น้ำเมา

ให้ข้อคิดว่าที่ผิดพลาดเช่นนี้เพราะไม่ได้ศึกษาเรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต จึงดำเนินชีวิตผิดพลาด และย้ำว่าผู้ผลิตผู้จำหน่ายน้ำเมาไม่ได้รับผิดชอบแทนเราเลย เขาถือว่าซื้อไปแล้วก็ตัดขาดไปแล้ว ต้องเมาเอง มีเรื่องเสียหายก็รับเอง ตายไปอบายก็ต้องไปเอง รับผิดชอบเอง

ระหว่างที่ผู้เขียนพาคุณแม่วิ่งหนี พี่สาวคนที่สามโผล่ออกมาพอดี แล้วกระโดดเข้าแย่งปืนจากมือคุณพ่ออย่างไม่คิดชีวิต ปืนก็ลั่นขึ้นดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนพุ่งเฉียดพี่สาวไป ทุกคนตกใจกันหมด แล้วเหตุการณ์ก็สงบลง ผู้เขียนและคุณแม่จึงรอดตายไปอย่างหวุดหวิด เหตุการณ์น่าหวาดเสียวเช่นนี้เกิดขึ้นกับครอบครัวของผู้เขียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะน้ำเมาที่ทำให้คุณพ่อเมา

เตือนว่าการไปอวยพรและขอพรต้องทำให้ถูกหลักวิชา สิ่งที่ใส่กระเช้าไปเป็นของขวัญควรเป็นสิ่งที่มีคุณค่าต่อชีวิตและจิตใจ ห้ามเอาน้ำเมา เหล้า เบียร์ บุหรี่ สิ่งเสพติดไปเป็นของขวัญ

แนะว่างานสังสรรค์วันครูเพียงรับประทานข้าว อาหาร ขนม ผลไม้ก็พอ ถ้าครูยังดื่มน้ำเมาหรือสูบบุหรี่ก็ยังไม่ใช่ครูที่สมบูรณ์ เพราะครูไม่ได้ให้แต่ความรู้ทางโลก ต้องให้วิธีดำเนินชีวิตแก่ลูกศิษย์ด้วย ชี้ว่านักเรียนคอยดูอยู่ เห็นครูสูบบุหรี่ก็คิดว่าเป็นเรื่องถูกต้องแล้วทำตาม ทั้งที่ครูเองก็คอยจับลูกศิษย์ที่สูบบุหรี่ ที่ดีที่สุดคือไม่สูบไม่เสพเลย