เอาใจเขาใส่ใจเรา

ลูกศิษย์ที่มาวัดพระธรรมกายจากพื้นฐานตรงนี้จึงได้นิสัย ได้ความละเอียด ได้ความช่างสังเกต และที่สำคัญคือการรู้จักเอาใจเขาใส่ใจเรา เพราะใครได้ทำความสะอาดและจัดระเบียบเป็นประจำ จะรู้ว่าเปื้อนแต่ละครั้งเช็ดยาก จึงไม่ไปทำเหตุเอง ความเอาใจเขาใส่ใจเราทำให้เกิดความระมัดระวังตัว พอระมัดระวังตัวก็คือควบคุมตัวเองได้ นั่นคือที่มาของความมีวินัย จากการฝึกให้รักความสะอาด รักระเบียบ รักสุภาพ รักตรงเวลา กลายเป็นรักการควบคุมตัวเอง แล้วกลายเป็นมีวินัย ความมีวินัยไม่ได้ตกมาจากท้องฟ้า แต่เกิดจากไม้กวาดที่เรากวาดพื้น ผ้าขี้ริ้วที่เราช่วยกันเช็ด ถ้วยจานช้อนชามที่เราช่วยกันล้าง รองเท้าที่เราช่วยกันจัดระเบียบ จนวันนี้จัดงานคนเป็นแสนก็ยังรักษาเวลาได้ ผู้ที่มาจึงรักที่จะมางานวัดพระธรรมกาย

ย้ำว่าการจะได้วินัยอย่างนี้ต้องทำกับมือ ถ้าใช้คนอื่นทำ จะรักความสะอาดได้แต่ไม่ได้ความมีวินัย เพราะมาไม่ถึงจุดเอาใจเขาใส่ใจเรา และไม่มีการเคี่ยวเข็นตัวเองให้ระมัดระวัง ยิ่งถ้าฐานะดีเคยใช้แต่คนใช้แล้วยังดูถูกคนที่มีวินัยด้วย ชาตินี้ก็ไม่ได้วินัย ความอดทนก็ไม่ได้ แล้วความอดทนของมนุษย์เกิดจากไหน คำตอบคือมาที่เดียวกับความสะอาดและความมีวินัย เพราะความมีวินัยทำให้ควบคุมตัวเองได้ ทำมากเข้าก็เห็นคุณค่าของงานที่เราทำ เห็นคุณค่าของความสะอาดว่ามันโล่งโปร่งเบา เห็นคุณค่าของความเป็นระเบียบว่ารองเท้าเป็นพันเป็นหมื่นคู่ เรียงพี่เรียงน้องแล้วสบายตาสบายใจ อารมณ์หงุดหงิดไม่มี พร้อมจะพูดและทำทุกอย่างสุภาพ

คุณยายตอบว่ายายแก่แล้ว การทำความสะอาดกุฏิล้างถ้วยล้างจานชักจะงุ่มง่าม ต้องให้หลานช่วย ถ้าบ้วนน้ำลายแล้วปล่อยให้ลอยอยู่ เขาก็อาจรังเกียจ จึงเอากระดาษใส่ไปให้ซับน้ำลายจนหมดสภาพความเป็นน้ำลาย เหลือแค่กระดาษชื้น ๆ วันหนึ่งบ้วนสิบยี่สิบครั้งก็มีแต่กระดาษชื้นให้เททิ้ง เขาจะไม่รู้สึกว่าถูกใช้ให้ทำสิ่งสกปรก ท่านทำมาหลายปีแล้วตั้งแต่เด็ก ๆ มาอยู่

สรุปว่าหลวงพ่อหาบทเรียนเรื่องเอาใจเขาใส่ใจเรา เอาใจเราใส่ใจเขา มานานแล้วไม่เจอ วันนั้นจึงมาเจอและถือว่าได้ครูได้อาจารย์ คุณยายต้อนรับลูกศิษย์ด้วยกระโถน แต่ต้อนรับคนอื่นด้วยการยกมือไหว้ ถือเป็นวาสนาที่ได้เห็น แล้วโยงกลับมาเรื่องการไปชวนคนบวช