นันทพราหมณ์

ชายหนุ่มชื่อนันทะเดินทางมาจากนครตักกสิลาพร้อมคาถาชื่อสตารหะ มีค่าหนึ่งร้อย ที่พระกัสสปพุทธเจ้าแสดงไว้และทรงจำมาจากสำนักอาจารย์ มุ่งมาแสดงแด่พระเจ้าสุตโสมผู้ใฝ่ในธรรม เมื่อขบวนเสด็จมาถึงเขายื่นมือถวายพระพร พระเจ้าสุตโสมให้เคลื่อนช้างเข้าไปถาม เมื่อทราบแล้วตรัสว่าเป็นบุญของพระองค์ แต่ต้องไปทำพิธีสรงสนานให้เสร็จก่อน ขอผัดไว้วันพรุ่งนี้ รับสั่งให้นำพราหมณ์ไปพักและจัดสถานที่ฟังคาถา ช่วงกลางมีจิงเกิลคั่นและเสียงถอดเพี้ยนบางส่วน ชื่อคาถายังไม่ยืนยันการสะกด

โปริสาทย้ำเรื่องคำสาบาน พระเจ้าสุตโสมตรัสว่าตั้งแต่เป็นหนุ่มไม่เคยพูดเท็จแม้เพียงล้อเลียน โปริสาทจึงนำทางไปส่ง พระองค์รีบกลับถึงพระนครอินทปัตถ์ เล่าเรื่องให้เสนาอำมาตย์ฟังเว้นเรื่องที่ต้องกลับไปหาโปริสาท ประชาชนแซ่ซ้องสาธุการ แล้วยังไม่เข้าเฝ้าพระราชบิดามารดา รีบให้เชิญนันทพราหมณ์มาอาบน้ำหอม แต่งกายใหม่ เลี้ยงอาหาร ให้นั่งบนบัลลังก์ ส่วนพระองค์ประทับบนอาสนะต่ำกว่าด้วยความเคารพในธรรม บูชาด้วยดอกไม้ของหอม แล้วอาราธนาให้แสดงสตารหคาถา

ละครชุดคนกินคนตอนที่ 14 โปริสาทปล่อยพระเจ้าสุตโสมกลับไปฟังธรรมตามคำสาบาน เมื่อถึงวังทรงให้นันทพราหมณ์บริโภคอาหาร ประทับนั่งต่ำกว่า สดับคาถาสี่บท การคบสัตบุรุษเป็นความดี รู้ธรรมของสัตบุรุษแล้วมีแต่เจริญ ร่างกายและราชรถยังเก่าได้แต่ธรรมของสัตบุรุษไม่ตาย ธรรมของสัตบุรุษกับอสัตบุรุษห่างกันยิ่งกว่าฟ้ากับดิน ทรงบูชาธรรมถุงละพันกหาปณะสี่ถุง เมื่อทราบว่าเดิมได้คาถาละร้อยจึงเรียกสตารหคาถา ทรงตั้งชื่อใหม่ว่าสหัสสารหคาถา มีค่าคาถาละพัน

พระเจ้าสุตโสมทรงทราบว่าโปริสาทใจอ่อนลงและปรารถนาฟังธรรมอย่างแรงกล้า จึงตรัสพระคาถาที่สดับมาจากนันทพราหมณ์ บทที่หนึ่ง การคบสัตบุรุษครั้งเดียวย่อมคุ้มครองได้ คบอสัตบุรุษแม้หลายครั้งก็คุ้มครองไม่ได้ บทที่สอง พึงคบและสนิทสนมกับสัตบุรุษ รู้ธรรมของสัตบุรุษแล้วมีแต่เจริญ บทที่สาม ราชรถที่วิจิตรยังเก่าคร่ำคร่า สรีระยังถึงความชรา แต่ธรรมของสัตบุรุษไม่เก่า บทที่สี่ ฟ้ากับดิน ฝั่งนี้กับฝั่งโน้นของมหาสมุทรไกลกัน แต่ธรรมของสัตบุรุษกับอสัตบุรุษไกลกันยิ่งกว่า โปริสาทปลื้มปีติเหมือนพระพุทธเจ้าแสดงเอง ช่วงหนึ่งเสียงถอดเพี้ยน แล้วบรรยายว่าธรรมะทำใจที่ดำมืดให้สว่าง ใจร้ายให้ใจดี โปริสาทไม่มีสมบัติบูชาธรรมจึงขอถวายพรสี่ประการ