แสงสว่างภายใน

อ่านผลการปฏิบัติธรรมของสามเณรวัย 32 ปี ที่เคยฟังมาแล้วและมีประสบการณ์ต่อมาอีก สามเณรซาบซึ้งในความเมตตาเอาใจใส่ที่หลวงพ่อให้กับสามเณรทุกรูป และตอนนี้เข้าใจแล้วว่าการเข้าถึงธรรมเป็นสิ่งที่ทุกคนเข้าถึงได้ ไม่ได้ผูกขาดเฉพาะนักบวชหรือพระธุดงค์ ใครก็เข้าถึงได้ถ้าวางใจให้ถูกส่วนและทำตามการบ้านของหลวงพ่อ สามเณรเล่าว่าหลังทบทวน ได้เห็นเส้นขอบรอบตัวกลายเป็นองค์พระ มีแสงสว่างแบบส้มนวล ต่อมากลายเป็นแสงแบบนีออน จนตอนนี้สว่างมากเหมือนดวงอาทิตย์ แต่เป็นดวงอาทิตย์ที่เย็นอยู่ภายใน ไม่ว่าจะขยับเนื้อขยับตัวก็ไม่มีผลต่อความสว่าง รักษาความสว่างได้ทุกอิริยาบถ

สามเณรเล่าว่าเวลามองแล้วรู้สึกไม่มีขอบเขต มีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่เสริมว่าสุขอย่างนี้เลยสวรรค์ไปแล้ว ลมหายใจกลมกลืนกับธรรมชาติภายนอกเหมือนลมหายใจของเรากับจักรวาลเป็นอันเดียวกัน และเมื่อใจมีความสุขมากแล้ว ต้นไม้ต้นเดิมที่เคยเห็นแล้วอยากตัด กลับเห็นแล้วสวยงามขึ้นมา สามเณรเล่าว่าลมหายใจรู้สึกสะอาด เพราะใจกับลมหายใจกลืนเป็นอันเดียวกัน หายใจเข้าเหมือนเอาความบริสุทธิ์เข้ามา แล้วส่งคืนธรรมชาติ และเห็นดวงใสเหมือนน้ำที่มารวมตัวเป็นก้อนกลมนุ่มเบา สว่างไม่หยุด ขยายไปได้เท่าที่ใจอยากให้ขยาย ครูไม่ใหญ่เทียบว่าความสว่างของดวงอาทิตย์มีขอบเขตจำกัดและสว่างแค่กลางวัน แต่ความสว่างของใจไม่มีขอบเขตและสว่างทั้งกลางวันกลางคืน

ความสว่างที่ศูนย์กลางกายสว่างกว่าดวงตะวันแต่ไม่มีอุณหภูมิ ไม่รู้จะเอาเทอร์โมมิเตอร์อะไรไปวัด ไม่ใช่เย็นอย่างขั้วโลกเหนือหรือเย็นแบบแอร์ เราควรสว่างก่อนหล่อพระธรรมกายประจำตัว ชีวิตต้องมาสว่าง อยู่อย่างสว่าง แล้วไปอย่างสว่าง ความสว่างเป็นความบันเทิงของชีวิตที่ไม่มีขอบเขตจำกัด ไม่มีอะไรมาทดแทนได้และทำแทนกันไม่ได้ ต้องทำในตัวเอง ให้นึกมหาสุวรรณนิธิไว้กลางกายทุกอิริยาบถให้ชัดใสสว่าง ถ้าทุกคนในโลกทำได้โลกก็จะถูกคุ้มครองด้วยใจที่ใสนี้

น้องสาวเล่าว่าเริ่มนั่งสมาธิปลายปีที่แล้วเพราะคิดว่าจะลดความวุ่นวายของชีวิต ตอนแรกรู้สึกแปลกที่ต้องนั่งเฉย ๆ พอมาบ่อยเข้าก็ติดใจจนขาดไม่ได้ วันไหนไม่ได้นั่งอารมณ์ไม่ดี นั่งแล้วมีพลัง อารมณ์ดี ทำงานดีขึ้น ขณะนั่งนึกถึงคริสตัลบอลให้ไปตามฐานต่าง ๆ รู้สึกเหมือนมีคนดึงตัวลอยขึ้นที่สูง กลัวตกจึงลืมตา พบว่ายังนั่งอยู่ที่เดิม บางทีมีลมพัดแรงรอบตัว พอวางใจที่กลางตัวลมก็หาย มีแสงสว่างจ้าใสมากออกมาจากภายใน รู้สึกว่าเห็นได้เฉพาะตอนหลับตา ใจสดชื่นขึ้นหมด

ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าใจของท่านเริ่มหลุดจากนิวรณ์ทั้งห้า ซึ่งเป็นเครื่องกั้นใจไม่ให้สว่าง ทั้งเรื่องเพศ เรื่องทรัพย์ ความขุ่นมัวโกรธเคือง ความฟุ้งซ่านง่วงเหงา และความสงสัยลังเลในวิธีปฏิบัติเพื่อดับทุกข์ เมื่อไม่ลังเลใจก็หยุดนิ่งได้ในระดับหนึ่ง จนเกิดแสงสว่างแห่งความบริสุทธิ์ และเห็นชีวิตภายในที่ประณีตขึ้นเรื่อย ๆ

ท่านไปสอบถามชาวเกาหลีแต่ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่ท่านพูด ท่านจึงออกเดินทางไปญี่ปุ่นเพื่อตระเวนถามว่า แสงสว่างที่ท่านเห็นนั้นคืออะไร แต่ที่ญี่ปุ่นก็ไม่มีใครตอบได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าท่านต้องเป็นผู้ให้คำตอบเสียมากกว่า

ท่านยังไม่หยุด เดินทางไปถึงแดนพุทธภูมิที่อินเดีย เพราะในใจคิดว่าต้องมีใครสักคนสักแห่งหนึ่งในโลกที่ให้คำตอบได้ แล้วไปที่ศรีลังกา ถามว่าแสงสว่างที่เห็นคืออะไร เกิดขึ้นได้อย่างไร ถูกต้องหรือไม่ และจะทำอย่างไรต่อไป แต่ที่ศรีลังกาก็ไม่มีใครตอบได้

ตอนบ่ายท่านได้ยินเสียงพระรูปหนึ่งนำนั่งสมาธิ แม้ไม่เข้าใจความหมายเลย แต่น้ำเสียงนั้นทำให้ท่านรู้ว่า นี่แหละคือความสุขที่ท่านค้นหามานาน และได้ทราบว่านั่งสมาธิมากเข้าจะพบความสว่างภายในตัวเอง ท่านจึงรู้ว่าผู้ที่จะตอบคำถามที่ค้างคาใจอยู่ที่นี่เอง ครูไม่ใหญ่แทรกชมพระเถระวัยเก้าสิบกว่าที่ยังแข็งแรงเดินขึ้นเขา

ครูไม่ใหญ่สรุปว่าการอยู่กับตัวเองทำสมาธิถึงหกปีไม่ใช่เรื่องง่าย ผู้บวชใหม่ยังไม่เคยได้ยินว่าใครทำได้อย่างนี้ ท่านฝึกจนใจหยุดนิ่งได้ในระดับหนึ่ง เห็นแสงสว่างภายในที่เกิดจากความบริสุทธิ์ของใจที่หลุดพ้นจากนิวรณ์ทั้งห้า ที่จริงท่านรู้จักเรื่องนี้ข้ามชาติมาแล้วแต่ลืมไป ชาตินี้มาทบทวนของเก่า ถ้าไม่มีบารมีบุญเก่าข้ามชาติ ก็ไม่เกิดขึ้นได้ง่ายกับใครในโลก

รายงานผลจากการสอบถามผู้เข้าอบรมชาวบราซิลว่าส่วนใหญ่นึกนิมิตได้ รู้สึกสงบ สบาย ผ่อนคลาย มีความสุข บางคนรู้สึกตัวหายไม่รับรู้สิ่งรอบข้าง บางคนเห็นความสว่าง ครูไม่ใหญ่ติงว่าคนวัดฟังแล้วอาจเฉยเพราะคุ้นเคย แต่ถ้าเอาประโยคเดียวกันนี้ไปเดินถามคนนอกวัดว่าเคยรู้สึกตัวหายหรือเห็นความสว่างภายในไหม เขาจะรู้สึกแปลก