พ่อครัวหาเนื้อไม่ได้

วันอุโบสถวันหนึ่ง เนื้อที่เก็บไว้ถูกสุนัขที่เลี้ยงไว้ในวังหลวงกินหมดเพราะความเผลอเรอของคนทำครัว เขาจึงรีบออกไปหาซื้อเนื้อในตลาดมาทดแทน แต่เพราะเป็นวันอุโบสถคนไม่ฆ่าสัตว์กันจึงไม่มีเนื้อจำหน่าย เขาตกใจจนเหงื่อไหล วิ่งไปทุกตลาดที่คิดว่าจะมีขายแต่ก็สิ้นหวัง นั่งทอดอาลัยคิดว่าคราวนี้เห็นทีจะต้องตายแน่ แล้วตัดจบว่าโปรดติดตามตอนต่อไป

หลายปีผ่านไป ศิษย์หลายท่านได้ครองราชย์เป็นกษัตริย์และเจ้าเมือง สุตโสมและพรหมทัตก็ได้ครองราชย์ด้วย พระเจ้าพรหมทัตรักษาอุโบสถศีลไม่ขาดแต่เว้นการเสวยเนื้อไม่ได้ วันอุโบสถวันหนึ่งสุนัขในวังขโมยกินเนื้อจนหมด พ่อครัวหาซื้อเนื้อในตลาดไม่ได้ จึงตัดสินใจเสี่ยงไปที่ป่าช้าผีดิบนอกเมือง ขุดศพชายที่เพิ่งฝังใหม่ขึ้นมาแร่เนื้อโคนขาทั้งสองข้าง แล้วกลบฝังไว้เหมือนเดิม

ทบทวนว่าคนทำครัวของพระเจ้าพรหมทัตหาซื้อเนื้อในตลาดไม่ได้ จึงไปขุดศพคนที่เพิ่งตายใหม่ที่ป่าช้าผีดิบนอกเมืองมาแล่เนื้อปรุงถวาย พระราชาติดใจรสตั้งแต่คำแรกจนสอบถามได้ความจริง แล้วสั่งให้ทำถวายเป็นประจำ โดยให้พ่อครัวรับหน้าที่นำศพนักโทษประหารไปฝัง เมื่อนักโทษในคุกหลวงและในชนบทหมดลง ก็ทรงแนะอุบายนำถุงทรัพย์ของหลวงไปวางตามถนนหลวง ใครหยิบก็ให้จับประหารทันที

เสนาบดีเรียกประชุมเจ้าหน้าที่แล้วส่งกำลังไปดักซุ่มตามที่ต่าง ๆ ฆาตกรในคราบคนทำครัวต้องระวังตัวเป็นพิเศษแต่ก็หนีสายตาเจ้าหน้าที่ไม่พ้น คืนหนึ่งขณะกำลังฆ่าหญิงสาวแล้วแล่เนื้อสะโพกใส่กระเช้า เจ้าหน้าที่ก็กรูเข้ามาจับมัดมือไพล่หลัง โบยแล้วลากไปตามถนนพร้อมร้องประกาศว่าจับโจรได้แล้ว ชาวเมืองแตกตื่นมาดูและโกรธแค้นจนรุมประชาทัณฑ์ด้วยก้อนหินท่อนไม้จนเลือดท่วมตัว