นั่งสมาธิครั้งแรก

ผู้เขียนเล่าว่าตอนหลังโยมแม่ได้รู้จักวัดพระธรรมกายเมื่อปี 2547 วันหนึ่งคุยโทรศัพท์กับโยมแม่ ท่านชวนมาวัด ตอนนั้นผู้เขียนมีความทุกข์อยู่พอดีจึงยอมมา ได้มานั่งสมาธิที่วัดเป็นครั้งแรกในสภาธรรมกายสากล ทำตามคำแนะนำของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่สอนนั่งสมาธิ แล้วมีอาการเหมือนถูกดูดลงไปในกลางท้อง อยู่ ๆ ก็ปรากฏเป็นดวงสว่างลอยขึ้นมา มองต่อไปเรื่อย ๆ ก็เห็นดวงแก้วอีกหลายดวงแล้วก็เห็นองค์พระ จึงหยุดใจไปเรื่อย ๆ

เล่าคำบอกเล่าของโทมัส (นามสกุลที่ Whisper ถอดว่า จิโอซิน ยังไม่ยืนยันการสะกด) ชาวโซโลมอนที่เพิ่งมานั่งสมาธิเป็นครั้งแรกว่า เห็นพระอาทิตย์อยู่ในตัวและมีแสงเจิดจ้าอยู่รอบตัว เวลานั่งสมาธิมีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่าทำไมคนละคนที่เพิ่งมาครั้งแรกจึงพูดถ้อยคำเดียวกันกับคนที่นั่งมาหลายครั้ง แปลว่าความสุขแบบนั้นเกิดขึ้นเมื่อเห็นดวงตะวันภายใน ช่วงนี้ไฟล์เสียงขาดหายเป็นช่วง ๆ

ไล่ชื่อชาวโซโลมอนที่ได้ยินมาแล้วห้าคนคือสตีเฟน เบน ทอมมี่ แซม และจอน แล้วเพิ่มคนที่หกซึ่งเพิ่งมานั่งสมาธิครั้งแรก เล่าว่าเห็นพระอาทิตย์อยู่ในตัว มีแสงเจิดจ้าอยู่รอบตัว นั่งสมาธิแล้วมีความสุขมากและจะมานั่งเป็นประจำ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าทุกคนขยับตัวน้อยมาก ไม่มีใครลืมตาหรือลุกไปเดินเล่น ทั้งที่ท่านั่งยังไม่คุ้นและสลับขาผิดข้าง ก็บอกให้เอาท่าที่ถนัดไปก่อน (ชื่อของคนที่หกในเทปสะกดไม่ชัด ยังไม่ยืนยัน)

เธอเล่าผลการนั่งสมาธิ ครั้งแรกวางใจสบาย ๆ เพียงระยะสั้น ก็เห็นดวงสว่างลอยขึ้นมาตรงหน้า และภายในตัวมีแสงสว่างสวยงามมาก ทั้งที่ไม่เคยรู้อะไรมาก่อนและพระอาจารย์บอกเพียงให้นั่งเฉย ๆ ครูไม่ใหญ่ว่าใครในโลกวางใจสบายไม่เคร่งเครียดต้องได้เห็นดวงแน่นอน และเธอเป็นปัญญาชนที่เชื่อในสิ่งที่ได้สัมผัสเอง ครั้งที่สองและสามไม่เห็นแสงแต่รู้สึกโล่งเบามีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่ว่าคงตั้งใจมากไป ครั้งที่สี่ปลงตกวางใจสบายจึงเห็นแสงอีก แม้พระกลับไปแล้วเธอก็ยังนั่งสมาธิทุกวัน นั่งได้นานขึ้นและรักการนั่งสมาธิมาก ต่อจากนั้นเป็นบรรทัดคั่นช่วงพักราวสองนาที