ขันติธรรม

ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าการทำวัดร้างให้เป็นวัดรุ่งท่ามกลางผู้ที่อยากยึดที่ดินวัดนั้นไม่ง่ายเลย ท่านสู้ด้วยขันติธรรมและเมตตาธรรม สั่งสมความดี ไม่ใช่ฟันต่อฟันตาต่อตา ถ้าตาต่อตาก็ส่งสายตาอ่อนโยนและรอยยิ้มให้ ตลอด 40 ปีเป็นอย่างนี้ ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตอนบวชใหม่ ๆ เคยไปกราบท่านตอนที่ท่านยังแข็งแรง และเวลานี้ท่านก็ยังมาให้กำลังใจครูไม่ใหญ่กับหมู่คณะบ่อย ๆ

เล่าว่าคุณพ่อยังเล่นโบกซึ่งมีลักษณะคล้ายไฮโล มีได้มีเสียมีสูงมีต่ำ เป็นเหตุให้ท่านตายคาที่ เมื่ออายุได้ 84 ปี ส่วนคุณแม่เป็นลูกครึ่งเขมรกับไทยอีสาน มีอุปนิสัยดีมาก นับตั้งแต่แต่งงานมาไม่เคยมีปากมีเสียงกับคุณพ่อเลย คุณพ่อเป็นคนปากจัดและด่าเก่ง แต่คุณแม่ก็เงียบและทำตามคำสั่งไม่เคยขัดใจ คุณแม่ทำงานทุกอย่างทั้งงานบ้าน ทำไร่ไถนา เก็บผักหักฟืน หาปูหาปลามาเลี้ยงครอบครัว โดยคุณพ่อไม่เคยไปช่วย วันวันคุณพ่อคลุกอยู่กับบ่อนไก่และการพนัน เสียพนันมาก็ทะเลาะด่าว่าคุณแม่เสมอ แต่คุณแม่ไม่เคยโกรธ ท่านนิ่งเฉยแล้วหันหน้าเข้าหาวัด ชอบทำทานรักษาศีล

ท่านซักหนักขึ้นว่าเทศน์ให้เอาไปทำจนเป็นนิสัยนั้นทำอย่างไร หลวงพ่อต้องอึ้งเป็นช่วง ๆ เพราะท่านต้องการคำตอบอย่างจริงจัง จึงกราบถวายว่า สมมติทุกวัดอยากได้ลูกศิษย์และชาวพุทธที่มีวินัย เพราะเดี๋ยวนี้วินัยไม่ค่อยจะดี และอยากให้มีความอดทน เพราะพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสกับพระอรหันต์ชุดใหญ่ เมื่อวันมาฆบูชาเป็นคำแรกว่า ขันตี ปรมัง ตโป ตีติกขา คือความอดทนเป็นอุปกรณ์ในการเผาบาปอย่างยิ่ง ให้พระอรหันต์ไปสอนชาวโลกข้อแรกก็คือให้อดทนกัน