ระเบียบวินัย

สารคดีเล่าว่าประธานรับแผ่นทองคำจากท่านประธานสงฆ์มาปิดที่เสาเข็ม แล้วโยกปั้นจั่นตอกเสาเข็มมหามงคลต้นสุดท้าย ท่ามกลางเสียงสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัยที่ดังกึกก้อง ทุกคนปลื้มใจในมหากุศลครั้งประวัติศาสตร์ที่บังเกิดขึ้นได้ยาก ปิดท้ายด้วยโอวาทของหลวงพ่อว่างานนี้ไม่ใช่เพียงการสถาปนามหาวิหารเพื่อยกย่องครูบาอาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายเท่านั้น แต่ภาพสาธุชนเรือนแสนที่มาร่วมกันอย่างพร้อมเพรียง มีระบบระเบียบวินัยทั้งตอนเดินทางมา ร่วมกิจกรรม และเดินทางกลับ นั่นคือภาพของพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกายที่ชาวโลกต้องการอย่างแท้จริง

ท่านซักหนักขึ้นว่าเทศน์ให้เอาไปทำจนเป็นนิสัยนั้นทำอย่างไร หลวงพ่อต้องอึ้งเป็นช่วง ๆ เพราะท่านต้องการคำตอบอย่างจริงจัง จึงกราบถวายว่า สมมติทุกวัดอยากได้ลูกศิษย์และชาวพุทธที่มีวินัย เพราะเดี๋ยวนี้วินัยไม่ค่อยจะดี และอยากให้มีความอดทน เพราะพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสกับพระอรหันต์ชุดใหญ่ เมื่อวันมาฆบูชาเป็นคำแรกว่า ขันตี ปรมัง ตโป ตีติกขา คือความอดทนเป็นอุปกรณ์ในการเผาบาปอย่างยิ่ง ให้พระอรหันต์ไปสอนชาวโลกข้อแรกก็คือให้อดทนกัน

ปัจจุบันได้ยินว่าลูกไม่ค่อยเคารพพ่อแม่ ศิษย์ไม่ค่อยเคารพครูที่โรงเรียน ประชาชนห่างเหินวัด จนไม่ค่อยเคารพพระ สิ่งที่อยากได้จึงหนีไม่พ้นความมีวินัย ความอดทน และความเคารพ ท่านซักต่อว่าแล้วทำอย่างไร ตรงนี้คือความยาก เพราะอะไรที่ก้าวเข้าสู่ภาคปฏิบัติ ถ้าไม่ได้ทำอย่างจริงจังมากับมือก็ตอบไม่ได้ หรือแม้ตอบได้ขั้นตอนก็จะหลุด จุดที่ฝึกวินัยของวัดพระธรรมกายเริ่มจากอาคารจาตุมหาราชหลังนี้ ที่คุณยายลงมานำฝึกอย่างหนัก ตอนที่สมัยเริ่มแรกมีอาคารอยู่หลังเดียว วันนี้จึงขอถือโอกาสเอามาเล่าให้ฟัง รับรองไม่ใช่ฉายหนังซ้ำ

กราบถวายท่านว่าเมื่อเริ่มสร้างวัด คุณยายเริ่มฝึกวินัยขั้นต้นด้วยการรักษาความสะอาด แล้วต่อด้วยความเป็นระเบียบ ความสุภาพ และความตรงต่อเวลา สี่เรื่องนี้เป็นพื้นฐาน ที่ทำให้สร้างวัดและสร้างคนมาถึงปัจจุบัน ไม่ได้เสกไม่ได้เป่า ไม่ได้รดน้ำมนต์อะไร ถ้าจะมีก็คือแจกผ้าขี้ริ้ว ส่งไม้กวาดถึงมือ และส่งแปรงขัดให้ถึงมือ

ลูกศิษย์ที่มาวัดพระธรรมกายจากพื้นฐานตรงนี้จึงได้นิสัย ได้ความละเอียด ได้ความช่างสังเกต และที่สำคัญคือการรู้จักเอาใจเขาใส่ใจเรา เพราะใครได้ทำความสะอาดและจัดระเบียบเป็นประจำ จะรู้ว่าเปื้อนแต่ละครั้งเช็ดยาก จึงไม่ไปทำเหตุเอง ความเอาใจเขาใส่ใจเราทำให้เกิดความระมัดระวังตัว พอระมัดระวังตัวก็คือควบคุมตัวเองได้ นั่นคือที่มาของความมีวินัย จากการฝึกให้รักความสะอาด รักระเบียบ รักสุภาพ รักตรงเวลา กลายเป็นรักการควบคุมตัวเอง แล้วกลายเป็นมีวินัย ความมีวินัยไม่ได้ตกมาจากท้องฟ้า แต่เกิดจากไม้กวาดที่เรากวาดพื้น ผ้าขี้ริ้วที่เราช่วยกันเช็ด ถ้วยจานช้อนชามที่เราช่วยกันล้าง รองเท้าที่เราช่วยกันจัดระเบียบ จนวันนี้จัดงานคนเป็นแสนก็ยังรักษาเวลาได้ ผู้ที่มาจึงรักที่จะมางานวัดพระธรรมกาย

ย้ำว่าการจะได้วินัยอย่างนี้ต้องทำกับมือ ถ้าใช้คนอื่นทำ จะรักความสะอาดได้แต่ไม่ได้ความมีวินัย เพราะมาไม่ถึงจุดเอาใจเขาใส่ใจเรา และไม่มีการเคี่ยวเข็นตัวเองให้ระมัดระวัง ยิ่งถ้าฐานะดีเคยใช้แต่คนใช้แล้วยังดูถูกคนที่มีวินัยด้วย ชาตินี้ก็ไม่ได้วินัย ความอดทนก็ไม่ได้ แล้วความอดทนของมนุษย์เกิดจากไหน คำตอบคือมาที่เดียวกับความสะอาดและความมีวินัย เพราะความมีวินัยทำให้ควบคุมตัวเองได้ ทำมากเข้าก็เห็นคุณค่าของงานที่เราทำ เห็นคุณค่าของความสะอาดว่ามันโล่งโปร่งเบา เห็นคุณค่าของความเป็นระเบียบว่ารองเท้าเป็นพันเป็นหมื่นคู่ เรียงพี่เรียงน้องแล้วสบายตาสบายใจ อารมณ์หงุดหงิดไม่มี พร้อมจะพูดและทำทุกอย่างสุภาพ

จากที่อยากจะทำเอง ก็เพิ่มขึ้นเป็นอัตตาหิ อัตตโน นาโถ คือพึ่งตนเอง และอยากเห็นทุกคนพึ่งตนเองแบบเดียวกัน การดูถูกกันจึงไม่มี ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเกิดขึ้นเป็นวินัยยิ่งขึ้น ความอดทนก็ค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างนี้ แต่ถ้ายังมองไม่เห็นคุณค่า และยังมองพระคุณของผู้ที่มีพระคุณไม่ออกจนอยากทำอะไรตอบแทนท่าน ความอดทนก็ยากจะเกิด ฝากเอาไปคิด