หนีออกจากบ้าน

เล่าว่าคุณแม่ทนทุกข์อย่างนี้เรื่อยมาจนคิดในใจว่าต้องหนีจากที่นี่ให้ได้ วันหนึ่งขณะอายุ 15 ปีจึงตัดสินใจหนีออกจากบ้าน โดยได้รับความช่วยเหลือจากคุณลุงท่านหนึ่งที่คุ้นเคยกันในช่วงที่คุณแม่ออกไปเลี้ยงควายในนา คุณลุงเห็นคุณแม่ถูกกดขี่ข่มเหงมานานก็สงสาร จึงแนะวิธีหนี ให้เอาเสื้อผ้าและของจำเป็นหอบใส่ถังไว้ แล้วทำทีว่าจะไปตักน้ำ พอสบโอกาสให้วิ่งหนีไปตามท้องนา แต่วันนั้นแผนแตกเพราะคุณแม่เผลอไปเล่าเรื่องที่จะหนีให้เพื่อนสนิทได้ยิน พ่อใหญ่กับญาติจึงรู้เข้าและวิ่งติดตามมาจนเห็นหลังกันไว ๆ คุณแม่วิ่งหนีสุดชีวิตจนหกล้มเกือบถูกจับได้ แต่สุดท้ายก็หนีพ้นไปได้อย่างหืดขึ้นคอ คุณลุงมารับคุณแม่ในตัวเมือง แล้วพาไปสมัครทำงานเป็นคนรับใช้ในบ้านคหบดีท่านหนึ่ง ครูไม่ใหญ่แทรกว่านี่เพราะไม่ได้สั่งสมบุญมาจึงเป็นอย่างนี้

ตอบว่าคุณแม่ถูกกดขี่ข่มเหงและเอารัดเอาเปรียบ เพราะกรรมในอดีตที่เคยเกิดเป็นเศรษฐีนีมีทรัพย์มาก แต่มีความตระหนี่ในช่วงที่ยังไม่เจอหมู่คณะ และชอบข่มขี่ดุด่าบริวาร จึงทำให้วิบากกรรมอื่นเข้ามาแทรกได้ ต้องมาเกิดในครอบครัวที่ลำบากและถูกฝากให้คนอื่นเลี้ยง แล้วมาโดนเขาทำอย่างนั้นในชาตินี้ ส่วนที่หนีมาตั้งตัวได้สำเร็จและชีวิตดีขึ้นเรื่อย ๆ เพราะบุญเก่าที่เคยทำไว้โดยเฉพาะกับหมู่คณะได้ตามมาส่งผล ส่วนที่ถูกคุณยายทิ้งไปด้วยความจำเป็นนั้นมาจากสองชาติ ชาติหนึ่งเกิดมายากจนจนต้องเอาลูกไปฝากคนอื่นเลี้ยงแล้วไม่ได้กลับไปดูแล กับอีกชาติหนึ่งหนีออกจากบ้านเพื่อเรียนรู้โลก ใครห้ามก็ไม่เชื่อ ทำให้พ่อแม่เสียใจ แต่ภายหลังกลับมาพร้อมเงินทองแล้วเลี้ยงดูพ่อแม่อย่างดี วิบากกรรมสองชาตินี้จึงตามมาส่งผล

ผู้เขียนเป็นคนขี้น้อยใจและฟังภาษาไทยไม่เก่ง จึงเข้าใจผิดกันบ่อย ๆ ทำให้ต้องหนีออกจากบ้านนี้หลายครั้ง แต่ไปทีไรก็คิดถึง ต้องโทรกลับมาให้พี่เขาไปรับกลับ ซึ่งพี่เขาก็ไปรับทุกครั้งไม่ว่าไกลแค่ไหน เพิ่งได้กลับมาอยู่กับครอบครัวนี้เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2548 ช่วงที่หนีไปนั้นพบเหตุการณ์ที่เสียใจมาก คือพี่ชายคนที่สามประสบอุบัติเหตุตั้งแต่ 27 กันยายน 2547 และเสียชีวิตอีกสามวันต่อมา เจ้านายพี่ชายเป็นเจ้าภาพสวดศพให้หนึ่งคืน เจ้านายของผู้เขียนอีกหนึ่งคืน เผาวันที่ 2 ตุลาคม 2547 มีเหตุร้ายอีกหลายอย่างจึงคิดว่าบุญของลูกคงจะหมด

อ่านคำถามชุดที่สองว่าทำไมลูกต้องเดินทางจากบ้านมาด้วยความยากลำบากกว่าจะได้มาพบหมู่คณะ เคยร่วมบุญกับครอบครัวนี้มาอย่างไร ทำไมต้องน้อยใจหนีออกจากบ้านถึงสามครั้ง ทำไมนั่งสมาธิแล้วเป็นไปตามใจนึกสบาย ๆ รู้สึกคุ้นเคยมาก่อน ทำไมเคยฝันเห็นหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญเหาะมาบนท้องฟ้าเพื่อมาร่วมงานที่มีคนแต่งชุดขาวใส่เครื่องประดับเต็มตัว ส่วนลูกไม่มีเครื่องประดับจึงเข้าร่วมงานไม่ได้ ทำไมป้าเจ้าหน้าที่ของวัดจึงมาชวนลูกเป็นอาสาสมัครและดีกับลูกมาก และมีเพื่อนชายอายุ 28 ปี รู้จักกันสิบปี ขอแต่งงานหลายครั้งแต่ลูกปฏิเสธ เขายังรออยู่ ควรตัดสินใจอย่างไร

ตอบว่าในอดีตสมัยชาติที่บวชเป็นเณรและพระกับหมู่คณะแล้วลาสิกขาออกมา ลูกเคยเป็นลูกชายของครอบครัวผู้มีบุญนี้ เมื่อลาสิกขาออกมาแล้วก็มาอยู่ที่บ้าน มักจะถูกตำหนิบ่อย ๆ ทำอะไรก็ไม่ถูก จึงเกิดความน้อยใจ พอน้อยใจก็หนีไป หนีไปแล้วก็กลับมา หนี หนี กลับ ๆ อย่างนี้หลายรอบ จึงทำให้ผังนี้ติดตัวมา ชาตินี้ก็หนีแล้วกลับเหมือนกัน และผังเก่านี้ทำให้หลุดออกจากหมู่คณะในชาติต่อ ๆ มา ชีวิตลำบากสะบักสะบอมมากจึงจะมาเจอหมู่คณะอีก

ผู้เขียนเป็นลูกคนที่สามจากสี่คน ตอนอายุสิบห้าหนีออกจากบ้านไปกรุงเทพฯ เพราะเบื่อพ่อขี้เมา ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าปัญหาสังคมเกิดเพราะความเมา ไปทั้งที่ไม่รู้จักใคร คิดแต่อยากหนีนรกบนดิน ไปเรียนเสริมสวย ทำงานกินนอนที่ร้าน หาเวลาเรียนการศึกษาผู้ใหญ่และภาษาอังกฤษ ต่อมาพบสามีคนแรก เป็นฝ่ายจีบเขาเองตอนยังวัยรุ่น พูดเรื่อยเปื่อยว่าแต่งงานกันไหม แต่เขาเอาจริงจึงต้องอยู่กินกัน ภายหลังจดทะเบียนและมีลูกด้วยกันหนึ่งคน แต่ต่อมาเห็นว่าสามีคนนี้ไม่ช่วยทำมาหากิน จากนั้นราวสองนาทีถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ ช่วงที่แยกทางกับสามีคนแรกจึงไม่รู้รายละเอียด

ลูกสาวสองคนแรกกำพร้าพ่อไม่ได้อยู่กับแม่ เพราะในอดีตทั้งสองมีกรรมคล้ายกันแม้ไม่ได้เป็นพี่น้องกัน คือตอนวัยรุ่นทะเลาะกับพ่อแม่แล้วหนีออกจากบ้านเพราะไม่อยากมีพ่อแม่คอยจ้ำจี้จ้ำไช ลูกสาวคนที่สองถูกทำแท้งเพราะกรรมที่เคยทำแท้งมา แต่ไม่แท้งเพราะบุญที่เคยขอซื้อโคแม่ลูกอ่อนที่เพื่อนบ้านจะขายให้คนเอาไปฆ่าไว้ด้วยความสงสาร ส่วนอาชีพค้ามนุษย์ที่ไม่บริสุทธิ์แต่ร่ำรวย ครูไม่ใหญ่ว่าไม่ได้มีความสุขจริง แค่มีเงินใช้ เพราะในอดีตทำทานทั้งสงเคราะห์โลกและในพระพุทธศาสนาแต่ไม่อธิษฐานล้อมกรอบ จึงถูกดึงเข้าวงจรค้ามนุษย์ ต้องอธิษฐานให้เจอแต่บัณฑิตนักปราชญ์ บุญทานจึงส่งผลให้ร่ำรวย แต่ค้ามนุษย์เป็นกรรมใหม่ติดตัวไป อนาคตจะต้องไปเจอเขาค้าบ้าง

คุณย่าเสียชีวิตตอนเขาอายุ 18 ปี พออายุ 19 แม่บังคับให้แต่งงาน เขาร้องไห้เสียใจ รู้สึกว่าชีวิตครองเรือนมีแต่ความทุกข์ จึงตอบแม่ทั้งน้ำตาว่าไม่ต้องการแต่งงาน แต่ต้องการพบท่านดาไลลามะและศึกษาธรรมะจากท่านก่อน แล้วเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า ย่ำเท้าออกจากบ้านอย่างมุ่งมั่นมุ่งสู่อินเดีย