สัมมาอะระหัง

เล่าว่ากัลยาณมิตรผู้ดูแล (Whisper ถอดชื่อว่า "คุณเปเล่" สลับกับ "เบเล่" ยังไม่ยืนยัน) เริ่มแนะนำการฝึกสมาธิที่ศึกษาจาก DMC ให้ชาวโซโลมอน โดยบอกตำแหน่งศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เหนือสะดือสองนิ้วมือ ให้นึกดวงแก้วกลมใสและภาวนาสัมมาอะระหัง ลืมเรื่องครอบครัวและงานเหมือนอยู่คนเดียวในโลก จนทุกคนขอให้จัดปฏิบัติธรรมทุกสัปดาห์ และนัดเป็นวันพุธ

เขาบอกผู้ดูแลว่ามีความสุขจริง ๆ ที่ได้นั่งหลับตาทำสมาธิ นั่งแล้วสบาย แปลกที่ตัวนั่งอยู่กับที่เฉย ๆ แต่ใจกลับเป็นอิสระ อยากนั่งอย่างนี้นาน ๆ เพราะเวลาทำงานก็ทำสมาธิได้แต่ไม่ค่อยต่อเนื่อง ผู้ดูแลจึงแนะว่าสามารถนึกถึงดวงแก้วภายในและคำภาวนาสัมมาอะระหังในใจได้ตลอดเวลา ไม่จำเป็นต้องนึกเฉพาะตอนอยู่ในท่านั่งสมาธิ ยืน เดิน หรือทำงานก็นึกได้ ซึ่งเขาก็เข้าใจ

ผู้เขียนจดหมายบอกว่าเวลาเงินเดือนออกก็จะดื่มเหล้าอีก แล้วถามว่าหันมากินหมากแทนได้ไหม ครูไม่ใหญ่ให้คาถาสำหรับคนที่เลิกบุหรี่และเหล้าได้แล้วแต่ยังหิวหมาก คือให้ท่องสัมมาอะระหังไปเรื่อย ๆ อธิบายว่าหมากเป็นภาระ เคี้ยวแล้วก็ติดอีก ปากมีไว้พูด กินและดื่มเฉพาะเวลาจำเป็น เลิกติดอย่างหนึ่งแล้วมาติดอีกอย่างก็ไม่ดี อย่าให้หมากมาอยู่เหนือหัวใจและอย่าเป็นทาสของสิ่งเหล่านี้ ทั้งยังเตือนเรื่องหินปูนจับฟันและการบ้วนหมากที่ทำให้พื้นแผ่นดินไม่สะอาด เพราะแผ่นดินโซโลมอนสวยมากเหมือนสวรรค์บนดิน

เล่าว่าคุณสตีเฟน บินาลู ชาวโซโลมอน ซึ่งดูภาพนรกแล้วบอกว่าจะเลิกบุหรี่และขอเคี้ยวหมากแทน เพราะสูบมาหลายสิบปีตั้งแต่อายุยังน้อย จนได้รับคำแนะนำจากครูไม่ใหญ่ให้ท่องสัมมาอะระหังเรื่อย ๆ วันนี้มาทำงานด้วยใบหน้าสดชื่นแล้วบอกว่าเลิกได้ทุกอย่างแล้ว ระหว่างวันยังมีเหงื่อออกตลอดเพราะต้องต่อสู้กับความเคยชิน ปากรู้สึกจืดจางจากการหักดิบทันที แต่ก็ยิ้มและบอกว่าจะอดทนทำตามที่แนะนำ

สังเกตว่าเวลาสตีเฟนท่องสัมมาอะระหังจะออกเสียงชัดเจนมาก แปลว่าตั้งใจจริง และอธิบายว่าถ้อยคำนี้ศักดิ์สิทธิ์เพราะถ่ายทอดต่อกันมาจากบุคคลที่มีคุณธรรมและคุณวิเศษ ผ่านมาเรื่อย ๆ จนถึงสตีเฟน เป็นคำที่ชำระมลทินของใจให้หมดสิ้นไป เขาจึงท่องด้วยความเคารพและให้ความสำคัญ

ทบทวนเรื่องสตีเฟน บินาลู ชาวโซโลมอนที่ดูภาพนรกแล้วเลิกบุหรี่ แต่หันมาเคี้ยวหมากแทน จนได้คำแนะนำให้ภาวนาสัมมาอะระหังแทนเพื่อจะได้ไม่ติดหมาก วันนี้สตีเฟนกลับมาทำงานด้วยใบหน้าสดชื่นและบอกว่าเลิกได้ทุกอย่าง แต่สังเกตว่ามีเหงื่อออกตลอดและปากดูจืดจางเพราะหักดิบทันที ถึงอย่างนั้นก็ยังยิ้มได้และตั้งใจทำตามที่แนะนำไป

เปิดเทปเสียงของชาวโซโลมอนสองท่านที่ส่งผ่านรายการมา มีการกล่าวคำว่าสัมมาอะระหังและอนุโมทนาบุญ พร้อมบอกว่าคิดถึงหลวงพ่อ (ช่วงนี้เป็นเสียงภาษาต่างประเทศปนภาษาไทยที่ถอดเสียงได้ไม่ชัด เนื้อความจึงสรุปได้เท่าที่ได้ยิน)

เบน ฟรานซ์เขียนว่าสมาธิมีผลดีต่อการทำงาน ครอบครัว และการอยู่ในสังคม ทำให้อยู่อย่างสงบเรียบง่ายในโลกได้ ครูไม่ใหญ่ขยายว่าคนส่วนใหญ่หลายพันล้านคนอยู่เรียบง่ายไม่ได้ ชอบโลดโผนเหมือนทาร์ซาน เพราะนึกไม่ออกว่าเรียบง่ายแล้วจะสุขอย่างไร แต่เบนว่าอยู่เรียบง่ายอย่างมีความสุข ไม่เซ็งไม่เครียด เบนเชื่อว่าแม้คนใส่แว่นหรือคนตาบอดก็นั่งสมาธิเห็นสิ่งที่อยู่ภายในได้ เพราะตัวเขาเองไม่ได้ใช้ตามอง แต่ใช้การนึก ครูไม่ใหญ่ชวนให้วันหลังมาช่วยพูดที่อิสราเอลหรือธรรมกายสากล แล้วเบนถามความหมายของคำภาวนาสัมมาอะระหัง ครูไม่ใหญ่ตอบย่อเพราะเวลาไม่พอว่าสัมมาคือถูกต้องดีงาม คิดชอบ เห็นชอบ พูดชอบ ทำชอบ อะระหังคือไกลจากสิ่งไม่ดี จากความทุกข์และความหมองใจ วันหลังจะขยาย

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าทำดีต้องไม่เดี๋ยวก่อน ต้องเดี๋ยวนี้ อย่าเลื่อนเรื่องเสาแก้วพันปี ผู้เขียนเล่าว่าช่วงที่ดรอปเรียนมาดูแลย่าเป็นช่วงที่มีความสุขที่สุด เพราะได้ทำดีที่สุดต่อท่านแล้ว ตลอดหนึ่งปีสุดท้ายพยายามทำให้ใจท่านเป็นบุญ แนะนำให้ทำสมาธิ ทำทุกบุญที่วัดมี นิมนต์พระมาบ้านบ่อย ๆ แม้อาการหนัก ย่าสร้างพระธรรมกายประจำตัวหนึ่งองค์และทำบุญหล่อรูปหลวงปู่ทองคำ เมื่อวาระสุดท้ายมาถึงผู้เขียนพูดข้างหูว่าสัมมาอะระหังจนท่านจากไปอย่างสงบในวัย 69 ปี

ทบทวนจดหมายเบน ฟรานซ์ต่อ เขาเข้าใจว่าแม้คนถอดแว่นหรือคนตาบอดก็นั่งสมาธิเห็นสิ่งที่อยู่ภายในได้ เพราะไม่ได้ใช้ดวงตามองแต่ใช้การนึก ถามว่าคำภาวนาสัมมาอะระหังหมายความว่าอะไร รู้ว่าปีหน้าจะมีคนล้านคนมานั่งสมาธิที่เมืองไทยแล้วมีความสุขทันที คิดว่าต้องไปเป็นพระและร่วมนั่งกับคนล้านคนให้ได้ เห็นหลวงพ่อแล้วอยากเป็นอย่างหลวงพ่อ ถามว่าการเป็นพระต้องทำอย่างไร อยากเป็นพระที่สงบ สุขุม ลุ่มลึก ครูไม่ใหญ่บอกว่าจดหมายนี้ลงวันที่ 6 กุมภาพันธ์ วันนี้วันที่ 8 หลังจากนั้นเกือบสองนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง

ครูไม่ใหญ่เล่นคำว่าคนที่บอกว่าเห็นใจเธอ ใจตัวเองยังไม่เคยเห็นเลย ต้องเห็นใจตัวเองก่อน แอน หัว ทิ เล เล่าต่อว่ากลับมาเยอรมนีก็นั่งสมาธิทุกวัน เลิกงานกลับถึงบ้านก็รีบไปนั่ง (ช่วงนี้ถอดเพี้ยน) ครูไม่ใหญ่เตือนให้หาเวลาพักผ่อนบ้าง สามีก็มานั่งด้วยกัน นั่งเสร็จเธอยกนิ้วโป้งให้สามีว่าเยี่ยม แล้วชวนมาอนุโมทนาบุญ สามีก็สาธุ จากนั้นเธอเปลี่ยนไปมาก รู้สึกเย็นสบายตลอดเวลา มีปัญหาที่ทำงานก็เฉย ภาวนาสัมมาอะระหังอย่างเดียว ใครจะทำอะไรก็ตามใจ ยิ้ม ๆ มองพระไปเรื่อย ๆ ความนิ่งเกิดขึ้นเอง แต่ก่อนเวลากลุ้มต้องดื่มเหล้าแทนน้ำ เดี๋ยวนี้หักดิบไปนานแล้วเพราะแก้กลุ้มด้วยการทำสมาธิ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าปฏิเสธสมาธิก็แปลว่ายอมรับความกลุ้ม ชอบเซ็ง เครียด เบื่อ กลุ้ม

เมื่อนิ่งได้ต่อเนื่องแล้วให้ค่อย ๆ ซ้อนความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนว่าที่ศูนย์กลางกายมีดวงใส ดวงสว่าง วางใจนิ่ง ๆ เบา ๆ สบาย ๆ ให้ต่อเนื่อง หากมีความคิดฟุ้งเข้ามาให้มีสติ อย่าปล่อยใจตามความคิด ให้ประคองใจด้วยคำภาวนา สัมมาอะระหัง นิ่ง เย็น ใส สว่าง แล้วประคองใจต่อเนื่องที่ศูนย์กลางกายพร้อมกันสักครู่ ช่วงนี้ไม่มีคำพูดราวสี่นาที

สามเณรให้สัมภาษณ์ว่าทุกย่างก้าวที่เดินธุดงค์ธรรมชัยต้องฉันแค่มื้อเดียว เดินตากแดด อากาศร้อน เหงื่อออกเต็มตัว แต่มีความสุขมาก เห็นญาติโยมมาพนมมือไหว้ก็ท่องในใจว่าขอให้โยมได้บุญเยอะ ๆ และนึกถึงหน้าโยมพ่อโยมแม่ตลอดทาง เมื่อเดินนานจนกลักหนักเกือบแบกไม่ไหว พระพี่เลี้ยงบอกว่ามีญาติโยมรออยู่ข้างหน้าก็ฮึดเดินต่อจนถึงจุดหมาย

ช่วงออกบิณฑบาต สามเณรรวมใจนึกถึงดวงแก้ว นึกถึงองค์พระ และภาวนาสัมมาอะระหังไปด้วย เพราะอยากให้ญาติโยมที่มาใส่บาตรได้บุญมากที่สุด ได้พบความสุขความเจริญ และจะได้มาทำบุญในพระพุทธศาสนามากขึ้น โยมแม่ของสามเณรรูปหนึ่งให้สัมภาษณ์ด้วยความตื้นตันว่าปลื้มที่ลูกชายบวชแล้วชวนแม่ไปทำบุญ เพราะไม่เคยมีโอกาสอย่างนี้มาก่อน

พอทราบข่าวงานวันวิสาขบูชาที่วัดพระธรรมกาย ท่านก็ไม่ลังเลที่จะบินตรงมาร่วมงานทันที มาถึงก็เป็นช่วงที่พระรูปเดิมที่ท่านคุ้นเคยจากแผ่นซีดีกำลังนำนั่งสมาธิอีก ท่านนั่งหลับตาตามเสียงนั้นทันที พอสิ้นสุดคำว่าสัมมาอะระหัง ท่านรู้สึกเหมือนตัวถูกดูดลงไปที่พื้นแล้วถูกยืดขึ้นไปบนสุด เป็นประสบการณ์แปลกใหม่ครั้งแรกในชีวิต