กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

ตอบว่าในอดีตชาติที่เข้าใจผิดว่าสามีตายเพราะชื่อพ้องกันนั้น ภายหลังได้รักษาศีลแปดแล้วตั้งความปรารถนาว่าชาติต่อไปจะได้มีครอบครัวและได้ช่วยงานพระศาสนา มาชาตินี้เศษกรรมกาเมสุมิจฉาจารยังไม่หมดจึงได้เป็นผู้หญิงอีก ภายหลังได้มาสะดุดใจคำว่าศีลแปดที่เคยได้ยินจากพี่เบิร์ด และเป็นเหตุให้ได้มาสร้างบารมี แต่ปัจจุบันยังติดนิสัยเป็นกุลธิดาอยู่บางครั้งซึ่งต้องแก้ไข และที่ชอบฟังธรรมจึงทำให้บุญบันดาลให้สอนตัวเองได้

แนะนำว่าวันนี้เป็นกรณีศึกษากฎแห่งกรรม ชื่อเรื่องว่าเขาให้ผมเป็นมือปืนทวงหนี้ และในเรื่องเดียวกันยังมีเรื่องราวของตำรวจที่เป็นเพื่อนสหธรรมิกกันอยู่ด้วย

ผู้เขียนเป็นพระที่เพิ่งบวช เล่าว่าเขาให้ผมเป็นมือปืนทวงหนี้ ซึ่งครูไม่ใหญ่แทรกว่าคือยืนมหานรก อย่าไปปลื้มภาคภูมิใจ ผู้เขียนเข้าวัดครั้งแรกเมื่อเดือนเมษายน 2548 จากการชักชวนของโยมแม่บุญธรรม แล้วมาบวชอยู่ที่วัดพระธรรมกายเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2548 มีพี่น้องทั้งหมดสี่คน ตัวเองเป็นคนสุดท้อง

โยมพ่อเสียชีวิตตอนผู้เขียนเกิดได้เพียงสามเดือน จึงได้ยินแต่ประวัติที่ญาติเล่าให้ฟังว่าโยมพ่อมีอาชีพทำไร่ทำนา ชอบสร้างวัดทำบุญ เป็นคนใจกว้างมีความเป็นนักเลง มีเพื่อนฝูงมากมาย ไม่สูบบุหรี่แต่ชอบดื่มเหล้าและดื่มจัดมาก สุดท้ายจึงเสียชีวิตด้วยโรคตับแข็ง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าสุรามอบโรคตับแข็งให้ลูกค้าผู้มีอุปการคุณ

หลังคลอดผู้เขียน โยมแม่ไม่ยอมพัก ไปทอดกล้วยแขกขายทุกวัน จนหนึ่งเดือนผ่านไป วันหนึ่งขณะยืนทอดกล้วยแขกอยู่ โยมแม่เป็นลมหน้ามืดล้มลงไปในกระทะที่น้ำมันกำลังเดือด แล้วเสียชีวิตทันที ทำให้ผู้เขียนต้องกำพร้าทั้งพ่อและแม่ตั้งแต่ยังแบเบาะ จนนึกหน้าพ่อหน้าแม่ไม่ออก

หลังโยมแม่เสียชีวิต โยมพี่สาวเป็นคนเลี้ยงดูแทน แต่เลี้ยงได้เพียงหนึ่งเดือน โยมแม่บุญธรรมซึ่งเป็นคนบ้านเดียวกับโยมแม่แท้ ๆ ก็มาขอผู้เขียนไปเลี้ยงตั้งแต่ยังแบเบาะ ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นความกรุณาปรานีจริง ๆ เพราะเป็นคนบ้านเดียวกันแค่นั้นเอง โยมแม่บุญธรรมเลี้ยงดูอย่างดี ท่านไม่มีลูกชาย มีแต่ลูกสาวสี่คน ผู้เขียนอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมจนอายุหกขวบ

ผู้เขียนกลับไปอยู่กับโยมพี่สาวอีกครั้งที่สระบุรี ต้องช่วยเหลือตัวเองหาเงินเองตั้งแต่นั้น รับจ้างทำทุกอย่างตั้งแต่ตักน้ำใส่ตุ่ม ขุดดิน ฝังเสารั้วรอบแปลงนา รับจ้างปีนต้นตาลและต้นมะพร้าว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเรียกว่าเพาะกล้ามมาตั้งแต่เด็กจึงแข็งแรงมาก

หลังจบ ป.6 ผู้เขียนได้มาเรียนหนังสือต่อที่กรุงเทพ ต่อมามีพระภิกษุข้างบ้านญาติที่พักอยู่ด้วยไปขอผู้เขียนเป็นลูกศิษย์ จึงได้เป็นลูกศิษย์วัดจนกระทั่งเรียนจบ ม.3 จากนั้นก็จากท่านไปเรียนต่อช่างกลแผนกช่างยนต์จนจบ ปวส.

ผู้เขียนเล่าว่าชีวิตประสบอุบัติเหตุหลายครั้ง ครั้งแรกตอนยังเล็กอยู่กับโยมแม่บุญธรรม เพิ่งตื่นนอนถือขันน้ำชามและช้อนเดินไปหาโยมแม่บุญธรรมที่กำลังจัดของไปขาย คือขนมหม้อแกง แล้วก้าวเข้าไปในหม้อขนมบัวลอยที่กำลังร้อน ร้องเหมือนคนจะขาดใจตาย โยมพี่สาวจะเอาน้ำมาราดแต่โยมแม่บุญธรรมรีบปัดขันน้ำแล้วเอาน้ำปลาประมาณหกเจ็ดขวดมาราดแทน จึงเป็นแผลเป็นมาจนถึงทุกวันนี้

ครั้งที่สองตอนเรียนชั้นประถม ผู้เขียนชอบเล่นน้ำมาก ไปเล่นน้ำในคลองจนจมน้ำเกือบเสียชีวิตเพราะว่ายน้ำไม่เป็น โชคดีมีคนช่วยไว้ทัน แต่ยังไม่เข็ดไปเล่นอีกเป็นครั้งที่สองซึ่งสาหัสมาก ถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วกางแขนกางขากระโดดลงไปในน้ำท่ายืนเหมือนในหนังการ์ตูน โดยไม่รู้ว่าในน้ำมีไม้ไผ่ลำใหญ่ที่ชาวบ้านปักไว้เป็นอุปกรณ์หาปลา ไม้ไผ่นั้นเสียบทวารทะลุเข้าไปในท้องลึกประมาณหนึ่งศอกตามที่ทราบจากใบเอกซเรย์ ผู้เขียนถอนตัวเองออกจากตอไม้ มีอวัยวะข้างในคล้ายไข่ปลาช่อนไหลออกมาพร้อมเลือดจำนวนมาก แต่ไม่กล้าบอกใครเพราะกลัวความผิด ทนอยู่ถึงสี่วันจนแผลอักเสบ ญาติจึงรู้ความจริงและนำส่งโรงพยาบาล นอนรักษาตัวหนึ่งเดือนจึงหาย

หลังออกจากโรงพยาบาลไม่กี่เดือน มีพี่ชายที่นับถือรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กชวนเข้ามาทำงานในสถานเริงรมย์ เริ่มแรกรับหน้าที่เป็นกัปตัน ตอนนั้นอายุประมาณสิบหกปี เริ่มกินเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน เที่ยวผู้หญิง แล้วย้ายไปทำงานสถานเริงรมย์อีกหลายแห่ง แหล่งสุดท้ายเป็นสถานที่ที่มีอบายมุขทุกอย่าง โดยเฉพาะการพนันทุกชนิดตั้งแต่ปั่น แปะ ไฮโล สนุกเกอร์ พนันบอล ผู้เขียนรับหน้าที่เชียร์แขกและเล่นเองด้วย จนติดพนันบอลเป็นหนี้หลายหมื่นบาท

มีเสธทหารมาอุ้มผู้เขียนไปคุยกับนายทหารคนหนึ่ง พอไปถึงเขาเอาปืนจ่อหัวพร้อมถามว่าเมื่อไรจะมีเงินให้ ครูไม่ใหญ่แทรกถามลูกนักเรียนว่าถ้าโดนปืนจ่อหัวจะตอบคำถามนี้อย่างไร

ผู้เขียนไม่กลัวตาย จึงตอบกลับไปว่าถ้าพี่ยิงผม พี่ก็ไม่ได้อะไรจากผม แต่ถ้าพี่ให้โอกาสผม พี่ก็จะได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่สูญเสียไป ครูไม่ใหญ่ชมว่าปากเป็นเอกจริง ๆ เขาได้คิดก็ยอม สั่งให้ลูกน้องคนหนึ่งพาผู้เขียนไปทำงานใหม่เพื่อใช้หนี้ อาชีพนั้นคือมือปืนทวงหนี้ โดยมีนายทหารคนนี้เป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ ผู้เขียนต้องไปทวงหนี้และปล่อยเงินกู้ตามคำสั่งอยู่หลายปี แม้ไม่เต็มใจแต่ต้องทำเพราะสถานการณ์บีบบังคับ

ผู้เขียนเกือบทำฆาตกรรมกับลูกหนี้ถึงสองครั้ง ครั้งแรกลูกหนี้เป็นผู้หญิงไม่มีเงินจ่ายหนี้ จึงสั่งลูกน้องสองคนอุ้มขึ้นรถไปที่สระบุรี กะว่าจะนำไปฆ่าทิ้ง แต่ขณะจ่อปืนไปที่หน้าของเธอ ใบหน้าของแม่บุญธรรมก็ผุดขึ้นมาที่หน้าผากของเธอ จิตสำนึกจึงระลึกได้ว่าบาปกรรมมีจริง สิ่งที่จะทำนี้ไม่ดี จึงเปลี่ยนใจไม่ฆ่า สั่งให้ผู้หญิงคนนั้นหนีไปที่ไหนก็ได้แต่อย่ากลับมาที่เดิม แล้วให้ลูกน้องไปรับเงินจากเจ้านายโดยโกหกว่าฆ่าแล้ว ครั้งที่สองเป็นลูกหนี้ผู้หญิงอีก พาไปที่ราชบุรี ขณะจ่อปืนที่หน้าผากก็เห็นภาพแม่บุญธรรมเหมือนรายแรก จึงสั่งให้เธอก้มลงแล้วหันปากกระบอกปืนไปทางอื่นยิงสามนัดให้ได้ยินเสียง แล้วสั่งให้หนีข้ามไปฝั่งพม่า

ผู้เขียนรู้สึกอิ่มตัวหลังอยู่วงการนี้มานาน จึงเลิกอย่างเด็ดขาดตอนอายุยี่สิบกว่า แล้วเปลี่ยนมาทำงานที่บริษัทรถโตโยต้า ที่นั่นทำให้พบรักกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นดาวประจำบริษัทเพราะหน้ารูปไข่ ตอนนั้นผู้เขียนป่วยเป็นไส้ติ่งแตก ขณะนอนโรงพยาบาลเธอไปเยี่ยมทุกวันจึงยิ่งรักเธอมากขึ้น คบกันได้ปีหนึ่งก็ขอเธอแต่งงาน มีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าไม่มีอะไรเที่ยง แม้แต่ดวงตะวันก็เที่ยงแค่วินาทีเดียว ผู้เขียนกับภรรยาอยู่กันได้แค่สี่ปีก็เลิกกัน แล้วเธอไปมีใหม่ ผู้เขียนได้แต่เก็บความช้ำไว้ในใจและพยายามทำใจ จนเวลาผ่านไปเป็นปีความทรงจำเก่าที่เคยหวานซึ้งก็ค่อย ๆ เลือนหายไป และได้ลุกขึ้นสู่ชีวิตใหม่อีกครั้งเหมือนตายแล้วเกิดใหม่

วันหนึ่งในเดือนเมษายน 2548 แม่บุญธรรมพาผู้เขียนมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย วันนั้นเห็นหลวงพ่อนั่งอยู่บนเวทีก็คิดในใจว่าหลวงพ่ออายุตั้งหกสิบแล้วทำไมยังหนุ่มอยู่ หน้าตาสุขสดใส หรือเป็นพระอรหันต์อิ่มบุญ วันที่ 22 เมษายน 2548 มาที่วัดอีกครั้งแล้วอธิษฐานว่าถ้าบุญของผมมีจริงขอให้ได้บวช ได้ใกล้ชิดหลวงพ่อ ได้ร่วมสร้างบารมีกับหลวงพ่อ อธิษฐานอย่างนี้หลายครั้ง จนเดือนมิถุนายน 2548 โยมแม่บุญธรรมโทรมาถามว่าจะบวชไหมปีนี้ ผู้เขียนตอบทันทีว่าบวชครับ แล้ววันที่ 11 กรกฎาคมก็ได้บวชเป็นพระ โยมแม่ปลื้มจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

โยมพ่อบุญธรรมของผู้เขียนเป็นแขกนับถือศาสนาฮินดู ภายหลังบุญมากขึ้นก็เข้าใจเรื่องบุญ ท่านชอบดื่มเบียร์และเล่นการพนัน ชอบซื้อล็อตเตอรี่มากแถมถูกทุกงวด ไม่สองก็สามตัว เป็นคนขยัน ขายโรตีตอนเช้าและขายไฟเป็นตอนเย็น ชอบทานของหวานมาก ต่อมาจึงป่วยเป็นโรคเบาหวานจนร่างกายผอมไม่มีแรง ก่อนเสียชีวิตหนึ่งวันท่านแอบไปกินน้ำเขียวที่คุณแม่ห้ามไว้ แล้วเสียชีวิตในอ้อมกอดของลูกสาว

ถามว่าโยมพ่อดื่มสุราจนเป็นโรคตับแข็งตายแล้วไปไหน บุพกรรมใดทำให้โยมแม่เสียชีวิตหลังคลอดไม่นานและตายอย่างทรมานด้วยการล้มลงในกระทะน้ำมันร้อน แม่ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่ผมบวชหรือไม่ บุพกรรมใดทำให้พ่อบุญธรรมเป็นเบาหวานและเสียชีวิตจากการกินน้ำเขียว บุพกรรมใดทำให้ผมกำพร้าพ่อแม่ในเวลาไล่เลี่ยกันและต้องช่วยเหลือตัวเองตั้งแต่เด็ก บุญใดทำให้ได้มาอยู่กับแม่บุญธรรมคนนี้ กรรมใดทำให้ลูกสาวคนที่สามของแม่บุญธรรมถูกสามีทั้งสามคนทำร้ายและติดการพนัน บุญใดทำให้มีพระมาอุปการะจนเรียนจบ บุพกรรมใดทำให้ประสบอุบัติเหตุหลายครั้งแต่รอดมาได้ บุพกรรมใดทำให้เข้าสู่อบายมุขและมีอาชีพเป็นมือปืนทวงหนี้ เหตุใดจึงเห็นภาพแม่บุญธรรมที่หน้าผากลูกหนี้ทั้งสองคน บุพกรรมใดทำให้ต้องแยกทางกับภรรยา และเพื่อนสหธรรมิกสองรูปที่เป็นตำรวจเคยสร้างบารมีมาอย่างไร

ตอบว่าโยมพ่อดื่มสุราจนเป็นโรคตับแข็ง ตายแล้วถูกเจ้าหน้าที่พาไปยมโลก กำลังถูกกรอกน้ำทองแดงร้อนด้วยความทุกข์ทรมานมากเพราะดื่มเหล้าเป็นอาจิณ แต่ที่ไม่ได้ไปมหานรกขุมห้าเพราะบุญที่ทำตามประเพณีมาอุ้มเอาไว้ จึงเห็นว่าบุญทำไปเถิดประเสริฐนัก เพราะมาช่วยตัดรอนวิบากให้หนักเป็นเบา ถ้าไปมหานรกจะหมดสิทธิ์รับบุญ แต่อยู่ยมโลกยังมีสิทธิ์รับบุญได้ ท่านได้รับบุญที่ลูกบวชอุทิศให้แล้วจึงได้รับการหย่อนผ่อนโทษลงมา แต่ยังไม่หมด ถ้าจะให้หมดลูกต้องนั่งปฏิบัติธรรมให้เห็นพระในตัว บวชแล้วให้บำเพ็ญสมณธรรมอย่างเดียว อย่าไปคิดพูดทำเรื่องทางโลก

ตอบว่าโยมแม่เสียชีวิตอย่างทรมานโดยล้มลงในกระทะน้ำมันร้อน เพราะกรรมในอดีตได้เป็นแม่ครัวของร้านอาหารในสมัยนั้น ชอบทำอาหารประเภทฆ่าสัตว์เป็น ๆ ชอบนำปลาเป็น ๆ ไปทอดเป็นประจำจนเป็นอาจิณกรรม กับอีกกรรมหนึ่งคือเคยทะเลาะวิวาทกับเพื่อนร่วมงานที่เป็นแม่ครัวด้วยกัน แล้วผลักเพื่อนล้มลงไปในกระทะน้ำมันเดือดจนบาดเจ็บสาหัส วิบากกรรมสองอย่างมารวมส่งผลจึงแรงทีเดียว ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาได้ไปเกิดเป็นมนุษย์แล้ว จึงไม่อาจรับบุญที่ลูกบวชอุทิศไปให้

ตอบว่าพ่อบุญธรรมเป็นโรคเบาหวานและเสียชีวิตจากการกินน้ำเขียว เพราะกรรมในอดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม ได้ฆ่าสัตว์ทำอาหารและฆ่าไข่เป็นประจำมาส่งผล เบาหวานนั้นปาณาติบาตเป็นหลัก ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่ลูกบวชอุทิศไปให้ทำให้มีสภาพดีขึ้น คือมีบ้านเป็นของตนเองและมีอาหารที่ดี ท่านดีใจมากที่ลูกบุญธรรมบวชเป็นพระแล้วอุทิศบุญไปให้

ตอบว่าลูกกำพร้าพ่อแม่ในเวลาไล่เลี่ยกันและต้องช่วยเหลือตัวเองตั้งแต่เด็ก เพราะในอดีตมีนิสัยชอบล่าสัตว์ ได้ไปฆ่าสัตว์แม่ลูกอ่อนอยู่หลายครั้ง ทั้งสัตว์ใหญ่และสัตว์เล็ก วิบากกรรมนี้ตามมาส่งผล พร้อมเตือนว่าอย่าไปคิดเองว่าสัตว์นั้นเทพเจ้าสร้างมาให้เป็นอาหารมนุษย์แล้วฆ่าได้ไม่เป็นไร เพราะนั่นคิดเอาเองโดยไม่ได้ศึกษากติกาของชีวิตและกฎแห่งการกระทำ

ตอบว่าที่ลูกได้มาอยู่กับแม่บุญธรรม เพราะบุญที่เคยสงเคราะห์ญาติมาส่งผล และเคยเป็นญาติกับแม่บุญธรรมมา เคยช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาหลายลักษณะ เช่นเป็นญาติกันบ้าง เป็นแม่ลูกกันบ้าง เป็นคนรู้จักกันที่ถูกชะตากันบ้าง ทั้งหมดนี้จึงทำให้ท่านได้มาเกื้อกูล และที่สำคัญคือท่านพามาบวชและแนะนำทางบุญให้

ตอบว่าลูกสาวคนที่สามของแม่บุญธรรมมีสามีมาสามคนและถูกทำร้ายเสมอ เพราะกรรมเจ้าชู้ในสมัยที่เป็นผู้ชาย มีนิสัยเจ้าชู้และชอบทุบตีซ้อมภรรยา อีกทั้งเคยมีนิสัยเล่นการพนันติดมาด้วย เมื่อเกิดเป็นหญิงก็เลยติดนิสัยการพนันมา เคยไปตกอบายมาหลายรอบแล้วแต่ไม่เข็ดหลาบเพราะอวิชชามาหุ้มจึงลืมและนึกไม่ออกว่าเคยไปตก จะแก้ไขต้องแนะนำให้หักดิบเลิกการพนัน ตอนนี้ลูกบวชเป็นพระแล้วก็ไปโปรดโยมพี่ เพราะการพนันนี่แหละที่ทำให้เธอไปอบายหลายรอบ

ตอบว่าลูกได้มีพระมาอุปการะจนเรียนหนังสือจบ เพราะบุญที่เคยสงเคราะห์ญาติและสนับสนุนการศึกษามาส่งผล เรื่องมีอยู่ว่าชาติหนึ่งลูกได้บวชพระแล้วได้อุปการะลูกศิษย์ให้ได้เรียนหนังสือจนจบการศึกษา บุญนี้จึงตามมาส่งผลทำให้มีพระมาอุปการะลูก

ตอบว่าอุบัติเหตุทั้งหลายคือตกหม้อขนมบัวลอยร้อน จมน้ำเกือบเสียชีวิต โดนตอไม้ โดนรถชน ไส้ติ่งแตก เกิดจากกรรมปาณาติบาตและกรรมที่ชอบล่าสัตว์เป็นเกมกีฬาตามสมัยนิยม เช่นพอได้สัตว์มาก็ต้มสัตว์เป็น ๆ ในน้ำเดือดแล้วปิดฝา บางทีเอาไม้เสียบทวารสัตว์เป็น ๆ เช่นเสียบปลาเป็นแล้วย่างไฟ ทรมานสัตว์เป็นต้น วิบากกรรมนั้นมาส่งผล แต่ที่รอดมาได้เพราะบุญที่เคยทำมากับหมู่คณะ เช่นเคยบวชช่วงสั้นบ้าง ช่วงยาวบ้าง บวชตลอดชีวิตบ้าง และเคยเป็นกองเสบียงของหมู่คณะ บุญเหล่านั้นมาตามรักษาไว้

ตอบว่าลูกต้องเข้าไปสู่วงจรอบายมุขในช่วงอายุ 20 ปี เพราะกรรมที่เคยคบคนพาล และมีเชื้อกรรมเจ้าชู้เรื่องกามติดมาจากอดีต เมื่อเชื้อนั้นถูกดึงดูดขึ้นมาจึงตกไปในวงจรนั้น รวมทั้งการมามีอาชีพเป็นมือปืนทวงหนี้

ตอบว่าภาพแม่บุญธรรมมาปรากฏที่หน้าผากทำให้หมดอารมณ์ยิงเธอ เพราะบุญที่เกี่ยวข้องต่อกัน และบุญเก่าที่ลูกเคยทำมากับหมู่คณะทั้งเป็นกองเสบียงและนักบวชดังกล่าว จึงบันดาลให้เห็นภาพดังนั้น อีกทั้งหญิงสองคนนั้นก็ไม่มีกรรมปาณาติบาตด้วยจึงรอดชีวิต ครูไม่ใหญ่สรุปว่าถ้าไม่ฆ่าใครก็จะไม่มีวันถูกใครฆ่า ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็แล้วแต่

ตอบว่าลูกต้องแยกทางกับภรรยาทั้งที่มีลูกด้วยกัน เพราะกรรมเจ้าชู้ของลูกในปัจจุบันนั้นเอง จึงทำให้ได้ภรรยาที่จริงใจอยู่ได้ระยะเดียวแล้วหนีไปมีใหม่ กับอีกกรรมหนึ่งในอดีตที่เคยไปแย่งแฟนจากบ้านเขา กรรมนั้นก็มาส่งผลด้วย ส่วนเด็กที่ลูกรับอุปการะซึ่งเป็นหลานของพี่สาวคนโต เคยเกื้อกูลกันมาในอดีต ลูกมีอุปนิสัยชอบสงเคราะห์ญาติ และเด็กคนนี้เคยเป็นลูกชายของลูกมาก่อน

ตอบว่าเพื่อนสหธรรมิกสองรูปที่รับราชการตำรวจ เคยบวชกับหมู่คณะมาช่วงสั้นบ้างยาวบ้าง และเมื่อพุทธันดรที่ผ่านมาทั้งสองท่านได้เป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช ได้ออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต มีผลการปฏิบัติธรรมพอตัวรอดกลับดุสิตบุรี วงบุญพิเศษได้ ช่วงที่บวชอยู่ก็มีหน้าที่เผยแผ่ แต่ในชาตินี้รูปไหนที่ก่อนบวชยังมีภาระเรื่องครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบ ก็ควรไปเคลียร์จัดการให้ลงตัวจนหมดเครื่องกังวลก่อน หากมีศรัทธาจะมาบวชใหม่ก็บวชได้เพราะผังบวชเดิมมีอยู่ ขึ้นอยู่กับว่าจะทำผังเดิมให้แน่นหนาเพียงใด

เข้าช่วงกรณีศึกษากฎแห่งกรรม ประกาศชื่อเรื่องว่าให้เธอหมดใจ และขอตายด้วยกุ้ยช่าย ก่อนจะไปถึงเนื้อหาก็เปิดเพลงยิ้มแล้วรวยให้ฟังก่อน

ผู้เขียนเป็นผู้หญิงที่คุณแม่ชักชวนให้มาสร้างบารมีกับหลวงพ่อและหมู่คณะจนถึงทุกวันนี้ เล่าว่าคุณพ่อเป็นคนจีนแผ่นดินใหญ่ มารับช่วงธุรกิจค้าขายข้าวที่เมืองไทยต่อจากพี่ชาย เพราะพี่ชายเสียชีวิตกะทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุ ต่อมาคุณพ่อก็แต่งงานกับพี่สะใภ้ซึ่งก็คือคุณแม่ของผู้เขียนเอง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าแปลกดี ภรรยาพี่ชายเมื่อพี่ชายตายก็เลยมาแต่งงานกับน้อง คุณพ่อมีครอบครัวอยู่ทางเมืองจีนแล้วและมีลูกชายกับภรรยาชาวจีนสองคน แต่ภรรยาทางเมืองจีนก็ไม่ได้ว่าอะไร คุณพ่อกับคุณแม่มีลูกด้วยกันสี่คนเป็นหญิงล้วน ผู้เขียนเป็นคนที่สาม

คุณพ่อเป็นคนรักครอบครัวมาก คอยพร่ำสอนลูก ๆ ให้เป็นคนดี ขยัน อดทน เพื่ออนาคตที่ดี ท่านทำบุญใส่ซองทอดกฐินผ้าป่าบ้างตามประเพณี แต่เน้นไปทางนับถือศาลเจ้ามากกว่า โดยเป็นประธานใหญ่ในการบริจาคให้ศาลเจ้าปีละหลายแสนบาท จึงเป็นที่นับหน้าถือตาของคนจีนทั่วไป ท่านสูบบุหรี่บ้างเป็นบางครั้ง แล้วจู่ ๆ ก็ล้มป่วยด้วยโรคลมในตัวตีขึ้น ทำให้เสมหะติดในลำคอ เสียชีวิตกะทันหันเมื่ออายุได้เจ็ดสิบปี

คุณแม่เป็นคนกรุงเทพโดยกำเนิด เดิมแต่งงานอยู่กินกับคุณลุงซึ่งเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของคุณพ่อ มีลูกกับคุณลุงสามคน ชายสองหญิงหนึ่ง แต่เมื่อคุณลุงเสียชีวิตในขณะที่ลูกยังเล็ก คุณแม่ต้องดูแลกิจการค้าขายข้าวตามลำพังคนเดียว กิจการเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ จนดูแลไม่ไหว ต่อมาคุณพ่อซึ่งเป็นน้องชายของคุณลุงจึงเดินทางมาร่วมทำธุรกิจ แล้วได้แต่งงานอยู่กินกับคุณแม่ ทำให้คุณแม่มีคุณพ่อเป็นหลักในการทำธุรกิจทั้งหมด กิจการก็ร่ำซวยดีขึ้นเรื่อย ๆ

เล่าว่ากิจการมีคนงานมากมาย คุณแม่นั่งชี้นิ้วสั่งงานและเลี้ยงดูลูกอย่างเดียว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าชี้นิ้วไม่ได้ชี้หน้า และเวลาคุณแม่ว่างก็ไปเล่นไพ่อยู่เสมอ ก็ชี้นิ้วเหมือนกันแต่ชี้ที่นิ้วถือไพ่ กระนั้นท่านก็เป็นที่ปรึกษาของคนทั่วไป ใครมีปัญหาอะไรก็ต้องมาปรึกษาเจ๊ ต้องถามเจ๊ดูก่อนทุกที

คุณแม่ป่วยเป็นโรคเกาต์ มีอาการปวดตามข้อต่าง ๆ โดยเฉพาะข้อเท้าทั้งสองข้าง ทำให้เดินไม่ได้เลย ต้องนั่งเก้าอี้รถเข็นเป็นเวลานาน ๆ และต้องจ้างพยาบาลมาคอยดูแลตลอดเวลา ซึ่งคุณแม่ไม่ชอบใจนักเพราะอึดอัดและยอมรับสภาพตัวเองไม่ค่อยได้

คุณแม่พยายามหัดเดินเองในยามที่พยาบาลเผลอ แต่หกล้มศีรษะกระแทกพื้นจนเป็นโรคความจำเสื่อม ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลระยะหนึ่งแล้วกลับมาพักที่บ้านโดยจัดห้องไว้ชั้นบน แต่ยามที่พยาบาลเผลอท่านก็หนีพยาบาลจนตกบันไดสลบกองอยู่ชั้นล่าง ส่งโรงพยาบาลเข้าห้องไอซียูทันที คุณหมอต้องใส่เครื่องช่วยหายใจไว้ตลอดแต่ร่างกายไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง คุณหมอจึงถามความเห็นพี่ ๆ น้อง ๆ ว่าจะถอดเครื่องช่วยหายใจหรือไม่ ทุกคนลงความเห็นตรงกันให้ถอด เมื่อถอดแล้วคุณแม่ก็เสียชีวิตทันที รวมอายุได้หกสิบเจ็ดปี

สามีของผู้เขียนเป็นคนกรุงเทพโดยกำเนิด สมัยเด็กมีชีวิตลำบากมาก ต้องตามแม่ไปขายขนมให้เด็กนักเรียนในโรงเรียน ต่อมาได้ทำงานที่การไฟฟ้านครหลวง จนกระทั่งอายุ 25 ปี เขามาซื้อของในร้านที่ผู้เขียนเป็นคนดูแลกิจการแทนคุณแม่อยู่ ครั้งแรกที่พบผู้เขียนเขาถึงกับตกตะลึง

สามีเสียเงินกับการพนันครั้งละสองสามแสนบาท ครูไม่ใหญ่แทรกว่าได้เสาแก้วหลายต้น บางครั้งก็มายืมเงินของผู้เขียนไปด้วย เขาสูบบุหรี่จัดมาก ตกดึกก็ชอบท่องราตรี จึงมีสาว ๆ ติดมาให้ผู้เขียนช้ำใจเสมอ บางครั้งไปอยู่กับผู้หญิงถึงหกเจ็ดเดือนจึงหวนกลับบ้าน ผู้เขียนหนักใจแต่ทำใจได้ เพราะช่วงนั้นได้มารู้จักวัดพระธรรมกายและรู้หลักวิชาว่าต้องทำอย่างไร ครูไม่ใหญ่แทรกว่ามีแฟนเจ้าชู้ก็ต้องยิ้มสู้ไปด้วย

ผู้เขียนเล่าว่าสามีเอื้อมมือไปหยิบถุงขนมกุ้ยช่าย ตอนนั้นเองเขาก็ล้มลงหล่นจากเก้าอี้ไปกองอยู่ข้างพื้น มือทั้งสองไปกุมอยู่ที่หัวใจ ยังไม่ได้กินขนมกุ้ยช่ายเลย ดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมาน ผู้เขียนได้แต่วิ่งไปวิ่งมาอยู่กับลูกชาย พยายามหายาประจำตัวที่สามีทานอยู่เป็นประจำแต่ก็ไม่พบ

ผู้เขียนโทรหาพระอาจารย์ที่วัดพระธรรมกายว่าจะทำอย่างไรดี ขณะนี้สามีตายมากกว่าเป็น พระอาจารย์บอกให้ทำใจให้สบายเดี๋ยวจะดีเอง แล้วปรากฏว่ามีพระอาจารย์รูปหนึ่งเดินทางมาขยายจานดาวธรรมแถวโรงพยาบาลนั้นพอดี ท่านทราบข่าวจึงรีบมาเยี่ยมในห้องฉุกเฉินทันที แล้วพูดเรื่องบุญต่าง ๆ ที่สามีเคยทำให้เขาฟัง และกุมมือของสามีไว้ตลอด ส่วนคุณหมอก็ช่วยกันปั๊มหัวใจตลอดเหมือนกัน แต่ในที่สุดเขาก็เสียชีวิตในวันนั้นด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน อายุได้ 49 ปี โดยยังไม่มีโอกาสได้กินขนมกุ้ยช่ายเลย

ผู้เขียนเล่าว่าตัวเองคลอดมาได้สามวันคุณแม่ก็เอาไปให้ญาติของท่านเลี้ยงดู อยู่กับญาติและหลานของญาติจนสนิทและผูกพันกันมาก แต่เมื่ออายุได้แปดขวบคุณแม่ก็มารับกลับไปเลี้ยงเอง ส่งเรียนหนังสือจนจบ ม.3 จากนั้นก็มาช่วยคุณพ่อคุณแม่ดูแลกิจการของครอบครัวจนมีเงินเก็บของตัวเอง ต่อมาอายุ 17 ปี ได้ติดตามคุณแม่ไปทำบุญที่วัดปากน้ำเป็นประจำ วัดชวนทำบุญอะไรก็ทำทุกบุญไม่เคยขาด แล้วกลุ่มเพื่อน ๆ ย้ายมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย ผู้เขียนก็ติดตามมาด้วย จนอายุ 28 ปีจึงได้พบรักและแต่งงานมีครอบครัว

ผู้เขียนมีกิจการร้านค้าที่ต้องดูแลอยู่คนเดียว ยังต้องดูแลลูก ๆ อีก ขณะที่สามีติดการพนันงอมแงม จึงเหนื่อยจากการทำงานมากจนร่างกายเริ่มไม่ไหว คล้าย ๆ จะเป็นอัมพฤกษ์ ผู้เขียนกลัวมากจึงไปรักษาด้วยการนวดแผนโบราณ อาการจึงกลับเป็นปกติ แล้วจึงตั้งคำถามถึงตรงนี้

คำถามชุดแรกถามว่าบุพกรรมใดคุณพ่อจึงล้มป่วยด้วยโรคลมในตัวตีขึ้น เสมหะติดคอเสียชีวิตอย่างไม่ทันตั้งตัว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าความตายไม่มีนิมิตหมาย กำลังจะกินขนมกุ้ยช่ายก็ตายแล้ว คุณพ่อตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ บุพกรรมใดคุณแม่จึงมีสามีถึงสองคนและสามีทั้งสองเป็นพี่น้องกัน กรรมใดคุณแม่จึงป่วยเป็นโรคเกาต์เดินไม่ได้ เป็นโรคความจำเสื่อม และตกบันไดต้องเข้าห้องไอซียู และเป็นเพราะกรรมใดลูก ๆ จึงพร้อมใจกันให้ถอดเครื่องช่วยหายใจออกทั้งที่คุณแม่ยังไม่ตาย คุณแม่ตายแล้วไปไหน

คำถามชุดที่สองถามว่าบุพกรรมใดสามีจึงมีชีวิตลำบากมาตั้งแต่เด็ก และกรรมใดจึงเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ขณะอยู่โรงพยาบาลพระอาจารย์พูดเรื่องบุญให้ฟัง สามีรับรู้ได้ไหม เขาตายแล้วไปไหน กรรมใดตั้งแต่เกิดผู้เขียนจึงถูกคุณแม่ส่งไปให้ญาติเลี้ยง แต่พออายุแปดขวบคุณแม่ก็มารับกลับไปเลี้ยงเองเพราะบุญใด ญาติผู้หญิงที่เลี้ยงดูมาแต่เด็กป่วยเป็นอัมพาตเสียชีวิตแล้วไปไหน หลานผู้หญิงของเธอป่วยด้วยโรคมะเร็งที่ตับเสียชีวิตแล้วไปไหน กรรมใดผู้เขียนจึงมีสามีที่ชอบเล่นการพนันมากจนต้องสูญเสียเงินไปให้สามี กรรมใดทำให้เกือบเป็นอัมพฤกษ์แล้วหายได้ด้วยบุญใด และซื้อที่ดินใกล้วัดเพื่อจะปลูกบ้านแต่พอลงมือก็เดือดร้อนทุกที

ครูไม่ใหญ่ให้หลับตาฝันเป็นตุเป็นตะแล้วเล่าให้ฟังเป็นนิยายปรัมปรา ตอบว่าคุณพ่อล้มป่วยด้วยโรคลมและเสียชีวิตอย่างไม่ทันตั้งตัว เพราะกรรมในอดีตที่ท่านเคยดูแลคุณทวดผู้เสียอายุมาก ต่อมาหงุดหงิดรำคาญจึงป้อนอาหารท่านเร็ว ๆ จนสำลักและอาหารติดหลอดลมเสียชีวิต ตายแล้วท่านไปเป็นภุมเทวาระดับกลาง อยู่ในหมู่บ้านภุมเทวาแถวศาลเจ้าที่ท่านผูกพัน และได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็มีสภาพดีขึ้นกว่าเดิม คืออาหารทิพย์และเสื้อผ้าประณีตขึ้น ครูไม่ใหญ่ว่าน่าเสียดายที่ตอนเป็นมนุษย์มีทรัพย์แต่ทำบุญไม่ถูกหลักวิชา ทุกคนมีสิทธิ์ไปที่สูง ๆ ได้แต่ไม่ได้ศึกษาความรู้ที่เป็นกฎกติกาของชีวิต

ตอบว่าคุณแม่มีสามีสองคนที่เป็นพี่น้องกัน เพราะคุณแม่เคยเป็นภรรยาของทั้งคุณพ่อและคุณลุงมาก่อนแต่คนละภพชาติ ตอนอยู่กับพ่อก็อธิษฐานขอให้ได้เป็นสามีภรรยากันอีก อีกชาติอยู่กับลุงก็อธิษฐานอย่างเดียวกัน ต่อมาพ่อกับลุงยังได้เป็นเพื่อนรักกันและสาบานขอเป็นพี่น้องกันในชาติต่อไป ชาตินี้สามคนจึงมาเจอกันครบและสมความปรารถนากันหมด โดยคุณแม่เป็นภรรยาของลุงก่อนจนลุงตายแล้วมาเป็นภรรยาของพ่อ ส่วนคุณแม่ตายแล้วไปเป็นเทพธิดา มีวิมานทองอยู่ชั้นดาวดึงส์เฟสสาม ด้วยบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนา ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วยิ่งมีทิพยสมบัติมากขึ้น

ตอบว่าคุณแม่เป็นโรคเกาต์เดินไม่ได้ เพราะกรรมมัดสัตว์ส่งให้เขาฆ่าทำอาหารในอดีต ส่วนความจำเสื่อมเพราะกรรมโกหกในเวลาค้าขาย และตกบันไดเพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารมาส่งผล แต่ละกรรมมารวมกันส่งผลอยู่ในกายเดียวกัน ทำแบบนี้ก็กลับมาเป็นแบบนี้

ตอบว่าที่ลูกพร้อมใจกันให้หมอถอดเครื่องช่วยหายใจจนท่านเสียชีวิต เพราะท่านหมดอายุขัยและกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารกับขายสัตว์ให้เขาฆ่ามาบีบคั้น ลูกทุกคนที่ทำอย่างนี้ไม่ถือว่าเป็นอนันตริยกรรม แต่จะมีกรรมว่าเวลาเรานอนป่วยอยู่บนเตียงและจะตาย ลูกหลานก็จะช่วยตัดสินใจให้อย่างนี้เหมือนกัน จึงต้องตั้งผังอธิษฐานจิตเรื่องความตายให้ดีว่าจะตายก่อนตายหรือตายพร้อมความตาย ตายก่อนตายคือต้องได้พระรัตนตรัยในตัว เข้าถึงพระธรรมกาย แล้วพอถึงเวลาก็ถอดกายออกไปก่อน