ปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ

วันถัดมาสิ่งแรกที่ท่านให้ทำคือบอกว่าคุณนั่งไป นั่งไป จุดเริ่มต้นจึงเป็นการนั่งไม่ใช่การซักถาม เพราะสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น มัวถกเถียงกันเท่าไรก็ไม่จบ ต้องนั่งอย่างเดียวจึงหายสงสัย เชื่อมกับหลักปริยัติที่ฟังมาแล้ว ปฏิบัติที่ต้องทำเองท่านทำแทนไม่ได้ และปฏิเวธคือประสบการณ์ภายในที่เกิดขึ้นกับตัว ตอนนั้นยังหนุ่มนั่งไม่ค่อยเมื่อย ใจสบายมีความสุข

สอนพระเณรว่าอย่าไปเรียนวิชาที่มีในโลก ให้เรียนวิชาพ้นโลกที่ไม่มีสถาบันใดสอน คือวิชชาสาม ได้แก่ปุพเพนิวาสานุสติญาณระลึกชาติ จุตูปปาตญาณรู้การเกิดการตายของสัตว์ และอาสวักขยญาณทำกิเลสให้หมดสิ้น แล้วเรียนตามหลักสูตรที่พระพุทธเจ้าวางไว้ คือปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ เทศนา เรียนแล้วอย่าเอามาคุยข่ม ให้สอนตัวเองจนทำได้แล้วจึงออกไปเป็นกัลยาณมิตรเหมือนฝนดับความร้อนในใจคน พระเณรไม่ต้องไปเรียนเศรษฐศาสตร์ ให้เรียนสุดยอดศาสตร์คือคำสอนพระพุทธเจ้า

เฉลยว่าเพื่อนสามเณรที่ชอบเทศน์สอนและกวาดรางวัลหลายครั้ง ในอดีตเคยเป็นพระนักเทศน์ เป็นธรรมกถึก ทำหน้าที่เผยแผ่มาตั้งแต่พุทธันดรที่ผ่านมา แต่ต้องระวังช่วงวัยเปลี่ยน อย่าประมาทในเพศสมณะ ประคับประคองผังบวชให้นาน ส่วนสามเณรกับบุญมีในพุทธันดรที่แล้วเป็นกุลบุตร สามเณรตอนหนุ่มอยากบวชแต่ไปครองเรือนจนมีลูก เบื่อหน่ายแล้วมาบวชตอนอายุเจ็ดแปดสิบ อธิษฐานว่าชาติต่อไปขอบวชตั้งแต่เยาว์วัย และชวนหลานคือบุญมีในชาตินั้นให้บวชตาม บุญมีทำหน้าที่เผยแผ่และสอนปฏิบัติธรรม ปฏิบัติได้ละเอียดกว่า ทั้งคู่เอาตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้และลงมาจากดุสิตบุรีด้วยกัน เรื่องการเรียน ตอบว่าจบประโยค 9 อย่างเดียวยังไม่สมบูรณ์ ต้องเรียนทั้งปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ และศึกษาวิชชาธรรมกาย เรียนประโยค 9 และประโยค 10 ดีมากเมื่อยังแข็งแรง ส่วนเรียนประโยค 10 อย่างเดียวเหมาะกับผู้สูงอายุ ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรีด้วยกัน

ครูไม่ใหญ่พูดหลังข่าว (ต้นช่วงถอดเสียงหลุดปนภาษาอังกฤษและเยอรมัน) ว่าสิ่งที่นักบวชควรศึกษาคือความรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่านั้น เพราะเวลาศึกษาคำสอนของพระองค์ก็ไม่พอแล้ว ไม่ต้องไปศึกษาวิชาทางโลกที่ไม่เกิดประโยชน์ เมื่อสมัครใจละเพศคฤหัสถ์มาเป็นบรรพชิตก็มีบุญระดับหนึ่งแล้ว ต้องทำให้ถูกวัตถุประสงค์ของการบวช ศึกษาทั้งปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ ฝึกฝนตัวเองดีแล้วไปเทศนาสั่งสอนญาติโยมที่ไม่มีเวลาศึกษาเพราะต้องทำมาหากิน แต่สนับสนุนนักบวชด้วยอาหารเป็นมื้อ ๆ

หลังบรรทัดที่ Whisper ถอดซ้ำ ครูไม่ใหญ่ฝากพระภิกษุสามเณรว่าต้องทำทั้งสองอย่างควบคู่กัน อย่าทำเพียงอย่างเดียว เพื่อไปสู่การบรรลุมรรคผลนิพพาน ถูกวัตถุประสงค์ของการมาบวชในคราวนี้ และจะได้เป็นเนื้อนาบุญในยุคของตน แล้วชวนเข้าสู่กรณีศึกษา เปิดด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย