จอน ควาเลมาเน่

เล่าประวัติชายชาวโซโลมอนอายุยี่สิบเก้าปีที่ฟังชื่อได้ว่าจอน ควาเลมาเน่ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เดิมทำแต่งานหยาบอย่างงานขนของ ต่อมาผู้ดูแลชาวไทยที่ฟังชื่อได้ว่าคุณเปเล่เห็นว่าจิตใจละเอียดขึ้นจึงให้มาช่วยตรวจสอบยอดสินค้าซึ่งต้องการความละเอียด แม้ยังไม่ถนัดต้องช่วยทำอีก แต่ด้วยหัวใจกัลยาณมิตรของผู้ดูแลที่เปรียบเป็นดวงตะวันแห่งโซโลมอน ใครเข้าใกล้ก็ได้แสงสว่าง วันนั้นจึงชวนเขานั่งสมาธิ

เมื่อถามว่าอย่างผมนี่นั่งได้เหรอ ผู้ดูแลก็ตอบว่าคุณมีผิวพรรณที่กลมกลืนกับธรรมชาติและมีดวงใจสูงส่ง ให้สังเกตว่ายามราตรีโลกก็มีสีอย่างนี้แล้วดวงดาวกับดวงจันทร์จึงขึ้นมาสว่าง เพราะฉะนั้นคุณนั่งได้ แล้วให้ดูภาพครูไม่ใหญ่ พอทราบว่าอายุหกสิบเอ็ดปีก็ไม่เชื่อเพราะดูหนุ่มกว่าตัวเอง ต่อมาเขาบอกว่าเวลาทำงาน เดินทางไปในเมือง หรือแม้แต่เวลานอน ก็นึกถึงครูไม่ใหญ่เสมอ รู้สึกว่าท่านอยู่กับตัวตลอดเวลา และขอบคุณที่ทำให้มีความสุข

เขาบอกผู้ดูแลว่ามีความสุขจริง ๆ ที่ได้นั่งหลับตาทำสมาธิ นั่งแล้วสบาย แปลกที่ตัวนั่งอยู่กับที่เฉย ๆ แต่ใจกลับเป็นอิสระ อยากนั่งอย่างนี้นาน ๆ เพราะเวลาทำงานก็ทำสมาธิได้แต่ไม่ค่อยต่อเนื่อง ผู้ดูแลจึงแนะว่าสามารถนึกถึงดวงแก้วภายในและคำภาวนาสัมมาอะระหังในใจได้ตลอดเวลา ไม่จำเป็นต้องนึกเฉพาะตอนอยู่ในท่านั่งสมาธิ ยืน เดิน หรือทำงานก็นึกได้ ซึ่งเขาก็เข้าใจ

หลังนั่งสมาธิต่อเนื่องทุกวันก็สังเกตได้ว่าเขาสุขุมขึ้น ทำงานละเอียดได้ดีขึ้น มีไอเดียในการทำงานเองเหมือนสอนตัวเองได้ ผู้ดูแลไม่ต้องเข้าไปช่วยทำอีก เริ่มคิดเป็น พูดเป็น ทำเป็น และทุกเย็นหลังเลิกงานที่คนอื่นกลับบ้าน เขาจะเดินกลับมาที่ห้องปฏิบัติธรรมพร้อมเพื่อนชาวโซโลมอนคนใหม่หลายคน เพื่อให้ผู้ดูแลช่วยจัดท่านั่งสมาธิให้ ทำอย่างนี้ทุกวันจนผู้ดูแลบอกว่าตัวเองมีความสุขมากที่ได้ทำ

อ่านรายชื่อผู้ที่ขอเข้าร่วมบททดสอบ คนแรกคือเบน ฟรานซ์ ผู้ประกาศตัวขอเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน ถัดมาคือจอน ควาเลมาเน่ ซึ่งชอบทำหน้าที่กัลยาณมิตร ใช้เวลานอกงานไปชวนคนมานั่งสมาธิเองด้วยความสมัครใจ โดยที่คุณเปเล่ไม่ได้บอกหรือขอร้องอะไรเลย คนที่สามเป็นสมาชิกที่มานั่งปฏิบัติธรรมด้วยกันและตั้งใจขอเข้าร่วมบททดสอบนี้ด้วย