กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

ตอบว่าสามีมีชีวิตลำบากในวัยเด็ก เพราะมีกรรมตระหนี่ข้ามชาติได้ช่องแทรกเข้ามาเป็นชนกรรมนำมาเกิด กรรมตระหนี่จึงส่งผลก่อน ครูไม่ใหญ่เสริมว่าเมื่อรู้แล้วต้องรีบเปลี่ยนทันที บุญที่เราทำเป็นดวงบุญใส ๆ ติดตามตัวเราไป ส่วนทรัพย์ที่เข้าไปช่วยรักษาไว้นั้นไม่เกี่ยวกับเรา

ตอบว่าคุณแม่กลับมารับผู้เขียนไปเลี้ยงเองเพราะในอดีตผู้เขียนก็เคยทำอย่างนี้ ส่วนญาติผู้หญิงที่เลี้ยงดูมาแต่เด็กป่วยเป็นอัมพาตเสียชีวิต เพราะกรรมที่ชอบมัดสัตว์ส่งขายในชาติที่เกิดในสังคมเกษตรกรรม ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับปานกลางมีบ้านเป็นของตัวเอง ให้ทำบุญอุทิศไปให้บ่อย ๆ ส่วนหลานผู้หญิงของเธอป่วยเป็นโรคตับเสียชีวิต เพราะชาติหนึ่งเธอเคยใส่ยาพิษในอาหารให้ลูกของภรรยาน้อยของสามีที่รับมาอยู่บ้านเดียวกันกินจนตาย วิบากกรรมนั้นมาส่งผล ตอนนี้ไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์แล้วจึงไม่อาจรับบุญได้

ตอบว่าผู้เขียนมีสามีที่ชอบเล่นการพนันมาก เพราะชาติในอดีตเคยคบคนพาลมาเป็นมิตร และมักสนับสนุนสามีในชาตินั้นซึ่งไม่ใช่คนปัจจุบัน ให้มาตั้งวงไพ่พนันที่บ้าน แถมยังเลี้ยงอาหารด้วย เพราะกลัวสามีจะไปนอกบ้าน วิบากกรรมนั้นมาส่งผล ส่วนที่กลัวจะเป็นอัมพฤกษ์แล้วหายได้ เพราะกรรมในอดีตที่ช่วยมัดสัตว์ส่งขายให้เขาฆ่ามาส่งผล แต่มีบุญในปัจจุบันมาช่วย เช่น บุญหล่อพระถวายพระ บุญปล่อยสัตว์ปล่อยปลา และบุญอื่น ๆ ไปตัดรอนวิบากกรรมนั้นจึงหายได้

ตอบว่าผู้เขียนซื้อที่ดินใกล้วัดเพื่อจะปลูกบ้านแต่พอลงมือก็เดือดร้อนทุกที เพราะกรรมในอดีตที่เคยไล่ญาติซึ่งมาขอพักอาศัยอยู่ที่บ้านออกไปด้วยอารมณ์ที่ไม่มีเหตุผล เพียงเพราะเขาทำไม่ถูกใจนิด ๆ หน่อย ๆ วิบากกรรมนี้มาส่งผล ไม่ได้เกี่ยวกับภุมเทวาหรือเจ้าหน้าที่เขต วิธีแก้คือให้สั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา แผ่เมตตาด้วยใจใส ๆ และอธิษฐานจิตนึกถึงบุญทุกบุญว่าขอให้ได้เจอช่างดี ๆ ที่สร้างบ้านได้สำเร็จและสวยด้วย

ตอบว่าลูกสาว ลูกชาย และตัวผู้เขียน เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียง บางครั้งก็สม่ำเสมอ บางครั้งก็ทำตามอารมณ์ ชาตินี้จึงต้องตั้งใจทำบุญให้สม่ำเสมอ ส่วนพระอาจารย์สองรูปที่เป็นกัลยาณมิตรให้ผู้เขียน เคยสร้างบารมีกับผู้เขียนและเป็นกัลยาณมิตรให้มาหลายชาติแล้ว ทั้งสองสร้างบารมีกับหมู่คณะมา เมื่อพุทธันดรที่ผ่านมาได้เป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช แล้วออกบวชตามพระราชา ทำหน้าที่เผยแผ่จนตลอดชีวิต ทั้งสองรูปมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีพอตัว กลับดุสิตบุรีวงบุญพิเศษได้ ชาตินี้มาเจอกันแล้วก็ให้ตั้งใจสร้างบารมีให้เต็มที่ทุกบุญ และอธิษฐานจิตตามติดไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ จะได้พลัดพรากกันไม่ได้

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ชื่อเรื่องว่าล้างป่าช้าร่าเริง แล้วบอกว่าก่อนจะไปถึงเนื้อหาก็มาแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน

ผู้เขียนเป็นผู้หญิงที่ไม่สบายใจในความเป็นไปของชีวิตหลายอย่าง บ่อยครั้งรู้สึกว่าทำไมต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่เมื่อได้ฟังคำสอนของครูไม่ใหญ่ทางช่อง DMC ก็ทำใจและเข้าใจอะไรได้ดีขึ้น บอกว่าชีวิตตัวเองไม่ต่างอะไรกับละครเรื่องหนึ่ง เริ่มส่อแววว่าจะมีปัญหาครอบครัวตั้งแต่ครั้งที่สนิทสนมกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งอยู่ในฐานะลูกพี่ลูกน้อง เพราะปู่ของทั้งสองเป็นพี่น้องกัน เขาเป็นคนเก่งมีความรู้ความสามารถมากด้านคอมพิวเตอร์ จนผู้เขียนทึ่งและประทับใจ ทั้งสองใกล้ชิดกันจากการที่เขามาสอนคอมพิวเตอร์ให้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าวันวานยืมหนังสือธรรมะ วันนี้มาสอนคอมพิวเตอร์ เชื่อมใจกันด้วยคอมพิวเตอร์ เมื่อเวลาผ่านไปความรู้สึกก็แปรเปลี่ยนจากพี่น้องเป็นเขาเริ่มหลงรัก และบอกว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อแต่งงานกับผู้เขียนให้ได้

ญาติไม่เห็นด้วยที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน เพราะการแต่งงานระหว่างเครือญาติจะทำให้ลูกที่คลอดมามีความผิดปกติ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าในสมัยพุทธกาลต้นตระกูลของพระบรมศาสดาก็แต่งงานกันในตระกูล พี่กับน้องแต่งงานกันไล่เรื่อยมา แต่ก็ดีทั้งนั้น ทั้งเฉลียวฉลาดปกครองประเทศชาติได้ดี พระองค์เองก็ปกติสูงสง่างดงาม แปลกดีเหมือนกัน จึงสรุปว่ามันต้องขึ้นอยู่กับบุญที่แต่ละคนได้สร้างไว้

ฝ่ายชายไม่ยอมและไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ยืนยันว่าหากไม่ได้แต่งงานกับผู้เขียนเขาจะฆ่าตัวตาย และห้ามผู้เขียนไปแต่งงานกับใครอีกด้วย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าความรักทำให้คนตาเหล่อย่างนี้ เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้เขียนเห็นใจและเลือกเขาคนเดียว ไปพูดกับคุณแม่ของผู้เขียนว่าต้องยกลูกสาวให้เขาเท่านั้น เพราะยังไงเขาก็จะพาไปจดทะเบียนสมรสให้ได้ ซึ่งคุณแม่ก็ได้แต่ทักท้วงว่าจะจดได้อย่างไรยังไม่ทันแต่งงานกันเลย ด้วยเหตุนี้จึงต้องตั้งงานแต่งงานขึ้น แม้พ่อแม่ฝ่ายชายจะรับไม่ได้ แต่ความดันทุรังของเขาก็ทำให้การแต่งงานเกิดขึ้นจนได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่ามันแล้วแต่เราต่างหาก ถ้าเราไม่แต่งก็ดูสิว่าเขาจะตายไหม

ฝ่ายชายไปหาพ่อแม่บุญธรรมมาสู่ขอผู้เขียนแทน เพราะพ่อแม่จริงไม่ยอมมาขอ เขาจึงยอมไปเป็นลูกบุญธรรมคนอื่นเพื่อให้มาสู่ขอ ผู้เขียนก็ใจอ่อนและอ่อนใจทีหลัง อยู่กินกันได้หนึ่งปีก็ให้กำเนิดบุตรหญิงหนึ่งคนหน้าตาน่ารัก หมอบอกว่าปกติดีทุกอย่าง ไม่มีวี่แววของปัญหาจากการแต่งงานในเครือญาติเลย สามีทั้งรักทั้งหวงลูกสาวมาก แต่หวงได้ห้าเดือนทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เพราะลูกมีอาการผิดปกติ พัฒนาการเชื่องช้า ไม่สบตาคน ขาผิดปกติเดินไม่ได้ เกรี้ยวกราดง่าย ชอบหยิกทำร้ายคนรอบข้างและตีคนอื่นด้วยอาการก้าวร้าวรุนแรง ทำให้สามีรับไม่ได้ บ่อยครั้งที่ทะเลาะกันอย่างรุนแรงเรื่องลูกสาว สามีผลักภาระการดูแลทั้งหมดมาให้ผู้เขียน และถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นเขาจะไม่กล้าแสดงให้ใครรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา

ครูไม่ใหญ่เล่ามุกคนไปหาหมอที่ถูกถามว่าเป็นอะไรแล้วตอบว่าอาย จนหมอบอกว่าไม่ต้องอายมีอะไรก็บอกมา สุดท้ายเพิ่งรู้ว่าอาการนั้นคือคำว่าอาย แล้วโยงว่าสามีก็อายเหมือนกันที่ตัวเองแต่งงานกับเครือญาติแล้วทำให้มีลูกสาวผิดปกติ สภาพในครอบครัวจึงไม่มีความสุข ต่อมาทั้งสองทะเลาะกันอีก แล้วเขาก็ตัดสินใจหนีไปจนผู้เขียนไม่สามารถติดต่อได้อีกเลย คือหนีทั้งลูกทั้งแม่ ผู้เขียนเสียใจมากเหมือนโดนทอดทิ้งให้เลี้ยงลูกที่มีอาการผิดปกติอยู่เพียงลำพัง ทุกวันนี้รู้สึกสับสนเหมือนตัวเองคิดผิดที่เลือกแต่งงานกับเขา ครูไม่ใหญ่ปลอบว่าถ้าใจอ่อนก็จะอ่อนใจอย่างนี้ ต้องตั้งใจแข็ง ๆ หน่อย แล้วชวนนักเรียนทั่วโลกส่งกำลังใจว่าอย่าท้อ

ครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจว่าต้องสู้เท่านั้นจึงจะชนะ และสู้อย่างถูกหลักวิชา โดยลืมอดีตที่ผิดพลาดแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการสั่งสมบุญและความดีงาม เลี้ยงลูกไปด้วยใจใส ๆ แล้วเข้าสู่เรื่องพ่อของสามี ซึ่งเดิมมีอาชีพรับเหมาก่อสร้าง ต่อมารู้สึกว่าตัวเองมีองค์และสามารถทำนายเหตุการณ์อนาคตได้ค่อนข้างแม่น จึงเปลี่ยนอาชีพมาเป็นคนทรงโดยมีเทพเจ้าของจีนมาเข้า ทรงเพื่อปัดเป่าทุกข์ให้ผู้คนและทรงเพื่อบอกตำแหน่งที่ฝังศพ ต่อมาท่านก่อตั้งมูลนิธิที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง กิจกรรมส่วนใหญ่คือการล้างป่าช้าศพไร้ญาติตามที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศ ซึ่งเชื่อกันว่าได้บุญใหญ่ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าบุญใหญ่ตามความเชื่อนะ

อธิบายว่าการจะบอกตำแหน่งศพต้องทำพิธีทรงเจ้า โดยพ่อสามีจะใส่ชุดขาวและมีแผ่นสีแดงเขียนตัวอักษรจีนแผ่นใหญ่ไว้ที่หน้าอก พอเทพเจ้าเข้าเสียงก็จะสั่นเปลี่ยนไป ครูไม่ใหญ่แทรกว่าแปลกที่เวลาเข้าทำไมต้องมีเสียงสั่นเพื่อให้มั่นใจว่าแตกต่างจากคนเดิม บางทีคนทรงก็ทำเสียงเองและส่วนใหญ่ก็ทำเอง ตอนเข้าทรงท่านสามารถอ่านหนังสือจีนออกทั้งที่ปกติไม่รู้หนังสือจีนเลย แล้วถือไม้อันหนึ่งเดินไปบริเวณที่รู้ว่ามีศพ เอาธงสีแดงไปปัก ถ้าปักที่ใดก็รู้กันว่ามีศพไร้ญาติอยู่และให้ขุดได้ มูลนิธินี้มีคนเชื่อถือศรัทธามาก มีคนมาบริจาคช่วยมูลนิธิหลายล้านบาท

การล้างป่าช้าแต่ละครั้งมีคนมาเป็นพัน ๆ คน เมื่อถึงช่วงพิธีสมาชิกทุกคนจะแต่งชุดขาว นั่งรถทัวร์เดินทางไปขุดศพหลายคันรถบัส บางคนก็ขับรถยนต์ตามไปเอง แต่ละคนจะไปขุดศพอย่างปีติและภูมิใจมาก โดยไม่มีใครกลัวผีหรือรังเกียจศพเลย ใช้มือหยิบกะโหลกและกระดูกชิ้นส่วนต่าง ๆ ขึ้นมาล้างให้สะอาดทุกชิ้น เช็ดทุกซอกทุกมุม ขัดถูจนสะอาดแล้วใส่ถุงพลาสติกขนาดใหญ่แยกเป็นคน ๆ ไว้ ช่วยกันขนมารวมกันที่มูลนิธิเพื่อทำพิธีอุทิศบุญไปให้ ครูไม่ใหญ่ว่าก็ถือว่าเป็นจิตที่มีคุณธรรม เพราะได้ปรารภเหตุนี้ทำบุญ

ผู้เขียนเล่าว่าพ่อของสามีทำอยู่อย่างนี้จนกระทั่งแก่ และป่วยด้วยโรคปอดเสียชีวิตลงเพราะเป็นคนสูบบุหรี่มาก มูลนิธินี้จึงต้องให้พี่ชายคนโตและสามีของผู้เขียนเป็นผู้สืบทอดดูแล ซึ่งบางครั้งพอมีงานทำบุญมูลนิธิไหว้เทพเจ้า ก็ต้องไปทำหน้าที่เข้าทรงแทนด้วย

คุณตาคุณยายของผู้เขียนมีอาชีพเลี้ยงหมู ไก่ เป็ด ส่งให้เขานำไปฆ่ากิน แต่ไม่ได้ฆ่าเอง เลี้ยงเป็นฟาร์มใหญ่ขนาดหลายไร่ ทำอย่างนี้จนเกือบตลอดชีวิตของท่าน แต่ท่านก็เป็นคนทำบุญตามประเพณี สุดท้ายคุณตาเสียชีวิตด้วยโรคปอดเพราะสูบบุหรี่จัดในวัยประมาณ 80 ปี ส่วนคุณยายเสียชีวิตด้วยโรคอัมพาตในวัย 97 ปี

ผู้เขียนเล่าว่าพี่ชายสมัยเป็นเด็กมักนอนแล้วเห็นองค์พระอยู่กลางท้องเป็นประจำสม่ำเสมอ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่เคยรู้จักวัดพระธรรมกายหรือทำบุญอะไรมาก่อนเลย พอโตขึ้นก็ได้มีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกายก่อนคนอื่น แล้วตัดสินใจอบรมธรรมทายาท มีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีคือเห็นองค์พระ แต่ปัจจุบันเขาพบประสบการณ์แปลก ๆ คือเห็นดวงแก้วลอยเต็มไปหมด ซึ่งครอบครัวยังไม่ทราบว่าเกิดจากอะไร

คำถามชุดแรกถามว่าบุพกรรมใดที่ผู้เขียนและสามีต้องมาพึงพอใจในการแต่งงานระหว่างเครือญาติด้วยกันเอง ตัวผู้เขียน ลูกสาว และสามีทำกรรมอะไรร่วมกันมาหรือไม่ ทำไมต้องมีลูกที่เป็นแบบนี้และควรแก้ปัญหาอย่างไร ทำไมสามียังรักลูกสาวมากในช่วงแรกแต่พอลูกสาวผิดปกติเขาก็ทิ้งไป บุพกรรมใดทำให้ลูกสาวโดนพ่อทิ้ง และทำให้ลูกสาวก้าวร้าวมากชอบหยิกและตบตี ลูกสาวมีสิทธิ์หายไหม มีบุญพอจะเลี้ยงตัวเองได้ไหม และกรรมใดทำให้ญาติทั้งฝ่ายสามีไม่ยอมรับผู้เขียนเลย

คำถามชุดที่สองถามว่าบุญอะไรที่ทำให้พ่อของสามีได้มาเป็นเจ้าของมูลนิธิที่มีคนนับถือเป็นพัน ๆ คน พ่อสามีมีเทพเจ้าจีนมาเข้าจริงหรือไม่ มาเข้าเพื่อประโยชน์อะไร การบอกตำแหน่งศพเกิดประโยชน์อะไรกับเทพเจ้า ชาติก่อนพ่อสามีและคนที่มานับถือมูลนิธินี้เป็นอะไรมา ทำไมจึงพึงพอใจในการล้างป่าช้ามาก อะไรเป็นสาเหตุที่ต้องเกี่ยวข้องกับศพไร้ญาติ พ่อสามีตายแล้วไปไหน การล้างป่าช้าได้บุญหรือไม่ การนำกระดูกมาเข้าพิธีทำบุญแบบจีนทำให้บรรดาศพไร้ญาติได้บุญมากน้อยแค่ไหน คุณตาคุณยายตายแล้วไปไหนและอาชีพส่งหมูเป็ดไก่ให้เขาฆ่าส่งผลอย่างไร พี่ชายที่เห็นองค์พระกลางท้องตอนเด็กและเห็นดวงแก้วรอบตัวคืออะไร และเขามีบุญพอจะบวชอยู่กับหลวงพ่อไหม

ตอบว่าที่ทั้งสองพึงพอใจในการแต่งงานด้วยกันเพราะเคยเป็นคู่กันมา อธิษฐานร่วมกันมา ทำกรรมร่วมกันมา และเพราะติดนิสัยข้ามชาติมา ชาติหนึ่งเคยเกิดในชุมชนที่เป็นเผ่าเล็ก ๆ เหมือนชาวเขา ซึ่งมีประเพณีแต่งงานกันในครอบครัววงตระกูลเดียวกัน ในชาตินั้นผู้เขียนและสามีรักกันมาก ได้สาบานกับป่าเขาว่าสองเราจะอยู่ด้วยกันตลอด โดยให้ป่าเขาเป็นพยาน

ตอบว่าชาตินั้นสามีเป็นคนอารมณ์รุนแรง ชอบทำเหล้าแบบพื้นบ้านโดยมีตัวผู้เขียนช่วยด้วย กินเองบ้าง เลี้ยงคนอื่นบ้างเป็นประจำ ชาตินั้นก็มีลูกด้วยกันแต่ไม่ปัญญาอ่อน แต่การชอบเลี้ยงสุราชาวบ้านทำให้ดึงดูดผู้มีกรรมสุรามาเกิดร่วมกัน ก็คือลูกสาวคนนี้ และเพราะเคยอยู่ร่วมกันมาจึงมาเป็นสามีภรรยากันอีก การแก้ไขคือให้อดทนเลี้ยงลูกไป และสั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก บุญนี้จะไปตัดรอนวิบากกรรมให้หนักเป็นเบา ชาตินี้ต้องทำความเข้าใจเรื่องความเป็นจริงของชีวิตและทำใจให้สงบ

ตอบว่าสามีรักลูกสาวมากในช่วงแรกแต่พอผิดปกติก็ทิ้งไป เป็นกรรมใหม่ของสามี แต่เป็นกรรมเก่าของผู้เขียนที่ร่วมมือในการทำเหล้าและเลี้ยงเหล้าชาวบ้าน จนเป็นเหตุให้ครอบครัวเขาทะเลาะกันเพราะเมา คนที่ผลิตน้ำเมา ขายน้ำเมา หรือสนับสนุนน้ำเมาให้เขามีอารมณ์มาดื่มนี่แหละเป็นต้นเหตุ ส่วนลูกสาวมีความผิดปกติทางร่างกายเพราะกรรมเก่าสมัยที่เป็นผู้ชาย ซึ่งกินเหล้าเจ้าชู้และชอบจับสัตว์มามัดขาแล้วฆ่าทำเป็นอาหาร และที่ถูกพ่อทิ้งเพราะกรรมกาเมเจ้าชู้ในอดีตที่ไม่รับผิดชอบต่อลูกที่ตัวเองทำให้เกิด เมาแล้วก็ชอบชกตีทุบต่อยจนคนอื่นบาดเจ็บ

ตอบว่าลูกสาวมีอาการก้าวร้าวมาก ชอบหยิกและตบตี เพราะกรรมสุราที่เมาแล้วชอบด่าว่าและทำร้ายเป็นนิสัยที่ติดข้ามชาติมา ชาตินี้คงจะหายยากเพราะวิบากกรรมยังหนาอยู่ แต่เขามีบุญในระดับพอช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง ยังไม่ถึงขนาดเลี้ยงดูตัวเองได้ ให้ค่อย ๆ นำลูกสาวไปทำบุญบ่อย ๆ บุญนี้จะไปตัดรอนวิบากกรรมให้หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย และเป็นชาติสุดท้าย ส่วนที่ญาติฝ่ายสามีไม่ยอมรับผู้เขียนเลย เพราะกรรมที่เคยเลี้ยงสุราชาวบ้านในอดีตเป็นอาจิณจนทำให้หลายคนติดสุรา เป็นเหตุให้ทะเลาะกันในแต่ละครอบครัว อีกทั้งผู้เขียนยังขาดบุญในการสงเคราะห์ญาติด้วย

ตอบว่าพ่อของสามีได้มาเป็นเจ้าของมูลนิธิที่มีคนนับถือเป็นพัน ๆ คน เพราะบุญสงเคราะห์โลกของท่าน ที่เคยสงเคราะห์คนยากคนจนในอดีต แต่ท่านเคยนับถือพวกทรงเจ้าผีสางมาก่อน ตายไปในชาตินั้นจึงได้เป็นหัวหน้าของภุมเทวา มีภุมเทวาอยู่ใต้การปกครองจำนวนหนึ่งในเขตของตน เมื่อจุติมาเกิดเป็นมนุษย์ในชาตินี้เป็นพ่อสามี จึงมีความพึงพอใจเป็นร่างทรงเพราะมีเชื้อเก่า และมีภุมเทวานิสัยเดียวกัน ธาตุตรงกัน รสนิยมเดียวกันมาเข้าทรงจริง ๆ จึงชี้ตำแหน่งหลุมศพเก่าได้ถูกต้องแม่นยำ

ตอบว่าภุมเทวาที่มาเข้าทรงมีความคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นบุญ และเชื่อว่าได้ช่วยกายสัมภเวสีที่เร่ร่อนอยู่ให้หมดห่วงอาวรณ์ในสุสานแล้วไปเกิด นี่คือความเชื่อของภุมเทวาในการล้างป่าช้า ครูไม่ใหญ่ว่าเห็นไหมคนไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นบุญ ต้องดูบุญกิริยาวัตถุสิบ ภุมเทวาก็ได้ประโยชน์จากการปรารภเหตุนี้สร้างบุญแบบของเขาแบบจีน ซึ่งก็มีบุญบ้าง ทำให้เขาได้ขยายเขตปกครองดูแลภุมเทวาอื่นมากขึ้น แต่ไม่ได้มากเพราะเป็นบุญปนโมหะ ปนความไม่เข้าใจเรื่องความจริงของชีวิต และที่พ่อสามีกับคนที่นับถือมูลนิธิพึงพอใจการล้างป่าช้ามาก เพราะมีความเชื่อผิด ๆ อย่างนี้ติดข้ามชาติมา ความเชื่อของคนว่าทำอย่างนี้เป็นบุญยังไม่สมบูรณ์ ต้องเป็นความเชื่อจากท่านผู้รู้ที่แจ้งตลอดหมดกิเลสและมีญาณทัศนะ ส่วนที่ต้องมาเกี่ยวข้องกับศพไร้ญาติเพราะเคยชอบทำบุญสงเคราะห์โลกในทางนี้ คือซื้อโลงศพซื้ออุปกรณ์พวกนี้

ตอบว่าพ่อสามีตายแล้วก็ไปเป็นหัวหน้าภุมเทวาเหมือนเดิม แต่มีเขตการปกครองภุมเทวาดีกว่าก่อนมาเกิดเป็นมนุษย์หน่อยหนึ่ง เดิมปกครองระดับหมู่บ้าน คราวนี้ขยายเป็นสองหมู่บ้าน และบางครั้งก็ต้องมาลงทรงในงานสำคัญใหญ่ ๆ ส่วนการล้างป่าช้าได้บุญในระดับสงเคราะห์โลก ซึ่งส่งให้ไปสู่สุคติแต่ไม่สูงนัก มักอยู่ในภูมิของภุมเทวา รุกขเทวา อย่างมากก็อากาศเทวา เหมือนพ่อสามีที่เป็นตัวอย่าง ส่วนการนำกระดูกมาเข้าพิธีแบบจีน บรรดาวิญญาณของศพไร้ญาติที่ยังไม่ได้ไปเกิดและวนเวียนเป็นกายสัมภเวสีเร่ร่อนแถวนั้น บาง ๆ ตนก็จะได้บุญนี้ไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์ แต่อยู่ในระดับล่างสุดที่ชีวิตลำเค็ญ เพราะตอนเป็นมนุษย์ไม่ได้สร้างบุญไว้

ตอบว่าคุณตาคุณยายตายแล้วมีบุญที่ทำตามประเพณีบ้าง จึงทำให้ไม่ได้ไปเกิดในมหานรกหรือยมโลก เพราะจริง ๆ การเลี้ยงสัตว์ส่งไปให้เขาฆ่านั้นต้องไปมหานรก อย่างน้อยก็ไปยมโลก แต่บุญตามประเพณีมาอุ้มไว้ ทำให้ไปอยู่ในระดับสัมภเวสี ภุมเทวา อสุรกาย แต่เพราะจิตท่านผูกพันกับสัตว์ที่ตัวเองเลี้ยงไว้ขายอย่างหมู เป็ด ไก่ จึงทำให้ท่านต้องไปเข้าท้องสัตว์เหล่านี้ โดยเริ่มต้นจากเป็นหมูก่อน ตอนนี้กำลังเป็นหมูที่ถูกเลี้ยงให้เขานำไปฆ่ามาหลายรอบแล้ว จึงยังไม่อาจรับบุญที่อุทิศไปให้ได้

ตอบว่าพี่ชายเคยบวชมาหลายชาติ บางชาติก็บวชสั้น บางชาติก็บวชยาว แต่ในชาตินี้เขาตัดสินใจบวชตลอดชีวิต จะได้เป็นผังที่ดีติดตามไปในภพเบื้องหน้า ไม่ใช่บวชไปวันต่อวันเป็นพระวันต่อวันเพราะเดี๋ยวก็หมดชาติแล้ว ส่วนตัวผู้เขียน ลูกสาว พี่ชาย คุณพ่อและคุณแม่ ก็เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียง

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ชื่อเรื่องว่าผมเคยเป็นเอเย่นต์ค้าเนื้อสด แล้วชวนไปแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้มกันก่อน

ผู้เขียนบอกว่าปัจจุบันบวชแล้วในโครงการพระธรรมทายาทรุ่นเข้าพรรษา จึงได้ศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมในโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาอย่างต่อเนื่องทุกวัน จนเพิ่งรู้ว่าตัวเองทำอดีตที่ผิดพลาดมามาก จนรู้สึกว่าจะต้องบวชให้ได้ตลอดชีวิตเพื่อเอาบุญตรงนี้ปิดอบายให้ตัวเอง ครูไม่ใหญ่ชมว่าคิดถูกหลักวิชาแล้ว ถ้าไม่บวชตลอดชีวิตปิดอบายไม่ง่าย และบวชแล้วต้องบำเพ็ญสมณธรรมสั่งสมบุญบารมีด้วย

ผู้เขียนเล่าว่าตั้งแต่เล็กจนโตอยู่กับโยมพ่อโยมแม่ที่จังหวัดเชียงราย ภายหลังเรียนจบ ม.6 จึงตัดสินใจเข้ากรุงเทพ มาสมัครทำงานเป็นช่างภาพประจำสถานที่แห่งหนึ่ง เพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนต่อระดับปริญญาตรี แต่การมาอยู่กรุงเทพทำให้หลงแสงสีเสียงในเมืองกรุง ออกเที่ยวตามแหล่งบันเทิงยามราตรี จนรู้จักเพื่อนชายคนหนึ่งในวงเหล้าที่ชวนเที่ยวบ่อยมากเพราะสนิทกัน

ผู้เขียนเล่าว่าเที่ยวกลางคืนทำให้อบายมุขอื่นตามเข้ามา เพื่อนยื่นสิ่งเสพติดให้ลองหลายอย่าง ตั้งแต่บุหรี่ ยาเค ยาอี ซึ่งยาตัวหลังทำให้รู้สึกดื่มด่ำเหมือนหลุดไปในอีกโลกหนึ่ง รู้สึกคึกคัก สนุก มีแรงไม่จำกัด หัวเราะเฮฮากับเพื่อนในแหล่งมั่วสุมที่ทุกคนดื่มเหล้าพ่นควันบุหรี่คลุ้งเต็มห้อง บรรยากาศถูกปลุกให้คึกคักด้วยเสียงเพลงและแสงสี ยาตัวนี้ทำให้มีแรงสนุกต่อเนื่องถึงสองวันสองคืนโดยไม่กินข้าวก็ไม่เหนื่อย ด้วยเหตุนี้จึงติดยา

ผู้เขียนเล่าว่ามาทำอาชีพโมเดลลิ่ง ซึ่งทำไม่ยาก รายได้ดี ไม่ต้องลงทุนอะไร แค่ไปทำหน้าที่เป็นแมวมองหาผู้หญิงนักศึกษาสาวสวยหน้าตาดีตามแหล่งที่วัยรุ่นชอบไป แล้วไปทาบทามพูดโน้มน้าวให้เข้าสู่วงการนางแบบ นักร้อง ดารา ซึ่งเป็นเทรนด์ใหม่ที่วัยรุ่นสมัยนี้อยากเข้าอยู่แล้ว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเป็นนางแบบนายแบบก็ต้องเป็นต้นแบบที่ดีของโลก เป็นต้นบุญต้นแบบ

ผู้เขียนเปิดเผยว่าเบื้องหลังอาชีพนี้คือขบวนการค้าเนื้อสด ทำกันเป็นขบวนการ มีทีมพูดและสร้างสถานการณ์ทุกรูปแบบเพื่อให้เด็กสาวที่หลอกมายอมให้บริการทางเพศในขั้นตอนสุดท้าย วิธีการคือทำให้เด็กสนใจแล้วพาไปทำความรู้จักผู้ใหญ่ โดยพาไปนั่งกินข้าวเพื่อให้ผู้ใหญ่ดูตัว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าผู้ใหญ่อย่างนี้ไม่ใช่ผู้หลักผู้ใหญ่ เพราะผู้ใหญ่ต้องมีหลักธรรมอยู่ในใจ ไม่ใช่ใหญ่เพราะชื่อ เพราะยศ หรือเพราะตัวใหญ่

ผู้เขียนเล่าว่าผู้ใหญ่จะใช้เงินล่อ โดยจ่ายให้เด็กเปล่า ๆ เป็นหมื่น ๆ ไปก่อนโดยยังไม่ต้องเสียตัว จากนั้นจะตีสนิทให้เด็กยอมให้บริการทางเพศ หากเด็กยอมก็จะได้รับเงินจำนวนมาก และจะถูกส่งเสริมขึ้นเวทีการประกวดทุกเวที โปรโมทเข้าสู่วงการนักร้องดารา บางคนก็ได้ตำแหน่งจริง ๆ ไปเป็นนางแบบ พริตตี้ หรือสาวสวยที่ยืนขายรถ หรือเข้าสู่วงการดาราจริง ๆ ก็มี ซึ่งผู้ใหญ่เหล่านี้เป็นพวกนักธุรกิจใหญ่ นักการเมือง และคนในวงการนักร้องดารา

ผู้เขียนเล่าว่าในฐานะเอเย่นต์ค้าเนื้อสด จะหักเปอร์เซ็นต์จากเด็ก 40 เปอร์เซ็นต์ของรายได้ที่เด็กรับ คือเด็กได้ร้อยก็หักไป 40 เด็กเอาไป 60 ซึ่งเป็นข้อตกลงที่คุยกันไว้ก่อนแล้ว ผู้เขียนคลุกอยู่ในวงการนี้เกือบห้าปี ผ่านเด็กร้อยกว่าคน ครูไม่ใหญ่บอกว่าแค่คนเดียวก็ตกใจแล้วเพราะตกนรกเหมือนกัน ผู้เขียนบอกว่าตัวเลขนี้น้อยมากเมื่อเทียบกับเพื่อนคนอื่น จึงถูกหัวหน้าทีมมองว่าขี้เกียจไม่ขยันหาเด็ก ถูกกดดันและเปรียบเทียบจนเกิดปัญหาหลายด้าน ครูไม่ใหญ่สรุปว่านี่คือผลของการคบคนพาล ข้อแรกก็ไม่ผ่านแล้ว

ผู้เขียนเล่าว่าตอนหลังโยมแม่ได้รู้จักวัดพระธรรมกายเมื่อปี 2547 วันหนึ่งคุยโทรศัพท์กับโยมแม่ ท่านชวนมาวัด ตอนนั้นผู้เขียนมีความทุกข์อยู่พอดีจึงยอมมา ได้มานั่งสมาธิที่วัดเป็นครั้งแรกในสภาธรรมกายสากล ทำตามคำแนะนำของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่สอนนั่งสมาธิ แล้วมีอาการเหมือนถูกดูดลงไปในกลางท้อง อยู่ ๆ ก็ปรากฏเป็นดวงสว่างลอยขึ้นมา มองต่อไปเรื่อย ๆ ก็เห็นดวงแก้วอีกหลายดวงแล้วก็เห็นองค์พระ จึงหยุดใจไปเรื่อย ๆ

ผู้เขียนเล่าว่าเห็นเหมือนมีกลีบดอกบัวอยู่รอบ ๆ เมื่อมีโอกาสจึงถามโยมแม่ว่าสิ่งที่เห็นคืออะไร ตอนนั้นรู้สึกมีความสุขจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ภาพองค์พระยังติดตาติดใจไม่รู้ลืม จากนั้นได้นำซองปัจจัยไปถวายก็ยิ่งปีติจนน้ำตาคลอเบ้า ซึ่งยังงงว่าตัวเองเป็นอะไรถึงขนาดนั้นทั้งที่เพิ่งมาวัดครั้งแรก กลับบ้านก็นำความสุขจากการนั่งสมาธิไปเล่าให้ฟัง แล้วมีคนชวนบวช ผู้เขียนจึงตัดสินใจบวชทันที และวันนี้ขอสมัครเป็นพระลูกชายของครูไม่ใหญ่

ผู้เขียนเล่าประวัติโยมปู่ว่าทำอาชีพรับเหมาก่อสร้างเฉพาะศาสนสถานและชาปนสถาน เพราะเป็นอาชีพที่สืบทอดมาจากคุณทวด ช่วงบั้นปลายชีวิตโยมปู่ป่วยหลายโรค ครูไม่ใหญ่แทรกว่าวันละโรค เจ็ดวันเจ็ดโรค วันที่ท่านจากไปญาติทุกคนมาดูใจในวาระสุดท้าย ผู้เขียนเป็นหลานคนสุดท้ายที่ได้กลับไปเยี่ยม หลังโยมปู่ตายประมาณหกเดือน โยมน้าชายฝันเห็นเปรตตัวสูงใหญ่มากยืนอยู่ข้างโบสถ์ของวัดประจำหมู่บ้าน กำลังเอามือปัดหลังคาโบสถ์ ร้องโหยหวนว่าหิว ผู้เขียนสงสัยว่าอาจเป็นโยมปู่ก็ได้ เพราะสมัยท่านสร้างศาสนสถานให้วัดก็ไม่แน่ใจว่าจะได้เอาของวัดหรือทำอะไรที่ไม่ดีไปหรือเปล่า

ผู้เขียนเล่าว่าโยมย่าเป็นแม่บ้าน เป็นประธานอาสาสมัครและประธานแม่บ้านประจำหมู่บ้าน ได้รับรางวัลแม่ดีเด่น ครูไม่ใหญ่แทรกว่าได้รางวัลทั้งที่มีลูกเป็นโมเดลลิ่ง ท่านเป็นคนชอบงานสังคมมาก แต่เป็นคนโมโหร้าย ทว่าก็ใจดีและชอบทำบุญตามประเพณี วัยชราท่านป่วยเป็นมะเร็ง เป็นก้อนเนื้อใหญ่ปูดขึ้นที่ต้นคอ มีวันหนึ่งท่านเดินละเมอมาถึงหน้าบ้านแล้วลื่นล้มหัวแตกเลือดอาบ ต้องรีบนำส่งโรงพยาบาล อยู่ได้สามสี่วันก็เสียชีวิตในวัยเจ็ดสิบสามปี

ผู้เขียนเล่าว่าโยมพ่ออยู่ในสังคมเกษตรกรรม คือทำนาและขุดบ่อเลี้ยงปลา แต่ทำอาชีพรับเหมาก่อสร้างไปด้วยแต่ไม่รุ่ง ตลอดชีวิตท่านต้องลำบากทำงานตัวเป็นเกลียวเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวและน้อง ๆ ของท่าน แต่โยมพ่อไม่มีภาวะผู้นำเลย เพราะต้องให้โยมปู่โยมย่าคอยตัดสินใจชีวิตให้แทบทุกเรื่อง (ไฟล์บันทึกของตอนนี้ขาดตอนตรงนี้ ยังไม่มีช่วงบทประจำวันและปิดรายการ)

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ชื่อเรื่องก็แปลกดี ชื่อว่าอย่ามามั่วนิ่ม และวันนี้ยังมีเรื่องของท่านโชติกเศรษฐี เศรษฐีผู้มีบุญในกาลก่อนสมัยพุทธกาลที่มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง มาเล่าสู่กันฟัง เพราะหลาย ๆ เรื่องเรายังไม่ทราบเลย พร้อมชวนจองเสาแก้วพันปี ถ้าจองได้ก็สามร้อยต้น ถ้าไม่ได้ก็เอาสักต้นหนึ่ง

ผู้เขียนเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ปัจจุบันอยู่ที่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา เล่าว่าเมื่อครั้งยังอยู่เมืองไทยได้รู้จักวัดพระธรรมกายตอนบวชเป็นสามเณรที่วัดแถวบ้านช่วงปิดเทอมสมัยเรียนชั้น ม.2 ได้อ่านหนังสือมงคลชีวิตเล่มที่สองแล้วถูกใจมาก อ่านรวดเดียวจบ จึงมาที่วัดพระธรรมกายตามที่อยู่ในหนังสือ จากนั้นก็ห่างวัดไปเพื่อเรียนต่อจนจบปริญญาตรี แล้วได้พบกัลยาณมิตรท่านหนึ่งจึงกลับมาทำบุญอีกครั้ง ได้บวชเป็นพระธรรมทายาทรุ่นปี 2541 รุ่นอัศจรรย์ตะวันแก้ว ช่วงนั้นปลื้มมากและชวนคนในบ้านมาวัดได้ ครอบครัวร่วมบุญทุกบุญของวัดสม่ำเสมอ ปี 2548 ยังเป็นประธานกองหล่อองค์พระสี่กอง เสาแก้วอีกหนึ่งต้น และล่าสุดร่วมบุญสร้างมหารัตนบัลลังก์ของหลวงปู่ห้าสิบแผ่น ครูไม่ใหญ่ชมว่านักบุญอย่างนี้น่าจะมีสมบัติแบบท่านโชติกเศรษฐี

ผู้เขียนเล่าว่าช่วงเริ่มต้นของชีวิต คุณพ่อคุณแม่ประสบความยากลำบากมาก ช่วงแต่งงานใหม่ท่านเข้าไปอยู่บ้านคุณพ่อที่อยู่กันแบบกงสี ลูกแต่ละคนหาเงินได้เท่าไรต้องให้คุณปู่คุณย่าเก็บไว้ใช้จ่ายภายในบ้าน คุณแม่ต้องทำงานทุกอย่างในบ้านหนักกว่าคนรับใช้ เพราะคุณย่าและพี่น้องของคุณพ่อไม่ชอบคุณแม่ ไม่มีใครเป็นมิตรกับลูกสะใภ้คนนี้เลย ครั้งหนึ่งคุณพ่อซื้อทุเรียนมาให้คนที่บ้านทาน บังเอิญพี่ชายของคุณพ่อซึ่งมีอาการทางประสาทอยู่แล้วเกิดปวดท้อง จึงโทษว่าเกิดจากทุเรียนและกล่าวหาว่าคุณแม่เอาของที่มีคุณไสยมาใส่ให้ทาน ทั้งที่คุณแม่ยังไม่รู้เรื่องเลยเพราะคุณพ่อเป็นคนซื้อมาแจก พี่น้องคนอื่นและคุณย่าที่ไม่ชอบคุณแม่เป็นทุนเดิมจึงกล่าวหาว่าคุณแม่ทำคุณไสย แล้วให้ไปพิสูจน์กับหมอทรงเจ้า

ผู้เขียนเล่าว่าพอไปถึงหมอทรงเจ้าก็ทักทันทีว่าตัวเองนั้นมีของ คุณแม่บริสุทธิ์ใจอยู่แล้วจึงถอดเสื้อชั้นนอกให้ค้นตัว คนทรงพบตะกรุดจึงบอกว่าเห็นไหม นี่แหละของ คุณแม่ตอบว่านี่เป็นตะกรุดที่ได้จากงานฝังลูกนิมิตที่โบสถ์ ซึ่งน้องสาวคุณพ่อที่อยู่ในเหตุการณ์ก็มีเหมือนกัน เพราะมีหลายคนไปทำบุญปิดทองลูกนิมิตด้วยกัน หมอทรงเจ้าจึงหน้าแตก แต่ยังไม่ยอมแพ้จึงโบ้ยไปเรื่องอื่น คือชี้เส้นผมที่ติดอยู่ข้างหลังเสื้อแล้วบอกว่านี่คือขนหมาดำที่ใช้ทำของ คุณพ่อจึงสวนว่าขนหมาอะไรยาวเป็นคืบ นี่มันเส้นผมชัด ๆ แล้วรู้ไหมนี่มันเส้นผมเมียผม อย่ามามั่วนิ่ม ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเรื่อง

หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นคุณพ่อจึงแยกครอบครัวออกมาอยู่เอง ทำให้มีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่คุณแม่สุขภาพไม่แข็งแรงนักเพราะต้องทำงานหนักมาตลอด มือเป็นเหน็บชาทั้งสองข้าง เจ็บทั้งข้อมือ ตอนนอนต้องใส่เฝือกทั้งข้อมือ ตาเป็นต้อต้องผ่าตัดและหยอดตาทุกวัน จมูกรับกลิ่นไม่ค่อยดี ส่วนคุณพ่อได้รับการตรวจพบเนื้อมะเร็งที่ต่อมลูกหมากในระยะแรก ขณะนี้รักษาด้วยการฉีดยาระงับไว้ แต่โดยรวมร่างกายแข็งแรงดี

ผู้เขียนเล่าว่าขณะนี้อยู่ที่บอสตันกับคุณป้าซึ่งรักและผูกพันมาก เพราะในวัยเด็กคุณพ่อคุณแม่ต้องทำมาหากินไม่มีเวลาเลี้ยงดู จึงฝากให้คุณป้าช่วยเลี้ยง จึงรักคุณป้าเสมือนเป็นแม่อีกคนหนึ่ง บ้านที่อยู่เป็นบ้านกัลยาณมิตรหลังแรกในบอสตัน มีการนิมนต์พระอาจารย์จากวัดภาวนา นิวเจอร์ซี มาเป็นเนื้อนาบุญเดือนละครั้ง แต่คุณป้าต้องลำบากมาตลอด ท่านถูกเพื่อนโกงบ้านและโกงเงินจำนวนมากหลายครั้ง มาอยู่อเมริกาสิบเจ็ดปี แม้อยู่อย่างถูกกฎหมายแต่ไม่มีโอกาสได้กลับเมืองไทยเลย อีกทั้งยังเสียเงินไปประมาณสามแสนกว่าบาทจากการทำกรีนการ์ด

ผู้เขียนเล่าว่าอยู่กับคุณป้าเปิดร้านอาหาร เป็นทั้งกุ๊กและงานอื่น ขายส้มตำ ไข่หวาน ก๋วยเตี๋ยว ต่อมาได้หุ้นกับหุ้นส่วนทำร้านอาหารไทยที่ต้องขายเหล้า เบียร์ และไวน์ เพราะที่อเมริการ้านอาหารระดับดี ๆ ล้วนต้องมีเหล้าไว้บริการลูกค้า คนที่นี่ดื่มกันจนเป็นปกติ คือผิดปกติจนเป็นปกติ ผู้เขียนกับคุณป้าไม่อยากทำจึงตัดสินใจขายหุ้นออก แม้จะเป็นร้านที่ขายดี เพราะเห็นว่ารวยแค่ชาติเดียว และคิดว่าเงินที่ได้ยังไงก็ไม่คุ้มกับบาปที่ต้องไปรับในขุมห้า ครูไม่ใหญ่ชมว่าถูกต้องแล้ว ผู้เขียนบอกว่ายิ่งดูภาพนรกจาก DMC ยิ่งกลัว เพราะขนาดเวลาอาบน้ำเปิดน้ำอุ่นร้อนไปหน่อยก็ยังทนไม่ได้ แล้วถ้าต้องอยู่ในน้ำกรดจะทนทุกข์ขนาดไหน

ผู้เขียนเล่าถึงลุงของภรรยา ที่มีอดีตเป็นถึงนักเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์ ทำงานอยู่ในตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ฝ่ายการตลาด มีเงินเดือนร่วมล้านบาท ได้รับหน้าที่เลี้ยงรับรองลูกค้า จนสุดท้ายตัวเองกลับต้องมาติดเหล้า จึงถูกให้ออกจากงาน ปัจจุบันกลายเป็นคนไม่มีงานทำ อยู่ได้โดยเงินช่วยเหลือจากทางรัฐเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ผู้เขียนเล่าว่าคุณตามีภรรยาอยู่ที่เมืองจีนหนึ่งคน มีลูกด้วยกันสองคน พอมาเมืองไทยก็ได้ภรรยาใหม่คือคุณยาย และมีบุตรด้วยกันหกคน คุณตาเป็นคนใจดี แต่สูบบุหรี่และดื่มเหล้าเล็กน้อย มีเพียงร้านขายของเล็ก ๆ ไว้หาเลี้ยงชีพ ชีวิตจึงไม่สบายเท่าไหร่ ต่อมาคุณยายเป็นลมและเสียชีวิตด้วยอายุเพียงสี่สิบปี คุณตาก็ไม่ได้แต่งงานใหม่และมีชีวิตลำบากมาตลอด จนอายุเจ็ดสิบเอ็ดปีก็เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร ส่วนคุณปู่เป็นคนใจดี ซื่อ และเกรงใจคุณย่าอย่างมาก เพราะคุณย่าเป็นคนดุและไม่ค่อยยุติธรรมต่อลูก ๆ รักลูกสาวมากกว่าลูกชาย คุณปู่เสียชีวิตเพราะเป็นไข้ธรรมดา แต่ลูกที่มีความรู้ไม่ถูกต้องพาไปให้ซินแสรักษาด้วยการให้ทาน ผ้ายันต์วิเศษ และรดน้ำมนต์ ไข้ธรรมดาจึงกลายเป็นปอดบวมและเสียชีวิตอายุ 70 ปี หลังจากนั้นไม่นานคุณย่าก็เสียตามด้วยโรคหัวใจ