บำเพ็ญสมณธรรม

คุณย่าเป็นคนใจบุญ ชอบทำบุญตามประเพณีอย่างเคร่งครัด ทุกวันพระไม่เคยขาดการไปทำบุญที่วัด แม้ไม่มีรถต้องเดินไปเป็นกิโลก็ยอมลำบาก ต่อมาท่านเป็นโรคน้ำท่วมปอดและจากไปอย่างสงบในวัยเจ็ดสิบหกปี ครูไม่ใหญ่สรุปว่าโยมยอมลำบากขอเพียงอย่าให้พระอดอยาก ได้เตรียมอาหารไปให้พระได้ครบฉันเพื่อมีกำลังไปบำเพ็ญสมณธรรม ส่วนคุณตาของแม่เลี้ยงคนปัจจุบันชอบนั่งสมาธิมากและชอบทำบุญตามประเพณี ในวัยชราเป็นโรคเบาหวาน ก่อนตายทั้งที่ร่างกายทุลักทุเลมาก แต่เมื่อนิมนต์พระไปที่บ้านก็ลุกขึ้นมานั่งสมาธิได้ แล้วจากไปอย่างสงบในวัย 68 ปี

ย้ำว่าการบวชนั้นใครก็พอบวชได้ แต่บวชแล้วสั่งสมบุญบารมีบำเพ็ญสมณธรรมอย่างท่านนั้นไม่ใช่ง่าย เป็นชีวิตที่สมบูรณ์ ต้องมาทบทวนให้ฟังเพราะนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกบางท่านอาจไม่ได้ยิน ท่านครบทั้งทาน ทั้งศีล ทั้งภาวนา ครบบุญกิริยาวัตถุสิบ ทำหน้าที่ยอดกัลยาณมิตร โดยเฉพาะกับโยมแม่ถือว่าเป็นอภิชาตบุตร เป็นลูกแก้ว

บอกว่าพระเอาเวลาไปปฏิบัติธรรมบำเพ็ญสมณธรรม และให้โยมทุกคนไปดูข้อวัตรปฏิบัติของพระซึ่งมีถึงสองร้อยยี่สิบเจ็ดข้อ แยกได้เป็นสองอย่างคือสิ่งนี้ทำได้และสิ่งนี้ทำไม่ได้ ในขณะที่โยมทำได้ทุกอย่าง แค่ให้โยมถือศีลห้าอย่างเดียวก็หืดขึ้นคอแล้ว

สปอตเชิญนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาร่วมเป็นเจ้าภาพกองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว ถวายแด่คณะพระภิกษุสามเณรในศูนย์สาขาทั้งภายในและต่างประเทศ เพราะเมื่อยามลมหนาวมาเยือน ความเย็นปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ในประเทศไทย ทั้งยอดดอยสูง ป่าเขาลำเนาไพร โดยเฉพาะท้องถิ่นห่างไกลและทุรกันดาร งานจัดวันพฤหัสบดีที่ 1 วันเสาร์ที่ 3 และวันจันทร์ที่ 5 ธันวาคม 2548 เวลา 11 นาฬิกา ที่หน้าหอฉันคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง พร้อมบอกอานิสงส์ว่าผู้ให้ผ้าชื่อว่าให้วรรณะ เกิดภพใดชาติใดย่อมมีผิวพรรณผ่องใส ฝุ่นละอองและความหนาวร้อนไม่มากระทบผิวกาย และเข้าถึงธรรมได้โดยง่ายกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม จากนั้นอธิบายว่าเมื่อท่านหายหนาว ผิวพรรณดี สุขกายสบายใจ ก็บำเพ็ญสมณธรรมได้สะดวกสบาย ถ้าท่านเข้าถึงธรรมเราก็มีส่วนแห่งบุญตรงนี้ ซึ่งจะช่วยให้เราเข้าถึงธรรมได้ง่าย เป็นประเภทสุขาปฏิปทาขิปปาภิญญา คือปฏิบัติสะดวกและบรรลุได้เร็ว

อนุโมทนาสาธุการกับพุทธบุตรที่เพิ่งบวชเมื่อวันที่ 3 ธันวาคมจำนวน 50 รูป ซึ่งจะเดินทางไปปฏิบัติธรรมตั้งแต่วันที่ 7 ถึงวันที่ 18 ธันวาคม เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทั้งหมดล้วนเป็นผู้บริหารที่มีภารกิจมากแต่ก็ละเครื่องกังวลมาบวช แล้วให้โอวาทว่าจะบวชสั้นเพียงไหนก็ตาม วัตถุประสงค์ของการบวชมีเพียงประการเดียวคือทำพระนิพพานให้แจ้ง สลัดตนให้พ้นจากกองทุกข์ เติมความบริสุทธิ์ให้ตัวเองทุกวันทุกคืน และต้องมีปีติสุขภาคภูมิใจจากการเป็นพระวันต่อวันจึงจะถูกหลักวิชา ช่วงที่เป็นเพศบรรพชิตต้องทำให้กลั่นกล้ายิ่งกว่าตอนเป็นคฤหัสถ์

ตอบว่าอดีตสามีป่วยเป็นหืดหอบและแพ้กลิ่น เพราะกรรมเลี้ยงกุ้งไว้ขายที่ได้ทำลายชีวิตกุ้งเอาไว้มากในปัจจุบัน บวกกับกรรมใช้แรงงานสัตว์จนมากเกินไปในอดีต มารวมส่งผล ที่หายได้ก็เพราะการประพฤติธรรมบำเพ็ญสมณธรรมในเพศของพระภิกษุ การจะแก้ไขวิบากกรรมทำร้ายชีวิตกุ้งให้เบาบางต้องบำเพ็ญสมณธรรมทุกวัน แล้วอุทิศส่วนบุญให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียนเอาไว้ หนักก็จะเป็นเบา เบาก็จะหาย

สรุปว่าที่มาบวชก็เพื่อให้มีสิ่งของเหลือน้อยที่สุด ไม่มีอะไรเป็นเครื่องกังวล ชีวิตวันหนึ่งผ่านไปด้วยการบำเพ็ญสมณธรรม ชำระกาย วาจา ใจให้สะอาดบริสุทธิ์ นี่คือวัตถุประสงค์การมาบวช เพราะฉะนั้นทุกวันพระต้องทบทวนสิกขาบทว่าครบถ้วนบริบูรณ์ไหม ปฏิบัติถูกหลักวิชาเป็นพระแท้ไหม ถ้าถูกหลักวิชาก็จะมีความปลื้มปีติดื่มกินความปีติทางใจทุกวัน พอเห็นผ้ากาสาวพัสตร์ห่มคลุมกายก็ปลื้มว่าวันนี้เราเป็นพระสมบูรณ์

นึกถึงพุทธบุตร 50 รูปที่ขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ว่าการบวชครั้งนี้แม้เป็นช่วงสั้นแต่มีคุณค่าและสูงส่ง และถูกวัตถุประสงค์ของการบวช คือชำระกายวาจาใจให้สะอาดบริสุทธิ์ หลุดพ้นจากความทุกข์ ท่านบำเพ็ญสมณธรรมทุกวันทุกคืนอย่างเบิกบาน ผลการปฏิบัติธรรมดีขึ้น ครูไม่ใหญ่บอกว่าไม่มีวันไหนเลยที่ไม่ปลื้มใจเมื่อได้ฟังผลการปฏิบัติธรรมที่ผู้ประสานงานส่งมา

บอกว่าที่ขอไว้เก้าท่านก่อนเพราะบ้านรับไม่ไหวมากกว่านี้ แล้วย้ำว่าการบวชไม่ใช่ฉันเช้าเพลแล้วบ่ายพักผ่อนจำวัด แต่ลาบวชมาเพื่อบำเพ็ญสมณธรรม ทำพระนิพพานให้แจ้ง สลัดตนออกจากกองทุกข์ แสวงบุญสร้างบารมี ไม่ว่าบวชสั้นบวชยาว บวชเป็นสามเณรหรือพระภิกษุก็มีวัตถุประสงค์เดียวกัน

อธิบายว่ากว่าจะเป็นพุทธบุตรได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องมีความคิดที่จะเลือกเดินทางที่ไม่เบียดเบียนผู้ใด เลือกดำเนินชีวิตอย่างเรียบง่าย เอาเวลาที่มีอยู่อย่างจำกัดในโลกมนุษย์มาทำความเพียรบำเพ็ญสมณธรรมเพื่อให้ใจบริสุทธิ์ ผู้ทำภัตตาหารเข้าใจเรื่องนี้จึงทำด้วยความปลื้มปีติยินดี น่าอนุโมทนาสาธุการ

พูดถึงสามเณรสิบรูปผู้มีบุญที่บาห์เรนว่าจะไปรับกิจนิมนต์ที่นู่นที่นี่ก็จะหมดเวลาเสียก่อน ตอนนี้ยังไม่มีความรู้อะไรแต่มีความตั้งใจดีที่จะทำพระนิพพานให้แจ้ง และเพราะบวชช่วงสั้น ๆ จึงต้องใช้วันเวลาให้เป็นประโยชน์มากที่สุด ยกตัวอย่างพุทธบุตรรุ่นก่อน ๆ ที่ใช้เวลาบวชช่วงสั้นไปเพื่อการบำเพ็ญสมณธรรม แล้วมีผลการปฏิบัติที่ดีมากและมาแชร์ประสบการณ์เป็นกำลังใจกัน ครูไม่ใหญ่หวังว่าสิบรูปประวัติศาสตร์นี้จะยกทีมกันเข้าถึงธรรม

ระหว่างทางสามเณรเห็นเหมืองจึงถามพระสารีบุตรว่าคืออะไรและใช้ทำอะไร ท่านตอบว่าเขาไขน้ำให้ไหลไปตามเหมืองเข้าไปในนาเพื่อเลี้ยงข้าวกล้า สามเณรถามต่อว่าน้ำมีจิตไหม ท่านตอบว่าไม่มี สามเณรจึงคิดว่าคนไขน้ำที่ไม่มีจิตให้ไปตามที่ต้องการได้ แล้วคนที่มีจิตใจแท้ ๆ ทำไมจะทำจิตของตนให้อยู่ในอำนาจและบำเพ็ญสมณธรรมไม่ได้

สามเณรถามถึงช่างไม้ที่เอาไม้มาถากแล้วต่อเข้าด้วยกันทำล้อเกวียน และถามว่าไม้เหล่านี้มีจิตไหม พระเถระไม่หงุดหงิดที่สามเณรซักถามมาก แต่ตอบด้วยจิตประกอบด้วยเมตตาว่าไม้ก็ไม่มีจิตเหมือนกัน สามเณรจึงคิดชัดขึ้นว่าควรกลับวัดไปบำเพ็ญสมณธรรมได้แล้ว

บอกว่าช่วงนี้ยังอยู่ในช่วงการบวชสามเณรรุ่นประวัติศาสตร์ที่ตะวันออกกลาง ทุกรูปมีศรัทธาและมีประสบการณ์ภายในดีขึ้น เพราะบวชเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง และทุกรูปมีความคิดว่าเราจะต้องเป็นเนื้อนาบุญและเป็นอายุพระศาสนาให้ได้ แม้เวลาจะจำกัด และจะทำให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการบวชเท่าที่กำลังบารมีของตนจะทำได้ บางรูปไม่ค่อยได้หลับได้นอน ความเพียรก็มีผล ซึ่งจะทยอยนำมาอ่านให้ฟัง

อ่านรายชื่อผู้บวชสามเณร ณ บาห์เรน มีสามเณรอายุ 39 ปีจากบาห์เรน สามเณรอายุ 30 ปีจากดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ สามเณรอายุ 48 ปีจากบาห์เรน และรูปที่สิบเป็นสามเณรอายุ 37 ปีจากบาห์เรน แล้วบอกว่าการบวชคราวนี้ถือว่าถูกหลักวิชาทีเดียว แม้มีเวลาสั้นแต่ใช้วันเวลาให้เป็นประโยชน์ในการบำเพ็ญสมณธรรม และน่าปลื้มที่มีคนจองบวชรุ่นต่อไปกันเป็นแถวแล้ว จึงต้องทำกติกาไว้ก่อนว่าถ้าจะบวชต้องได้ไม่น้อยกว่าสิบวันและไม่เกินหนึ่งเดือน ใครเก็บเวลาไม่ได้ถึงสิบวันให้เอาไว้คราวถัดไป เพราะสิบวันจะได้ปรับตัวสองสามวันแล้วปฏิบัติอีกเจ็ดวัน จึงจะมีผลการปฏิบัติ เนื่องจากได้สรุปสูตรสำเร็จในการเข้าถึงประสบการณ์ภายในไปแล้ว รุ่นแรกของโลกตะวันออกกลางรุ่นนี้เป็นต้นแบบต้นบุญที่สำคัญมาก เพื่อให้ผู้ที่มาภายหลังเดินรอยตามอยู่ในรอยเท้าเดียวกัน ตอนนี้ที่เกาหลีก็เริ่มจะเอาบ้างแล้ว และอีกประเทศที่ลงท้ายด้วยคำว่าสถาน

บอกว่าสามเณรที่บวชในโลกตะวันออกกลางก็เข้าร่วมพิธีอัญเชิญจักรแก้วที่หน้าจอด้วย เหลือเวลาอีกไม่กี่วัน สามเณรใจใสทั้งสิบรูปให้ทำความเพียรให้ดี ถ้าง่วงนักก็พักก่อน พอหายง่วงก็ทำความเพียร ไม่รับกิจนิมนต์ ไม่พูด ไม่คุย ไม่นึก ไม่คิดแบบชาวโลก เพราะถ้าเริ่มคิดแบบทางโลกเรื่องหนึ่ง เดี๋ยวจะดึงเรื่องสอง สาม สี่ ห้ามาเรื่อย ๆ เพราะตั้งใจบวชเพื่อบำเพ็ญสมณธรรม และตอนนี้อยู่ในสายตาของมนุษย์และเทวดาที่กำลังคอยอนุโมทนาทุกอนุวินาที

พระเถระตอบว่าคนเหล่านั้นเรียกว่าช่างไม้ กำลังถากไม้เพื่อต่อเข้าด้วยกันเป็นล้อเกวียน สามเณรถามต่อว่าไม้เหล่านั้นมีจิตไหม พระเถระตอบว่าไม่มีจิต สามเณรจึงเกิดความคิดว่าไม้เหล่านี้ไม่มีจิตใจ คนยังนำมาทำเป็นล้อเกวียนใช้ขนข้าวของไปไหนได้ตามต้องการ คนเรามีจิตใจแท้ ๆ ทำไมจึงจะไม่สามารถทำจิตให้อยู่ในอำนาจแล้วบำเพ็ญสมณธรรมได้ คิดดังนี้แล้วจึงขออนุญาตพระเถระกลับสู่พระวิหารเพื่อบำเพ็ญสมณธรรม