อัศจรรย์ตะวันแก้ว

บอกว่าใกล้เสร็จเข้าไปเรื่อย ๆ ทันใช้งานปี 2550 หนึ่งรอบวิหารคดยาว 3,600 เมตร คือสามกิโลครึ่งเกือบสี่กิโล ถ้าเวียนประทักษิณสามรอบก็เกือบ 12 กิโลเมตร ใครได้อยู่ใกล้ก็จะแข็งแรงขึ้นและได้บุญเยอะ ได้เจริญพุทธานุสติ ธัมมานุสติ สังฆานุสติได้อย่างดี แล้วย้อนความหลังว่าน่าอัศจรรย์ที่ทำกันมาได้ ตั้งแต่หลังวันอัศจรรย์ตะวันแก้วที่เกิดเหตุอัศจรรย์สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่ว ใครไม่รู้จักก็รู้จักเพิ่มขึ้น รู้แล้วก็มาช่วยกันทำใหญ่ ปัญหามีก็แก้กันไป บุญก็สร้างไป ธรรมะก็นั่งไป ใครไม่ได้มาสร้างตั้งแต่ช่วงเริ่มก็น่าเสียดายจริง ๆ

ปี 2541 เพื่อนหมอชวนสร้างองค์พระแกนกลาง ผู้เขียนกับสามีสร้างคนละองค์ ผู้เขียนทำเพราะเกรงใจเนื่องจากมาจากครอบครัวที่เชื่อลัทธิเต๋า ส่วนสามีถวายในนามคุณยายอาจารย์ทั้งที่ไม่รู้จักวัดมาก่อน แต่รู้สึกผูกพันกับคุณยายอาจารย์เหมือนย่ากับหลาน ต่อมามีธุระนัดเพื่อนหมอที่วัดในวันพิธีองค์พระแกนกลางวันที่ 6 กันยายน 2541 เพื่อนชวนอยู่ร่วมพิธี ตอนเย็นร่วมพิธีฉลองที่ลานมหาธรรมกายเจดีย์ พอถึงเวลานั่งสมาธิผู้เขียนไม่หลับตา นั่งมองคนรอบข้าง แล้วเห็นผู้คนชี้ไปที่ดวงอาทิตย์ ส่งเสียงฮือฮา บางคนปีติน้ำตาร่วงยืนพนมมือ ผู้เขียนงงว่าทำไมมองดวงอาทิตย์ได้โดยไม่แสบตา ยิ่งมองยิ่งแสบตาไม่เห็นอะไรเลย ทั้งที่เพื่อนหมอเห็นเหมือนคนอื่น คำว่าองค์พระแกนกลางถอดตามที่ได้ยิน ยังไม่ยืนยัน

หลังวันนั้นมีข่าวโจมตีวัดว่ายิงเลเซอร์ไปที่ดวงอาทิตย์ ผู้เขียนคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ถ้าทำได้จริงทำไมไม่ทำให้ตัวเองเห็นด้วยทั้งที่อยู่ในเหตุการณ์ จึงบอกเพื่อนว่าอยากรู้จักวัดมากกว่านี้ เพื่อนชวนไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัด แต่ไปถึงตอนเช้าก็เปลี่ยนใจอยากกลับบ้าน ตกเย็นขณะเดินกลับที่พักเหลือบมองดวงอาทิตย์ ได้เห็นอัศจรรย์ตะวันแก้ว เป็นดวงใสหมุนตามเข็มนาฬิกาเร็วมาก มีวงแหวนแสงประกายวูบวาบสวยงามราวสามสิบนาที จึงเริ่มแน่ใจว่าเป็นของจริงไม่ได้หลอกลวง

ครูไม่ใหญ่พูดถึงตะวันกลางกายและตะวันแก้วบนท้องฟ้า ย้อนนึกถึงวันที่ 16 กันยายน 2541 คนหลายหมื่นมาวัดแล้วเห็นกันเอง ชี้ดูกันเองว่าดวงตะวันเปลี่ยนสีชมพู สีฟ้า ครูไม่ใหญ่ไม่ได้เห็นด้วย บุญบันดาลให้เขาเห็น นักข่าวบางคนก็เห็นแต่เก็บไว้เป็นปีติส่วนตัว แล้วมีคนว่าครูไม่ใหญ่หลอกลวง ทั้งที่ตอนนั้นหลวงพ่อทัตตะและพระทั้งหมดหันไปดู แต่ครูไม่ใหญ่นั่งอยู่ไม่ได้หันไปดู ต่อมาถูกว่าสะกดจิตหมู่ ครูไม่ใหญ่ว่าถ้ามีฤทธิ์อย่างนั้นก็ดี จะได้สะกดให้คนมาช่วยสร้างเสาแก้วพันปีกับมหารัตนวิหารคดให้เสร็จ

อ่านจดหมายของลูกผู้หญิงที่ดูแลคนไข้ ปี 2541 เห็นประกาศในหนังสือพิมพ์ชวนสร้างพระธรรมกายประจำตัวพร้อมภาพพระมหาสิริราชธาตุที่ระลึก รู้สึกอยากสร้างทันที ไม่นานญาติคนไข้ที่ดูแลอยู่มาเยี่ยมโดยสวมพระมหาสิริราชธาตุองค์นั้น จึงติดต่อร่วมบุญสร้างให้ตัวเองและแม่คนละองค์ มาวัดสองสามครั้งและพาแม่มาครั้งหนึ่ง ครั้งที่ไม่เคยลืมคือได้เห็นอัศจรรย์ตะวันแก้ว ท้องฟ้าเปลี่ยนสี แต่หลังจากนั้นวัดถูกสื่อโจมตีทุกวันปีครึ่ง พ่อแม่จึงห้ามมาวัดอีก ครูไม่ใหญ่ว่าเท่ากับไปตัดหนทางบุญเขา

คำถามต่อ วันวิสาขบูชาขณะดูถ่ายทอดงานบวชอุทิศชีวิต ลูกเห็นพระจันทร์บนท้องฟ้าที่ฝรั่งเศสเป็นเจ็ดสี และเห็นอย่างนี้ทุกวันเพ็ญ ตาฝาดหรือไม่ ทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนลูกเห็นพระอาทิตย์เป็นแก้วใสหมุนเร็ว สามีก็เห็นด้วย เกิดจากอะไร ลูกกับน้องผู้ประสานงานเคยเป็นอะไรกันมา ไม่เคยเจอตัวแต่รู้สึกรักทันทีที่ได้ยินเสียงทางโทรศัพท์และเคยเห็นในฝันก่อนรู้จัก ทำไมลูก สามี และลูกสองคนที่เกิดกับสามีคนที่สองจึงร่วมบุญกันอย่างอัศจรรย์ เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาหรือไม่ สามีเป็นใครทำไมรักวัดรักหลวงพ่อมาก และลูกทั้งสองมีบุญจะมาเป็นอุบาสิกาหรือบวชพระช่วยงานวัดไหม ช่วงราว 8474-8612 ไม่มีเนื้อหา มีแต่บรรทัดคั่นช่วงซ้ำ

ด้วยจิตเป็นกุศลของลูกในวันวิสาขบูชาและวันเพ็ญ บุญบันดาลให้เห็นเหตุอัศจรรย์เพื่อให้เกิดปีติและกำลังใจทำความดี เช่นเห็นพระจันทร์เจ็ดสี ทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนลูกและสามีจิตเป็นกุศลเช่นกันจึงเห็นดวงอาทิตย์แก้วใสหมุนคล้ายอัศจรรย์ตะวันแก้ว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าใครจะไปยิงเลเซอร์อย่างนั้นได้ ลูกกับน้องผู้ประสานงานเคยเป็นกัลยาณมิตรกัน ในพุทธันดรที่ผ่านมาผู้ประสานงานเคยเป็นทหารของพระราชาที่ออกบวชตามพระราชา แล้วเป็นพระอาจารย์ให้ลูกซึ่งเป็นกุลธิดาฐานะดี ชาตินี้ลูกถูกวิบากกรรมจากชาติอื่นมาตัดรอนจึงเริ่มต้นชีวิตลำบาก บุญจากพุทธันดรก่อนยังส่งผลไม่เต็มที่ ลูก สามี และลูกทั้งสองเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียง ลูกชายลูกสาวให้ประคับประคองแล้วให้ตัดสินใจเองเมื่อโต ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้สร้างบารมีเต็มที่อย่าตกบุญ อธิษฐานไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์อย่าพลัดพรากกัน