ยุคบุกเบิกสร้างวัดพระธรรมกาย

กล่าวถึงผู้มีบุญท่านหนึ่งที่มาสร้างบารมีตั้งแต่เริ่มสร้างวัดพระธรรมกายปี 2519 รวม 30 ปี สร้างบุญไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว เป็นผู้ใหญ่และเป็นกำลังหลักของวัด เมื่อวานเป็นวันคล้ายวันเกิดของเธอ ทุกคนทั้งพระและฆราวาสเรียกเธอว่าพี่ ห้ามเรียกป้าเพราะจะโกรธ และเปิดเพลงซ้ำให้ตามที่เธอขอ

เริ่มสร้างวัดพระธรรมกายวันมาฆบูชา 20 กุมภาพันธ์ 2513 วันนั้นครูไม่ใหญ่บวชอยู่รูปเดียว มีคุณยายอาจารย์ คุณหญิงผู้ถวายที่ดิน และผู้มีบุญมาร่วมกันสนุกสนาน เดิมคิดว่าจะมีพระเพียง 21 รูป ปลูกกุฏิหลังละองค์แยกย้ายกันไป อยากให้เป็นวัดป่าที่เงียบสงบ แต่เงียบได้เพียงภายใน เพราะผู้มีบุญทุกชนชั้นกำลังแสวงหาสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิต และมาพบว่าสมาธิคือสิ่งที่เติมเต็ม (ชื่อคุณหญิงที่เอ่ยถอดเสียงไม่ชัด)

คนเพิ่มขึ้นจึงสร้างสภาจาตุมหาราชิกาจุห้าร้อย แต่มากันห้าพันเจ็ดพันต้องเช่าเต็นท์ วันนี้คุณหญิงท่านหนึ่งมาทำบุญวันเกิด ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตอนสาว ๆ ท่านใส่ชุดแดงยกถังปูนช่วยสร้างโบสถ์ ต่อมาขยายเป็นสภาหลังคาจากจุหนึ่งหมื่นคน เสร็จปี 2528 คนมาสามหมื่นก็ต้องเช่าเต็นท์อีก เดิมชวนทำบุญปีละสามครั้งถูกว่าบอกบุญบ่อย จึงทำทุกเดือนแล้วทุกอาทิตย์ จนต้องสร้างสภาธรรมกายสากลจุสามแสน แล้วสร้างมหาธรรมกายเจดีย์และมหารัตนวิหารคดรองรับคนเป็นล้าน ตอนนี้มีจานดาวธรรม DMC

อีก 13 วันถึงวันมาฆบูชา 13 กุมภาพันธ์ ซึ่งครบสามรอบ 36 ปีของการสร้างวัดพระธรรมกาย ครูไม่ใหญ่นึกถึงช่วงบุกเบิกที่ทีมงานแทบไม่ได้หลับนอน คุณยายตื่นตีหนึ่งถึงตีสามจนติดนิสัยถึงปัจจุบัน ชวนคนมาสร้างความดีท่ามกลางคนที่ไม่เข้าใจ ถูกตั้งให้เป็นคอมมิวนิสต์ เป็นผู้มีอิทธิพล เป็นเศรษฐี ก็ไม่ว่าอะไร ถือว่าเขาคิดถึงเรา แล้วชวนมาเอาบุญใหญ่ และบอกว่าการสร้างวัดไม่ได้ทำตามลำพัง มีผู้มีบุญร่วมบุกเบิกมากมาย

เดือนนี้เป็นเดือนเกิดของผู้มีบุญหลายท่านที่ร่วมบุกเบิกสร้างวัดเคียงบ่าเคียงไหล่กับครูไม่ใหญ่มา ครั้งนี้เป็นตัวอย่างของเดือนมกราคม ต่อไปทุกสิ้นเดือนจะอำนวยพรวันคล้ายวันเกิดให้ผู้ที่เกิดในเดือนนั้น แล้วชวนนักเรียนอนุบาลร่วมอวยพรพร้อมกัน

ผู้ร่วมบุกเบิกมีทั้งยุคแรกและยุคถัดมา ตั้งแต่ยุคบ้านธรรมประสิทธิ์ มีกัลยาณมิตรครอบครัวหนึ่งที่เข้าวัดมาตั้งแต่ตอนนั้นและสร้างบารมีเรื่อยมา และตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ซึ่งยังเป็นท้องนา ครูไม่ใหญ่เอ่ยถึงคุณหญิงท่านหนึ่งกับคุณหมอท่านหนึ่งที่เห็นในภาพ คุณหมอเพิ่งบอกเมื่อวันอาทิตย์ว่าอายุแปดสิบแล้ว วันเวลาผ่านไปเร็ว แต่ท่านมีที่พึ่งภายใน องค์พระชัดใสแจ่มอยู่ตลอด ชื่อผู้ร่วมบุกเบิกในช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยน ยังไม่ยืนยันการสะกด

มาฆบูชาปีนี้เป็นวันสำคัญของผู้ร่วมสร้างวัดพระธรรมกาย ครบสามรอบ ถ้าเป็นคนก็อายุ 36 กำลังหนุ่มแน่น เล่าย้อนยุคปลูกต้นไม้ เทปูน คุณยายอาจารย์ถือแชลงปลูกกล้วยปลูกมะละกอ สวมงอบ เอากล้วยไปเลี้ยงพระที่มีไม่กี่องค์และลูกหลานที่มาช่วยงาน ใครไปหาก็แจกกล้วย บอกว่ากล้วยยายปลูกเองอร่อยนะ ที่เหลือทำกล้วยตาก คุณยายเริ่มสร้างวัดตอนอายุหกสิบกว่าแต่เบิกบานมีความสุข อยู่กลางแดดก็ไม่ร้อน ครูไม่ใหญ่ถามในห้องว่ามีรุ่นสร้างวัดบ้างไหม ไม่มีเลย สมัยบุกเบิกบวชองค์เดียวนั่งบนกองฟาง บางคนยังไม่เกิด ใครมาทีหลังให้รีบสร้างบุญให้ทัน

เสียงสวดมนต์ของท่านโดดเด่นเหมือนเสียงฟ้าร้องเป็นนิมิตหมายของผู้ประกาศธรรม ตอนครูไม่ใหญ่บวชใหม่เหมือนเด็กเดินขึ้นเขา ห่มจีวรสวดมนต์ยังไม่เป็น ท่านคอยแนะนำทุกอย่าง แม้การสร้างวัดพระธรรมกายก็หารือกับท่านตั้งแต่บวชใหม่ พระหนุ่ม ๆ มารวมกันจิบน้ำชาคุยเรื่องทำงานพระศาสนา ท่านอ่อนกว่าครูไม่ใหญ่ราวสองปีแต่บวชก่อนและเรียนเก่งมาก ตอนท่านไปเรียนภาษาอังกฤษครูไม่ใหญ่กลัวท่านจะสึก ท่านตอบว่าเรียนเพื่อทำงานพระศาสนาให้กว้างขวาง กลางช่วงมีบรรทัดเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษ

ครูไม่ใหญ่ดูภาพเก่า ว่าบางรูปแอบถ่ายเพราะปกติคุณยายไม่ยอมให้ถ่ายรูป ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนและเว้นว่างราวหนึ่งนาที แล้วเล่าว่าปีนั้นขุดดินตั้งแต่ปี 13 มาปี 14 เอาเรือขุดมาขุดจนเป็นทางน้ำอย่างที่เห็น ยังระลึกถึงทีมงานชุดนั้นที่มาเพื่อขุดดินก้อนแรก บางคนจากเป็นบางคนจากตาย มีพระมหารูปหนึ่งชื่อมหาชิโต ที่ตอนนั้นยังเป็นนักศึกษาวิศวกรรมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คุณยายนั่งบนกองฟางแล้วสังเกตว่านักศึกษาคนนี้แปลก ต่อด้วยบรรทัดเพี้ยนสั้น ๆ

เล่าถึงพระมหาชิโตที่เคยเป็นนักศึกษาวิศวะ ว่าบริหารเวลาสร้างบารมีเพราะรู้ว่าอยู่ในโลกมนุษย์ไม่นาน ขุดดินกันถึงตีหนึ่งตีสองเพราะต้องอาศัยน้ำในคลอง ท่านเป็นคู่กัดเรื่องงานกับพระอีกรูปที่เป็นวิศวะเหมือนกัน แต่รักกันมาก ท่านอยู่ยืนยงมาตั้งแต่ปี 28 ราวยี่สิบเอ็ดปี แล้วมรณภาพหลังเสร็จงาน ท่านไม่เคยโกรธใคร สอนคนงานด้วยคำดี ๆ อ่านปาฏิโมกข์ให้คนงานฟัง คนงานรักเหมือนพ่อเหมือนพี่ และกล่าวถึงอุบาสกรุ่นหนึ่งที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยในยุคนั้น

36 ปีจะถึงแล้ววันที่ 13 กุมภาพันธ์ ครบสามรอบ ให้ระลึกถึงบุญ ผู้ที่อยู่ยุคนั้นระลึกถึงบุญยุคสถาปนา ผู้มาภายหลังก็อนุโมทนา ครูไม่ใหญ่ถามในห้องว่าใครอยู่ยุคขุดดินบ้าง ไม่มี ยุคอนุโมทนาเต็มห้อง ทุกสิ่งเป็นบุญทั้งนั้น การสร้างวัดสามรอบต้องอดทนเหมือนเข็นครกขึ้นภูเขา แล้วชวนระลึกถึงความสำคัญของวันมาฆบูชา

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาท่านมีแต่งานสร้างบารมี คู่กับท่านมหาชิโตซึ่งจบวิศวะเหมือนกันแต่คนละสถาบัน ทั้งคู่รักกันมากแต่เป็นคู่กัด เพราะทำงานดูแลการก่อสร้างวัดพระธรรมกายมาตั้งแต่ต้น ต่างมีไอเดียของตัวเองแต่ก็ประนีประนอมกันได้ ลึก ๆ รักกันและร่วมสร้างบารมีกันมาก เวลาผ่านไปวัดได้สามสิบหกปีแล้ว อายุท่านก็น่าจะขึ้นเลขห้า แปลว่าครึ่งศตวรรษผ่านมาไม่เคยว่างเว้นจากการสร้างบารมีเลย ไม่ว่าในฐานะนายช่างควบคุมการก่อสร้างอารามและสถานที่ปฏิบัติธรรม หรือในฐานะพระอาจารย์สอนธรรมะ คำที่ออกจากปากท่านมีแต่เรื่องงานพระศาสนากับงานสอนธรรมะ ทั้งกับทีมงาน คนงาน และช่าง ท่านขวนขวายศึกษาพระไตรปิฎก ฝึกฝนเรียนรู้แล้วนำมาถ่ายทอด ค่อย ๆ แนะนำกันไป

คุณพ่อของผู้เขียนรับราชการที่กรมชลประทาน เป็นต้นบุญต้นแบบของครอบครัว พาครอบครัวมาวัดตั้งแต่ยุคปรับปรุงพื้นที่สร้างโบสถ์ ครูไม่ใหญ่ถามผู้ชมว่าใครได้สร้างโบสถ์บ้าง คุณพ่อพาผู้เขียน ลูกน้อง และเพื่อนมาช่วยขนหิน ขนทราย เทปูนสร้างโบสถ์เป็นประจำทุกเย็นหลังเลิกงาน บางครั้งมาช่วยมุงหลังคาจาก ครูไม่ใหญ่ว่าหัวหน้าครอบครัวสำคัญมาก ถ้าพ่อเป็นต้นแบบ ลูกหลานเหลนโหลนก็จะทำตาม เป็นปีติที่สืบเนื่องไม่มีวันสิ้นสุด

คนเห็นคุณค่าของการปฏิบัติธรรมเพราะเกิดความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อน แล้วชวนกันมาเรื่อย ๆ จากที่นั่งใต้ต้นไม้ใต้กระถินจนเต็ม จึงสร้างศาลาจาตุมหาราชิกาจุห้าร้อยคน แต่มาห้าพันจนต้องเช่าเต็นท์เป็นร้อยหลัง (ครูไม่ใหญ่บอกว่าเสียงยังไม่หาย) ล้นอีกจึงสร้างสภาธรรมกายสากลหลังคาจากจุราวหนึ่งหมื่นคน ไร่หนึ่งหนึ่งพันหกร้อยตารางเมตร สิบไร่หนึ่งหมื่นหก พองานใหญ่ก็มาสามหมื่นต้องเช่าเต็นท์อีก สภาหลังคาจากครบ 20 ปี ย่างปีที่ 21 หลังคารั่วซ่อมมาหลายครั้งแล้ว