลูกชายดูรายการด้วยเป็นประจำ สามีพอรู้จักการทำบุญอยู่บ้างเพราะเคยถูกพาไปเที่ยววัดและทำบุญที่เมืองไทย จึงชอบและเข้าใจ ถึงขั้นตั้งใจจะบวชในพระพุทธศาสนา และตกลงกับลูกชายว่าจะไปบวชพร้อมกันที่วัดแห่งหนึ่งในเมืองไทยเมื่อลูกโต โดยผู้เขียนจะถือศีลแปดบวชชีด้วย แต่ลูกชายมาประสบอุบัติเหตุก่อน

ทุกวันนี้สามีเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก เอาแต่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ ไม่เชื่อการทำความดีเหมือนก่อน และบอกว่าตัวเองทำความดีมาตลอดแต่เรื่องร้าย ๆ ไม่น่าเกิดกับครอบครัวเลย ครูไม่ใหญ่เรียกอาการนี้ว่าความทุกข์ของนักบุญที่ยังไม่เข้าใจความจริงของชีวิต แล้วอธิบายว่าบุญส่วนบุญบาปส่วนบาปอยู่ในตัวเราแล้ว ชิงช่วงกันส่งผล ช่วงนี้เป็นช่วงที่วิบากกรรมเข้ามาส่งผล แต่บุญใหม่ที่ทำก็รอคอยการส่งผลต่อไปในอนาคต

พ่อสามีเกลียดชังสามีของผู้เขียนมาก เพราะฝังใจว่าเป็นเหตุให้ภรรยาของตนเสียชีวิต แม่ของสามีป่วยเป็นมะเร็งเต้านมตั้งแต่ตั้งท้องเขา คลอดแล้วก็ป่วยหนัก รักษาที่ไหนก็ไม่หายจนมะเร็งลุกลามไปทั่วตัวและเสียชีวิต ทุกครั้งที่พ่อสามีเจอสามีจึงหงุดหงิด อารมณ์เสีย ดุด่าตะคอก และโมโหร้ายมาก

ปี 2547 พ่อสามีเกิดเป็นโรคความจำเสื่อมโดยไม่มีสาเหตุ จำใครไม่ได้เลย ปัสสาวะอุจจาระเรี่ยราดในบ้าน ผู้เขียนต้องคอยเช็ดถูอาบน้ำให้ และทุกครั้งท่านจะถามว่าเป็นใครมาทำอะไร ผู้เขียนก็ตอบว่าหนูเป็นสะใภ้ของพ่อ ต่อมาอาละวาดกับทุกคนในบ้านจนสามีทนไม่ไหวพาไปสถานสงเคราะห์คนชรา อาการยิ่งหนักขึ้นจนนอนกรอกตาไปมาคล้ายเป็นอัมพาต ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ขณะเล่าเรื่องท่านอายุ 78 ปี

ผู้เขียนตั้งคำถามเป็นชุด ตั้งแต่พ่อที่ชอบชกต่อยและเจ้าชู้จะมีกรรมอย่างไร แม่ตายแล้วไปไหน บุพกรรมใดที่พ่อสามีเกลียดสามี ทำไมพ่อสามีเป็นโรคความจำเสื่อม ก่อนมาเกิดตัวเองมาจากไหน กรรมใดทำให้เกิดในสลัมและไม่ได้เรียนหนังสือ กรรมใดทำให้ถูกข่มขืน กรรมใดทำให้ต้องมีอาชีพขายบริการ กรรมจากการทำแท้งเป็นอย่างไร ความฝันเรื่องลูกที่ถูกทำแท้งจริงหรือไม่ บุพกรรมใดที่ลูกชายพิการ ทำไมได้สามีชาวเยอรมันที่เป็นคนดี ไปจนถึงกรรมใดที่ทำให้สามีชวนฆ่าตัวตายทั้งครอบครัว

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพ่อเป็นนักเลงหัวไม้ ชอบชกต่อยและเจ้าชู้มาก เพราะกรรมในอดีตที่คบคนพาลทำให้เป็นคนเกเร ทำทานมาน้อย และผิดศีลทั้งห้าข้อ ใจจึงหมองมาก ต้องไปมหานรกหลายขุม เมื่อกลับมาเกิดเป็นมนุษย์ก็จะยากจน มีโรคภัย และต้องไปเป็นหญิงขายบริการ วิธีแก้คือให้ท่านหักดิบเลิกสิ่งไม่ดี หันมาทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา จนเข้าถึงพระในตัวจึงจะปิดอบายได้ ถ้ายังไม่ถึงก็จะผ่อนหนักเป็นเบา พร้อมทบทวนว่าอบายมีสี่คือ นรก เปรต อสุรกาย และสัตว์เดรัจฉาน

ตอบว่าแม่ได้ใช้กรรมมาหลายชาติแล้ว ชาตินี้เป็นเพียงเศษกรรม อีกทั้งในอดีตยังมีความตระหนี่จึงทำให้ยากจนและมีชีวิตลำบาก แล้วสอนกลับกันว่าถ้าสั่งสมบุญไว้มาก เกิดมาก็มีฐานะมั่งคั่งเป็นที่ชุมนุมของสมบัติด้วยอานุภาพแห่งบุญ

ตอบว่าโรคเบาหวาน ความดันสูง ต้อที่ถูกลอกจนตาบอดทั้งสองข้าง และการลื่นล้มเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งตัวจนเสียชีวิต มาจากกรรมในอดีตสมัยเป็นผู้ชายที่คบคนพาล เป็นคนเกเร ดื่มสุรา ชอบชกต่อยทำร้ายผู้อื่น และฆ่าสัตว์ทำอาหาร ตายแล้วต้องไปอบาย ต่อมาดีขึ้นเพราะบุญที่ลูกอุทิศไปให้ มีสภาพและรูปร่างดีขึ้น ไม่หิวโซ แต่ยังไม่ได้ไปเกิด ยังเป็นภุมเทวาอยู่ในระดับนั้น

ตอบว่าในอดีตสามีเป็นหัวหน้าคุมงานก่อสร้าง ส่วนพ่อสามีและแม่สามีเป็นคนงาน สามีใช้ให้ทั้งสองปีนขึ้นที่สูง ทำให้แม่ตกนั่งร้านลงมาเสียชีวิตโดยอุบัติเหตุ ซึ่งซ้อนกับกรรมปาณาติบาตที่แม่ทำมาเยอะในอดีต แต่พ่อสามีไม่เข้าใจกฎแห่งกรรมในชาตินั้นจึงผูกอาฆาตหัวหน้าคุมงาน เมื่อมาเจอกันในชาตินี้แล้วเหตุการณ์แม่ตายหลังคลอดเกิดซ้ำอีก ความเกลียดจึงทับซ้อนกันหนักขึ้น

ตอบว่าเป็นกรรมสุรา ในชาตินั้นท่านดื่มสุราแล้วมักไปทะเลาะวิวาทกับผู้อื่น ครั้งหนึ่งใช้ไม้ตีศีรษะและตามตัวคู่อริจนเขาความจำเสื่อมและเป็นอัมพาต วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล พร้อมอธิบายว่ากรรมตามทันคือได้ช่องเสียบเข้ามาปรุงธาตุปรุงธรรมใหม่ในตัว ทำให้จากคนปกติเปลี่ยนเป็นไม่ปกติ ในทางกลับกันถ้าบุญเสียบช่องก็ปรุงใหม่ให้แข็งแรงเบิกบานมีทรัพย์ จนก็จะโรย ป่วยก็จะหาย

แนะวิธีแก้อย่างถูกหลักวิชา คือให้ท่านสร้างบุญ รับพระธรรมกายไปประจำตัว และอุทิศบุญไปให้ เพื่อจะได้เป็นอโหสิกรรมกันไม่ต้องจองเวรกันอีก โดยให้มาจารึกชื่อของท่านไว้ในมหาธรรมกายเจดีย์ซึ่งขณะนั้นยังเปิดรับอยู่

ตอบว่าก่อนมาเกิดผู้เขียนมาจากกายที่แสวงหาที่เกิด เพราะในอดีตสร้างกรรมไว้เยอะ คือกรรมตระหนี่ไม่ทำทาน กรรมเจ้าชู้ กรรมมีมานะทิฐิ และผิดศีลข้อต่าง ๆ จึงเกิดในตระกูลระดับล่างและลำบาก แล้วขยายความว่าศีลไม่ใช่กฎที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตั้งขึ้น แต่ท่านไปเห็นผลของการกระทำแต่ละอย่างมาแล้วจึงมาสอนว่าพึงเว้น ซึ่งไม่ใช่ข้อห้ามแต่คือการให้ความปลอดภัยในชีวิต ในทรัพย์สิน และในชีวิตครอบครัวแก่ผู้อื่น และย้ำว่ากฎแห่งกรรมไม่ใช่กฎธรรมชาติ ปลูกถั่วก็เป็นถั่ว ปลูกงาก็เป็นงา บางอย่างส่งผลทันที บางอย่างรอส่งผลในอนาคต

ตอบว่าชาติก่อนลำบากยิ่งกว่านี้ ชาตินี้ได้ใช้กรรมมาบางส่วนแล้ว จึงอย่าท้อใจ ให้อดทนทำความดีให้มากจะได้พ้นวิบากกรรม อีกทั้งไม่ได้ทำบุญสนับสนุนการศึกษาหรือสร้างสถานศึกษามา จึงไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ยังทำความดีได้ในปัจจุบัน

ตอบว่าเป็นภาพในอดีตของผู้เขียนเองที่เคยทำเอาไว้แบบเดียวกัน ปลูกถั่วก็เป็นถั่ว ปลูกงาก็เป็นงา การแก้ไขในชาตินี้ต้องรักษาศีลห้าให้ครบถ้วน ทำทาน และนั่งสมาธิให้สม่ำเสมอ บุญเหล่านี้จะไปตัดรอนวิบากกรรมให้จากหนักเป็นเบา

ตอบว่าเป็นเศษกรรมกาเมสมัยเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้ไว้เยอะมาส่งผล และการเป็นผู้หญิงขายบริการในชาตินี้ยังอยู่ในช่วงรับกรรมซ้ำ ๆ อย่างนี้มาหลายชาติแล้วและยังไม่หมด ต้องสั่งสมบุญทุกบุญให้มากเพื่อตัดรอนวิบากกรรม และวันใดที่เข้าถึงองค์พระธรรมกายภายใน วันนั้นวิบากกรรมนี้จะสิ้นสุด

ตอบว่าการทำแท้งจะทำให้ต้องไปอบายในขุมคนทำแท้ง เมื่อพ้นกรรมมาเกิดเป็นมนุษย์ในชาติต่อไปก็จะมีโรคมาก อายุขัยสั้น และจะต้องถูกทำแท้งหลายครั้งกว่าจะได้เกิดมาเป็นมนุษย์ วิธีแก้คือเร่งทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาให้มาก และที่สำคัญคือต้องปฏิบัติให้เข้าถึงพระธรรมกายที่มีอยู่แล้วในตัว

ตอบว่าความฝันนั้นเป็นความฝันจริง ไม่ใช่คิดไปเอง เพราะเคยเป็นแม่ลูกกันมาก่อน ลูกชายที่ถูกทำแท้งตายไปแล้วก็ไปเข้าท้องคนอื่นและถูกทำแท้งซ้ำอย่างนี้มาหลายรอบ จนกลับเข้ามาท้องผู้เขียนใหม่โดยมาเข้าฝันก่อน ซึ่งก็คือลูกชายคนปัจจุบัน

ตอบว่าในอดีตลูกชายคนนี้เคยเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันสมัยที่ผู้เขียนเป็นผู้ชายเกเรเจ้าชู้ผิดศีลทุกข้อ ชาตินั้นลูกชายไปทะเลาะกับอีกกลุ่มแล้วถูกทำร้าย ผู้เขียนเชียร์และยุให้ไปแก้แค้นจนคู่อริพิการ วิบากกรรมนี้จึงทำให้ลูกชายประสบอุบัติเหตุถูกรถชนพิการต้องนั่งรถเข็น และตัวผู้เขียนที่เป็นกองเชียร์ก็ต้องมารับกรรมคอยดูแลเขา พร้อมย้ำว่าแค่เป็นกองเชียร์ก็มีผล เหมือนเชียร์มวยอยู่ที่บ้านก็มีผล

ตอบว่าในชาติที่สามีเป็นหัวหน้าคุมงาน ทั้งพ่อสามี แม่สามี และตัวผู้เขียนเป็นคนงานด้วยกัน ชาตินั้นผู้เขียนคอยยุให้พ่อสามีไปทำร้ายคู่อริจนบาดเจ็บเป็นอัมพาต ด้วยวิบากกรรมนี้ในชาตินี้จึงต้องมาคอยดูแลท่าน เช่นเดียวกับที่ต้องดูแลลูกชายพิการ สรุปว่าวิบากกรรมเหมือนเซ็ตโปรแกรมไว้ให้มาเจอกันอย่างนี้

ตอบว่าในชาติที่สามีเป็นหัวหน้าคุมงานและผู้เขียนเป็นคนงาน ทั้งคู่ผูกสมัครรักใคร่เป็นสามีภรรยากันมาแล้ว ชาตินี้จึงได้มาเป็นสามีภรรยากันอีก วิธีประคองให้รักกันตลอดคืออย่าทะเลาะกัน ให้รักกันปรองดองกัน ยิ้มแย้ม ยกย่อง ยืดหยุ่น และเยือกเย็น พร้อมย้ำว่าถ้าเขาไม่สั่งสมบุญ ชีวิตก็จะยิ่งแย่ เพราะไม่มีอะไรตัดรอนวิบากกรรมได้นอกจากบุญ

ตอบว่าในชาติที่สามีเป็นหัวหน้าคุมงาน มักด่าคนงานที่ทำอะไรไม่ถูกใจว่าไปตายซะ ตายซิเถิด แต่ก็ไม่มีใครทำจริง จึงเป็นเพียงวจีกรรมที่มาส่งผลอยู่ในระดับความคิดคำพูดและการชักชวน พร้อมเตือนว่าการฆ่าตัวตายร้ายกว่าการฆ่าคนอื่น และจะมีวิบากกรรมฆ่าตัวตายติดตัวไป เราเกิดมาสร้างบารมีก็ต้องสร้างให้เต็มที่ในทุกบุญ

ตอบว่าครอบครัวเคยสร้างบารมีร่วมกันมาเมื่อหลายกัปที่ผ่านมา ชาตินั้นผู้เขียนเป็นบุตรเศรษฐีมีทรัพย์มาก แต่ไปคบคนเกเรและเจ้าชู้ ตามพ่อแม่มาสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างเสียไม่ได้ เมื่อพ่อแม่ตายไปก็ไม่กลับมาสร้างบารมีอีก จึงทำให้ห่างจากหมู่คณะไปนานและมีชีวิตเป็นทุกข์ สรุปเป็นหลักว่าถ้าสร้างขยักขย่อนก็จะเจอแบบขยักขย่อน ถ้าสร้างต่อเนื่องก็จะเจอต่อเนื่อง ชาตินี้จึงให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญและอธิษฐานจิตตามผังดุสิตบุรี

ครูไม่ใหญ่บอกให้เปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อยก่อนเข้าสู่วาระเคสสตัดดี้ แล้วเปิดช่วงด้วยยิ้มแล้วรวย ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ยิ้มกันไปทั่วโลกหรือยัง และให้พรว่าใครยิ้มแล้วขอให้รวย

ชวนให้ยิ้มกันไปทั่วโลก อธิบายว่าคนที่ยังไม่ยิ้มเหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ ใส่สูทแต่นุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทุกคนทุกแห่ง ไม่ว่าในบ้านหรือนอกบ้าน

ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ยิ้มกันไปทั่วโลกหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวยังไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแต่นุ่งผ้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้มให้เรียบร้อยทุกคนทุกแห่ง ทั้งภายในบ้านและนอกบ้าน

ไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ ใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะหรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้าน จึงต้องแต่งตัวด้วยรอยยิ้มทั้งในบ้านและนอกบ้าน ครูไม่ใหญ่พูดติดตลกว่าเสียงอู้อี้เพราะแพ้ควัน สงสัยเคยพ่นควันบุหรี่ใส่คนอื่น แล้วบอกว่าอีกสองวันคือวันอาทิตย์เป็นวันตรุษจีน อย่าลืมมารับอั่งเปา

ทุกครั้งที่หลวงพ่อถามว่ายิ้มกันหรือยังจ๊ะ ยิ้มไปทั่วโลกแล้วหรือยัง เขาจะรีบยิ้มแล้วตอบเป็นภาษาไทยว่ายิ้มแล้วครับ ครูไม่ใหญ่เสริมว่าคนหน้าตายิ้ม ๆ สมบัติจะเกิดขึ้นโดยไม่เกี่ยวกับการขึ้นลงของเศรษฐกิจ ผลบุญที่ทำทันทีไม่รีรอ สมบัติก็ไม่ลังเลที่จะมาอยู่ในความครอบครอง ได้ใช้อย่างสบายใจ ช่วงกลางมีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที

ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนว่ายิ้มกันหรือยัง ยิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง นักเรียนตอบว่ายิ้มแล้วทั่วโลก ครูไม่ใหญ่อวยพรว่าใครยิ้มแล้วขอให้รวย ก่อนเข้าเรื่องจดหมายกรณีศึกษา

ครูไม่ใหญ่พาเข้าช่วงคลิปสวัสดี บอกเลขคลิปของวันนี้ (ถอดไม่ชัด) เปิดด้วยยิ้มแล้วรวย แล้วเป็นเสียงคำว่ายิ้มซ้ำยาวต่อด้วยบรรทัด jingle ปิดท้ายด้วยเสียงว่ายิ้มแล้วครับ ทั่วโลกครับ สาธุ