ฆ่าตัวตาย

ตอบว่าคุณอาเริ่มต้นชีวิตด้วยความร่ำรวยเพราะเคยทำทานในพระพุทธศาสนา และบุญที่เคยสงเคราะห์โลกสงเคราะห์ญาติมาส่งผลในช่วงแรกของชีวิต แต่มีวิบากกรรมในชาติหนึ่งที่เป็นพี่คนโตแล้วยึดทรัพย์มรดกของพี่น้องไว้เมื่อพ่อแม่ตาย แบ่งให้พี่น้องเพียงเล็กน้อย อีกทั้งชาตินั้นมีนิสัยตระหนี่ เวลาปล่อยเงินกู้เมื่อลูกหนี้ไม่มีเงินใช้ก็ยึดทรัพย์ ตายแล้วถูกเจ้าหน้าที่พาตัวไปยมโลกของมหานรกขุมหนึ่ง กำลังโดนจับฟาดลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยกรรมฆ่าตัวตาย แต่ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็ได้รับการหย่อนผ่อนโทษลงมา

ปัจจุบันลูกสาวคนเล็กมีชีวิตอยู่แต่ก็เหมือนตายแล้ว เพราะเขาตัดสินใจฆ่าตัวตายแต่ไม่ตาย กลายเป็นเหมือนเจ้าหญิงนิทรา แม่จึงทุกข์ใจมาก ย้อนกลับไปตอนที่ลูกสาวอายุประมาณสองขวบ เขาเคยถูกรถกระบะชนกระเด็นไปอยู่ใต้ท้องรถ แต่ก็ไม่เป็นอะไร มีเพียงแผลถลอกที่หลังเล็กน้อยเท่านั้น

สามีคิดได้ว่าถ้าทั้งสองคนตายก่อนแล้วลูกจะอยู่ได้อย่างไร จึงชวนทำบุญ ฝากเลี้ยง ทำประกัน และทำพินัยกรรม แต่ต่อมาก็ชวนผู้เขียนฆ่าตัวตายกันทั้งครอบครัว ซึ่งผู้เขียนไม่เห็นด้วย

ตอบว่าในชาติที่สามีเป็นหัวหน้าคุมงาน มักด่าคนงานที่ทำอะไรไม่ถูกใจว่าไปตายซะ ตายซิเถิด แต่ก็ไม่มีใครทำจริง จึงเป็นเพียงวจีกรรมที่มาส่งผลอยู่ในระดับความคิดคำพูดและการชักชวน พร้อมเตือนว่าการฆ่าตัวตายร้ายกว่าการฆ่าคนอื่น และจะมีวิบากกรรมฆ่าตัวตายติดตัวไป เราเกิดมาสร้างบารมีก็ต้องสร้างให้เต็มที่ในทุกบุญ

หลังช่วงพักมีเรื่องผู้ชายคนหนึ่งมาเล่นกับผู้เขียนตอนอายุสี่ขวบ ซึ่งคนสงสัยว่าอาจเป็นพ่อ (ต้นช่วงถอดไม่ครบ) แม่ลำบากมาตั้งแต่เด็กแต่รักครอบครัวมาก บั้นปลายป่วยเป็นมะเร็งที่รากฟัน ถอนฟันแล้วมะเร็งลามเข้ากราม ปวดทุรนทุรายจนพยายามฆ่าตัวตายหลายครั้ง พี่สาวต้องเฝ้าไม่ให้คลาดสายตา สุดท้ายขณะพี่สาวเอาจานไปเก็บ แม่กลิ้งตัวตกจากบ้านชั้นบนลงมาเสียชีวิต ส่วนพ่อของสามีทำนา สูบยาเส้น ไม่ค่อยได้ทำบุญ เสียชีวิตอายุเจ็ดสิบเอ็ดปีเพราะหมอส่องกล้องเข้าไปดูในท้องแล้วเครื่องมือดันจนกระเพาะทะลุ ครูไม่ใหญ่ว่าหมอคงไม่เจตนา แต่เราคงมีวิบากกันหมด

แม่เป็นมะเร็งที่ฟันเพราะกรรมปาณาติบาตฆ่าสัตว์ทำอาหารและฆ่าขาย บวกวจีกรรมในอดีตที่พูดทับถมน้องสาวซึ่งผิดพลาดในชีวิตหลายเรื่องจนน้องสาวเครียดหาทางออกด้วยการฆ่าตัวตาย วิบากนี้ส่งผลให้ตายด้วยการฆ่าตัวตายก่อนจะตายด้วยมะเร็ง ช่วงที่พยายามแล้วไม่สำเร็จเพราะกรรมยังไม่ส่งผลเต็มที่ ตายแล้วไปยมโลก ย้ำคิดย้ำทำฆ่าตัวตาย กลิ้งตัวลงจากเนินเขาที่ร้อนระอุแล้วเดินขึ้นมาใหม่ซ้ำ ๆ ทุกข์ทรมานมาก ได้รับบุญที่อุทิศไปแล้วทำให้ได้รับการลดโทษ อายุในยมโลกน้อยลง ท่านบอกว่าอยากพ้นกรรมและอยากได้บุญมากกว่านี้ ให้ทำบุญอุทิศให้บ่อย ๆ

ฟังผลการปฏิบัติธรรมของผู้มีบุญชาวสวีเดน ผู้เขียนเป็นกัลยาณมิตร อายุ 53 ปี (ชื่อถอดเสียงว่า สภิษฐ์ หรือ สถิต พันธุวัฒนา ยังไม่ยืนยันการสะกด) ครูไม่ใหญ่ให้ทายว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วจดหมายเฉลยว่ามาแต่งงานกับสามีชาวสวีเดนได้สามปี ช่วงแรกไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ภาษาสวีเดน อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ครูไม่ใหญ่ว่าคนเป็นใบ้ยังนั่งยิ้มได้ แต่คนพูดได้แล้วสื่อสารไม่รู้เรื่องเป็นทุกข์อย่างหนึ่ง ทั้งพ่อแม่และน้อง ๆ ก็พากันตายจากไปหมด ผู้เขียนเครียดจัด มืดทุกด้านจนอยากฆ่าตัวตาย ครูไม่ใหญ่เตือนว่าฆ่าตัวตายร้ายกว่าฆ่าคนอื่น นอกจากติดคุกยังไปอบาย ท้ายช่วงถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษอ่านไม่ได้

ผู้เขียนไม่รู้ว่าปัจจัยมาจากไหน มีให้ทำบุญได้ตลอดเวลาที่ต้องการ ได้รับมหาสุวรรณนิธิแล้วน้อมไว้กลางท้อง ภาวนาเบา ๆ เห็นมหาสุวรรณนิธิสว่าง ไม่ว่าจะนั่ง นอน ยืน เดิน ก็เห็นอยู่ตลอด ใจสบายมาก ครูไม่ใหญ่ว่าทำถูกหลักวิชา จะมีภาชนะรองรับบุญใหญ่ ผู้เขียนกราบขอบคุณครูไม่ใหญ่ที่เมตตา เวลาฟังครูไม่ใหญ่สอนจะร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง เพราะในชีวิตไม่มีใครสอนวิธีเตรียมตัวก่อนตาย ตอนนี้มีกำลังใจ ไม่ท้อแท้ อยากสู้ชีวิต ไม่คิดฆ่าตัวตายอีกแล้ว สามีที่เคยกีดกันก็ดูอ่อนลง ได้มาดูหลวงพ่อตอนพูดถึงสวีเดนวันแรก พอเพลงภาษาไทยดังขึ้นสามีตื่นเต้นมาก นั่งอ่านซับไตเติลแล้วร้องตามไปตลอดเพลง (ช่วงนี้ถอดปนภาษาต่างประเทศ) ตอนนี้สามีและผู้เขียนจะเดินทางมาร่วมงานหล่อพระธรรมกายแสนปลื้มปี 2549 ด้วย ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะเปิดเพลงต้นฉบับให้สามีของเธอฟัง

ครูไม่ใหญ่กลับมาพูดถึงพี่ใหญ่บุญชัย เบญจรงคกุล ว่าเป็นคนพาน้อง ๆ เข้ามา ทำบุญเองแล้วยังชวนคนอื่นด้วย ทั้งน้อง ลูกน้อง หมู่ญาติ และเพื่อนมนุษย์ ทุ่มทั้งแรงกาย แรงใจ และกำลังทรัพย์ แม้ในภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ถ้าเป็นคนอื่นหลายคนเลือกเดินทางออกจากกายมนุษย์ด้วยเชือก ยา หรือกระโดดตึก แต่นั่นไม่ใช่วิธีที่ถูก เพราะเรามาเกิดเพื่อสร้างบารมี ไม่ใช่มาเกิดเพื่อฆ่าตัวตาย เศรษฐกิจตกต่ำเราห้ามไม่ได้แต่รักษาใจให้ใสได้ เรือลำเล็กก็เจอคลื่นเล็ก เรือลำใหญ่ก็เจอคลื่นใหญ่ ท่านไม่คิดว่าเป็นปัญหาเพราะเคยแก้มาแล้ว

ผู้เขียนเล่าว่าสังสรรค์สนุกได้โดยไม่มีแอลกอฮอล์ แต่สงสารเพื่อนที่ยังไม่รู้ความจริงของชีวิต ไม่มีที่พึ่ง ไม่รู้จะแก้ปัญหาชีวิตอย่างไร เช่นเพื่อนชายคนหนึ่งเรียนคณะบัญชีปีสามที่จุฬาฯ เช่นเดียวกัน โดดตึกอาคารเรียนจากชั้นสี่ อาการสาหัส แล้วเสียชีวิตที่โรงพยาบาลในหนึ่งชั่วโมงต่อมา ครูไม่ใหญ่ถามว่าทำไมโดดตึก คิดสั้นเพราะความเครียด หาทางออกไม่เจอก็วนกลุ้มอยู่อย่างนั้น ที่จริงปัญหามีทางออก แล้วบอกว่าจะให้น้องนิ้งบอก ตามด้วยช่วงสั้น ๆ ที่ถอดเพี้ยน

ผู้เขียนเล่าว่าเพื่อนคนนี้ร่าเริง นิสัยดี เป็นนักกีฬาและนักร้องนำของวงดนตรีในคณะ วันเกิดเหตุคุยกับเพื่อนหญิงที่ระเบียงแล้วเกิดเหตุไม่คาดฝัน ข่าวลงหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งแทบทุกฉบับในทางว่าน้อยใจจึงคิดสั้น แต่ไม่มีใครรู้ความจริงเพราะขณะนั้นอยู่กับเพื่อนหญิงตามลำพัง ผู้เขียนกับเพื่อน ๆ สะเทือนใจและเป็นห่วงเพื่อนที่จากไปมาก (มีช่วงถอดเพี้ยนสั้น ๆ) และยังมีข่าวแบบนี้อีกหลายรายในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน อยากให้เป็นเครื่องเตือนใจนิสิตนักศึกษาว่าปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ อย่าแก้ด้วยการฆ่าตัวตาย เพราะไม่ได้ช่วยให้พ้นทุกข์ กลับทุกข์มากขึ้นในปรโลก และญาติพี่น้องต้องเศร้าโศกไปด้วย ครูไม่ใหญ่ว่าจะมีตัวอย่างให้ดูว่าจะคิดสั้นไปทำไม