ติดตั้งจานดาวธรรม

จดหมายเล่าว่าหลังปิดการอบรมยังไม่อยากลาสิกขาเพราะโรงเรียนยังไม่เปิด จึงได้บุญไปติดตั้งจานดาวธรรมกับพระอาจารย์ และไปเยี่ยมเยือนญาติพี่น้องชาวลาวและชาวไทยที่อาศัยในเมืองต่าง ๆ ของนิวซีแลนด์ ได้รับการต้อนรับจากญาติโยมที่ดูช่อง DMC แล้วบอกว่าเข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรม รักบุญกลัวบาป ชีวิตครอบครัวมีความสุขมากขึ้น และจะเดินทางมาทำบุญสร้างพระธรรมกายที่วัดพระธรรมกาย ชื่อเมืองและชื่อโยมที่เอ่ยในจดหมายยังไม่ยืนยันการสะกด

น้องสาวคนหนึ่งแต่งงานมีครอบครัว กิจการเจริญรุ่งเรืองขยายถึงสามสาขาและดีทุกสาขา แต่ยังไม่ค่อยเข้าใจวัดพระธรรมกาย ต่อมาลูกชายของน้องสาวไปเรียนต่อต่างประเทศและได้อยู่ใกล้ชิดพระพี่ชายบุญธรรม ได้เรียนรู้ธรรมะแล้วถ่ายทอดให้พ่อแม่ฟังทางโทรศัพท์เนือง ๆ ทำให้น้องสาวและน้องเขยเข้าใจวัดมากขึ้น ตัดสินใจติดจานดาวธรรมที่บ้านและเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาผ่านจานดาวธรรมแล้ว

ผู้เขียนเล่าว่าเห็นพระรูปหนึ่งแต่ไม่ทราบว่าเป็นใคร ครูไม่ใหญ่แซวว่าอยู่ในวัดมานานแล้วยังไม่รู้จัก ท่านยังหนุ่มมาก ใบหน้ายิ้มแย้มมีเมตตา ครูไม่ใหญ่ต่อมุกว่ายิ้มได้เมื่อปัจจัยมา ยิ้มไม่ออกเมื่อปัจจัยไป แล้วสอนว่าให้ยิ้มได้เมื่อภัยมา ผู้เขียนได้ฟังธรรมจากท่านซึ่งไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ยังจำได้ถึงวันนี้คือปลูกถั่วได้ถั่ว ปลูกงาได้งา ช่วงกลางถอดเพี้ยนเป็นคำซ้ำอ่านไม่ได้ราวหนึ่งนาที ต่อมาสามีนึกอย่างไรไม่ทราบ ไปตามช่างมาติด DMC ให้ ผู้เขียนดีใจมาก ดูทุกวันไม่ยอมขาด

ครูไม่ใหญ่อ่านผลการปฏิบัติธรรมของผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาบุรีรัมย์ เขต 4 ชื่อถอดได้ว่า นายสมศักดิ์ ศรีรักษา (ยังไม่ยืนยันการสะกด) มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกปี 2548 ช่วงหนึ่งถอดเพี้ยน เห็นแล้วเกิดศรัทธาในวัตรปฏิบัติเพราะความจริงที่เห็นกับสิ่งที่ได้ยินมาไม่เหมือนกัน ครูไม่ใหญ่แซวว่าท่านหูหนักไม่ต้องใส่ตุ้มหู เมื่อบริษัทติดตั้งจานดาวธรรมรับช่อง DMC 24 ชั่วโมงที่บ้าน พ่อดูได้ครึ่งเดือนก็ติดใจ หลานดูแล้วนิสัยดีขึ้น ครูไม่ใหญ่เสริมว่า DMC เป็นสื่อสีขาว นิสัยดีมีอยู่ในตัวทุกคนแต่ไม่ได้เอามาใช้ ดูแล้วได้คิดจึงนำมาใช้ จากนั้นเขาไปติดตั้งจานให้บ้านคุณแม่ที่อำเภอท่าช้าง จังหวัดสิงห์บุรี และบ้านน้องที่ลพบุรี ปีนี้ร่วมสร้างพระธรรมกายประจำตัวในมหาธรรมกายเจดีย์และมาร่วมงานวันคุ้มครองโลก 22 เมษายน 2549

กลับมาอ่านจดหมายต่อ (ช่วงต้นถอดเพี้ยน) ผู้เขียนนั่งดูคนเดียวฟังครูไม่ใหญ่แล้วขนลุก สักพักตาเปิดประตูเข้ามา ตาจ้องไปที่ DMC แล้วบอกว่าคนในจอเสียงหล่อแท้ เพิ่งเคยได้ยิน แล้วตาก็มานั่งดูด้วยกัน ดูได้สามวันตาบอกว่าของดีอย่างนี้ดูคนเดียวไม่ได้ ต้องให้คนอื่นดูด้วย ใครมาเยี่ยมก็ชวนมาดู DMC ตารักจานดาวธรรมมาก บอกว่าถ้าใครเอาเงินล้านมากองตรงหน้าเพื่อซื้อจานดาวธรรมก็ไม่ขาย และถ้ารู้ว่าใครจะติดจาน ตาจะทิ้งงานทุกอย่างไปติดให้เลย ครูไม่ใหญ่ชมว่าซึ้งใจมาก และถามว่าได้ยินเสียงฝนตกหนักข้างหลังไหม

อีกคนคือปู่คำ (นามสกุลถอดเพี้ยน) อายุ 83 ปี อยู่รัฐเดียวกัน ผู้เขียนตามตื้ออยู่สองปีกว่ากว่าจะติดจานได้ ชวนทีแรกปู่บอกไม่เอา ถามว่าทำไมไม่ติด ปู่ตอบว่าไม่มีเงิน จึงบอกว่าไม่เป็นปัญหาจะติดให้เลย ถ้าติดแล้วดีอยากทำบุญก็ไปทำที่วัด ติดตั้งแล้วจูนง่าย จูนปุ๊บก็เจอครูไม่ใหญ่นั่งยิ้ม ปู่เห็นแล้วชื่นใจ ปิดบ้านนั่งสมาธิเงียบ แล้วมาขอบใจหลาย ๆ บอกว่านั่งสมาธิไปราวสองนาทีเห็นแสง เห็นครูไม่ใหญ่มานั่งสมาธิอยู่ในท้อง แล้วท่านก็หายไปเพราะงานเยอะ แทนที่ด้วยองค์พระเล็ก ๆ เห็นเกศ ปาก แขน ขา จนเห็นทั้งองค์ ขยายขึ้นและเรียงเป็นแถวขึ้นมา สว่างเหมือนพระอาทิตย์ ดูไปเรื่อย ๆ สุขใจอีหลี ตอนนี้ปู่นั่งสมาธิทุกวัน วันธรรมดาถือศีลห้า วันพระถือศีลแปด ดู DMC ทุกวัน หน้าตาแก้มใสแม้อายุ 83 และฝากบอกว่าคิดถึงครูไม่ใหญ่ จะตั้งใจนั่งสมาธิไม่ให้ขาด ท้ายช่วงมีบรรทัด jingle คั่น

เพื่อนให้เบอร์โทรช่างมาติดตั้งจานดาวธรรมให้จนเรียบร้อย ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อแม่ ตอนอายุเจ็ดขวบพ่อพาผู้ช่วยคนใหม่เข้าบ้าน แม่ร้องไห้เสียใจมากเพราะผู้ช่วยคนนั้นคือภรรยาใหม่ ครูไม่ใหญ่พูดเชิงขันว่าน้ำตาของเมียหลวงไหลออกมาชำระดวงตาให้ใส

ผู้เขียนว่าการเป็นครูผู้นำแสงสว่างให้ศิษย์เป็นสิ่งที่ควรภาคภูมิใจ ปัญหาสังคมเกิดจากเชื้อกิเลสที่ติดตัวมาหลายชาติ ถ้าสร้างภูมิคุ้มกันให้เด็กตั้งแต่เล็กด้วยการให้พบความสุขภายใน ก็จะสอนให้เป็นคนดีคนเก่งได้ จึงตั้งปณิธานเป็นครูผู้นำแสงสว่าง โรงเรียนติดจานดาวธรรมมาหลายปีแต่ดูได้จุดเดียวที่ห้องจริยศึกษา หลังกลับจากปฏิบัติธรรมที่เชียงใหม่ ผู้อำนวยการอนุมัติให้ติดเพิ่มอีกหกจุดรวมเจ็ดจุด เปิดเทอม 17 พฤษภาคม 2549 จัดห้องให้เรียบร้อยเหมาะกับการนั่งสมาธิ ใช้ DMC เป็นสื่อการสอน ให้นักเรียนนั่งสมาธิก่อนเรียนทุกคน และเลียนแบบครูไม่ใหญ่ที่สอนไปยิ้มไป ช่วงกลางมีเสียงแปลภาษาอังกฤษซ้อนจนถอดเพี้ยน ครูไม่ใหญ่รับว่าสมาธิเป็นเรื่องสากล