ดุสิตบุรีและภพภูมิ

เฉลยเรื่องเสียงเปิดปิดประตูที่พี่สาวได้ยิน เสียงกรนที่ผู้เขียนได้ยิน เสียงฉีกกล่องที่ลูกจ้างได้ยิน กลิ่นที่ผู้เขียนกับลูกสาวคนที่สองได้กลิ่น และกลิ่นธูปที่ลูกชายกับลูกสาวคนที่สามได้กลิ่นตอนนั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่ถามผู้ชมให้ตอบว่าคิดไปเองหรือเป็นของสามี แล้วเฉลยว่าเกิดจากความรักผูกพันและคิดถึงสามีและพ่อ ทำให้ได้ยินเสียงได้กลิ่น แต่สามีก็มาวนเวียนอยู่กับบุตรภรรยาจริง เพียงไม่ได้ทำให้เกิดกลิ่นหรือเสียงเหล่านั้น ตายแล้วเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปที่ยังตัดอาลัยอาวรณ์บุตรภรรยาไม่ได้เพราะตายกะทันหัน แม้ได้รับบุญที่อุทิศไปและบุญทุกบุญพอจะพาไปเกิดบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์หรือจาตุมหาราชิกาได้ แต่ยังตัดอาลัยไม่ได้ ไม่อยากจากเธอ

ลูกชายของผู้เขียนและบุตรบุญธรรมทั้งสองของคุณแม่เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา บางชาติเป็นกองเสบียง บางชาติบวช แต่ส่วนใหญ่จะบวช ทั้งบวชระยะสั้นและบวชตลอดชีวิต บวชแล้วมีหน้าที่เผยแผ่ คุณพ่อและพี่น้องทุกคนก็เคยทำบุญร่วมกันมาดังกล่าว ท้ายช่วงถอดเพี้ยนและไม่มีเฉลยเรื่องภูมิแพ้กับพระอาจารย์ในที่ถอด

ตัวเขา ภรรยา และคุณแม่ ในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นกองเสบียงที่ทำมาอย่างสม่ำเสมอ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่ากองเสบียงคือผู้ไม่ได้อยู่ในวัด ไม่ได้บวชหรือเป็นอุบาสิกา แต่ทำมาหากินแบบชาวโลก ทำมาค้าขายแล้วสร้างบารมี ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา ผลการปฏิบัติธรรมของทั้งสามคนคือได้ดวงใส องค์พระใส และกลับดุสิตบุรีได้ ทั้งหมดเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะและกับมหาปูชนียาจารย์ทุกท่าน รวมทั้งเคยสร้างบารมีกับครูไม่ใหญ่ เมื่อเจอกันจึงเกิดศรัทธา แม้ไม่รู้เรื่องที่ครูไม่ใหญ่พูดก็ทำให้หักดิบเลิกบุหรี่ได้ ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีให้เต็มที่ในทุกบุญ และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ในที่ถอดไม่พบคำตอบเรื่องคุณพ่อของผู้เขียนที่เสียด้วยโรคหัวใจ และเรื่องการชวนชาวเยอรมันนั่งสมาธิ

หลวงพ่อกล่าวว่าถ้าจะไปด้วยกันต้องว่าตามกัน จะชวนไปสู่ที่สุดแห่งธรรม มีที่พักกลางทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ จะชักชวนให้สั่งสมบุญทุกบุญไม่ให้ตกบุญแม้แต่บุญเดียวจนหมดอายุขัย เพื่อให้บุญเป็นบ่อเกิดแห่งความสุขความสำเร็จ อุดมด้วยรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติไปทุกภพทุกชาติ

หลวงพ่อปรารภการสร้างองค์พระวันละหนึ่งองค์ ถวายบูชาคุณหลวงปู่และคุณยายอาจารย์ พร้อมมอบบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกทุกคน แล้วนำกล่าวทำประจำวันว่า สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

ผลคือทันทีที่คุณพ่อละจากโลกนี้ไป ท่านรู้สึกเหมือนหลับแล้วตื่นขึ้น กลางวิมานไม้หลังใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายเรือนหอในเมืองมนุษย์ พร้อมกับเปลี่ยนเป็นเทพบุตรภุมเทวาระดับไฮโซในทันที

เล่าว่าด้วยผลบุญที่ลูกตั้งใจสั่งสมบุญสร้างบารมีอย่างเต็มที่เต็มกำลัง แบบไม่มีข้อแม้ข้ออ้างและเงื่อนไข โดยเอาชีวิตเป็นเดิมพันอยู่เขตใน จะเป็นผลทำให้พระธรรมกายเมตตาไปโปรดและสอนสมาธิให้ท่านเทพบุตรภุมเทวา หรือคุณพ่อของลูกที่วิมานไม้หลังใหญ่ของท่าน

นอกจากสอนสมาธิ พระธรรมกายยังสอนให้ท่านเทพบุตรอย่าประมาท เพราะที่ท่านได้มาบังเกิดเป็นภุมเทวาระดับไฮโซได้ ก็เพราะได้ลูกสาวดี ที่ไปช่วยให้ท่านนึกถึงบุญทุก ๆ บุญในช่วงชิงช่วง จึงมีใจผ่องใสก่อนเสียชีวิต และย้ำอีกว่าบาปที่เคยทำผิดกฎแห่งกรรมไว้นั้นไม่ได้สูญหายไปไหน

ท่านเทพบุตรภุมเทวาฝากสารความรักและความคิดถึงมาถึงลูกและทุกคนในครอบครัว ว่าท่านดีใจมากที่พระธรรมกายเมตตามาโปรด พระธรรมกายที่มาหาท่านช่างงดงามจริง ๆ แม้ไม่เคยเห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์จริงมาก่อน แต่การได้เห็นพระธรรมกาย ก็ทำให้รู้สึกเหมือนได้อยู่ต่อหน้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจริง ๆ จนเชื่อมั่นในอานุภาพของพระพุทธศาสนามาก และอยากให้ทุกคนได้เห็นพระธรรมกายเหมือนที่ท่านเห็น

ท่านเทพบุตรบอกว่าตอนนี้มีความสุขสบายมาก เพราะไม่ต้องลำบากกาย และไม่ต้องให้ใครมาดูแลเหมือนสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านขอขอบคุณทุกคนที่มาคอยดูแลในสมัยที่ท่านป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ถ้าไม่ได้ป่วยแบบนั้นทุกคนก็คงไม่ต้องลำบากและเป็นภาระ

เมื่อครบเจ็ดวัน ครอบครัวได้ทำบุญต่าง ๆ อุทิศส่งบุญไปให้ ท่านเทพธิดาก็ได้รับบุญและอนุโมทนาด้วยความปลื้มปีติเบิกบานใจมาก เมื่อเห็นภาพบุญที่ทุกคนทำอุทิศมาให้ รัศมีกายและเครื่องประดับของท่านก็ยิ่งเปล่งประกายสว่างวาบขึ้น เพราะชาวสวรรค์เวลาปีติกับเรื่องบุญรัศมีกายจะสว่างวาบออกมา จากนั้นถึงเวลาจึงเสด็จกลับสู่ทิพยวิมานของท่านที่ดุสิตบุรี

สามเณรเล่าว่าเมื่อหันกลับไปดูโลกภายนอกก็เห็นแต่ความวุ่นวาย เพราะชีวิตของฆราวาสกลางคืนเป็นควัน กลางวันเป็นไฟ มีแต่ความทุกข์และหาความสุขได้ยาก แต่ชีวิตของสามเณรมีแต่ความสุขเพราะได้อยู่กับหลวงพ่อ กลางคืนก็ไม่เป็นควันกลางวันก็ไม่เป็นไฟ มีแต่กลางใจเป็นดวงแก้ว กลางดวงแก้วเป็นองค์พระ และกลางองค์พระใสขึ้นทุกวัน

โยมแม่เห็นองค์พระที่ชัดใสสว่าง ทำให้มีความสุขหล่อเลี้ยงใจท่านอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเป็นความสุขที่แท้จริงภายในและเป็นสุขที่ดีที่หนึ่ง

เมื่อโยมแม่เข้าถึงดวงธรรมภายในกลางกายและเห็นองค์พระภายในที่ชัดใสสว่าง ผลแห่งบุญนั้นก็ไปดึงบุญต่าง ๆ ที่ท่านทุ่มเททำไว้ทั้งในภพชาติปัจจุบันและจากภพชาติในอดีตให้ได้ช่องส่งผลด้วย จึงทำให้ท่านมีอาการเจ็บป่วยจากโรคร้ายน้อยกว่าที่ควรจะเป็น ทั้งที่ตามจริงต้องทุกข์ทรมานมาก

เรื่องไม่ตรงเวลาก็ต้องมีการผัดผ่อน และการผัดผ่อนก็มีข้ออ้างแก้ตัว กี่ข้ออ้างก็เท่ากับกี่คำโกหก ทุกครั้งที่โกหก ความมั่นใจก็ลดลง อย่าดูเบาความมั่นใจที่ลดลงนี้ เพราะเวลานั่งสมาธิ องค์พระหรือดวงแก้วไม่ได้เกิดชัดขึ้นมาทันที เริ่มจากเงา ๆ ทั้งนั้น ถ้าเราวางเฉยและมั่นใจว่าเมื่อก่อนเงา ๆ ก็ไม่มี นี่ของจริงมาแล้ว ก็ไม่มีความสงสัย แต่คนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองจะสงสัยไปหมด สรุปว่าศีลข้อที่สี่ก็พังไปด้วย

สอนว่าต้องพัฒนากาย วาจา ใจ ให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ ด้วยการตรึกระลึกนึกถึงองค์พระไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ทั้งตอนหลับตา ลืมตา นั่ง นอน ยืน เดิน ให้เห็นท่านใสแจ่มอยู่ตลอดเวลา เพื่อให้ใจอยู่กับท่านได้ตลอด

เล่าว่าเห็นองค์พระเป็นแก้วโปร่งใสมองทะลุได้ และไม่ว่าทำอะไรก็เห็นท่านอยู่ในกลางท้องตลอด ตั้งแต่มีองค์พระอยู่กลางท้อง เขารู้สึกมีความสุขจนบอกไม่ถูก จิตใจเบิกบาน หน้ายิ้มได้ตลอดเวลา ครูไม่ใหญ่แทรกว่าหน้ามันยิ้มเอง

เล่าว่าหลังจากท่านเทพบุตรใหม่ ซึ่งก็คือสามีของผู้เขียนจดหมาย ได้เดินทางกลับไปที่วิมานบนสวรรค์ชั้นดุสิตแล้ว ท่านได้ฝากสารแห่งความรักและความปรารถนาดีมาถึงภรรยาและลูก ๆ ทุกคน ว่าแม้ตัวท่านจะจากไปแล้ว แต่ความรักที่มีต่อภรรยาผู้เป็นเทพธิดาในเมืองมนุษย์และต่อลูก ๆ ทุกคนก็ไม่มีวันเสื่อมคลาย ครูไม่ใหญ่แซวว่าหวานถึงดุสิตเลย

ท่านเทพบุตรปรารถนาอยากให้ภรรยาและลูก ๆ ทุกคนได้มาอยู่ที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ด้วยกัน เพราะทิพยวิมานและทิพยสมบัติที่อยู่บนสวรรค์แห่งนี้ล้วนประณีตสวยงามและวิจิตรตระการตาเกินกว่าจะบรรยายได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าท่านอยากให้ไปอยู่ใกล้ ๆ กัน

สารส่วนที่ถึงหมู่ญาติและเพื่อนกัลยาณมิตรทุกคน ท่านเทพบุตรรู้สึกซาบซึ้งและขอขอบพระคุณในความเมตตาของคณะพระภิกษุสงฆ์และเพื่อนกัลยาณมิตรที่มาร่วมเป็นกุศลสวดพระอภิธรรมให้ร่างของท่าน และบอกว่าตอนนี้ท่านได้มาอยู่ที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ ตามที่ได้ตั้งความปรารถนาไว้แล้ว