วัดพระธรรมกายและสิ่งก่อสร้าง

สรุปว่าเมื่อวานได้โหวตประชามติของนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกแล้ว ได้สองวิธีการ วิธีที่หนึ่งคือร่วมบุญเฉพาะวิหารน้อยของคุณยายอาจารย์ วิธีที่สองคือไปทำบุญเสาแก้วพันปี 300 ต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท แล้วมารับวิหารน้อยเป็นของขวัญ เป็นเครื่องระลึกนึกถึงบุญว่าคนอย่างเราได้มีโอกาสสร้างเสาแก้วพันปีถึงสามร้อยต้น เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในการสั่งสมบุญ

บอกว่าอยากให้นักเรียนทุกคนได้มีส่วนในบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นนี้ เพราะสิ่งที่เราทำด้วยความยากลำบากนั้นแปลกและน่าอัศจรรย์ ระลึกนึกถึงวันไหนเวลาไหนก็มีความปลื้มปีติและภาคภูมิใจว่าคนอย่างเรานี่ทำได้หรือ เหมือนครูไม่ใหญ่ที่นึกถึงบุญใหญ่ตอนเป็นนักศึกษา ที่อดข้าวรวบรวมปัจจัยมาทำบุญสร้างบ้านธรรมประสิทธิ์ ซึ่งเป็นที่ที่ผู้มีบุญเข้ามาปฏิบัติธรรมกัน ตอนนั้นลำบากแต่นึกทีไรก็ปลื้ม นึกอย่างหลังก็สงสัยว่านั่นเราหรือ เราทำได้อย่างไร

สอนว่าคนที่จะเป็นพระเจ้าจักรพรรดิและเป็นผู้มีบุญมากในโลกต้องคิดแตกต่างจากคนอื่น คนอื่นคิดแล้วไม่ทำ เราต้องคิดทำ คนอื่นคิดทำตามลำพัง เราต้องทำด้วยตัวเองและชวนคนอื่นด้วย คนอื่นคิดทำต้นเดียว เราต้องคิดสามร้อยต้น คนมีบุญน้อยจะคิดว่าไม่ทำหรอก ไม่รู้จะหาเงินจากไหน ไม่รู้จะชวนใคร เกรงใจเขา แล้วก็ฟุ้งซ่านไปจนสุดท้ายไม่ได้ทำและไม่ได้บุญ เพราะไม่มีบุญหล่นทับ บุญเกิดขึ้นได้ประการเดียวคือต้องทำด้วยตัวเอง ทั้ง ๆ ที่คนมีอยู่ทั่วโลก ชวนล้านคนทำสองคนก็คุ้มแล้ว ส่วนมหาทุคตะนั้นมีสิทธิ์เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ แต่ท่านเป็นพระอรหันต์ไปก่อนจึงกลับไม่ได้แล้ว ใครบอกว่าจนก็ให้ถามตัวเองว่าจนเท่าท่านมหาทุคตะไหม ที่มีผ้าชุดเดียวกับภรรยา ลองไปดูในตู้เสื้อผ้าเถิดมีเยอะแยะไปหมด

บอกว่าเมื่อมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่แล้วเห็นวิหารน้อยหลังนี้ต้องชื่นใจว่ามันเกิดขึ้นด้วยบุญจริง ๆ ไม่ใช่แค่ร่วมบุญเพื่อจะได้มาหลังหนึ่ง แต่เราร่วมบุญขนาดสามร้อยต้น อย่างนั้นถึงจะปลื้ม เวลาก้าวเข้าไปนั่งหรือนอนในวิหารน้อยก็จะโอ่อ่าสง่างามและชื่นใจทุกย่างก้าว คืนนั้นหลับเป็นสุขอยู่ในอู่ทะเลบุญ ตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นก็คือวิหารน้อยหลังนั้นแล้วก็ระลึกนึกถึงบุญ นั่งทำสมาธิก็คิดอย่างนี้ ก้าวออกมาทำกิจกรรมก็คิดอยู่ตรงนี้ แปลว่ากระแสแห่งบุญจะเกิดขึ้นตลอดเวลา

เปรียบว่าถ้าเราคิดว่าร่วมบุญเพื่อจะได้วิหารน้อยมา ความคิดจะได้ทีเดียวคือตอนไปร่วมบุญแล้วเอามา นึกต่อไม่ออก แต่ถ้าเป็นสามร้อยต้นที่ทำด้วยความยากลำบาก ต้องใช้ปากที่ติดอยู่บนใบหน้า ใช้ดวงปัญญา หัวใจกัลยาณมิตร และกำลังใจอันสูงส่งไปทำหน้าที่ กว่าจะไปชวนคนได้จะเกิดคุณธรรมขึ้นอีกมากมาย เช่น เมตตา วิริยะ ขันติ และอภัยทาน แต่มันจะปลื้ม

อธิบายความเข้าใจเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานว่าเหตุที่ต้องเลือกสองอย่างและให้เปอร์เซ็นต์ทั้งสองสูง เพราะบางครอบครัวทำครบสามร้อยต้นไปแล้ว แต่สมาชิกทั้งครอบครัวก็อยากมาอยู่ด้วย จึงต้องมีกันคนละหลัง เพราะวิหารน้อยหลังหนึ่งอยู่ได้คนเดียว ไม่ใช่หลังหนึ่งเข้าไปทั้งครอบครัวเพราะนี่ไม่ใช่เต็นท์ นี่คือวิหารน้อยกลอยใจของยาย ที่จำลองวิหารของคุณยายอาจารย์และภูเขาทองหลังบ้านของชฎิลเศรษฐี

สอนว่าเพราะท่านถึงจุดอิ่มตัวจึงสละออกจากสมบัติได้ แล้วให้ลองดูตัวเราว่าอิ่มในเรื่องสมบัติแล้วยัง จนเบื่อแล้วหรือยัง หรือเราจะเบื่อความจนมากกว่า แต่ของท่านเบื่อความรวย คนที่รวยจนเบื่อไม่ได้มีอยู่ท่านคนเดียว มีกับผู้มีบุญทุก ๆ ท่านที่ทำบุญพิเศษอย่างนี้ พอถึงจุดหนึ่งจะเข้าใจว่าสมบัติคือเครื่องมือสำหรับสร้างบารมี จึงนำออกไปทำทานอย่างยิ่งใหญ่ นี่คือข้อคิดที่เราต้องย้อนมองว่าเราจะเป็นได้เพียงผู้ร่วมบุญแค่นั้นหรือ แล้วได้วิหารน้อยมาเป็นที่อยู่ธุดงค์ ซึ่งการร่วมบุญเพราะจำเป็นต้องใช้มันนั้นจะไปนึกว่าเป็นบุญตอนไหน แต่ถ้าสร้างบุญแล้วก็เหมือนของขวัญที่ลอยมาจากนภากาศเฉพาะผู้มีบุญ เหมือนภูเขาทองที่ผุดขึ้นหลังบ้านชฎิลเศรษฐี บุญอะไรที่ทำได้ยากบุญนั้นจะนำมาถึงความปลื้มปีติ

เล่าว่าพระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านปลื้มอยู่บุญหนึ่ง คือคราวที่ท่านออกบิณฑบาตไม่ได้อาหารเลย สามวันต้องดื่มน้ำเข้าไป วันที่สามได้อาหารมาข้าวปั้นหนึ่งกับกล้วยผลหนึ่ง กำลังจะฉันก็เห็นแม่สุนัขลูกอ่อนผอมโซจนเห็นโครงกระดูก หอบแฮ่ก ๆ มายืนอยู่ข้างหน้า มองด้วยดวงตาวอนขอ ท่านจึงแบ่งให้ครึ่งปั้นครึ่งผล พอปรากฏว่ามันไม่กินกล้วยกินแต่ข้าว ท่านก็ไม่ยอมหยิบกลับเพราะบริจาคไปแล้ว จึงเหลือข้าวครึ่งปั้นกับกล้วยครึ่งผล ท่านมาเล่าให้ฟังตอนใกล้มรณภาพจนไม่อยากจะพูดแล้ว แต่เล่าทีแรกก็ยังละเลิงเบิกบานปีติ จึงย้ำว่าบุญเสาแก้วพันปีไม่ใช่ว่าจะมีง่าย ๆ

ย้ำว่าเรารู้อยู่ว่าเรามาสร้างมหารัตนวิหารคด ซึ่งจะเป็นที่รองรับพุทธบริษัทสี่ทั่วโลก โดยเฉพาะพุทธบุตรทั่วโลกจำนวนมหาศาลเรือนล้าน เราจึงมีโอกาสได้มาเห็นเนื้อนาบุญและได้บำเพ็ญบุญ เป็นทางมาแห่งบุญ วันนี้จึงเป็นเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจกันให้ชัดเจน เพราะเมื่อวานไม่มีเวลา แล้วเข้าสู่เรื่องจักรแก้วที่จะประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ยอดมหาปูชนียาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย

ผู้เขียนเล่าว่าพี่ชายสมัยเป็นเด็กมักนอนแล้วเห็นองค์พระอยู่กลางท้องเป็นประจำสม่ำเสมอ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่เคยรู้จักวัดพระธรรมกายหรือทำบุญอะไรมาก่อนเลย พอโตขึ้นก็ได้มีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกายก่อนคนอื่น แล้วตัดสินใจอบรมธรรมทายาท มีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีคือเห็นองค์พระ แต่ปัจจุบันเขาพบประสบการณ์แปลก ๆ คือเห็นดวงแก้วลอยเต็มไปหมด ซึ่งครอบครัวยังไม่ทราบว่าเกิดจากอะไร

ช่วงอ่านรายชื่อผู้ร่วมบุญเป็นเจ้าภาพโครงการเสาแก้วพันปีก่อนปิดรายการ โดยเอ่ยถึงเสาต้นละสองพันบาท จำนวนสามร้อยต้น

อ่านจดหมายเด็กชายชื่อเล่นน้องเอ็ม อายุ 10 ปี ชั้น ป.5 จากโรงเรียนอนุบาลชลบุรี จังหวัดชลบุรี เขียนว่าได้ข่าวเรื่อง 238 วัดในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ว่ามีผู้ก่อการร้ายหรือผู้ประพฤติไม่ดีคอยจะทำร้ายพระภิกษุสามเณรและชาวบ้าน จึงขอร่วมบุญ 238 วัด วัดละหนึ่งบาท และถ้าเป็นไปได้อยากทำทุกเดือนเลยแต่ยังเป็นแค่ความฝัน ปิดท้ายด้วยการขอให้หลวงพ่อสุขภาพแข็งแรงและหนุ่มขึ้นทุกวัน ครูไม่ใหญ่ชมว่าชื่อไปพ้องกับเสาแก้วพันปี และชมลายมือที่เขียนตัวใหญ่สูงแล้วค่อย ๆ เล็กลงมา

ชวนว่าปีใหม่นี้มาเอาบุญใหญ่ซะ และมาเป็นเนื้อนาบุญให้ครูไม่ใหญ่หน่อย เพราะชาติต่อไปจะไม่พึ่งใคร จะพึ่งตัวเองและเป็นที่พึ่งกับคนอื่น ให้มานั่งธรรมะเยอะ ๆ ให้เห็นดวงใส ๆ องค์พระใส ๆ แต่คราวนี้ขอจำกัดแค่หนึ่งหมื่นที่เท่านั้น หมื่นหนึ่งก็ไม่ได้ เพราะสถานที่ได้แค่นั้น เนื่องจากจะไปอยู่ใต้มหารัตนวิหารคด ไม่ได้อยู่กลางแจ้ง จะได้ทดลองดูเสาแก้วไปพลาง ๆ ว่าเราสร้างมาเป็นอย่างไร ชวนคนเข้ามาสร้างเป็นอย่างไร หรือได้ร่วมอนุโมทนาของคนอื่นเป็นอย่างไร

บอกว่าขอเพียงให้นั่งหลับตาเอาดวงใส ๆ องค์พระใส ๆ ให้เกิดขึ้นกลางกาย แล้วเป็นแหล่งแห่งบุญให้ครูไม่ใหญ่หน่อย เพราะอยากทำบุญใหญ่ในวันปีใหม่ วันที่ 31 ธันวาคมจะมีธรรมยาตราและพิธีอัญเชิญจักรแก้วมาประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี แล้วชวนทบทวนบุญเก่ากันก่อน

ให้ทบทวนบุญด้วยการยกมือ ถามว่าเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2537 ใครเกิดแล้ว และใครได้มาในพิธีเททองหล่อรูปเหมือนทองคำพระเดชพระคุณหลวงปู่พระมงคลเทพมุนี วันที่ 3 มีนาคม 2539 ใครมาในพิธีตอกเสาเข็มต้นแรกสถาปนามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี และวันที่ 5 มกราคม 2540 ใครมาในพิธีตอกเสาเข็มต้นสุดท้าย

ผู้เขียนเล่าว่าตอนหลังโยมแม่ได้รู้จักวัดพระธรรมกายเมื่อปี 2547 วันหนึ่งคุยโทรศัพท์กับโยมแม่ ท่านชวนมาวัด ตอนนั้นผู้เขียนมีความทุกข์อยู่พอดีจึงยอมมา ได้มานั่งสมาธิที่วัดเป็นครั้งแรกในสภาธรรมกายสากล ทำตามคำแนะนำของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่สอนนั่งสมาธิ แล้วมีอาการเหมือนถูกดูดลงไปในกลางท้อง อยู่ ๆ ก็ปรากฏเป็นดวงสว่างลอยขึ้นมา มองต่อไปเรื่อย ๆ ก็เห็นดวงแก้วอีกหลายดวงแล้วก็เห็นองค์พระ จึงหยุดใจไปเรื่อย ๆ

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ชื่อเรื่องก็แปลกดี ชื่อว่าอย่ามามั่วนิ่ม และวันนี้ยังมีเรื่องของท่านโชติกเศรษฐี เศรษฐีผู้มีบุญในกาลก่อนสมัยพุทธกาลที่มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง มาเล่าสู่กันฟัง เพราะหลาย ๆ เรื่องเรายังไม่ทราบเลย พร้อมชวนจองเสาแก้วพันปี ถ้าจองได้ก็สามร้อยต้น ถ้าไม่ได้ก็เอาสักต้นหนึ่ง

มาถึงช่วงทบทวนบุญมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ให้ใครที่มาในแต่ละพิธียกมือ ใครไม่มาก็พนมมืออนุโมทนา ไล่ตั้งแต่วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2537 และวันที่ 3 มีนาคม จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2548 ที่จะมีพิธีประดิษฐานจักรแก้ว ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี แล้วสรุปว่าสิ่งใดที่เราได้ทำมามันมีทีเดียวแล้วก็จะผ่านไป ไม่มีวันย้อนกลับ เหมือนเวลาในชีวิตของเราที่ไม่มีวันย้อนกลับไปอีกแล้ว

สารคดีเล่าภาพประวัติศาสตร์ของโลกที่ยากจะลืมเลือน เมื่อคลื่นแห่งศรัทธาของมหาชนทั้งในและต่างประเทศหลั่งไหลสู่ลานธรรม เพื่อร่วมพิธีเททองคำหล่อรูปเหมือนพระมงคลเทพมุนีองค์แรกของโลก ประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ตรงกับวันเพ็ญมาฆบูชา วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2537 การหล่อด้วยทองคำขนาดหนึ่งเท่าครึ่งขององค์จริงไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนในโลก เพื่อแสดงความกตัญญูกตเวทีระลึกถึงมโนปณิธานอันยิ่งใหญ่ของหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ที่สละชีวิตเป็นเดิมพันจนค้นพบวิชชาธรรมกายที่สูญหายไปหลังพุทธปรินิพพานกลับคืนมาให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลก และเล่าว่าเหล่าสาธุชนทำหน้าที่ยอดกัลยาณมิตรอย่างเต็มที่ทั้งทำเองและชักชวนผู้อื่นทำ เพราะเป็นบุญที่อาจเกิดขึ้นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต

บอกว่าจะถวายรูปเหมือนไปตามวัดต่าง ๆ ที่ท่านปรารถนา เพราะมีผู้เขียนจดหมายมาหลายท่าน แต่ครูไม่ใหญ่เห็นว่ายังไม่พร้อม อยากทำให้สมบูรณ์อีกหน่อย เพราะเมื่อหล่อเสร็จนำไปประดิษฐานแล้วจะไปปรับปรุงเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ตั้งแล้วตั้งเลย ไม่เหมือนตำแหน่งทางโลกที่ตั้งแล้วเปลี่ยนได้ แล้วบอกว่าจะหาผู้มีบุญว่าจะทำบุญวัดไหน ในประเทศมีแค่สามหมื่นกว่าวัด บวกกับทั่วโลกอีกกี่วัดก็เอา แล้วจะจารึกชื่อติดไว้ องค์จะทำหน้าตักหนึ่งเมตรยี่สิบ ใหญ่กว่าตัวคน ไม่ใหญ่ไม่เล็กพอดี ๆ จะจองครอบครัวละวัดหรือหลายครอบครัวต่อวัดก็ได้ และประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาก็ต้องนิมนต์มาเยอะ ๆ จึงยังต้องสร้างมหารัตนวิหารคดและลานธรรมรองรับ เพราะเรามีกิจกรรมงานบุญอีกเยอะ ทุกกิจกรรมจัดไว้เพื่อเป็นทางมาแห่งบุญและเป็นประวัติศาสตร์ชีวิตที่งดงามของการเกิดมาสร้างบารมี

บอกว่าปีใหม่นี้อย่าขาด แต่รับจำกัด เพราะที่มหารัตนวิหารคดมีอยู่แค่หมื่นที่ และเต็นท์วิหารน้อยก็มีแค่หมื่นหลัง ใครปรารถนาจะสร้างบารมีก็ต้องเร็วหน่อย เมื่อวานนี้มาจองกันทะลักไปเลย จะได้ดูว่าใครมีความตั้งใจจริงที่จะมาอยู่ธุดงค์และขจัดมลทินของใจให้หมดไป เพราะธุดงค์ปีใหม่ปีนี้จะเป็นต้นแบบในการอยู่ธุดงค์สำหรับปีต่อ ๆ ไป และภาพจะแพร่ไปทั่วโลก ผู้ที่มาจะได้ร่วมพิธีอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐานหน้ามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ซึ่งเป็นจักรแรกจึงต้องการให้มีอานุภาพและบุญใหญ่ ทุกคนต้องจิตใจใสบริสุทธิ์จริง ๆ จึงต้องรีบแจ้งความจำนง ถ้ามีเยอะก็คงต้องจับฉลาก

อธิบายว่าพิธีประดิษฐานจักรแก้ว ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี จะเป็นบุญลำดับที่แปด นับตั้งแต่การเททองหล่อรูปเหมือนทองคำหลวงปู่ นักเรียนใหม่ที่ขาดบุญมาเจ็ดช่วง หรือใครขาดไปสองสามช่วงก็แล้วแต่ ลำดับที่แปดนี้อย่าขาด แม้ใครไม่ได้อยู่ธุดงค์แต่วันนั้นต้องมา และมาแล้วต้องใส่เสื้อชุดภูเขาทอง แล้วเล่าว่ามีนักเรียนมองผ่านจอเห็นภาพมหาวิหารน้อยภูเขาทองแล้วเห็นองค์พระอยู่ในนั้น ครูไม่ใหญ่ถามผู้ประสานงานว่าเขาตาฝาดหรือเปล่า สรุปว่าถ้าตาฝาดไม่มีสิทธิ์เห็น ถ้าตาดีมีบุญจึงจะเห็น

ผู้เขียนเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ปัจจุบันอยู่ที่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา เล่าว่าเมื่อครั้งยังอยู่เมืองไทยได้รู้จักวัดพระธรรมกายตอนบวชเป็นสามเณรที่วัดแถวบ้านช่วงปิดเทอมสมัยเรียนชั้น ม.2 ได้อ่านหนังสือมงคลชีวิตเล่มที่สองแล้วถูกใจมาก อ่านรวดเดียวจบ จึงมาที่วัดพระธรรมกายตามที่อยู่ในหนังสือ จากนั้นก็ห่างวัดไปเพื่อเรียนต่อจนจบปริญญาตรี แล้วได้พบกัลยาณมิตรท่านหนึ่งจึงกลับมาทำบุญอีกครั้ง ได้บวชเป็นพระธรรมทายาทรุ่นปี 2541 รุ่นอัศจรรย์ตะวันแก้ว ช่วงนั้นปลื้มมากและชวนคนในบ้านมาวัดได้ ครอบครัวร่วมบุญทุกบุญของวัดสม่ำเสมอ ปี 2548 ยังเป็นประธานกองหล่อองค์พระสี่กอง เสาแก้วอีกหนึ่งต้น และล่าสุดร่วมบุญสร้างมหารัตนบัลลังก์ของหลวงปู่ห้าสิบแผ่น ครูไม่ใหญ่ชมว่านักบุญอย่างนี้น่าจะมีสมบัติแบบท่านโชติกเศรษฐี

อ่านรายนามผู้ร่วมบุญโครงการเสาแก้วพันปี ทั้งกลุ่มบริษัทและกัลยาณมิตรที่บูชาธรรมต้นละสี่ร้อยบาทสามร้อยต้น ต้นละสามร้อยสามสิบสามบาทสามร้อยต้น ต้นละสองร้อยบาทสามร้อยต้น จนถึงต้นละหนึ่งร้อยบาทสามร้อยต้น รวมทั้งทีมงานสื่อของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา แล้วประกาศว่าวันนี้ทำกฐินรายวันเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งกอง ขออนุโมทนาให้เข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน และขอแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกทุกคน

อ่านจดหมายของเด็กชายที่มีชื่อเล่นว่าปลั๊ก อายุเพิ่งสองขวบ เขียนจดหมายเองยังไม่เป็น จึงให้คุณยายเขียนเล่าเรื่องแทนเสียยาว เล่าว่าตอนเกิดที่โรงพยาบาล คุณยายเอาผ้ากฐิน 60 ปีไปตั้งไว้ในห้องที่แม่กับเด็กพักฟื้น เพื่อให้คนที่มาเยี่ยมได้ทำบุญ รวมเงินได้ถึง 1,800 บาท เด็กดูรายการฝันในฝันด้วย ชอบเพลงอีสาน พอมีเพลงโอเยก็ลุกขึ้นเต้น คุณแม่สอนให้หยอดกระปุกแล้วเต็มก็ให้ยายเอาไปทำบุญ ตอนนี้ทำบุญไปแล้ว 238 บาท และคุณยายชวนเด็ก ๆ ในหมู่บ้านมาร่วมบุญรวมเป็นวัดละห้าบาท ปิดท้ายว่าไม่ยอมไปวัดใกล้บ้านเพราะหมาในวัดชอบไล่ ยายบอกว่าให้มาวัดพระธรรมกายเพราะไม่มีหมา เข้าได้แต่คน

ชวนทบทวนบุญโดยให้ยกมือว่าใครมาร่วมพิธีบ้าง ไล่ตั้งแต่วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2537 พิธีเททองหล่อรูปเหมือนทองคำพระมงคลเทพมุนี ต่อด้วยวันที่ 3 มีนาคม 2539 พิธีตอกเสาเข็ม แล้วไล่มาปี 2540 และปี 2544

ยืนยันว่าพื้นที่บริเวณมหารัตนวิหารคดที่เคลียร์แล้วรองรับวิหารน้อยได้ประมาณหมื่นหลังเท่านั้น จึงเป็นไปตามกำลังบุญ เพราะอันนี้เฉพาะผู้มีบุญ เหมือนภูเขาทองของชฎิลเศรษฐีที่เป็นของเฉพาะผู้มีบุญ พระราชาในเมืองยังไม่ได้ ใครได้รับไปแล้วต้องมาอยู่จริงและต้องนำกลับไปที่บ้านด้วย ถ้ามีคนเกินจำนวนที่เหลือก็ค่อยมาจับฉลากกัน ตอนนี้ให้ผู้ประสานงานเช็กชื่อจองไว้ก่อนได้

เกริ่นก่อนเปิดสารคดีว่าจะทบทวนบุญพิธีตอกเสาเข็มต้นแรกเพื่อสถาปนามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ซึ่งจัดขึ้นเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พุทธศักราช 2539 หรือเมื่อเก้าปีที่แล้ว

สารคดีเล่าว่าวันนั้นเหล่าพุทธบริษัทสี่จากทั่วทุกสารทิศทั้งในและต่างประเทศมาประชุมพร้อมกัน เมื่อพิธีเริ่ม พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยนำสาธุชนกล่าวคำบูชาพระรัตนตรัยและนำนั่งสมาธิ ทำใจหยุดนิ่งเพื่อให้เข้าถึงพระธรรมกายภายในซึ่งเป็นที่พึ่งที่ระลึกสูงสุด ตามมหาอมตวาจาของหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญที่ว่าหยุดเป็นตัวสำเร็จ จากนั้นท่านประธานในพิธีไปประจำที่แท่นตอกเสาเข็มซึ่งตั้งอยู่กลางศูนย์กลางพิธี รายล้อมด้วยผู้มีบุญนับหมื่นนับแสน เมื่อปิดแผ่นทองที่เสาเข็มแล้วก็โยกปั้นจั่นตอกเสาเข็มมหามงคลต้นแรกเป็นปฐมฤกษ์ เสียงที่สะเทือนเลื่อนลั่นเสมือนสัญญาณแห่งชัยชนะที่ประกาศให้มนุษย์และปวงเทวาทราบว่ามหาวิหารพระมงคลเทพมุนีจะปรากฏในเร็ววัน แล้วทุกคนได้ร่วมกันตอกเสาเข็มมงคลต้นน้อยลงสู่ลานมหาวิหาร

สารคดีสรุปว่าการสถาปนามหาวิหารทำเพื่อตอบแทนพระคุณอันยิ่งใหญ่ของหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ผู้สละชีวิตนำวิชชาธรรมกายกลับคืนมาสู่มวลมนุษยชาติ ผู้มีส่วนร่วมย่อมได้บุญนับอสงไขยไม่ถ้วน เพราะมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีคือปูชนียสถานที่สว่างไสวที่สุดในจักรวาล เป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อทองคำและบันทึกเรื่องราวของมหาปูชนียาจารย์ให้อนุชนรุ่นหลังได้ศึกษา จบสารคดีแล้วครูไม่ใหญ่บอกว่าชื่นใจ เก้าปีผ่านไปจากเสาเข็มต้นแรกเรื่อยมาจนถึงวันที่เราจะอัญเชิญจักรแก้วมาประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ในวันที่ 31 ธันวาคม 2548 วันสิ้นปี ชวนให้มากันแม้ไม่ได้อยู่ธุดงค์ แต่ถ้าอยู่ธุดงค์ด้วยก็จะได้บุญแรงเพราะได้เตรียมตัวเตรียมใจ

อธิบายว่าการเกิดขึ้นของผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายไม่ใช่บุญเล็กบุญน้อยแต่เป็นบุญที่ยิ่งใหญ่ เพราะทำให้เราเข้าใจว่าในตัวเรามีพระรัตนตรัย มีพระธรรมกายอยู่ในตัว ทำให้รู้ความจริงของชีวิต มั่นใจในคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามากขึ้น เชื่อเรื่องกฎแห่งกรรม ภพภูมิ นรก สวรรค์ ทำให้ดำเนินชีวิตถูกต้องและพบสุขที่แท้จริงด้วยประโยคสั้น ๆ ว่าหยุดเป็นตัวสำเร็จ เป็น know how ของความสำเร็จทั้งทางโลกและทางธรรม เพราะฉะนั้นทุกคนมีส่วนในบุญมหาศาลในการสร้าง แม้ตะปูหนึ่งตัว อิฐหนึ่งก้อน ไม้หนึ่งแผ่น ที่มีส่วนในการก่อสร้างมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีก็เป็นบุญใหญ่ ปิดอบายไปสวรรค์ พร้อมย้ำว่าพระรัตนตรัยภายนอกเอาติดตัวไปไม่ได้ จะอุ้มเจดีย์ไป จะแบกตู้พระไตรปิฎกไปก็หนัก จะแบกพระสงฆ์ท่านก็ห้ามแตะ มีแต่พระรัตนตรัยในตัวที่ไปกับเราได้

สปอตประกาศว่าบัดนี้สิ่งที่ปรากฏขึ้นได้ยากในโลกได้เกิดขึ้นแล้ว จักรแก้วคือประธานแห่งรัตนะเจ็ด เป็นทิพยสมบัติคู่บุญของพระเจ้าจักรพรรดิที่มีอานุภาพมากที่สุด บันดาลความสุขความสำเร็จได้ตามความปรารถนา ได้จำลองลงมาให้ชาวโลกประจักษ์ถึงอานุภาพของพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกาย ขอเชิญผู้มีบุญร่วมกันอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ในวันที่ 31 ธันวาคม พุทธศักราช 2548 เวลา 17 นาฬิกา เพื่อน้อมสักการบูชายอดมหาปูชนียาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย และจะเป็นภาพเหตุการณ์ครั้งสำคัญที่ประทับอยู่ในดวงใจของทุกคนตราบนานเท่านาน

ผู้เขียนเล่าว่าคุณแม่เริ่มมาวัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปี 2527 แล้วมาต่อเนื่องเรื่อยมาแทบทุกอาทิตย์ ยิ่งอาทิตย์ต้นเดือนไม่เคยขาดเลย ไม่พอใจแค่ทำบุญด้วยตนเองแต่ยังทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างทุ่มเทสุดชีวิต ออกไปแจ้งข่าวบุญแทบทุกวันตั้งแต่เก้าโมงถึงหกโมงเย็นทั้งที่อายุ 60 กว่าปีแล้ว ทำนานเป็นเดือน ๆ จนรวบรวมปัจจัยมาถวายได้เป็นจำนวนมาก ปกติคุณแม่เป็นคนประหยัดมัธยัสถ์ และในวัยเด็กท่านผ่านชีวิตที่ลำบากมามากกว่ามาก ต้องพึ่งพาตนเองจนสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้

อ่านรายนามผู้มีบุญร่วมสร้างเสาแก้วพันปี ทั้งผู้ที่ร่วมบุญต้นละหนึ่งต้นและผู้ร่วมโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ให้เสร็จภายในวันธุดงค์ปีใหม่ ซึ่งเหลืออีกสี่สิบสี่วันก็จะถึงวันธุดงค์ปีใหม่แล้ว

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของเคสสัตว์ดีที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมมากขึ้น ชื่อเรื่องแรงมากคือผมเกิดกลางวงไพ่ นอกจากนั้นยังมีบุญกฐินตกค้างที่วัดในถิ่นทุรกันดาร 9 วัด และทบทวนบุญพิธีตอกเสาเข็มต้นสุดท้าย สถาปนามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย แล้วชวนไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน

ย้ำว่าปีหน้าคำว่ากฐินตกค้างต้องไม่มีในพจนานุกรมฉบับพุทธบริษัทสี่ ต้องมีกฐินทุกวัดจึงจะถูกหลักวิชา แล้วถามว่าเหลืออีกกี่วันถึงธุดงค์ปีใหม่ ตอบว่า 43 วัน จึงให้เตรียมตัวเตรียมใจ รักษาสุขภาพให้แข็งแรง รีบทำภารกิจการงานทั้งที่บ้านและที่ทำงานให้หมดเครื่องกังวล ถ้าจะไปกราบขอพรผู้ใหญ่ก็ให้ถูกหลักวิชา อย่าเอาน้ำเมาใส่กระเช้าไป พอถึงวันที่ 29 ธันวาคมก็มาลงทะเบียนเข้าอยู่ธุดงค์ และวันที่ 31 ธันวาคมมาอัญเชิญจักรแก้วไปประดิษฐานหน้ามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี

บอกให้มาก่อนเพราะวิหารน้อยมีจำนวนจำกัด ได้พยายามขอร้องโรงงานต่าง ๆ แล้วแต่เขาทำได้เท่านี้ เพราะอยู่ในช่วงเทศกาลปีใหม่ จึงย้ำว่าต้องใช้วันเวลาให้เป็นประโยชน์ในการสร้างบารมี ให้ถูกวัตถุประสงค์ของการมาเกิดเป็นมนุษย์

ชวนทบทวนบุญมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีให้ชื่นใจ ใครได้ทำก็ชื่นใจ ใครไม่ได้ทำก็อนุโมทนา แล้วไล่ถามทีละรายการว่าใครมาร่วมพิธีเททองหล่อรูปเหมือนทองคำพระมงคลเทพมุนีองค์ที่ 1 เมื่อมีนาคม 2539 พิธีตอกเสาเข็มต้นแรกและต้นสุดท้ายสถาปนามหาวิหาร เมื่อวันที่ 5 มกราคม 2540 พิธีปิดเชิงกลอนและจุดประทีปบูชามหาวิหาร พิธีปลูกต้นสวรรค์สระมหาสถิตทะเลบุญ เมื่อ 31 ตุลาคม 2547 รวมเจ็ดรายการที่ผ่านไปแล้ว และรายการที่แปดคือพิธีอัญเชิญจักรแก้ว วันที่ 31 ธันวาคม 2548 ที่ขอสาธุล่วงหน้าไว้

สารคดีทบทวนบุญพิธีตอกเสาเข็มต้นสุดท้าย มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ว่าในรอบปี 2540 ยอดนักสร้างบารมีทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่านี่เป็นมหากุศลครั้งสำคัญที่ไม่มีวันลืมเลือน ประทับใจภาพมหาชนเรือนแสนที่เดินทางหลั่งไหลมาจากทั่วสารทิศ ในมือชูภาพพระมงคลเทพมุนีบนพื้นกระดาษสีน้ำเงินขึ้นเหนือศีรษะด้วยความเคารพบูชาอย่างสูงยิ่ง ในวันที่ 5 มกราคม 2540 ณ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี

สารคดีเล่าว่าประธานรับแผ่นทองคำจากท่านประธานสงฆ์มาปิดที่เสาเข็ม แล้วโยกปั้นจั่นตอกเสาเข็มมหามงคลต้นสุดท้าย ท่ามกลางเสียงสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัยที่ดังกึกก้อง ทุกคนปลื้มใจในมหากุศลครั้งประวัติศาสตร์ที่บังเกิดขึ้นได้ยาก ปิดท้ายด้วยโอวาทของหลวงพ่อว่างานนี้ไม่ใช่เพียงการสถาปนามหาวิหารเพื่อยกย่องครูบาอาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายเท่านั้น แต่ภาพสาธุชนเรือนแสนที่มาร่วมกันอย่างพร้อมเพรียง มีระบบระเบียบวินัยทั้งตอนเดินทางมา ร่วมกิจกรรม และเดินทางกลับ นั่นคือภาพของพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกายที่ชาวโลกต้องการอย่างแท้จริง

สปอตเชิญชวนยอดกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชใหม่ปี 2549 ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ณ มหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ปีนี้จะแตกต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อย เพื่อชำระกายวาจาใจของลูกหลานยายให้บริสุทธิ์ผ่องใส ได้เข้าถึงพระธรรมกายภายในและมีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง ให้มาร่วมส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่และเก็บความประทับใจกลับบ้าน สอบถามได้ที่ผู้ประสานงานภาคที่สังกัด

สปอตประกาศว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นได้ยากในโลกได้เกิดขึ้นแล้ว จักรแก้วคือประธานแห่งรัตนะเจ็ด เป็นทิพยสมบัติคู่บุญของพระเจ้าจักรพรรดิที่มีอานุภาพมากที่สุด บันดาลความสุขความสำเร็จได้ตามความปรารถนา ได้จำลองลงมาให้ชาวโลกประจักษ์ถึงอานุภาพของพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกาย ขอเชิญผู้มีบุญร่วมกันอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ในวันที่ 31 ธันวาคม 2548 เวลา 17 นาฬิกา ประหนึ่งกำลังทะยานเข้าสู่มหาวิหารเพื่อน้อมสักการบูชายอดมหาปูชนียาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย

อ่านรายชื่อเจ้าภาพในโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ทั้งคณะกัลยาณมิตรและทีมงานสหกรณ์ ต้นละหนึ่งพันบาท 300 ต้น ครอบครัวหลายครอบครัวรวมกันต้นละสี่ร้อยบาท 300 ต้น กัลยาณมิตรที่เป็นนายแพทย์ต้นละสามร้อยสามสิบสามบาท 300 ต้น และอีกคณะที่อุทิศบุญให้คุณแม่ ต้นละสามร้อยสามสิบสามบาท 300 ต้น

ผู้เขียนเล่าว่าก่อนที่พี่ชายบุญธรรมจะเสียชีวิตประมาณสิบห้านาที ลูก ๆ ของท่านได้ทำบุญสร้างองค์พระธรรมกายภายในให้พ่อของเขาหนึ่งองค์ ซึ่งก่อนหน้านั้นก็ได้สร้างองค์พระธรรมกายภายนอกให้ไว้แล้วหนึ่งองค์ และระหว่างจัดพิธีศพที่วัด ลูก ๆ ก็ยังไปทำบุญสร้างเสาแก้วพันปีเพิ่มให้อีกหนึ่งเสาโดยใส่ชื่อพี่ชายบุญธรรม เพราะทุกคนรู้ว่าบุญเท่านั้นที่จะติดตัวไปได้ อย่างอื่นเอาไปไม่ได้

ไล่ถามลูกนักเรียนว่าใครมาร่วมพิธีเททองหล่อรูปเหมือนทองคำพระมงคลเทพมุนีองค์ที่หนึ่งเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2537 ใครมาร่วมพิธีตอกเสาเข็มต้นแรกสถาปนามหาวิหารพระมงคลเทพมุนีเมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2539 ใครมาร่วมพิธีตอกเสาเข็มต้นสุดท้ายเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2540 และวันที่ 31 ธันวาคม 2548 ใครจะมาร่วมพิธีอัญเชิญจักรแก้วไปประดิษฐานที่มหาวิหารพระมงคลเทพมุนีบ้าง แล้วบอกว่าวันนี้จะมาทบทวนบุญพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติและพิธีชุบตัว ณ สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ ซึ่งมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

สารคดีสรุปว่าพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติและพิธีชุบตัว ณ สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ ในวันเริ่มสถาปนามหาวิหารพระมงคลเทพมุนีครั้งนี้ คือนิมิตหมายแห่งความเจริญรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า นำมาซึ่งความปลื้มใจสู่เจ้าของบุญไปอีกนานแสนนาน สมดังคำขวัญที่ว่าลืมไม่ลง คงไม่ลืม ปลื้มไปทุกชาติ ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนั้นคือวันที่ 2 กันยายน พุทธศักราช 2544 มีเพียงครั้งเดียวแล้วก็ผ่านไป ไม่มีวันหวนกลับคืนมาเป็นครั้งที่สองอีกแล้ว

บอกว่าตอนนี้ช้าไม่ได้แล้ว 40 วันนี้ต้องไปเคลียร์งานให้จบ วันที่ 29 มาลงทะเบียน แล้วระหว่างอยู่ธุดงค์อย่าคิด อย่าพูด อย่าทำเรื่องทางโลก ให้ช่วยกันสร้างบรรยากาศธุดงค์ปีใหม่และสร้างความใส เพื่อเตรียมส่งความสุขให้ผู้ที่เป็นที่รักของเรา แล้วเปิดสปอตเชิญชวนยอดกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชใหม่ปี 2549 ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ณ ลานมหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ซึ่งปีนี้แตกต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อย เพื่อชำระกาย วาจา ใจของลูกหลานยายให้ผ่องใส ได้เข้าถึงพระธรรมกายภายในและมีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องอัศจรรย์ทันใช้ในชาตินี้ ดังเช่นภูเขาทองของชฎิลเศรษฐีในสมัยพุทธกาล

ชวนให้มาอยู่ในวิหารน้อยกลอยใจของลูกหลานยาย แล้วมาร่วมพิธีอัญเชิญจักรแก้วไปประดิษฐานที่ลานมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีในวันที่ 31 ธันวาคม 2548 ยามเย็น ครูไม่ใหญ่บอกว่าตัวเองสร้างจักรแก้วดวงแรกถวายบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายแล้ว ปลื้มมาก และใครมาวันนั้นจะได้ธง ด้านหนึ่งเป็นรูปหลวงปู่ให้นำไปประดิษฐานที่บ้านเพื่อความสุขความเจริญของทุกคนในครอบครัว โดยกำชับให้เก็บไว้ที่สูง อย่าให้ตกหรือมีใครเผลอไปเหยียบ อีกด้านหนึ่งเป็นรัตนะเจ็ดประการ มีจักรแก้ว ภูเขาทอง ดวงแก้ว ขุนพลแก้ว ขุนคลังแก้ว นางแก้ว ช้างแก้ว และม้าแก้ว ซึ่งเป็นสมบัติของพระเจ้าจักรพรรดิผู้ปกครองทวีปทั้งสี่ที่อยู่รอบเขาสิเนรุ ต่างจากภูเขาทองซึ่งเป็นสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องเหมือนชฎิลเศรษฐี ธงนี้แจกเฉพาะผู้มีบุญที่มาร่วมอัญเชิญจักรแก้วเท่านั้น เพราะบุญไม่มีขาย อยากได้ต้องทำเอง

ครูไม่ใหญ่บอกว่าบุญเก่าในอดีตของผู้เขียนเริ่มจะส่งผลแล้ว และบุญใหม่กำลังจะส่งผล จึงให้รีบทำบุญใหม่เพิ่มขึ้น โดยชวนทำเสาแก้วพันปีอย่าให้มันผ่านไป เพราะเดี๋ยวก็ทำหมดแล้วจะอดทำ ตอนนี้เหลืออีกสามร้อยต้น ให้มาทำเสียจะได้บุญเยอะ ๆ

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าความฝันว่าตายสองครั้งเป็นเพราะจิตเป็นห่วงและบุญเก่ามาเตือนว่าไม่ให้ประมาทในการดำเนินชีวิต ให้ตั้งใจสั่งสมบุญบารมีไว้ให้มาก เพราะความตายไม่มีนิมิตหมาย จึงบอกว่าใครยังไม่ทำเสาแก้วก็อย่ารอให้ฝันว่าตัวจะตายหรือมีอะไรมาบีบคอก่อนจึงจะมีอารมณ์มาทำ ส่วนที่ผู้เขียนเห็นนิมิตองค์พระทั้งที่ไม่เคยมาวัดพระธรรมกาย แม้ขณะทำฟาร์มไก่ก็ยังเห็นและเห็นได้ตลอด เพราะบุญเก่าที่เคยทำกับหมู่คณะมา ชาตินั้นเคยปฏิบัติธรรมได้ดี ได้องค์พระในตอนที่เจอหมู่คณะในอดีต บุญนี้จึงบันดาลให้เห็นได้ง่าย ให้รักษาไว้ยิ่งกว่าชีวิต จะได้มีที่พึ่งภายใน