ญี่ปุ่น

ขณะอยู่ที่ไต้หวัน ผู้เขียนมีโอกาสได้ไปทำงานที่ญี่ปุ่น ต้องเทียวไปเทียวมาถึง 6 ครั้งจึงได้วีซ่าถาวร แล้วพาคุณพ่อ คุณแม่ และน้อง ๆ ไปอยู่ที่ญี่ปุ่นด้วย นับรวมได้ 6 ประเทศคือจีน เวียดนาม ลาว ไทย ไต้หวัน และญี่ปุ่น ครูไม่ใหญ่แซวว่าแต่ละประเทศเป็นเพียงทางผ่าน โลกนี้เป็นของเรา

คุณแม่ไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่ แต่ฆ่าสัตว์ทำอาหารบ้างบางครั้ง เป็นคนขยันแต่หงุดหงิดง่าย ขี้บ่น ขี้รำคาญ พออายุมากขึ้นก็ใจเย็นลง ท่านร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคุณพ่อมาตลอด แม้บ้านเมืองตกอยู่ในภาวะสงครามและความเปลี่ยนแปลงทางการเมือง ใจของท่านก็ยังมั่นคงต่อคุณพ่อ สองปีสุดท้ายของชีวิตอยู่กับผู้เขียนและน้องชายที่ญี่ปุ่น เจ็บป่วยเรื้อรังด้วยโรคไม่ทราบสาเหตุและมีอาการบ่นเพ้ออย่างไม่รู้ตัว

เล่ามุกต่อว่าที่ญี่ปุ่นอากาศหนาว ญาติโยมเตรียมอาหารอย่างดีมาถวาย เป็นเส้นเหมือนเส้นหมี่แช่น้ำเย็นเพิ่งออกจากตู้เย็น ครูไม่ใหญ่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร เจอวิบากกรรมสองอย่างคือเย็นกับร้อน แล้วเปรียบว่ารสชาติจืดสนิทอย่างนั้นทำให้คิดว่าถ้ากิเลสในใจจืดสนิทได้อย่างนี้ก็คงเหาะได้แล้ว สุดท้ายท่านก็รู้ความในและรับไปฉันหมดไม่มีเหลือ

เล่าเรื่องของผู้เขียนว่าครั้งหนึ่งตอนเรียนชั้น ม.1 ในชั่วโมงวิทยาศาสตร์ ผู้เขียนกับเพื่อนทำการทดลองในห้อง เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ จุดตะเกียงแอลกอฮอล์โดยเอาตะเกียงสองอันมาชนกัน เขาเอียงแอลกอฮอล์ในตะเกียงจนหกออกมาที่มือ ไฟลุก แทนที่จะวางเขากลับโยนตะเกียงขึ้นด้วยความตกใจ แอลกอฮอล์จึงพุ่งมาโดนที่ศีรษะของผู้เขียน และเล่าต่อว่าภายหลังได้แต่งงานที่เมืองไทยกับคนที่พบกันที่ญี่ปุ่น

บอกว่าชอบใจเพลงนี้มากเพราะมาจากญี่ปุ่น แล้วทักทายเด็กที่มาไกลถามชื่อ ได้ชื่อว่านามิ ชมว่าน่ารักมากแต่ฟังไม่รู้เรื่อง ก่อนชวนดูสารคดีท่านมหาทุคตะตอนที่แปด

ผู้เขียนเล่าว่าเคยเปิดร้านเสริมสวยและขายของชำอยู่ที่ลำปางระยะหนึ่ง ต่อมาปี 2534 ขณะอายุ 28 ปี มีเพื่อนชวนไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่นในร้านขายเครื่องดื่มแห่งหนึ่ง ขายเครื่องดื่มอย่างเดียวไม่มีบริการอื่น และในปี 2536 ได้พบรักแต่งงานกับสามีชาวญี่ปุ่น จนหันมาทำอาชีพนวดแผนโบราณถึงปัจจุบัน สามีเป็นลูกโทน พ่อเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุหกขวบ เหลือแม่เพียงคนเดียวที่ดูแลเขามาตั้งแต่เล็ก ผู้เขียนเล่าว่าหลังแต่งงานอยู่กันเป็นสามีภรรยาได้แค่สองปี หลังจากนั้นก็อยู่แบบพี่แบบน้อง เลิกความสัมพันธ์แบบสามีภรรยามาสิบกว่าปีแล้ว แต่ตัวเองรู้สึกเสมอว่าสามีเป็นเหมือนพี่ชาย เหมือนพระ เหมือนพ่อ เหมือนเพื่อน เหมือนน้อง และเหมือนลูกชาย ครูไม่ใหญ่ถามผู้ฟังว่ามีใครรู้สึกอย่างนี้บ้างไหม และว่าเขาให้ความคุ้มครองปกป้องและให้ความอบอุ่น

อ่านจดหมายของมิสเตอร์มิซุอากิ ฮิงาชิโอะ วัย 67 ปี เจ้าของโรงงานผลิตข้อต่อท่อ ผู้รู้จักวัดพระธรรมกายปี 2550 ผ่านภรรยาคุณจันทร์เพ็ญที่ไปปฏิบัติธรรมที่เชียงใหม่แล้วเปลี่ยนไปในทางที่ดี ได้มาร่วมงานวันคุ้มครองโลก 22 เมษายน 2550 ประทับใจพลังของผู้คนนับแสน จึงไปกราบพระที่วัดภาวนาโอซาก้า นิมนต์พระอาจารย์ไปบรรยายธรรมแก่พนักงานทุกระดับ เปิดโอกาสให้พนักงานเข้าคอร์สปฏิบัติธรรม และออกค่าสมัครสอบให้พนักงานทุกคนฟรี

ปิดท้ายจดหมายที่หวังให้การสอบเป็นประโยชน์ต่อพนักงานและครอบครัว ชมภาพพนักงานเข้าคอร์สปฏิบัติธรรมและนั่งสมาธิที่วัดภาวนาโอซาก้า แล้วชมสกู๊ปโครงการสอบตอบปัญหาศีลธรรมเพื่อสันติภาพโลก World-PEC ที่มีผู้สนใจกว่า 60 เชื้อชาติใน 6 ทวีป โดยมิสเตอร์มิซุอากิ ผู้มีประสบการณ์ธุรกิจกว่า 50 ปี ประธานบริษัทฮิงาชิโอเมค ให้พนักงานกว่า 200 คนเข้าสอบเกือบ 70 ทีม และนำผู้บริหาร 34 ท่านเข้าอบรมศีลธรรม 2 วัน

ช่วงเสียงสัมภาษณ์ความรู้สึกของผู้เกี่ยวข้องกับโครงการสอบธรรมะที่เมืองโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น

ท่านไปสอบถามชาวเกาหลีแต่ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่ท่านพูด ท่านจึงออกเดินทางไปญี่ปุ่นเพื่อตระเวนถามว่า แสงสว่างที่ท่านเห็นนั้นคืออะไร แต่ที่ญี่ปุ่นก็ไม่มีใครตอบได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าท่านต้องเป็นผู้ให้คำตอบเสียมากกว่า