ประเภทกรณีศึกษา

พ่อของสามีตายเพราะแพทย์ส่องกล้องจนกระเพาะทะลุ เป็นกรรมใหม่ของหมอแต่เป็นกรรมเก่าของพ่อ ในอดีตท่านชอบใช้ฉมวกแทงปลามาทำอาหารเป็นประจำ ตายแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์แล้วแต่ค่อนข้างยากจนเพราะไม่ค่อยทำทาน รับบุญไม่ได้แล้ว เด็กชายที่รับมาเลี้ยงซึ่งพ่อแม่ไม่รับผิดชอบ ในอดีตเคยเป็นลูกของผู้เขียนเอง แต่เกเร ทำผู้หญิงท้องแล้วไม่ดูแลลูก ยกให้คนอื่นเลี้ยง แต่มีบุญที่เลี้ยงดูบิดามารดาจึงได้พบพ่อแม่ในอดีตมารับเลี้ยง ครูไม่ใหญ่ว่าให้เลี้ยงดูบิดามารดาเถิด บุญนี้จะส่งผลให้มีคนรับเลี้ยงตลอด ต่อด้วยบรรทัด jingle พักสักหน่อยถอดซ้ำราวครึ่งนาที

ถ้าไม่อยากเจอสามีอายุสั้นอีก ให้ประพฤติพรหมจรรย์ อธิษฐานจิตเกิดเป็นผู้ชายแล้วออกบวช เพราะเป็นทางลัดที่สุด ชาตินี้ทั้งสองเป็นคู่ชีวิตที่ดีต่อกันเพราะสร้างบุญมาด้วยกันหลายชาติ มีศรัทธา ศีล และทิฏฐิเสมอกัน เมื่อพุทธันดรที่ผ่านมาสามีเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช ฆ่าข้าศึกจำนวนมากทั้งเองและสั่งการ ภายหลังออกบวชช่วงสั้น (ช่วงราว 7604-7634 ถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ อ่านความเรื่องตัวผู้เขียนในชาตินั้นไม่ได้) ผู้เขียนมีบุญที่ฐานะจะดีขึ้นเรื่อย ๆ และถ้าปฏิบัติธรรมทุกวันจะเข้าถึงพระในตัวได้ แล้วยกคำถามเรื่องผู้ประสานงานที่ตื่นตีสามทุกวันและนอนไม่หลับ

ครูไม่ใหญ่ชวนสันนิษฐานไปทั่วโลก ผู้ประสานงานของผู้เขียนมีอัธยาศัยเลิศ ตื่นตีสามทุกวัน ทำอะไรเร็วก่อนใครเสมอ เพราะพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช ทำหน้าที่ตีกลองบอกเวลาให้ทหารทำกิจ นิสัยนี้จึงติดตัวมา เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะโดยออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต มีหน้าที่เผยแผ่ ผลการปฏิบัติธรรมได้เห็นองค์พระ ตายแล้วไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญและอธิษฐานจิตตามหมู่คณะ ไฟล์จบที่ 7894 กลางคำตอบ ถอดเพี้ยนในบรรทัดท้าย ไม่มีบทประจำวันหรือช่วงปิดรายการในไฟล์ และไม่มีการประกาศชื่อเรื่องของกรณีศึกษานี้ในส่วนที่ถอดได้

ครูไม่ใหญ่ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกหรือยัง แล้วอ่านจดหมาย ผู้เขียนเคยเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสารด้านกฎแห่งกรรม ต่อมาเป็นบรรณาธิการและเจ้าของสำนักพิมพ์เล็ก ๆ ปัจจุบันช่วยงานวารสารของวัด เป็นลูกคนที่สี่ในห้าคน ชาวนครศรีธรรมราช พ่อเป็นตำรวจเมื่อสามสิบสี่สิบปีก่อนยุคที่มีผู้ต้องการเปลี่ยนแปลงการปกครองและโจรปล้นฆ่า คล้ายสามจังหวัดชายแดนใต้ปัจจุบัน พ่อจึงชอบแสวงหาพระเครื่องเป็นที่พึ่งทางใจ วันหนึ่งพ่อฝันได้ยินเสียงบอกว่าจะให้คาถาหนึ่งบท ให้ไปเอาตำราเล่มหนึ่งมาถวายพระอาจารย์ที่วัดแห่งหนึ่งในนครศรีธรรมราช พ่อตามหาจนเจอ ตั้งจิตอธิษฐานให้ตำราเปิดหน้าคาถาที่จะให้ ตำราก็เปิดหน้าคาถาชื่อหัวใจฤๅษี ท่องจบอธิษฐานขอพระเครื่องแล้วมือจะสั่นพาไปเจอ พ่อไม่เอาสมบัติอื่นขอแต่พระเครื่อง ไปกรุไหนก็ได้พระเกือบทุกครั้ง ชื่อพระอาจารย์และวัดถอดเสียงไม่ชัด

ครั้งหนึ่งพ่ออธิษฐานขอพระเครื่องสามองค์บนพื้นโล่ง พระเครื่องปรากฏตรงหน้าเกินที่ขอ ที่เหลือวิ่งทะลุพื้นทรายหายเข้าถ้ำไป ครูไม่ใหญ่แซวว่าทำไมขอแค่สาม ต้องขอเท่าที่มี เหมือนหล่อพระก็หล่อเท่าที่มี วิชาพวกนี้คำไหนต้องคำนั้นเพี้ยนไม่ได้ ต้องหัวหมอ ยกตัวอย่างขอให้ของหนักเบาแล้วข้างในกลวงไปเลย อีกครั้งพ่อได้ข่าวว่าถ้ำแห่งหนึ่งมีพระเครื่อง ระหว่างทางได้กลิ่นหอมดอกลำเจียกโบราณอยู่คนเดียวทั้งที่ไปกันหลายคน และทุกครั้งที่ได้กลิ่นนี้จะได้พระเครื่องกลับมา พ่อจึงมีพระเครื่องมากมาย รวมทั้งพระของขวัญรุ่นหนึ่งของหลวงปู่วัดปากน้ำที่ได้จากเพื่อน ปัจจุบันผู้เขียนรับมรดกไว้บูชา ครูไม่ใหญ่ว่าพ่ออายุเจ็ดสิบเจ็ดแล้ว ให้ไปบอกพ่อมาเรียนคาถานี้ ช่วงราว 6121-6153 ถอดเสียงเพี้ยน

ครูไม่ใหญ่ว่าพ่ออายุเจ็ดสิบเจ็ด มีเจ็ดสองตัวแล้ว ให้หาเจ็ดอีกตัวที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด แล้วพระจะขึ้นมา ไม่ใช่พระเครื่อง ส่วนพระเครื่องที่มีมากก็เป็นทางผ่าน ทำบุญแล้วแจกไป จดหมายเล่าต่อว่าแม่เป็นลูกเศรษฐี ตาเป็นคนจีนแต่งงานกับยายคนไทย ค้าขายของจำเป็นทางเรือจอดทุกท่าจนร่ำรวย สร้างบ้านหลังใหญ่เปิดร้านค้าเดียวในหมู่บ้าน มีบริวารคนไทยคนจีนสี่สิบถึงห้าสิบคน แม่เป็นสาวสวยร่ำรวยแต่ผู้ใหญ่ให้แต่งงานกับพ่อซึ่งเป็นพ่อม่ายอายุมากกว่าหลายปีเพราะมีประสบการณ์ แม่ไม่เต็มใจ ครูไม่ใหญ่ว่าคนสวยต้องได้คนที่ไม่ถือสาจึงอยู่กันได้ แม่เสียใจอยู่ช่วงหนึ่งแล้วค้าขายและเปิดร้านตัดเย็บเสื้อผ้าต่อ

ราวปี พ.ศ. 2509 การค้าของแม่ดีมาก คู่แข่งทางการค้าคนหนึ่งจ้างมือปืนมาฆ่าทั้งครอบครัว มือปืนดักยิงพ่อสามครั้งแต่กระสุนไม่ออกจากลำกล้องทุกครั้ง ครูไม่ใหญ่แซวว่าปืนหมดอารมณ์ มือปืนจึงมาสารภาพเล่ารายละเอียดการจ้างทั้งหมด บอกให้ย้ายออกจากหมู่บ้านโดยเร็ว และถามพ่อว่าแขวนพระเครื่องรุ่นไหนปืนจึงทำอะไรไม่ได้ ได้คำตอบแล้วก็เดินจากไป ครอบครัวย้ายไปอยู่อีกอำเภอหนึ่ง และพ่อสั่งห้ามแม่ค้าขายอีก ช่วงราว 6450-6485 ถอดเสียงเพี้ยน

ตอนแม่ตั้งท้องพี่สาวคนโต ฝันว่าญาติที่ตายไปแล้วเอาดอกกุหลาบมาให้หนึ่งดอก บอกว่าอีกสิบห้าปีจะมาเอาคืน พอพี่สาวอายุสิบห้าไปงานเผาศพเพื่อนนักเรียน กลับมาไม่สบาย กลางคืนร้องกรี๊ดว่าเห็นผีเพื่อนวนรอบมุ้ง จากนั้นหวาดระแวง ได้ยินเสียงบอกให้ฆ่าตัวตาย ผูกคอแต่ผ้าขาด ครูไม่ใหญ่แซวว่าผูกไม่เป็น เสียงยังบอกว่าตายไปก็ไม่มีใครรัก พี่สาวกระโดดจากชั้นสองกลางคืนก็ไม่ตาย เช้ามาแม่เห็นนั่งอยู่นอกบ้าน (ช่วงราว 6637-6704 ถอดเสียงเพี้ยน) ครอบครัวคิดว่าโดนของ พาไปรักษาทั้งหมอหลวงและหมอไสยเวทหมดเงินมาก พี่สาวต้องหยุดเรียน แม่พาไปรักษาที่โรงพยาบาลจิตเวช บางช่วงตาขวางพูดคนเดียวต้องอยู่โรงพยาบาลเป็นเดือน ต่อมาเป็นโรคเบาหวานและเสียชีวิตอายุสี่สิบห้า ไม่ได้ตายด้วยอาการทางประสาท

น้องชายคนสุดท้องเคยบวชพระธรรมทายาทรุ่นที่สิบสามเมื่อปี 2528 ผู้เขียนได้รู้จักวัดพระธรรมกายผ่านน้องชาย น้องชายเป็นวิศวกรคุมงานภาคสนาม เมื่อ 14 กรกฎาคม 2548 ขณะคุมงานก่อสร้างเขื่อนหินริมทะเลมาบตาพุด จังหวัดระยอง เจอคลื่นลมแรงมาก ต้องทำงานเสี่ยงชีวิตกลางคลื่นลม งานเสียหายมาก ถูกกดดันจากเจ้าหน้าที่และผู้ควบคุมงาน และต้องเป็นตัวแทนบริษัทเคลียร์ปัญหาที่กระทบชาวบ้านกับผู้นำชุมชนซึ่งเสี่ยงถูกทำร้าย ส่วนผู้เขียนเรียนจบทำงาน มีลูกชายสองคนที่พาเข้าวัดตั้งแต่อยู่ในท้อง

ปี 2534 ผู้เขียนตั้งครรภ์ครั้งแรกได้สองเดือนครึ่ง ทำงานบ้านตามปกติแต่คืนนั้นเริ่มตกเลือดตั้งแต่สามทุ่ม ปวดท้องรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เลือดไหลเหมือนเขื่อนแตก เข้าห้องน้ำมีก้อนเนื้อหลุดลงชักโครก หยิบขึ้นมาดูเห็นขนาดกำปั้นมีถุงหุ้มและรอยฉีกขาด เห็นดวงตาเด็กข้างหนึ่งจ้องมอง ตกใจทิ้งลงไป กลับไปนอนทุรนทุราย เห็นดวงไฟร้อนเหมือนพระอาทิตย์ลอยอยู่กลางท้องแล้วลอยสูงขึ้นจนถึงหน้าอก รู้สึกว่าจะตายแล้ว ขอตายไปกับพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ พอนึกถึงพระรัตนตรัย ดวงไฟพุ่งชนศีรษะแตกเป็นน้ำอมฤตชุ่มชื่นไปทั่วร่างแล้วหลับสบายถึงตีห้า เช้าไปโรงพยาบาล พยาบาลไม่เชื่อเพราะหน้าตาสดใส ตรวจแล้วจึงตกใจว่าตกเลือดจริง ปกติคนตกเลือดทั้งคืนต้องหามมา

ปลายเดือนพฤศจิกายน 2545 ผู้เขียนฝันเห็นผู้หญิงร่างสูงใหญ่ ดวงตามีอำนาจ ใส่ชุดสีม่วงจะมารับไปเปลี่ยนภพใหม่ ในฝันอยู่ในห้องครัว กลัวจนขาสั่นเดินหนีได้ถึงโต๊ะอาหารก็หมดแรงทรุดลงนั่งในท่านั่งสมาธิ ผู้หญิงนั้นชะโงกหน้ามาดูทางหน้าต่าง เห็นนั่งสมาธิแล้วก็หายไป สะดุ้งตื่นราวตีห้า ภาพยังติดตาและหวาดกลัวอยู่หลายวัน ครูไม่ใหญ่แซวว่าคงมาเตือนให้นั่งสมาธิ และว่าเรื่องความฝันต้องฝันให้เป็น

ชุดคำถามของผู้เขียน เสียงที่มาบอกพ่อในฝันว่าจะให้คาถาเป็นของใครและเพื่ออะไร ทำไมตำราจึงเปิดหน้าคาถาหัวใจฤๅษี กลิ่นดอกลำเจียกเกิดเพราะอะไร ด้วยบุญใดพ่อมีพระเครื่องมากรวมทั้งพระของขวัญรุ่นหนึ่งและผู้เขียนได้รับต่อ ทำไมแม่สาวสวยร่ำรวยต้องแต่งกับพ่อม่ายโดยไม่เต็มใจ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่าคิดแทนท่าน บุพกรรมใดทำให้คู่แข่งสั่งฆ่าทั้งครอบครัว ทำไมปืนยิงไม่ออกและมือปืนกลับใจ ทำไมแม่ฝันเรื่องดอกกุหลาบ พี่สาวเห็นผีจริงหรือจิตหลอน ป่วยและตายด้วยเบาหวานเพราะกรรมใด ตายแล้วไปไหน น้องชายเคยสร้างบารมีกลุ่มใดและทำไมชอบงานเสี่ยง ลูกที่แท้งเป็นหญิงหรือชาย ตายแล้วไปไหน ดวงไฟที่เห็นคืออะไร ทำไมเสียเลือดมากแต่ตื่นมาสดชื่น ผู้หญิงในฝันมารับจริงหรือไม่ ผู้เขียนกับลูกชายสองคนเคยเป็นแม่ลูกกันหรือไม่ และทำไมชอบเขียนหนังสือธรรมะ หลังจากนั้นราว 7546-7669 เป็นบรรทัด jingle ซ้ำ

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าเสียงในฝันเป็นอดีตอาจารย์ของพ่อในชาติก่อน เคยบวช ห่มจีวรสีน้ำตาลสีเปลือกไม้ ผมยาว พ่อเคยเรียนคาถาหัวใจฤๅษีกับท่านตอนเป็นมนุษย์ชาติก่อน ท่านต้องการให้ได้เรียนวิชาเก่าอีกจะได้ขลังและท่านจะมาช่วย ตอนนี้อาจารย์เก่าเป็นวิทยาธร เมื่อพ่ออธิษฐานกับตำรา อาจารย์วิทยาธรเอามือซ้อนมือพ่อเปิดหน้านั้นเพราะพ่อมีความผูกพันกับคาถานี้และเคยอธิษฐานขอเรียนวิชานี้อีก ครูไม่ใหญ่ว่าความผูกพันติดวิชาก็เป็นอย่างนี้ ส่วนกลิ่นดอกลำเจียกเป็นกลิ่นที่อาจารย์วิทยาธรกับเทวดาที่รักษาพระเครื่องบันดาลให้ได้กลิ่นตามหลักวิชาของวิทยาธร ท้ายช่วงมีบรรทัด jingle ซ้ำ

พ่อได้พระเครื่องมากเพราะทำบุญแล้วมักอธิษฐานขอให้ได้ครอบครองพระเครื่องและของขลังที่มีอานุภาพ ผู้เขียนได้พระของขวัญรุ่นหนึ่งต่อจากพ่อเพราะบุญที่เคยทำกับวิชชาธรรมกายมาก่อน ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าพระของขวัญหลวงปู่ท่านอธิษฐานให้ศักดิ์สิทธิ์ตามกำลังบุญของผู้เป็นเจ้าของ คนที่มอบต่อไปเป็นทางผ่าน แม่ต้องแต่งกับพ่อม่ายเพราะในอดีตเคยเป็นสามีภรรยากันหลายครั้งและอธิษฐานขอมาเป็นคู่กันอีก แม่ทำเป็นลืม คู่แข่งสั่งฆ่าทั้งครอบครัวเพราะผลประโยชน์ในปัจจุบันเป็นหลัก ไม่ใช่เวรเก่า ทุกคนในครอบครัวไม่มีวิบากกรรมเรื่องนี้จึงรอด มือปืนยิงไม่ออกเพราะอาจารย์วิทยาธรช่วยไว้ มือปืนกลับใจมาเล่าเพราะอยากรู้ว่าพระเครื่องขลังชนิดไหนจะได้หาไว้บ้าง ครูไม่ใหญ่แซวว่ามือปืนก็กลัวปืนจึงต้องแอบยิง

ความฝันของแม่เรื่องดอกกุหลาบเป็นธาตุวิปริตธรรมดา ไม่เกี่ยวกับการมาเกิดของพี่สาว พี่สาวเห็นผีเพื่อนและได้ยินเสียงชวนฆ่าตัวตายเพราะจิตหลอน จากวิบากกรรมดื่มสุราและวจีกรรม ในชาติที่เป็นผู้ชายชอบดื่มเหล้า เมาแล้วโวยวายด่าทอและไล่คนให้ไปตายซะ พี่สาวเสียชีวิตด้วยเบาหวานเพราะอดีตฆ่าสัตว์ทำกับแกล้มเป็นประจำ ตายแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์แล้วแต่ยังมีเศษกรรมสุรา ชาติต่อไปจะเป็นโรคประสาทจิตหลอนคล้ายชาตินี้ จึงไม่มีข้อความฝากมา น้องชายเคยสร้างบารมีกลุ่มกองเสบียงประเภทสม่ำเสมอตามกำลัง ชอบงานท้าทายมาหลายชาติจนติดเป็นอัธยาศัย ให้ชอบงานหนักความรับผิดชอบสูงและเสี่ยงอันตราย

ลูกในท้องสองเดือนครึ่งเป็นผู้หญิงที่มีกรรมทำแท้ง ไม่ได้ทำกรรมร่วมกันมา แต่ผู้เขียนมีกรรมส่วนตัวที่ในอดีตสนับสนุนเงินให้เพื่อนผู้หญิงที่พลาดท้องไปทำแท้ง วิบากนี้ดึงผู้มีกรรมทำแท้งมาเกิดในครรภ์ ลูกคนนั้นไปเกิดใหม่มีพ่อแม่ใหม่หลายรอบแล้ว ดวงไฟที่ลอยขึ้นและอาการตกเลือดที่หายเกิดจากบุญที่เคยให้ชีวิตสัตว์ เมื่อระลึกถึงพระรัตนตรัยบุญจึงช่วยให้ตื่นมาสดชื่น ที่เกือบตายหลายครั้งเพราะวิบากฆ่าสัตว์และสนับสนุนการทำแท้งทางอ้อม แต่บุญที่ทำกับกลุ่มกองเสบียงและบุญปล่อยสัตว์ช่วยไว้ ความฝันที่มีผู้หญิงมารับเป็นธาตุวิปริต ไม่มีความหมาย ผู้เขียนกับลูกชายสองคนเคยเป็นแม่ลูกกันหลายชาติ สร้างบารมีแบบกองเสบียง ลูกชายทั้งสองเคยบวชทั้งระยะสั้นระยะยาวและตลอดชีวิต ที่ชอบเขียนหนังสือธรรมะเพราะชาติใกล้ ๆ เป็นกุลธิดาสนใจธรรมศึกษา ครูไม่ใหญ่ให้ตั้งใจสร้างบารมีทุกบุญและอธิษฐานไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

ผู้เขียนติดตาม DMC ทุกวันและชอบฟังกรณีศึกษา จึงส่งเรื่องของครอบครัวมา ท่านพ่อสืบเชื้อสายจากพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว พระอนุชาร่วมพระชนกชนนีกับพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ใช้คำนำหน้าหม่อมเจ้ามาแต่เกิด แต่เพราะซื่อตรงไม่คดโกงจึงเป็นหม่อมเจ้าที่จนที่สุดในราชนิกูลวังหน้า รับราชการกรมราชทัณฑ์ กระทรวงนครบาล ตำแหน่งเทียบผู้บัญชาการเรือนจำ ควบคุมจองจำลงโทษและดูแลการประหารชีวิตนักโทษ ซึ่งสมัยนั้นยังใช้ดาบตัดคอ ก่อนเปลี่ยนเป็นยิงเป้าเมื่อ พ.ศ. 2477 ขั้นแรกจัดอาหารคาวหวานมื้อสุดท้ายและนิมนต์พระมาเทศน์ ครูไม่ใหญ่แทรกว่านักโทษคงไม่มีอารมณ์กินหรือฟัง แล้วสาธิตว่าถ้าเทศน์ให้นักโทษฟังจะให้ลืมอดีตที่ผิดพลาดเพื่อใจใส คนเราต้องตายทุกคนต่างกันแค่วิธี ให้นึกถึงพระพุทธเจ้าเป็นอารมณ์ปิดอบายไปสวรรค์ ลองหลับตานึกดวงอาทิตย์ เพราะคนใกล้ตายนึกง่าย ช่วงราว 5134-5254 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง

นักโทษนั่งเหยียดขาบนใบตองสามยอด มัดแขนไพล่หลังติดหลักไม้กางแขนที่ปักแน่น มือพนมมีดอกไม้ธูปเทียนไว้ระหว่างอก เพื่อให้นึกถึงพระรัตนตรัยหรือพระจุฬามณี มีผ้าปิดตา เพชฌฆาตสวมเสื้อแขนสั้นกางเกงขายาวสีแดงลงยันต์คาถาอาคม สวมมงคลเหมือนนักมวย เชื่อว่ากันวิญญาณอาฆาต มีบรรทัด jingle คั่น แล้วกำหนดแนวลงดาบที่ต้นคอ ครูไม่ใหญ่เปรียบเหมือนวางปลาบนเขียงแล้วขีดดินสอ ใช้ดินเหนียวเสกคาถาอุดหูอุดปาก เพชฌฆาตดาบสองดาบสามรำดาบรอบ ๆ ตามจังหวะปี่กลองจนจิตนักโทษสงบ แล้วเพชฌฆาตดาบหนึ่งฟันคอทันทีโดยมีกฎว่าต้องขาดในดาบแรกเพื่อไม่ให้นักโทษทรมาน ถ้าไม่ขาดดาบสองฟันซ้ำ ครูไม่ใหญ่เล่าว่าเคยเห็นอดีตเพชฌฆาตสมัยตัดคออายุเก้าสิบกว่าปียังนั่งตัวตรงแข็งแรงที่หอของหลวงปู่ เสร็จแล้วใช้มีดสับส้นเท้าถอดตรวน แล้วชวนฟังเพลงที่ใช้ประกอบการประหาร

ครั้งหนึ่งมีนักโทษคดีฆ่าลูกตนเองถูกประหาร เพชฌฆาตดาบหนึ่งดื่มเหล้าย้อมใจหนักเพราะการฆ่าคนไม่ง่าย พอเงื้อดาบจะฟันก็เรี่ยวแรงแผ่วจนบั่นคอไม่ขาด และเสียหลักเพราะฟันผิดจังหวะ ล้มไปขวางทางที่เพชฌฆาตดาบสองกำลังเงื้อดาบจะฟันซ้ำ ท่านพ่อซึ่งยืนคุมอยู่ใกล้ชิดรีบถลันเข้าไปใช้ปลายเท้าถีบเพชฌฆาตดาบหนึ่งให้พ้นวงดาบได้ทัน เพชฌฆาตดาบสองฟันซ้ำสำเร็จ เลือดจากคอนักโทษพุ่งใส่ท่านพ่อจนเปรอะทั้งตัว ถือว่าโชคยังช่วย ไม่งั้นคนที่ถูกฟันคอคงเป็นเพชฌฆาตดาบหนึ่งแทน

บั้นปลายท่านพ่อมีความสุขตามอัตภาพ อายุห้าสิบกว่าปีก็สิ้นชีวิตอย่างสงบ นอนหลับไปเฉย ๆ โดยไม่ได้ป่วยมาก่อนและไม่ทันสั่งเสีย คุณแม่เกิดที่จังหวัดชัยภูมิ อายุเก้าขวบพลิกชีวิตจากสามัญชนมาเป็นหญิงชาววัง เพราะพี่ชายรู้จักเจ้านายผู้ใหญ่ที่ท่าช้างวังหน้า จึงพาไปฝากไว้ ท่านเมตตารับเลี้ยงและส่งเรียนจนจบประถมหก โตเป็นสาวผิวพรรณดีจนเป็นที่หมายตาของหนุ่ม ๆ และหม่อมเจ้าท่านนั้นก็เอ็นดูเป็นพิเศษ ช่วงราว 5758-5858 ถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ ครูไม่ใหญ่พูดว่าเพลงนี้คุ้น ๆ แล้วเป็นบรรทัด jingle ช่วงพักยาว

หม่อมเจ้าตบแต่งคุณแม่เป็นภรรยาคนที่สาม มีลูกด้วยกันสี่คน ชายสามหญิงหนึ่ง ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนเล็กซึ่งอายุเพียงขวบเดียวตอนท่านพ่อจากไป คุณแม่สอนลูกไม่ให้ถือตัวว่าเป็นหม่อมราชวงศ์ ให้อ่อนน้อมถ่อมตน หลังท่านพ่อสิ้น หม่อมยายภรรยาใหญ่ให้เลือกว่าจะอยู่ต่อหรือรับเงินแล้วย้ายออก คุณแม่เลือกอยู่ด้วยความจงรักภักดี แต่ได้อุปถัมภ์แค่เรื่องกินอยู่ จึงไปเป็นหัวหน้าแม่ครัวร้านอาหารไทยสำหรับชาวต่างชาติ และได้จัดสำรับคาวหวานไปถวายสมเด็จพระสังฆราชองค์ก่อนหลายครั้ง อายุหกสิบกว่าเริ่มป่วยเป็นโรคถุงลมโป่งพอง หมอพบว่าเกิดจากไอระเหยของน้ำมันที่ทอดหมี่กรอบทุกวันสะสมในปอด อาการหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียชีวิตอายุเจ็ดสิบปีโดยลูกคอยเตือนให้นึกถึงบุญ ช่วงกลางถอดเสียงปนภาษาอังกฤษ

ครั้งแรกที่คุณแม่เอกซเรย์ที่โรงพยาบาลภูมิพล ท่านไม่ได้ถอดสร้อยที่แขวนพระเครื่องสามองค์ออก ในฟิล์มองค์หนึ่งปรากฏภาพพระธรรมกายนั่งขัดสมาธินูนเด่นชัด อีกสององค์ดำสนิทเห็นแต่รูปทรง หมอถามว่าเป็นพระอะไร ผู้เขียนตอบว่าองค์ที่ชัดคือพระของขวัญจากวัดพระธรรมกาย ส่วนอีกสององค์ได้มาจากวัดอื่น หมอว่าแปลกดี ผู้เขียนยิ่งอัศจรรย์เพราะพระผงของขวัญรุ่นแรกด้านหนึ่งเป็นพระธรรมกาย อีกด้านเป็นหลวงปู่ ผ่านเอกซเรย์ไม่น่าเห็นเป็นภาพ หรือถ้าเห็นก็ควรเป็นภาพซ้อนกัน แต่เห็นเฉพาะพระธรรมกายด้านเดียว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าก็แล้วแต่ท่าน

พี่ชายได้ทุนรัฐบาลไปเรียนญี่ปุ่น กลับมาเป็นพนักงานการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค แต่มีปัญหาความประพฤติเพราะติดสุราและผู้หญิงจึงต้องออกจากงาน ไปเป็นพนักงานเชียร์แขกในสถานอาบอบนวดหลายปีจนแก่ แล้วเป็นพนักงานบริษัทแอร์ เป็นคนอ่อนโยนแต่เจ้าชู้ เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ภายหลังกลับถูกภรรยาทิ้ง กลายเป็นพ่อม่ายเลี้ยงลูกสามคนตามลำพัง ช่วงราว 6257-6397 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง ต่อมาพี่ชายมีปัญหาการเงิน ผู้เขียนช่วยเหลือและเจียดปัจจัยทำบุญให้แล้วบอกให้อนุโมทนา แต่ไม่เห็นพี่ชายขวนขวายทำบุญเอง ปลายปี 2548 ป่วยหนักด้วยโรคปอด ผู้เขียนกระซิบให้นึกถึงบุญที่เคยบวชหนึ่งพรรษาและบุญบูชาข้าวพระ ถวายสังฆทาน ปล่อยปลา เสียชีวิตอย่างสงบอายุหกสิบสอง ไม่นานผู้เขียนฝันเห็นพี่ชายสวมเสื้อสีขาวสว่างตา จึงดุว่าบอกให้ไปเวียนประทักษิณที่วัดพระธรรมกายแล้วทำไมไม่ไป พี่ชายเงียบ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าต้องฝึกนึกตั้งแต่เป็นมนุษย์ ไม่งั้นนึกไม่ออก

ผู้เขียนกับสามีสงสัยจึงตั้งคำถาม ท่านพ่อเป็นผู้บัญชาการเรือนจำเพราะอะไรและจะมีวิบากกรรมอย่างไร การทำตามหน้าที่รักษาความสงบของบ้านเมืองเป็นบุญบ้างไหม ในแง่กฎแห่งกรรมการตัดสินประหารชีวิตถูกต้องเพียงใด ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถามกฎแห่งกรรมไม่ได้ถามกฎหมาย เพชฌฆาตจะมีวิบากกรรมไหม นักโทษมีโอกาสไปสุคติไหม การประหารด้วยดาบตัดคอกับการฉีดยาอย่างปัจจุบันให้ผลต่อผู้ฆ่าและผู้ถูกฆ่าต่างกันอย่างไร การลงทัณฑ์ด้วยอุปกรณ์พิเศษ คือยัดนักโทษใส่ตะกร้อหวายให้ช้างเตะกลิ้งไปให้เหล็กแหลมทิ่มแทง ใช้เบ็ดเหล็กเกี่ยวใต้คางทะลุถึงใต้ลิ้นแล้วชักรอกจนเท้าลอย และให้นอนในหีบปิดฝาตั้งกลางแดด เป็นเพราะเคยทำกรรมใด ครูไม่ใหญ่แทรกว่าฟังแล้วยังกับในยมโลก ช่วงหนึ่งถอดเสียงซ้ำคำเพี้ยน

ท่านพ่อละโลกแบบหลับไปเฉย ๆ ขณะนั้นใจใสหรือหมอง ไปไหน ได้รับบุญที่ลูกอุทิศไหม มีอะไรฝากบอกไหม ทำไมเกิดตระกูลสูงแต่เป็นหม่อมเจ้าที่จนที่สุด คุณแม่อยู่ในวังสุขสบายแต่ภายหลังลำบากเพราะอะไร ทั้งสองเคยสร้างบุญร่วมกันหรือไม่และต่างกันอย่างไร โรคถุงลมโป่งพองของคุณแม่เกิดจากเคยสูบบุหรี่หรือจากทอดหมี่กรอบทุกวัน คุณแม่ตายแล้วไปไหน บุญถวายอาหารประณีตแด่สมเด็จพระสังฆราชส่งผลอย่างไร ภาพพระในฟิล์มเอกซเรย์เป็นอานุภาพพระของขวัญหรือไม่ ทำไมไม่เห็นภาพหลวงปู่ และเอกซเรย์ครั้งหลังยังเห็นพระธรรมกายเหมือนเดิม บุญที่ลูกเจียดทำให้พี่ชายแล้วให้อนุโมทนา พี่ชายได้รับไหม ช่วยตัดรอนกรรมเจ้าชู้ ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ได้หรือไม่ ขณะละโลกพี่ชายนึกถึงบุญที่เคยบวชได้ไหม ตายแล้วไปไหน ฝันนั้นเป็นเรื่องจริงไหม และพี่ชายทำตามหลักวิชาได้หรือไม่

ถามว่าจำเรื่องและคำถามได้ไหม แล้วเฉลยว่าในอดีตท่านพ่อเคยเป็นกุมภัณฑ์ เจ้าหน้าที่ลงทัณฑ์สัตว์นรกในยมโลก จึงอยู่ในวงจรนั้น ตายไปก็ต้องกลับไปเป็นผู้ลงทัณฑ์ ผู้พิพากษา หรือเจ้าหน้าที่คุมโซนในยมโลก นอกจากท่านมาเกิดเป็นมนุษย์แล้วทำบุญพิเศษ หรือญาติทำบุญพิเศษไปให้จึงตัดวงจรได้ ครูไม่ใหญ่ขยายว่าเจ้าหน้าที่ใหม่ ๆ ต้องถือหอก พอญาติทำบุญไปให้รูปร่างทรงผมดีขึ้นไม่ต้องถือหอก เลื่อนเป็นผู้ช่วยผู้พิพากษา อาชีพนี้บุญปนบาป บาปคือการฆ่า บุญคือรักษาความสงบของโลก ในแง่กฎแห่งกรรมการตัดสินประหารชีวิตยังผิดศีลข้อหนึ่งเพราะมีเจตนาสั่งฆ่า แม้ถูกกฎหมายแต่ผิดกฎแห่งกรรม กฎแห่งกรรมไม่มีใครตั้ง พระพุทธเจ้าเพียงรู้เห็นแล้วนำมาถ่ายทอด ความยุติธรรมหาได้ในกฎหมายที่สมมติขึ้นเพื่อให้สังคมอยู่เย็นเป็นสุข ท้ายช่วงถอดเสียงปนภาษาอังกฤษมั่ว

ใครในขบวนการประหารดื่มสุราย้อมใจก็มีกรรมดื่มสุราติดไปอีก นอกจากอายุสั้นแล้วยังเป็นใบ้ บ้า ปัญญาอ่อน การที่นักโทษได้กินอาหารจนอิ่ม ได้ฟังเทศน์ และเพชฌฆาตขอขมาก่อนประหารจนนักโทษอโหสิกรรม ทำให้วิบากเบาลงคือไม่มีกรรมจากการจองเวรอาฆาตต่อไป แต่ยังมีวิบากให้อายุสั้นเพราะชื่อว่าฆ่ามนุษย์ ช่วงหนึ่งถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ ส่วนการตัดคอกับการฉีดยา ใช้ความพยายามในการฆ่าไม่เท่ากัน การฟันคอให้ขาดต้องใช้ความพยายามมาก ส่วนฉีดยาคิดแค่ทำให้หลับ จึงตัดคอมีวิบากมากกว่า เมื่อวิบากส่งผลเพชฌฆาตจะตายด้วยวิธีที่ร้ายแรงกว่าและอายุสั้นหลายชาติกว่า สมมติตัวเลขว่าฉีดยาร้อยชาติ ตัดคอสองร้อยชาติ

นักโทษที่ถูกยัดใส่ตะกร้อหวายให้ช้างเตะให้เหล็กแหลมทิ่มแทงจนตาย มีกรรมหลายอย่างรวมกันส่งผล เช่นเคยทรมานคนด้วยวิธีคล้ายกัน กรรมปาณาติบาตฆ่าสัตว์ และกรรมปัจจุบันที่ฆ่าคนอย่างทารุณ ส่วนการใช้เบ็ดเหล็กเกี่ยวใต้คางชักรอกจนเท้าลอย มาจากเคยทรมานคนหรือสัตว์คล้ายกัน และวจีกรรมอีกแบบคือพูดประจานให้เขาเจ็บช้ำใจ ชักชวนคนมารุมด่า ครูไม่ใหญ่เตือนว่าบางประเทศกำลังประจานกันอยู่ต้องระวัง ต่างจากกรณีช้างเตะตะกร้อที่เป็นวจีกรรมทิ่มแทงเขา ส่วนการนอนในหีบปิดฝาตั้งกลางแดดทั้งร้อนและหายใจไม่ออก มาจากเคยทรมานคนหรือสัตว์คล้าย ๆ กัน ปลูกอะไรก็ได้อย่างนั้น ช่วงหนึ่งถอดเสียงเพี้ยน

ท่านพ่อละโลกแบบหลับไปขณะใจไม่ใสไม่หมอง เจ้าหน้าที่มาเชิญไปยมโลก เป็นหัวหน้าโซนคุมเจ้าหน้าที่ลงทัณฑ์สัตว์นรกตามวงจรเดิม บุญที่ลูกอุทิศไปถึงแล้วทำให้อายุในยมโลกลดลง ท่านฝากขอบคุณลูกและอยากได้บุญอีกเพื่อจะพ้นจากตรงนั้น เพราะอยู่ที่นั่นไม่ว่าเป็นเจ้าหน้าที่หรือสัตว์นรกล้วนทุกข์ทรมานต่างกันแค่แบบ ท่านพ่อเกิดในตระกูลสูงเพราะในอดีตมีบุญอ่อนน้อมถ่อมตน แต่เป็นหม่อมเจ้าที่จนที่สุดเพราะทำทานมาไม่มาก คุณแม่เข้าวังตั้งแต่เด็กสุขสบายแล้วภายหลังลำบากเพราะทำทานในอดีตไม่สม่ำเสมอ ช่วงที่บุญส่งผลก็สบาย ช่วงที่ไม่ได้ทำก็ลำบาก ทั้งสองเคยสร้างบุญร่วมกันช่วงสั้น ๆ จึงอยู่ด้วยกันสั้น พ่อเป็นผู้นำ แม่เป็นผู้ตาม

คุณแม่ป่วยถุงลมโป่งพองเพราะกรรมปาณาติบาตฆ่าสัตว์ทำอาหารทั้งในอดีตและปัจจุบัน รวมกับกรรมรมควันสัตว์ เช่นรมควันตีผึ้ง ส่งผลให้มาอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ทอดหมี่กรอบ ซึ่งเป็นเพียงตัวเสริม กรรมหลักคือการรมควันและฆ่าสัตว์ ตายแล้วเป็นเทพธิดาสวยมีวิมานทองชั้นดาวดึงส์เฟส 3 ที่ไม่ใหญ่นัก จากบุญในพระพุทธศาสนา และบุญถวายอาหารประณีตแด่สมเด็จพระสังฆราชทำให้มีทิพยสมบัติประณีตด้วย พ่อไปยมโลก แม่ไปดาวดึงส์ ต่างลืมกันไปแล้วและมีภารกิจใหม่ ภาพพระในฟิล์มเอกซเรย์เป็นอานุภาพของพระของขวัญ ซึ่งแสดงในเวลาที่เหมาะคือเมื่อจิตเป็นกลาง ๆ ส่วนจะเห็นภาพหลวงปู่หรือพระธรรมกายอีกเมื่อไรก็แล้วแต่ท่าน ท่านอยากให้เห็นก็เห็น

บุญที่ผู้เขียนเจียดทำให้พี่ชายแล้วพี่ชายอนุโมทนา พี่ชายได้บุญส่วนอนุโมทนาซึ่งช่วยตัดรอนวิบากกรรมได้บ้าง ขณะละโลกพี่ชายมีคตินิมิตใสบ้างพอปิดอบาย เพราะทำตามคำแนะนำของน้องสาวได้บ้าง ทั้งที่ไม่ค่อยคุ้นกับการนึกถึงบุญ ตายแล้วไปเป็นภุมมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมมเทวาแห่งหนึ่ง (ถอดเสียงคำนี้ไม่ชัด) รับบุญที่อุทิศไปแล้วสภาพดีขึ้นแต่ยังลำบาก ต้องอุทิศไปให้อีกบ่อย ๆ ที่ฝันเห็นพี่ชายเป็นเรื่องจริงคือพี่ชายมาลาก่อนจากไป ปิดท้ายว่าชาตินี้มาเจอกันแล้วให้สร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะฟังเรื่องราวเคสสตัดี้ (ตามด้วยบรรทัดเดียวที่ได้ยินคล้ายชื่อเพลงยิ้มแล้วรวย และช่วงพัก) ผู้เขียนเป็นแม่ของเด็กหญิงนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่ติดตามมาสองปีกว่า ลูกสาวรอให้ครูไม่ใหญ่อ่านจดหมายฉบับที่สามที่เล่าเรื่องทำบุญ 266 วัด แต่แม่ขอส่งกรณีศึกษามาก่อน ผู้เขียนกับสามีรู้จักกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ดูใจกันสิบสองปีจึงแต่งงาน อยู่ด้วยกันสิบห้าปี สามีอารมณ์เย็น เสมอต้นเสมอปลาย ทำงานตรงและโปร่งใส ตัวผู้เขียนเป็นหม่อมราชวงศ์หญิงแต่ใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนสามัญชน ทั้งคู่อัธยาศัยตรงกันและไม่เคยขัดเรื่องทำบุญ ห้าปีก่อนฝันว่าเดินเข้าไปกราบพระในวัดกับผู้หญิงที่ไม่รู้จัก พระบอกว่าโยมหาทางออกเอาเองนะ มีอยู่สองทาง เดินตามทางมืดสนิทถึงประตูเห็นคนหน้าเศร้าหมองใส่เสื้อเก่าสีหม่นนึกว่าเป็นนรกจึงรีบย้อนกลับ แล้วเดินไปทางใหม่จนเห็นแสงสว่าง พบฝูงชนแน่นขนัดใส่ชุดขาวสะอาดหน้ายิ้มแย้มสดใส นึกว่าเป็นสวรรค์และมีความสุขไปด้วย ชื่อกรณีศึกษาได้ยินจากต้นรายการว่า เกิดนอกโตใน ซึ่งตรงกับเนื้อเรื่องที่ลูกเกิดจากการผสมภายนอก (ยังไม่ยืนยันการสะกด)

ผู้เขียนกับสามีเข้าวัดจริงจังเพราะน้องสาวสามีเป็นกัลยาณมิตรชวนสร้างพระ เธอเป็นสุดยอดผู้นำบุญ บอกบุญสร้างพระได้กว่าหนึ่งร้อยองค์ ทำทุกบุญเต็มที่และรักการปฏิบัติธรรม ครั้งแรกที่ถูกชวน ผู้เขียนยังไม่เข้าใจ ถามว่าสร้างองค์เดียวขอใส่ชื่อสองคนกับสามีได้ไหม เห็นเธอเงียบจึงถามย้ำ (ช่วงนี้มีบรรทัด jingle คั่นยาวราวหนึ่งนาทีครึ่ง) สุดท้ายต้องยอมไปสวนบุญด้วยความเกรงใจ แต่หลังได้ปฏิบัติธรรมก็ศรัทธาเข้าวัดมาก มาวัดต่อเนื่องไม่เคยตกบุญ

ผู้เขียนมีบุตรยาก แต่งงานแปดปี อายุใกล้สี่สิบยังไม่มีลูก สองสามีภรรยาจึงทำบุญใหญ่อธิษฐานขอผู้มีบุญมาเกิด ช่วงนั้นตรงกับบุญเสาหลักแห่งธาตุธรรม จึงจารึกชื่อให้ว่าที่ผู้มีบุญว่าลูกแก้วเพราะอยากได้ลูกสาว รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แวว จึงอธิษฐานครั้งสุดท้ายขอผู้มีบุญมาเกิดให้ทันก่อนเจดีย์สร้างเสร็จ ถ้าไม่มีก็จะไม่ขอมีลูกอีก แพทย์แนะนำให้ผสมเชื้อภายนอกจนเซลล์แบ่งตัวเป็นตัวอ่อนแล้วใส่เข้าไป วิธีที่ถอดเสียงได้ว่า อีซี่ ต่างจากการทำกิฟต์เล็กน้อย (น่าจะเป็น ICSI) คราวนี้ได้ผล แต่ระหว่างตั้งครรภ์เกิดภาวะแท้งคุกคาม ต้องให้เลือดและนอนพักสองสัปดาห์ จนคลอดลูกสาวสมใจ ชื่อเล่นลูกแก้ว ชื่อจริงพระอาจารย์รูปหนึ่งตั้งให้ ถอดเสียงได้คล้าย อัจจิมา แปลว่าผู้มีธรรมะสว่างสวยรุ่งเรือง (ยังไม่ยืนยันการสะกด) ลูกแก้วตัวเล็กมากเหมือนคลอดก่อนกำหนด อายุสิบเอ็ดวันอาเจียนหนัก หมอคิดว่าหูรูดกระเพาะตีบจึงผ่าท้องแต่ไม่ตีบ ต้องผ่าครั้งที่สองยาวกว่าเดิมเพื่อตรวจหาเนื้องอก ช่วงหลังจากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที มีเพียงบรรทัดเดียวที่ได้ยินคล้ายเนื้อเพลง

เล่าถึงพ่อสามีที่พอดื่มเหล้าแล้วคุยไม่หยุด ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ทุกเช้าเย็นต่อเนื่องสามสิบปีจนป่วยเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ ภายหลังหักดิบได้เพราะลูก ๆ เป็นกัลยาณมิตร จึงอยู่ได้อีกสิบปี บั้นปลายชีวิตทำบุญถวายภัตตาหารพระที่วัดใกล้บ้านเป็นประจำทุกเดือน ครั้งสุดท้ายทำบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวได้เพียงครึ่งองค์ก็เสียชีวิตเมื่ออายุหกสิบหกปีเพราะมะเร็งลามถึงปอด น้องสาวสามีนำเงินที่ท่านเก็บไว้ในกระเป๋าทำบุญสร้างพระให้จนเต็มองค์ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าสมัยก่อนสร้างทีละครึ่งองค์ สมัยนี้สร้างทีละแสนองค์ ส่วนแม่สามีเคยรับราชการครู หลังเกษียณเปลี่ยนอาชีพเป็นนักปฏิบัติธรรม ไปปฏิบัติธรรมที่เชียงใหม่เจ็ดสิบครั้งและที่หมู่บ้านปฏิบัติธรรมอีกร้อยสิบเอ็ดครั้ง อายุเจ็ดสิบเอ็ดแต่ดูอ่อนกว่าวัย แก้มสีชมพู ได้รับความสุขจากการหยุดใจ ตามด้วยบรรทัด jingle ซ้ำยาวราวสี่นาที

ช่วงต้นขาดเพราะบรรทัด jingle เล่าถึงญาติฝ่ายสามี (จากชุดคำถามคือลูกพี่ลูกน้องสามีที่เรียนเก่งและเป็นหมอ ป่วยเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง) ว่าทำทุกบุญด้วยความปลื้มใจ บุญสุดท้ายที่ถวายด้วยมือตัวเองคือบุญสร้างเสาแก้วหนึ่งต้น แล้วจากไปอย่างสงบเมื่ออายุสามสิบหก จากนั้นเข้าชุดคำถาม เหตุใดชาตินี้จึงเกิดในตระกูลสูงแม้ไม่ร่ำรวยแต่ไม่ลำบาก ได้สามีอัธยาศัยตรงกันเพราะบุญใด ฝันเดินสุดทางสองสายหมายถึงนรกหรือสวรรค์หรือไม่ วิบากใดทำให้มีลูกยากและแท้งคุกคาม บุญใดดึงดูดลูกแก้วมาเกิดเป็นลูกสาว เพราะคำอธิษฐานก่อนเจดีย์สร้างเสร็จหรือไม่ มาจากดุสิตบุรีวงบุญพิเศษหรือไม่ มีหน้าที่อะไร ตัวอ่อนที่ผสมภายนอกพร้อมใส่เข้ามดลูกถือว่ามีชีวิตหรือไม่ มีปฏิสนธิวิญญาณแล้วหรือยัง ทำไมลูกแก้วมาเกิดด้วยวิธีที่ไม่เป็นธรรมชาติ ตัวอ่อนที่เหลือที่บริจาคไปแล้วถูกใช้หรือถูกทำลายเป็นบาปเหมือนทิ้งลูกหรือทำแท้งไหม และลูกแก้วตัวเล็กและถูกผ่าตัดฟรี ๆ สองครั้งตอนอายุสิบเอ็ดวันเพราะกรรมใด

คำถามต่อ พ่อสามีที่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่สามสิบปี ขณะละโลกนึกถึงบุญสร้างพระครึ่งองค์ได้ไหม ตายแล้วไปไหน เมื่อน้องสาวสามีสร้างให้จนเต็มองค์ท่านได้บุญเพิ่มอย่างไร มีอะไรฝากบอกไหม (ครูไม่ใหญ่แทรกเทียบทีละครึ่งองค์กับทีละแสนองค์) แม่สามีรักการปฏิบัติธรรมเพราะอะไร ในอดีตเคยเข้าถึงพระธรรมกายไหม เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างไร ลูกพี่ลูกน้องสามีเรียนเก่งเพราะบุญใด ชาติก่อนเป็นหมอหรือไม่ ป่วยเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองเพราะวิบากใด ละโลกแล้วไปไหน บุญช่วงสองปีสุดท้ายช่วยอย่างไร พระอาจารย์ที่ตั้งชื่อลูกสาวและแนะนำการปฏิบัติธรรมเสมอ ในพุทธันดรที่แล้วทำหน้าที่อะไร เข้าถึงพระธรรมกายแล้วลงมาเกิดรอบสองหรือไม่ และตัวผู้เขียน สามี ลูกสาว น้องสาวสามีมีบุพกรรมร่วมกันอย่างไร เคยช่วยงานหมู่คณะอย่างไร ได้ตามครูไม่ใหญ่ไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษทุกคนไหม

หลังช่วงที่ถอดเสียงรวบเป็นบรรทัดเดียว ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องราวและคำถามได้ไหม แล้วเล่าแบบฝันเป็นนิยายปรัมปรา ผู้เขียนเกิดในตระกูลสูงไม่ร่ำรวยแต่ไม่ลำบาก เพราะในอดีตอ่อนน้อมถ่อมตนและทำทานแบบเรื่อย ๆ สบาย ๆ ไม่ถึงกับทุ่มเทเต็มกำลัง ได้สามีอัธยาศัยตรงกันเพราะในอดีตมีศรัทธา ทิฐิ ศีลตรงกันและสร้างบุญร่วมกัน ฝันเดินสุดทางสองสายหมายถึงทางบุญกับทางบาป หรือการคบคนพาลกับบัณฑิต ไม่ใช่นรกหรือสวรรค์ ฝันเพราะบุญในตัวสอนให้เดินทางสว่างเหมือนคนชุดขาว ที่ต้องประสบภาวะแท้งคุกคามเพราะในอดีตมีหลานสาววัยรุ่นท้องในเวลาไม่สมควรแล้วไปสนับสนุนให้ทำแท้ง แต่บุญในปัจจุบันไปตัดรอนวิบากนั้นจึงมีลูกสาวสมใจ ลูกแก้วมาเกิดเพราะคำอธิษฐานจากบุญสร้างองค์พระ เธอเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียง

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าตัวอ่อนที่ผสมภายนอกจนแบ่งตัวและพร้อมใส่เข้ามดลูกถือว่ามีชีวิตแต่ไม่มีจิตใจ ยังไม่มีปฏิสนธิวิญญาณ ปฏิสนธิวิญญาณจะมาเมื่อฝังตัวในมดลูกแล้ว เมื่อดวงบุญดวงบาปของบิดามารดามีค่าเสมอกันกับปฏิสนธิวิญญาณก็จะดึงดูดให้มาเกิด ผ่านทางบิดาแล้วสู่มารดาทางช่องจมูก หญิงซ้ายชายขวา หรือเข้าทางมารดาเลย ลูกแก้วมาเกิดด้วยวิธีนี้เพราะมีเศษกรรมสนับสนุนคนทำแท้งเช่นเดียวกับแม่ ผู้ที่มาเกิดแบบนี้มักมีเศษกรรมทำแท้งหรือสนับสนุน หรือฆ่าสัตว์แม่ลูกอ่อนหรือลูกสัตว์ ซึ่งเบาบางลงแล้ว ตัวอ่อนที่บริจาคไปแล้วถูกใช้ ปฏิสนธิวิญญาณที่มาเกิดขึ้นกับบุญบาปของพ่อแม่ใหม่ ไม่เกี่ยวกับผู้เขียนแล้ว ถ้าตัวอ่อนถูกทำลายไม่เป็นบาปเพราะมีแต่ชีวิตไม่มีจิตใจ เหมือนต้นไม้มีชีวิตแต่ไม่มีจิตใจ รุกขเทวดาหรือคนธรรพ์ไม่ใช่จิตใจของต้นไม้แต่อาศัยต้นไม้อยู่ ลูกแก้วตัวเล็กและถูกผ่าท้องฟรีสองครั้งตอนอายุสิบเอ็ดวันเพราะเศษกรรมปาณาติบาต เคยผ่าท้องปลาเป็น ๆ ทำอาหารเป็นประจำในชาติที่เกิดเป็นเกษตรกร

พ่อสามีที่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่สามสิบปี ขณะใกล้ละโลกนึกถึงบุญสร้างพระครึ่งองค์ได้บ้าง แต่ทุกขเวทนารุนแรงจึงไม่ชัด ใจกึ่งหมองกึ่งใส ถูกเจ้าหน้าที่นำไปยมโลก ถูกพิพากษาให้เป็นกุมภัณฑ์ชั้นจาตุมหาราชิกา ต้องลงมาเป็นเจ้าหน้าที่ยมโลกเก้าเดือนต่อปี ท่านได้รับบุญที่อุทิศไปแล้ว จึงได้เสวยบุญบนสวรรค์ก่อนสามเดือนแล้วค่อยเข้าเวรอีกเก้าเดือน ตอนนี้ท่านอยากได้บุญมาก ๆ ให้อุทิศไปอีกเพื่อจะอยู่บนสวรรค์ได้นานกว่าสามเดือน แม่สามีรักการปฏิบัติธรรมเพราะเห็นทุกข์ในการครองเรือนและเห็นคุณค่าของการปฏิบัติธรรม เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียง เห็นโทษภัยการครองเรือนมาหลายรอบ กามกรรมใกล้หมดแล้ว ในอดีตเคยเห็นองค์พระภายในแต่ยังไม่มั่นคง ชาตินี้ให้ปฏิบัติต่อไปจะดียิ่งขึ้น

ลูกพี่ลูกน้องสามีเรียนเก่งเพราะในอดีตสั่งสมบุญเรื่องการศึกษามามาก ชาติที่ผ่านมาเป็นนักธุรกิจ ไม่ได้เป็นหมอ ป่วยเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองเพราะกรรมปาณาติบาตกับอทินนาทานในอดีตมารวมกัน ชาติหนึ่งเป็นผู้ชายฐานะเศรษฐี ได้ฆ่าสัตว์ใหญ่ขาย อีกชาติหนึ่งเป็นนักบัญชีแปลงบัญชียักยอกโอนสมบัติของเศรษฐีที่ตนดูแลเงินให้ รวมทั้งกรรมกาเมสุมิจฉาจารจึงมาเกิดเป็นผู้หญิง ตายแล้ววนเวียนอยู่พักหนึ่ง แล้วไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์ผู้หญิงเหมือนเดิมด้วยบุญที่ทำช่วงสุดท้ายของชีวิต จึงไม่มีข้อความฝากมา

พระอาจารย์ที่ตั้งชื่อลูกสาวและแนะนำการปฏิบัติธรรมให้เสมอ ในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารของพระราชาที่ออกบวช บวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต มุ่งทำวิชชากับเผยแผ่ เข้าถึงพระธรรมกายทำวิชชาได้ กลับดุสิตบุรีวงบุญพิเศษแล้วลงมารอบสองด้วย ท่านคุ้นเคยและเมตตาต่อครอบครัวเพราะเคยเป็นพระอาจารย์สอนผู้เขียนและครอบครัวมา ผู้เขียน สามี ลูกสาว และน้องสาวสามีเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะในพุทธันดรที่ผ่านมาแบบกองเสบียง ผลการปฏิบัติธรรมได้องค์พระใส ๆ พอตัวรอด ไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษได้ ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ ทำทุกบุญและอธิษฐานจิตตามครูไม่ใหญ่ไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

ครูไม่ใหญ่ชวนยิ้มแล้วขอให้รวย แล้วอ่านจดหมายของอุบาสิกาที่สร้างบารมีกับหมู่คณะมายี่สิบสามปี ปัจจุบันปฏิบัติหน้าที่อยู่ต่างแดนด้วยความมุ่งมั่นจะสร้างวัดและเผยแผ่พระพุทธศาสนาให้กว้างไกล มีปีติภาคภูมิใจที่เป็นส่วนหนึ่งของหมู่คณะ มีหลวงพ่อเป็นหลักชัย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถ้าทุ่มเทชีวิตจิตใจสร้างบารมีในหมู่คณะ นึกย้อนแล้วจะปลื้ม แต่ถ้าปล่อยให้เวลาผ่านไปอยู่เหมือนไม่ได้อยู่ บุญจะหย่อนไปต้องไปอยู่ท้ายแถว ใครสร้างบารมีตามติดมาตลอดบารมีจะเต็มเปี่ยม ชื่อกรณีศึกษาตามที่ประกาศต้นรายการคือ เสียงวิญญาณจากโทรศัพท์

ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนที่สองในพี่น้องหกคน พี่สาวแต่งงานกับสามีชาวอังกฤษอยู่ที่ประเทศนั้น น้องชายสี่คนแยกย้ายไปทำงาน มีน้องชายวัยสามสิบเจ็ดปีเป็นโสดคอยดูแลคุณพ่อคุณแม่และคุณยายที่ชรามากและเจ็บป่วยบ่อยแทนพี่น้องทุกคน ตอนแรกเกิดคุณแม่ตั้งครรภ์ได้แปดเดือนก็ปวดหลังมาก คลอดผู้เขียนกับน้องแฝดก่อนกำหนด ผู้เขียนหนักเพียง 1,800 กรัม น้องแฝด 1,700 กรัม อยู่ตู้อบสามเดือน น้องแฝดจากไปด้วยโรคปอดบวมเมื่ออายุราวห้าสิบวัน กว่าจะโตก็เฉียดตายหลายครั้ง อายุสองขวบกว่าตกบันไดบ้านสลบไปหลายชั่วโมงจนผู้ใหญ่คิดว่าตายแล้ว อายุสามขวบหลุดจากห่วงยางจมน้ำในคลองหน้าบ้าน พี่สาวที่อยู่ในห่วงยางเช่นกันเอามือขวาดึงผมไว้จนผู้ใหญ่มาช่วยขึ้นมาได้

เมื่อเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ได้มาวัดกับชมรมพุทธศาสตร์ครั้งแรกวันอาทิตย์ที่ 16 มกราคม 2526 รู้สึกชอบวัดมากทุกเรื่อง ตั้งแต่นั้นมาวัดเกือบทุกวันอาทิตย์ ช่วยกิจกรรมชมรมพุทธ และเป็นกรรมการชมรมในปี 2527 ฝ่ายหาคนไปวัด ชวนคนทำความดี มีนักศึกษามาวัดด้วยทุกอาทิตย์ครั้งละแปดสิบถึงร้อยคน โอกาสพิเศษถึงแปดร้อยคน ได้ร่วมบุญซื้อที่ดินสร้างวัดตั้งแต่สมัยตารางวาละ 62 บาท 50 สตางค์ ครูไม่ใหญ่ว่าใครทำบุญนี้จะนึกถึงบุญทุกบุญ จบปริญญาตรีแล้วเรียนต่อปริญญาโท ทำงานเป็นข้าราชการ แต่คิดในใจเสมอว่าสักวันจะเข้ามาสร้างบารมีในองค์กร

แม้หน้าที่การงานก้าวหน้ากว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน แต่ครูไม่ใหญ่ขยายว่าทางโลกมีวันตัน ไปได้สูงสุดแค่อธิบดีหรือปลัดกระทรวง จึงลาออกจากราชการมาสมัครเป็นอุบาสิกาซึ่งไม่มีทางตัน ท่ามกลางการคัดค้านของพ่อแม่และญาติ โดยเฉพาะพ่อแม่ทำใจไม่ได้เพราะผู้เขียนเป็นหลักของบ้านทุกเรื่อง ท่านโกรธมาก แม้พยายามให้เตรียมใจมาเกือบสิบปี ท่านเห็นว่ามาวัดสม่ำเสมอแต่ยังหวังให้เอาดีทางโลก ก้าวหน้าในการงาน แต่งงานมีครอบครัวมีลูก เมื่อเข้ามาอยู่วัดแล้วกลับไปเยี่ยม แม่ก็บอกไม่ต้องมา พูดตัดแม่ตัดลูกอยู่เสมอ เผื่อจะดึงให้ลูกกลับมา รวมเวลาถึงเจ็ดปีครึ่ง ผู้เขียนรักและคิดถึงแม่เหลือเกิน อยากเป็นลูกแก้วอุทิศตนให้งานพระศาสนาและอุทิศบุญให้แม่ แม่คงไม่เคยรู้

ครูไม่ใหญ่ฝากให้ไปเล่าให้แม่ฟังบ้างถ้าแม่ไม่ได้ดูจานดาวธรรม ผู้เขียนเล่าว่านั่นเป็นอดีต ปัจจุบันแม่พูดด้วยแล้วแต่คุยเรื่องอื่น ไม่ยอมคุยเรื่องวัดหรือธรรมะ และยังอยากให้กลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิม คุณพ่อบางครั้งว่ากล่าว หรือเล่าให้คนอื่นฟังว่าไม่ชอบคนเรียนสูงแต่ไม่มีความคิดแบบทางโลก ลูกฟังแล้วปวดร้าวใจ อธิบายอย่างไรพ่อก็ไม่ฟังและไม่ให้โอกาสอธิบาย เพราะพ่อเป็นคนจีนที่ไม่เชื่อเรื่องนรกสวรรค์และชาตินี้ชาติหน้า พออ้าปากจะอธิบาย พ่อก็พูดไม่หยุดด้วยอารมณ์โกรธ ลูกเกรงว่าจะทำให้ท่านโกรธจนป่วยเพราะเป็นโรคหัวใจอยู่แล้วจึงนิ่ง นิ่งก็คือคำตอบอย่างหนึ่ง ช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ

น้าชายของผู้เขียนเสียชีวิตไปได้หนึ่งปี บ้านหลังที่น้าเคยพักตอนป่วยไม่มีคนอยู่ประจำ น้องชายของผู้เขียนแวะเวียนไปดู วันหนึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งโทรศัพท์มาขอพูดกับน้า น้องชายตอบว่าน้าตายไปหนึ่งปีแล้ว เธอถามว่าเป็นไปได้อย่างไร ก็คุยกันอยู่ทุกคืนมาเป็นเดือนแล้ว เธอเล่าว่าเป็นเพื่อนกับน้ามาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม เมื่อคืนโทรศัพท์ที่บ้านเธอดังอยู่นานแต่ไม่สะดวกรับ คิดว่าคงเป็นสายจากน้า จึงตั้งใจโทรมาขอโทษ ช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยนและขาดเป็นท่อน ๆ

คุณยายแต่งงานกับคุณตาตั้งแต่อายุยังน้อย (ตัวเลขอายุถอดเสียงไม่ชัด) ชีวิตสุขสบายมาตลอดเพราะคุณตารักและตามใจ มีลูกด้วยกันถึงสิบคน แต่ลูกชายสี่คนสุดท้ายเสียชีวิตด้วยเหตุเดียวกันคือบาดทะยัก หลังหมอตำแยใช้ไม้ไผ่ตัดสายสะดือ คุณยายเคยเป็นผู้นำรถพาเพื่อนบ้านมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย (ถอดเสียงได้ว่าเมื่อปีสองแปด) ปีติใจมาก หลังจากนั้นผู้เขียนก็พามาวัดในวันบุญใหญ่ แต่เมื่อผู้เขียนเข้ามาอยู่วัดโดยแม่ไม่ยินยอม คุณยายเกรงใจแม่ไม่กล้ามาวัดอีก ปัจจุบันอายุแปดสิบห้าปี ป่วยเป็นโรคความจำเสื่อม จำเรื่องในอดีตได้แต่เหตุการณ์ใหม่จำไม่ได้

ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องเล่าสั้นแต่คำถามยาว ถามว่าบุพกรรมใดทำให้ผู้เขียนกับน้องเกิดเป็นฝาแฝด เหตุใดคลอดก่อนกำหนดและน้องมีอายุเพียงห้าสิบวัน ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปไหม เหตุใดเฉียดตายหลายครั้งทั้งตกบันไดสลบและจมน้ำ ปัจจุบันมักปวดเมื่อย กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง ยิ่งช่วงวันนั้นของเดือนปวดท้องปวดหลังมาก จะแก้ด้วยบุญอะไร เพราะเหตุใดต้องสร้างบารมีด้วยความไม่ยินยอมและไม่เข้าใจของพ่อแม่ ท่านจะได้บุญไหม ที่ลูกแบ่งบุญให้เสมอท่านได้รับไหม การทำหน้าที่กัลยาณมิตรเต็มที่จะแก้ได้ไหม ชาติต่อไปจะสร้างบารมีได้สะดวกไหม และคุณพ่อที่ป่วยเป็นโรคหัวใจ มีอาการชาตามนิ้วมือแขนขา เป็นบุพกรรมใด ทำไมไม่มีศรัทธา